ជីវប្រវត្តិពិស្តារ​របស់​ខ្ញុំ

ជម្រាបសួរប្រិយមិត្តអ្នកអានជាទីមេត្រី

ដោយយល់ឃើញថាជីវប្រវត្តិ របស់ខ្ញុំដែលបានផ្សាយក្នុងសៀវភៅនិងទស្សនាវត្តីមួយចំនួននៅខ្វះ ចន្លោះច្រើននិង ដើម្បីឆ្លើយតបទៅមិត្តអ្នកអានប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ    ជាពិសេសអ្នកសិក្សាស្រាវជ្រាវអក្សរសិល្បិ៍ខ្មែរដែលបានស្នើ សុំជីវប្រវត្តិរបស់ខ្ញុំ ទើបបានជាខ្ញុំសម្រេចចិត្តសរសេរជីវប្រវត្តិយ៉ាងពិស្តារជូនដោយ រីករាយ។

ជីវប្រវត្តិពិស្តាររបស់ខ្ញុំ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

នាមដើម ព្រហ្ម សង្វាវ៉ាន

ខ្ញុំចាប់កំណើតនៅថ្ងៃទី ២៤ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៤៧ នៅសង្កាត់លេខ៤ រាជធានីភ្នំពេញ ក្នុងគ្រួសារមួយដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីខ្មែរ។ ខ្ញុំជាបុត្រីច្បងរបស់លោក ចៅ យ៊ី ស៊ុម ចាងហ្វាង(សព្វថ្ងៃគេហៅថាប្រធាន)សាលាឧទ្ធរណ៍ក្រុងភ្នំពេញ និងលោកស្រី ឌីវណ្ណ ដឺឡូប៉េស៍ជាមេផ្ទះ។

ខ្ញុំមានបងប្អូនទាំងអស់១២នាក់ គឺប្អូនស្រី៧នាក់ និងប្អូនប្រុស៤នាក់ដែលមាននាមដូចតទៅនេះ ៖

- ព្រហ្ម សង្វាវ៉ាន (ខ្ញុំជាកូនច្បង)

- ព្រហ្ម វ៉ាន់មុនី (ស្រី)

- ព្រហ្ម សិទ្ឋត្រា (ប្រុស) ត្រឡប់មករស់នៅប្រទេសកម្ពុជានិងជារដ្ឋលេខាធិការនៃក្រសួងយុត្តិធម៌ក្រុងភ្នំពេញ។

- ព្រហ្ម សេរីគិត (ស្រី)

- ព្រហ្ម វេតថូរីយ៉ា (ស្រីស្លាប់នៅប្រទេសលាវឆ្នាំ១៩៧៦)

- ព្រហ្ម វិជ្ជីឡា (ស្រី)

- ព្រហ្ម រិទ្ឋី (ប្រុសស្លាប់នៅប្រទេសបារាំងខែសីហាឆ្នាំ២០១០)

- ព្រហ្ម កេណ្ឌី(ប្រុស)

- ព្រហ្ម ដាវុធ(ប្រុស)

- ព្រហ្ម លាភបុណ្ណា (ស្រី)

- ព្រហ្ម សិទ្ឋី (ស្រី)

- ព្រហ្ម សូភី (ស្រី)

នៅបថមសិក្សា  ៖ ខ្ញុំរៀននៅសាលាបុទុមរាជា ក្រុងភ្នំពេញ។ គឺជាសាលាដែលទទួលយកតែសិស្សស្រី។

នៅមធ្យមសិក្សា ៖ ក្រោយពីបានប្រឡងធ្លាក់ចូលថ្នាក់ទី៦ទំនើបជាតិក្នុងអនុវិទ្យាល័យព្រះនរោត្តមដែលទទួលយកតែសិស្សស្រីៗ លោកប៉ាបានចុះឈ្មោះខ្ញុំឲ្យចូលរៀនក្នុងវិទ្យាល័យព្រះខ័នដែលជាវិទ្យាល័យឯកជនមួយនៅភូមិបឹងកេងកង ជិតផ្ទះ និងនៅក្បែរវត្តលង្កា។ ឆ្នាំបន្ទាប់ ខ្ញុំប្រឡងចូលថ្នាក់ទី៦ទំនើបជាតិក្នុងអនុវិទ្យាល័យព្រះនរោត្តមម្តងទៀត តែធ្លាក់ទៀត ប៉ុន្តែបានពិន្ទុជាប់ចូលរៀនក្នុងអនុវិទ្យាល័យសង្គមរាស្រ្តនិយម នៅឯទួលគោក។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសិក្សាជាមួយសិស្សប្រុសៗជាលើកដំបូង។  ចាប់ពីថ្នាក់ទី៥ទំនើប ដល់ ថ្នាក់ទី២ទំនើបជាតិ ខ្ញុំរៀននៅវិទ្យាល័យព្រះយុគន្ធរ។ ដល់ថ្នាក់ទី១ទំនើប និង ថ្នាក់ទីបញ្ចប់ផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រពិសោធន៍ ខ្ញុំបានផ្លាស់មករៀននៅវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្តិវិញ។

នៅឧត្តមសិក្សា ៖ ខ្ញុំបានរៀននៅមហាវិទ្យាល័យនិតិសាស្ត្រនិងវិទ្យាសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ច មហា វិទ្យាល័យអក្សរសាស្ត្រនិងមនុស្សសាស្ត្រ និង មហា វិទ្យាល័យគរុកោសល្យ។

ខ្ញុំស្រឡាញ់ អក្សរសាស្ត្រខ្មែរតាំងពីនៅវ័យក្មេងម៉្លេះ។ ខ្ញុំតែងតែគិតនិងស្រមៃចង់ក្លាយទៅជាអ្នកនិពន្ធមួយរូបរបស់ កម្ពុជាហើយរមែងតែងតែ ចិញ្ចឹមចិត្តប៉ងប្រាថ្នាជានិច្ចចង់ចូលជាសមាជិកាមួយរូបនៃសមាគម អ្នកនិពន្ឋខ្មែរ។

(ខាងក្រោម៖ខ្ញុំនិងស្វាមី ប្អូន១១នាក់ បិតាមាតាខ្ញុំក្នុងវីឡាយើងនៅបឹងកេងកងភ្នំពេញឆ្នាំ១៩៧២)

សព្វ ថ្ងៃនេះ ប្អូនស្រីប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ៨នាក់រស់នៅក្នុងប្រទេសបារាំង (ក្នុងចំណោមនេះ មានប្អូនប្រុសម្នាក់បានត្រឡប់មករស់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាវិញ)។ ចំណែកឯប្អូនស្រីម្នាក់និងប្អូនប្រុសម្នាក់់ទៀត បានចានចេញពីប្រទេសបារាំងទៅរស់នៅឯសហរដ្ឋអាមេរិក។

ក្នុង បថមសិក្សា ខ្ញុំរៀននៅសាលាបុទុមរាជានាទីក្រុងភ្នំពេញ។ ក្នុងមធ្យមសិក្សា  ខ្ញុំរៀនថ្នាក់ទី៦ទំនើបជាតិក្នុងវិទ្យាល័យសង្គមរាស្រ្តនិយមនៅ ទូលគក   រួចបានផ្លាស់មករៀននៅវិទ្យាល័យព្រះយុគន្ឋរចាប់ពីថ្នាក់ទី៥ ទំនើបរហូតដល់ថ្នាក់ទី២ទំនើបជាតិ ទើបបានផ្លាស់មករៀនថ្នាក់ទី១ទំនើបដល់ថ្នាក់ទីបញ្ចប់ផ្នែកវិទ្យា សាស្រ្តពិសោធន៍នៅវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្តិ។ ខ្ញុំបានជាប់មធ្យមសិក្សាប័ត្រភាគទី២នៅឆ្នាំ ១៩៧០។

តាំង ពីអាយុ៨ឆ្នាំម្ល៉េះ ខ្ញុំចូលចិត្តអានសៀវភៅខ្មែរនិងសៀវភៅបារាំងណាស់ ។ លុះដល់ចម្រើនវ័យបាន១៣ឆ្នាំ ចំណង់ចំណូលចិត្តអានសៀវភៅកាន់តែមានសន្ទុះខ្លាំងឡើងៗ។  ខ្ញុំនិយមអានសៀវភៅសិក្សាទាំងភាសាខ្មែរ   ភាសាបារាំង   និង សៀវភៅប្រលោមលោកខ្មែរផ្នែកមនោសញ្ចេតនា និងជីវិតសោកសៅ។

អាយុ ១៦ឆ្នាំ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមសរសេររឿងខ្លីៗ ដោយហេតុថា មួយថ្ងៃ មុនថ្ងៃប្រឡងមធ្យមសិក្សាប័ត្រភាគទី១ ឬបាក់អង( Baccalauréat 1ère partie) មិត្តនារីរួមថ្នាក់ពីរបីនាក់ ដែលមិនប្រឡងផ្លោះដូចខ្ញុំបាននាំគ្នាមករំខានខ្ញុំដល់ផ្ទះក្នុង ពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែរំលឹកមេរៀនឡើងវិញ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនប្រឡងផ្លោះបាក់អងនៅថ្ងៃស្អែក។ ទោះបីជាពួកគេបានដឹងច្បាស់ហើយថា ខ្ញុំត្រូវប្រឡងនៅថ្ងៃស្អែកក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនត្រឡប់ទៅវិញឡើយ។ អំពើនេះបានបណ្តាលឲ្យខ្ញុំមានការអាក់អន់ស្រពន់ចិត្តនឹងមិត្ត នារីទាំងអស់នេះជាពន់ពេក។ ការអន់ចិត្តនេះបានជំរុញឲ្យខ្ញុំចាប់ដងប៉ាកកាបង្ហូរទឹកខ្មៅ ជម្រុះភាពសៅហ្មងតាមរយៈការសរសេររឿងខ្លីៗ រួចផ្ញើទៅជូនលោក ម៉ៅ ប៊ុន ថន ដែលជាអ្នកនិពន្ឋ និងជាអ្នករៀបចំការផ្សាយនាទីភាគនិទានរឿងប្រលោមលោកប្រចាំ វិទ្យុជាតិភ្នំពេញ។ លោកម៉ៅ ប៊ុនថន ដែលជាអ្នកនិពន្ឋរឿងអប់រំ ក៏បានយកសាច់រឿងខ្លីៗរបស់ខ្ញុំទៅបញ្ចូលក្នុងរឿងប្រលោមលោក ដែលលោកបាននិពន្ឋហើយក៏ផ្សាយតាមរលកអាកាសវិទ្យុជាតិ ក៏ប៉ុន្តែលោកពុំបានបញ្ចេញឈ្មោះប៉ាកកា ឬរហស្សនាម ព្រហ្ម សុទ្ធធីតារបស់ខ្ញុំម្តងណាឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក៏ខ្ញុំមានចិត្តរំភើបរីករាយណាស់ទៅហើយថែមទាំងមានមោទនភាពយ៉ាង ក្រៃលែងក្នុងគ្រានោះ។ ម៉្លោះហើយ ទឹកចិត្តស្នេហាអក្សរសាស្រ្ត និងការចង់សាងឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ឋ ដែលបានចាក់ឬសដុះកប់យ៉ាងមាំជ្រៅក្នុងដួងចិត្តក៏បានចាប់ប៉ិច ពន្លកក្នុងបេះដូងក្រពុំតាំងពីពេលនោះមក។

ថតនៅហាងថតរូប«Bonheur»ភ្នំពេញឆ្នាំ១៩៦៤ អាយុ១៧ឆ្នាំ

នៅ ឆ្នាំ១៩៦៨ ខ្ញុំមិនអាចទប់សន្ទុះចិត្តដែលចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធតទៅទៀត  ក៏បានសាកល្បងនិពន្ធរឿងទីមួយ   មានចំណងជើងថា «នេះឬចិត្តប្រុស?» តាមការស្នើសុំរបស់មិត្តនារីបីនាក់   ដែលបាននិយាយរឿងវិបត្តិផ្ទាល់ខ្លួនប្រាប់ខ្ញុំ។  កាលណោះ    ខ្ញុំបានប្រើនាមប៉ាកកាថា«ព្រហ្ម សុទ្ធធីតា»។ រឿងនេះត្រូវបានអ្នកនិពន្ធ  ជូ ថានី ដែលជានាយកសារព័ត៌មានកោះសន្តិភាពយកទៅចុះផ្សាយក្នុងកាសែតនេះ។ បន្ទាប់មករឿង «នេះឬចិត្តប្រុស?» ក៏ត្រូវបានលោក ម៉ៅ ប៊ុនថន សុំក្តីអនុញ្ញាតយកទៅរៀបចំជាភាគៗ និងផ្សាយក្នុងនាទីភាគនិទានរឿងប្រលោមលោកតាមរលកធាតុអាកាសវិទ្យុ ជាតិ  ចាប់ពីថ្ងៃ៥កក្កដារហូតដល់ខែកញ្ញាឆ្នាំ១៩៦៨ទើបចប់សព្វគ្រប់។ ខ្ញុំសូមបញ្ជាក់ដែរថា រឿង«នេះឬចិត្តប្រុស?» មានដាក់អមចម្រៀងមួយបទ ដែលនិពន្ឋបទភ្លេង និងទំនុកច្រៀងដោយលោកម៉ា ឡៅ ពីផង។ បទ«នេះឬចិត្តប្រុស?» នេះច្រៀងដោយអ្នកស្រី សូ សាវឿន។ ខ្ញុំពុំដែលគិតស្មានទាល់តែសោះថា រឿង «នេះឬចិត្តប្រុស?» បានទទួលសំបុត្រសរសើរពេញចិត្តយ៉ាងច្រើន       និងបានទទួលការគាំទ្រយ៉ាងច្រើនដល់ម្លឹងពីមជ្ឃដ្ឋានអ្នកស្តាប់ទូ ទាំងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមសំបុត្រសរសើរទាំងអស់នោះ មានលិខិតរិះគន់មួយច្បាប់ដែរពីយុវជនម្នាក់ឈ្មោះ ឃ្នុះ ទាំ សិស្សវិទ្យាល័យព្រះសុរាម្រិតក្នុងខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។

ថតឆ្នាំ១៩៦៨អាយុ២១ឆ្នាំ(ហាងថតរូបBBភ្នំពេញ)

មួយ ឆ្នាំក្រោយមក គឺនៅឆ្នាំ១៩៦៩ ក្នុងពេលវិស្សមកាល ខ្ញុំបាននិពន្ធរឿង «ថ្ងៃ៤កក្កដា»ដោយប្រើរហស្សនាមថា ព្រហ្ម សុទ្ធធីតាជាថ្មី។ រឿងនេះត្រូវបានចុះផ្សាយក្នុងសារព័ត៌មាន «ដំណឹងចុងក្រោយ» របស់លោក ជុំ កែម។  ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រើនាមពិតទេ ព្រោះនៅជំនាន់នោះ គេពុំទាន់ផ្តល់តម្លៃឲ្យអ្នកនិពន្ធនារីនៅឡើយហើយម៉្យាងទៀតខ្ញុំ ក៏ពុំចង់ឲ្យលោកប៉ាជ្រាបដឹងនិងប្រកាន់ខឹង  ពីព្រោះលោកមិនចូលចិត្តឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីក្រៅពីខិតខំសិក្សារៀន សូត្រឲ្យបានជោគជ័យ និងបានសញ្ញាប័ត្រខ្ពង់ខ្ពស់នោះឡើយ។

ក្រោយពីបានជាប់មធ្យមសិក្សាប័ត្រភាគទី២ បាក់ឌុប( Baccalauréat 2^ème partie) នៅឆ្នាំ១៩៧០ ខ្ញុំបានផ្អាកការនិពន្ធសិន ព្រោះខ្ញុំជាប់បន្តការសិក្សាផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ច ក្នុងមហាវិទ្យាល័យនីតិសាស្ត្រ និងវិទ្យាសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ច( Faculté de Droit et des Sciences Economiques)។ទន្ទឹមនោះ ខ្ញុំក៏បានទៅសិក្សាផ្នែកអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរក្នុងមហាវិទ្យាល័យ អក្សរសាស្ត្រ និងមនុស្សសាស្ត្រដែរ( Faculté des Lettres et des Sciences Humaines) ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧០ដល់ឆ្នាំ១៩៧៣។ ក្រោយពីបានប្រឡងជាប់ចូលមហាវិទ្យាល័យគរុកោសល្យ (Faculté de Pédagogie)  ខ្ញុំបានបោះបង់ចោលការសិក្សាក្នុងមហាវិទ្យាល័យ នីតិសាស្ត្រ និងវិទ្យាសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ច ដែលខ្ញុំមិនស្រឡាញ់ចូលចិត្តសោះ។ ខ្ញុំចេះតែខំទ្រាំទៅរៀនដើម្បីបំពេញចិត្តលោកប៉ា ប៉ុន្តែការសិក្សារបស់ខ្ញុំមិនបានជោគជ័យដូចបំណងលោកប៉ាឡើយ ទើបខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តទៅសិក្សាក្នុងមហាវិទ្យាល័យគរុកោសល្យវិញ  ដើម្បីឈោងចាប់យកមុខងារសាស្ត្រាចារ្យអក្សរសាស្រ្តខ្មែរវិញ ឲ្យស្របទៅតាមចំណង់ចំណូលចិត្ត   និងនិស្ស័យពីកំណើត        ហើយខ្ញុំនៅតែបន្តការសិក្សាក្នុងមហាវិទ្យាល័យអក្សរសាស្ត្រ និង មនុស្សសាស្ត្រដដែលមិនចោលឡើយ។

ការ ស្រមៃ និងក្តីប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំដែលចង់ក្លាយទៅជាសមាជិកានៃសមាគមអ្នក និពន្ធខ្មែរ ក៏បានសម្រេចដូចបំណងនៅថ្ងៃទី១៩ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៧៣ ដោយបានចូលជាសមាជិកាលេខ១៩៣។ នៅក្នុងប័ណ្ណសមាជិករបស់សមាគម ខ្ញុំបានពាក់ឈ្មោះស្វាមីថា លោកស្រី ប៉ិច ឈុនទៅតាមទន្លាប់ខ្មែរយើងសម្រាប់ស្ត្រីមានស្វាមី។ ក្នុងជំនាន់នោះនៅប្រទេសយើងមិនដូចនៅប្រទេសបារាំងទេ។ នៅបារាំង  ស្ត្រីរៀបការរួចគេប្រើឬពាក់នាមត្រកូលរបស់ស្វាមីភ្ជាប់់ជាមួយ គោត្តនាមរបស់ភរិយាដូចឈ្មោះដែលខ្ញុំប្រើសព្វថ្ងៃនេះថា ប៉ិច សង្វាវ៉ាន។

ស្ថានភាពគ្រួសារ

ខ្ញុំ បានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ នៅថ្ងៃទី១ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៧២ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ជាមួយលោក ប៉ិច ឈុន បញ្ញវន្តខ្មែរមួយរូប ដែលបានទទួលបរិញ្ញាប័ត្រពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិនៃ មហាវិទ្យាល័យពាណិជ្ជសាស្រ្តនៅទីក្រុងភ្នំពេញឆ្នាំ១៩៧១ និងជាអតីតនិស្សិតឆ្នាំទី៣នៃមហាវិទ្យាល័យនីតិសាស្រ្តនាទី ក្រុងភ្នំពេញចុងឆ្នាំ១៩៧០      និងមានមុខងារជាអតីតនាយកការនាំចូលនៃក្រុមហ៊ុនសែលកម្ពុជា (SOCIETE SHELL DU CAMBODGE)។ នៅប្រទេសបារាំង បានទទួលបរិញ្ញាប័ត្ររងផ្នែកគ្រប់គ្រងពាណិជ្ជកម្មនៅវីជ្ជា ស្ថានពាណិជ្ជកម្មនិងចែកចាយចំណីអាហារIPCAD និងបានទទួលបរិញ្ញាប័ត្រជាន់ខ្ពស់ផ្នែកវិស្វកម្មអភិវឌ្ឍន៍នៅវិជ្ជា ស្ថានពហុបច្ចេកទេសសំាងល្វី នៅស៊ែរហ្ស៊ីINSTITUT  de la POLYTECHNIQUE  de SAINT LOUIS à CERGY ប្រទេសបារាំង និងជាអតិតប្រធានគណនេយ្យ។បច្ចុប្បន្នស្វាមីខ្ញុំជាអនុប្រធាន ក្រុមប្រឹក្សាសេដ្ឋកិច្ច សង្គមកិច្ច និង វប្បធម៌នៅទីស្តីការគណៈរដ្ឋមន្រ្តី ដែលមានឋានៈស្មើរដ្ឋមន្រ្តី។

មាតាបិតាខ្ញុំកំពុងកាត់សក់

(រូបថតអពាហ៍ពីពាហ៍ទាំងនេះនៅសល់ក្រោយពីរបបខ្មែរក្រហម)

អពាហ៍ពិពាហ៍នៅភ្នំពេញថ្ងៃ១មករា១៩៧២

ខ្ញុំ និង ស្វាមីខ្ញុំឯ.ឧ. ប៉ិច   ឈុន (ឈ្មោះបារាំង ប៉ិច រីសាដ៍) មានបុត្រាបុត្រីចំនួនបួននាក់ គឺ កូនស្រីម្នាក់និង កូនប្រុសបីនាក់ ព្រមទាំងចៅ៣នាក់។

ក្រុងសាន់ន័រSannois ២២មករា១៩៧៧ ទើបនឹងមកដល់ប្រទេសបារាំងបាន២០ថ្ងៃ

រូបថតខាងលើ៖ កូនទាំងបួននាក់របស់ខ្ញុំថតនៅក្រុងសាន់ន័រប្រទេសបារាំងឆ្នាំ១៩៨៥

-កូនស្រីច្បងឈ្មោះ ប៉ិច សង្វានីដា  កើត នៅថ្ងៃ ៧ វិច្ឆិកា ១៩៧២នៅក្រុងភ្នំពេញ។ សង្វានីដាមានបរិញ្ញាប័ត្រអក្សរសិល្ប៍អង់គ្លេសទំនើប និងអនុបណ្ឌិតផ្នែកគ្រប់គ្រងពាណិជ្ជកម្មនៅទីក្រុងប៉ារីសប្រទេស បារាំង។នាងជាអតីតសាស្រ្តាចារ្យភាសាអង់គ្លេសនៅមហាវិទ្យាល័យបញ្ញា សាស្ត្រក្រុងភ្នំពេញរយៈពេល៣ឆ្នាំក្រោយពីបានមកទស្សនាប្រទេសកម្ពុជា ឆ្នាំ២០០៦។ ក្រោយពីបានរស់នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមួយរយៈពេលនេះ សង្វានីដាកូនស្រីរបស់ខ្ញុំនិងស្វាមី់បានចេញទៅរស់នៅក្នុងប្រទេស កាណាដាកាលពីខែឧសភាឆ្នាំ២០១០។

កូនប្រុសទាំង៣នាក់ដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសបារាំងមានឈ្មោះថា ៖

- ប៉ិច បញ្ញាហ្សេរ៉ាល់   កើតនៅ ថ្ងៃទី៤ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៧៣ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ។ គេជាបណ្ឌិតវិស្វករផ្នែកអាកាសចរណ៍ស៊ីវិលចេញពី សាលាជាតិអាកាសចរណ៍ស៊ីវិល ECOLE NATIONALE D’AVIATION CIVILE (ENAC)នៃក្រុងទូលូស្ស៍។ សព្វថ្ងៃនេះ បញ្ញាជានាយកគម្រោងនៃមន្ទីរពិសោធន៍ TESA នៅក្រុងទូលូស្ស៍ TOULOUSE ប្រទេសបារាំង។ ភរិយារបស់បញ្ញាឈ្មោះអ៊ឿង សុខហ្គេចជាប់សញាប័ត្រអនុបណ្ឌិតផ្នែកច្បាប់សាធារណៈចេញពីមហាវិទ្យាល័យស៊រប៊ន Sorbonnesនៃទីក្រុងប៉ារីស៍។គេទាំងពីរមានកូនបីនាក់។

- ប៉ិច ហ្វ្រេដេរិក វ៉ាំងសង់  កើតនៅថ្ងៃទី២២មករា១៩៧៧នៅក្រុងអាកហ្សង់ទើយប្រទេសបារាំង។ កូនទី៣របស់ខ្ញុំនេះជាប់សញ្ញាប័ត្រវិស្វករផ្នែកទេពកោសល្យអាកាសសាស្ត្រ( Ingénieur en Génies climatiques) ប្រទេសបារាំង។

- ប៉ិច វិរៈសិទ្ឋ វិចទ័រកើតនៅថ្ងៃ១០មិថុនា១៩៨៥នៅសាន់ន័រ ប្រទេសបារាំង។ កូនប្រុសពៅនេះជាប់បរិញ្ញាប័ត្រផ្នែកសិល្បៈភាពយន្ត និងជាវិស្វករផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យានៅប្រទេសបារាំង។

ដោយការជាប់ចិត្តស្រឡាញ់សមាគមអ្នកនិពន្ឋខ្មែរ និងស្រឡាញ់មុខងារសាស្ត្រាចារ្យអក្សរសាស្ត្រខ្មែរពេក ខ្ញុំមិនដែលបានគិតសូម្បីម្តងណាសោះឡើយថា ខ្លួនខ្ញុំត្រូវឃ្លាតចាកឆ្ងាយពីទឹកដីកម្ពុជាមាតុប្រទេស ទោះបីជាប្រទេសជាតិធ្លាក់ក្នុងភ្លើងសង្គា្រមវឹកវរយ៉ាងណាក៏ដោយ។ នៅទីបំផុត ព្រឹត្តការណ៍បដិវត្តន៍របស់ខ្មែរក្រហមដ៏ខ្មៅងងឹត១៧ មេសា  ១៩៧៥បានបញ្ចប់ក្តីស្រមៃរបស់ ខ្ញុំទាំងអស់គ្មានសល់អ្វីសោះឡើយ។ សំណៅរឿងប្រលោមលោកទាំងអស់ របស់ខ្ញុំក៏ត្រូវបានវិនាសបាត់អស់ដែរ។

នៅ ថ្ងៃ១៧មេសា១៩៧៥ ខ្ញុំនិងស្វាមីទើបតែមានបុត្រៗពីរនាក់តូចៗគឺសង្វានីដានិងបញ្ញា។ គ្រួសារខ្ញុំផ្ទាល់  និងមាតាបិតាប្អូនៗទាំងអស់ទ្រាំរស់នៅយ៉ាងលំបាកនិងអត់ឃ្លានក្នុង របបខ្មែរក្រហមបានតែ៣ខែប៉ុណ្ណោះ   ក៏បានសម្រេចចិត្តភៀសខ្លួនចេញពីរបបកម្មុយនីស្តខ្មែរក្រហមដែល គ្មានសេរីភាពនិងអត់ឃ្លាននេះ។    យើងបានភៀសខ្លួនឆ្លងកាត់តាមប្រទេសវៀតណាម  និងប្រទេសលាវ  ហើយបានមកដល់ប្រទេសបារាំងនៅថ្ងៃទី២ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៧      ដោយបានបន្សល់ទុកសពប្អូនស្រីឈ្មោះ ព្រហ្ម វេតថូរីយ៉ា ដែលបានបាត់បង់ជីវិត ដោយជំងឺគ្រុនចាញ់ក្នុងមន្ទីរពេទ្យបដិវត្តន៍លាវ។ សពនាងត្រូវបានយកទៅកប់នៅក្នុងព្រៃឫស្សីមួយយ៉ាងអណោចអធ៌មនៅមឿង ភីនប្រទេសលាវ។ ការស្តាយស្រណោះប្អូនស្រីកម្សត់បានជំរុញឲ្យខ្ញុំសរសេររឿង«ខ្លោចផ្សានៅមឿងភីន» ឬ «អស្តង្គត»។

បួនឆ្នាំដំបូងក្នុងប្រទេសបារាំង ខ្ញុំតែងតែបង្ហូរទឹកភ្នែកជារឿយៗ    នៅពេលស្តាប់ចម្រៀងខ្មែរម្តងៗ   ព្រោះតែនឹកស្រណោះខ្លួន នឹកស្តាយប្រទេស និងស្តាយជីវភាពក្សេមក្សាន្តរុងរឿងក្នុងអតីតកាល។ ជ្រកកោនលើទឹកដីបារាំង ខ្ញុំមិនដែលភ្លេចអត្តសញ្ញាណជាខ្មែរឡើយ។ ការស្រឡាញ់វប្បធម៌ខ្មែរនៅតែដក់ជាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំឥតរសាយ ជាពិសេសអក្សរសាស្រ្តអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ ដែលខ្ញុំសែនស្រឡាញ់ដ៏លើសលប់នៅក្នុងជាតិនេះ។

ឆ្នាំ១៩៨២ក្នុងពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំចូលឆ្មាំខ្មែរនៅក្រុងមូលូស្ស៍ប្រទេសបារាំងខ្ញុំបានទទួលបាច់ផ្កា ពីលោកវេជ្ជបណ្ឌិតយូសុន គុននី

នៅ ក្រុងស្ត្រាស់បួរ ប៉ែកខាងកើតប្រទេសបារាំង ជាទីដែលខ្ញុំ និងគ្រួសាររស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត ខ្ញុំបានជួបស្គាល់បញ្ញាវន្តខ្មែរពីរបីនាក់ ដែលជាមិត្តភក្តិរបស់ប្អូនប្រុសខ្ញុំ គឺ ឯកឧត្តម ព្រហ្ម សិទ្ធត្រា បច្ចុប្បន្ននេះ ជារដ្ឋលេខាធិការនៃក្រសួងយុត្តិធម៌ក្រុងភ្នំពេញ។ ដោយការនឹករឮកស្រុកទេសខ្លាំងពេក ខ្ញុំនិងបញ្ញាវន្តខ្មែរទាំងប៉ុន្មាននាក់នោះបានមូលមតិគ្នាជាឯកច្ឆន្ទពួតដៃគ្នាបង្កើតសមាគមមួយដាក់ឈ្មោះហៅថា «សមាគមអ្នកស្នេហាអរិយធម៌ខ្មែរ» ។ ក្រៅពីការសម្រាកពីការងារដ៏នឿយហត់ ខ្ញុំបានចំណាយពេលរាល់ថ្ងៃអាទិត្យបង្ហាត់របាំខ្មែរដល់យុវនារីភៀសខ្លួនខ្មែរដើម្បីរៀបចំរាត្រីសិល្បៈ    និងបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរក្នុងគោលដៅបង្ហាញឲ្យជនជាតិបារាំងនៅក្រុងស្រ្តាសបួរស្គាល់វប្បធម៌ដ៏ផូរផង់របស់ខ្មែរយើង។

ក្រោយ ពីបានរៀបចំជីវភាពរស់នៅក្នុងប្រទេសបារាំងបានស្រួលបួលខ្លះហើយ    ខ្ញុំបានចាប់ដងប៉ាកកាជាថ្មីសរសេររឿងខ្លីៗចុះផ្សាយក្នុងព្រឹត្តប័ត្រខ្មែរមួយចំនួនដូចជា៖

-ព្រឹត្តប័ត្ររបស់«សមាគមអ្នកស្នេហាអរិយធម៌ខ្មែរ»នៅទីក្រុងស្ត្រាស់បួរ។

-ព្រឹត្តប័ត្រ«កូនខ្មែរ»នៃមជ្ឈមណ្ឌល«ឯកសារស្រាវជ្រាវវប្បធម៌ខ្មែរ«CEDORECK» នៅទីក្រុងប៉ារីស។

-ព្រឹត្តប័ត្រ«ខ្មែរសាមគ្គី» នៅទីក្រុងឡុងដ៍្រ ប្រទេសអង់គ្លេស។

-ទស្សនាវដ្តី«អរិយធម៌ខ្មែរ»នៅក្រុងប៊ែរឡាំង ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។

-សារព័ត៌មាន «នគរធំ» នៅសហរដ្ឋអាមេរិក។

ក្រោយមកទៀត បន្ទាប់ពីបានចាកចេញពីក្រុងស្ត្រាស់បួរ តំបន់៩៥នៅឆ្នាំ១៩៨៥ជាមួយក្រុមគ្រួសារទាំងអស់មករស់នៅក្រុងសាន់ន័រជាយ ក្រុងប៉ារីស ខ្ញុំបានសរសេររឿងប្រលោមលោកខ្នាតវែងមួយមានចំណងជើងថា «ជើងមេឃថ្មី» ដើម្បីចុះផ្សាយបន្តិចម្តងៗក្នុងសារព័ត៌មាននគរធំនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ លើសពីនេះ នៅឆ្នាំ១៩៨៩ ខ្ញុំនិងស្វាមីបានស្ម័គ្រចិត្តធ្វើការបម្រើ «វិទ្យុអាស៊ីសំឡេងខ្មែរ» ដែលជាវិទ្យុសហគមន៍មួយនៅទីក្រុងប៉ារីសសង្កាត់ទី១២ រាល់រាត្រីព្រហស្បតិ៍ ដោយឥតកម្រៃរាល់រាត្រីព្រហស្បត៍អស់រយៈពេលជិតបួនឆ្នាំ។ នេះជាឱកាសល្អមួយអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំបាននិពន្ធរឿងថ្មី និងលើកយករឿងចាស់ៗមួយចំនួនមករៀបចំជាល្ខោននិយាយផ្សាយជាភាគៗ តាមវិទ្យុអាស៊ី និង អាចបញ្ចេញទេពកោសល្យប្រើសំឡេង និងសំដែងរឿងប្រលោមលោកជាមួយស្វាមីខ្ញុំ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក យើងទាំងពីរនាក់ក៏មានឈ្មោះបោះសំឡេង និងបានទទួលការគាំទ្រពីសំណាក់សហគមន៍ខ្មែរនៅប៉ារីស និងជាយក្រុងប៉ារីសប្រទេសបារាំង។

ដោយ សារការជាប់ចិត្តស្រឡាញ់ និងអាឡោះអាល័យសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរពេក និងដើម្បីសម្រួលការបោះពុម្ពសៀវភៅរបស់ខ្ញុំ ទើបនៅថ្ងៃ២កក្កដា១៩៨៩ ខ្ញុំបានបង្កើត «សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស» ASSOCIATION des ECRIVAINS KHMERS à L’ETRANGER (AEKE) ហើយប្រើឡូហ្គូចាស់របស់សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរពីដើម។ ខ្ញុំជាប្រធានស្ថាបនិកនៃសមាគមនេះរហូតមក។ «សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសបានប្រារព្ធធ្វើការប្រកួតប្រជែងជ្រើសរើសយកជ័យលាភី«រង្វាន់អក្សរសិល្ប៍សន្តិភាព»លើកទី១នៅឆ្នាំ១៩៩៧ និងលើកទី២ក្នុងឆ្នាំ២០០០នៅក្រុងបារីសដោយមានបេក្ខជនជាកវីនិងអ្នកនិពន្ឋក្នុងប្រទេសនិងក្រៅប្រទេសចូលរួម។

ក្រោយ ពីវិទ្យុអាស៊ីសំឡេងខ្មែរបិទការផ្សាយបានជាងកន្លះឆ្នាំ វិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFI ( RADIO FRANCE INTERNATIONALE)ក៏បានបង្កើតការផ្សាយភាសាបរទេសចំនួនពីរបន្ថែមទៀតគឺ ភាសាខ្មែរនិងភាសាលាវ។ ខ្ញុំបានប្រឡងជាប់ចូលធ្វើការបម្រើវិទ្យុRFIនេះ នៅថ្ងៃទី១ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៩៣ ជាអ្នកសារព័ត៌មាន (Journaliste)។ ក្រៅពីការសរសេរ និង អានព័ត៌មានផ្សាយតាមវិទ្យុនេះ ខ្ញុំក៏បានកាន់នាទីអក្សរសិល្ប៍ខ្មែររាល់ថ្ងៃអាទិត្យដែរ។ ក្នុងការបម្រើការងារជាអ្នកសារព័ត៌មានវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិដ៏ជាទីស្រឡាញ់ំពេញចិត្តនេះអស់រយៈពេល១៨ឆ្នាំគឺចាប់ពីដើមខែមីនា១៩៩៣ដល់ខែធ្នូឆ្នាំ២០១០។ខ្ញុំបានបញ្ចប់អាជីពជានាយិកាការផ្សាយ (CHEF D’ÉDITION) ដោយបានស្នើសុំចូលនិវត្តន៍ មុនពេលគម្រប់អាយុ៦៥ឆ្នាំនៅដើមខែមេសាឆ្នាំ២០១០។ រយៈពេល១៨ឆ្នាំក្នុងការបំពេញការងារដ៏ថ្លៃថ្នូរ និងជាទីមោទនៈនេះ ខ្ញុំបានបម្រើការងារដ៏ជាទីស្រឡាញ់អស់ពីកម្លំាងកាយនិងកម្លំាងចិត្ត ដើម្បីតបស្នងមិត្ត អ្នកស្តាប់ទាំងអស់ នៅគ្រប់ទិសទីដែលមានភក្តីភាព និង គាំទ្រចូលចិត្តស្តាប់សំឡេងរបស់ខ្ញុំ ។

(រូបខាងលើ៖ស្ទុយឌីយោវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFIក្នុងពេលខ្ញុំសម្ភាសន៍ជាមួយសិល្បករសិល្បការិនីមកពីកម្ពុជា)

ក្នុង ការផ្សាយចុងក្រោយបង្អស់នៅថ្ងៃ៣១ធ្នូ២០០៩ខ្ញុំប៉ិច សង្វាវ៉ានបានថ្លែងសារលាប្រីយមិត្តអ្នកស្តាប់ទាំងអាឡោះអាល័យ ដើម្បីចូលនិវត្តន៍ដើម្បីទុកពេលចាប់ដងប៉ាកកាឡើងវិញតែងនិពន្ឋសៀវភៅដែលមានជាអាទិ៍ សារណាជីវិតរបស់ខ្ញុំជាដើម។

ស្នាដៃអក្សរសិល្បិ៍របស់ខ្ញុំ

១-នេះឬចិត្តប្រុស?(១៩៦៨)

២-ថ្ងៃ៤កក្កដា(១៩៦៩)

៣-ខ្លោចផ្សានៅមឿងភីនឬអស្តង្គត(១៩៨១)

៤-ស្តាយពាក្សមួយម៉ាត់(១៩៨១)

៥-ពេលដែលកន្លងទៅ(១៩៨១)

៦-វាសនាអភ័ព្វ(១៩៨៣)

៧-មានសង្ឃឹមឬគ្មានសង្ឃឹម?(១៩៨៣)

៨-ព្រោះរឿងអ្វី?(១៩៨៣)

៩-ថ្ងៃណា?ថ្ងៃណា?(១៩៨៣)

១០-កម្មករសេរី(១៩៨៣)

១១-ខ្យល់សមុទ្រ(១៩៨៤)

១២-ម្តាយក្មេកទំនើប(១៩៨៤)

១៣-ព្រោះតែអ្នក(១៩៨៤)

១៤-បាច់ផ្កា(១៩៨៥)

១៥-ស្រមោលស្នេហ៍(១៩៨៥)

១៦-ជើងមេឃថ្មី(១៩៨៥)

១៧-លិខិតអាថ៌កំបាំង(ល្ខោននិយាយផ្សាយក្នុងវិទ្យុអាស៊ីនៅបារីសឆ្នាំ១៩៨៩)

១៨-ស្រមៃបន្ទាប់ពីស្រមៃ(ល្ខោននិយាយផ្សាយក្នុងវិទ្យុអាស៊ីនៅបារីសឆ្នាំ១៩៩០)

១៩-រូបឥតព្រលឹង(ល្ខោននិយាយផ្សាយក្នុងវិទ្យុអាស៊ីនៅបារីសឆ្នាំ១៩៩១)

រឿង ដែល បាន ចេញ ផ្សាយ ហើយ

១-  «ជើងមេឃថ្មី» ប្រលោមលោកខ្នាតវែងបោះពុម្ភផ្សាយលើកទី១នៅឆ្នាំ១៩៨៥ លើកទី២ឆ្នាំ១៩៩០។ រឿងនេះត្រូវបានផលិតករ ឡេវ ឡុង ហៅ ឡុង ដារា យកមកថតជាខ្សែភាពយន្តទំហ៊ំ១៦មីល្លីម៉ែត្រ សម្រាប់បញ្ចាំងលើផ្ទាំងសំពត់ស។ គេអាចចាត់ទុកជាខ្សែភាពយន្តខ្មែរទី១ដែលផលិតនៅប្រទេសបារាំង។

២-«ស្រមោលស្នេហ៍»ផ្សាយចេញពីសមាគមអ្នកនិពន្ឋខ្មែរនៅបរទេសឆ្នាំ១៩៨៥

៣- «ម្តាយក្មេកទំនើប» ជាកម្រងរឿងខ្លីចេញផ្សាយពីសមាគមអ្នកនិព្ន្ឋន្ឋខ្មែរនៅបរទេសឆ្នាំ២០០៤។

ម្តាយក្មេកទំនើបផ្សាយចេញពីសមគមអ្នកនិព្ន្ឋន្ឋខ្មែរនៅបរទេសឆ្នាំ២០០៤

៤-«ពេលដែលកន្លងទៅ»បានចុះផ្សាយក្នុងសៀវភៅមួយមានចំណងជើងថា«ស្នេហាខ្ញុំ»ផលិតដោយសមាគមអក្សរសិល្ប៍កម្ពុជាស៊ុយអែត។

ស្នាដៃ ដែល គ្រោង នឹងចេញ ផ្សាយ

- «ខ្ញុំជាស្រី» ជាកម្រងជីវប្រវត្តិ និងសារណាជីវិតផ្ទាល់របស់ខ្ញុំពីស្រុកខ្មែរឆ្លងកាត់តាមប្រទេសវៀតណាម លាវរហូតទៅដល់ប្រទេសបារាំង។

- «នារីមុខពីរ»

- «ស្តាយពាក្សមួយម៉ាត់»

- «មានសង្ឃឹម ឬគ្មានសង្ឃឹម»

- «វាសនាអភ័ព្វ»

- «លិខិតអាថ៌កំបាំង»

-«បញ្ចពិធធីតា»។ល។

សកម្មភាពខ្ញុំក្នុងពិធីផ្សេងនៅប្រទេសបារាំងនិងនៅប្រទេសកម្ពុជា

ពិធីរំលឹកឯករាជ្យជាតិលើកទី៥០នៅយូណេស្កូនាទីក្រុងប៉ារីស

ខាងស្តាំ៖ខ្ញុំនិងស្វាមីខ្ញុំ

- ខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងពិធីរំលឹកឯករាជ្យជាតិលើកទី៥០នៅឆ្នាំ២០០៣ដែលបានប្រព្រឹត្តទៅនៅយូណេស្កូនាទីក្រុងប៉ារីសប្រទេស

បារាំងក្រោមព្រះអធិបតីភាពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃព្រះមហាក្សត្រ កាលដែលព្រះអង្គគង់នៅជាព្រះអគ្គរាជទូតប្រចាំយូណេស្កូ។ 

- ខ្ញុំបានចូលរួមជាមេប្រយោគនៅក្នុងពិធីជ្រើសរើសបវរកញ្ញាខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំងច្រើនដង។

- ជាមេប្រយោគក្នុងរាត្រីប្រឡងចម្រៀងខ្មែរក្នុងប្រទេសបារាំង។

- ជាពិធីការិនីក្នុងពិធីជ្រើសរើសបវរកញ្ញាខ្មែរនៅប្រទេសបារាំង (រូបខាងក្រោម)។

(ខ្ញុំនិងស្វាមីខ្ញុំរូបខាងស្តាំក្នុងពិធីជ្រើសរើសបវរកញ្ញាខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំងឆ្នាំ១៩៩៨)

-ជាមេ ប្រយោគក្នុងការប្រកួតប្រជែងរឿងខ្លីនិងរឿងប្រលោមលោកនៅ ក្នុងឱកាសមហោស្រពខ្មែរឆ្នាំ១៩៨៧ដែលរៀបចំដោយមូលនិធិកម្ពុជានៅឡុង ប៊ិច រដ្ឋកាលីហ្វ័រនី សហរដ្ឋអាមេរិក។

- ចូលរួមជាមេប្រយោគ និងជាវាគ្មិន ក្នុងសិក្ខាសាលា ដែលរៀបចំដោយសមាគមអក្សរសិល្ប៍ នូហាច និងសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសចាប់ពីឆ្នាំ២០០៦។

(ខ្ញុំចែករង្វាន់ជូនជ័យលាភីរង្វាន់អក្សរសិល្ប៍នូហាច ឆ្នាំ២០០៧នៅភ្នំពេញ)

តាមរយៈប្រព័ន្ធឃោសនានៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានិងនៅក្នុងប្រទេសបារាំង

- ចូលរួមក្នុងកម្មវិធីអក្សរសិល្ប៍តុមូលនៃវិទ្យុ«ស្ត្រីខ្មែរ»តាមសេចក្តីអញ្ជើញរបស់លោកខូតារាឬទ្ឋិប្រធានសមាគមអក្សរសិល្ប៍នូហាច

- ជាភ្ញៀវក្នុងកម្មវិធីបទសម្ភាសន៍មួយក្នុងវិទ្យុ«VOA»ឆ្នាំ ២០០៤។

- ចូលរួមអន្តរាគមន៍­ នៅក្នុង«កម្មវិធីសៀវភៅល្អៗ» ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធរឿង«ជើងមេឃថ្មី»។ កម្មវិធីនេះរៀបចំដោយលោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្សក្នុង«ទូរទស្សន៍ជាតិកម្ពុជា (ទទក TVK) »នៃសហគមន៍អភិវឌ្ឍន៍សៀវភៅនៅកម្ពុជាខែកក្កដា២០០៧ ភ្នំពេញ(រូបខាងក្រោម)។

(ខ្ញុំកំពុងសរសេរឧទ្ទិសប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំរឿង« ម្តាយ ក្មេកទំនើប»ជូននិស្សិតក្នុង ស្ទុយឌីយោទូរទស្សន៍ជាតិកម្ពុជានៅឆ្នាំ២០០៧ក្រោយពីចប់កម្មវិធីសៀវភៅល្អៗ)

- ជាភ្ញៀវក្នុងកម្មវិធី «ថ្ងៃថ្មី»នៅឆ្នាំ ២០០៧ និង ២០០៨ក្នុងទូរទស្សន៍ខ្មែរ«ស៊ីធីអិន CTN» នៅភ្នំពេញ។

(រូបថតខាងលើ៖ ខ្ញុំក្នុងទូរទស្សន៍CTN នៅ កម្ពុជាឆ្នាំ ២០០៧ក្នុងកម្មវិធីថ្ងៃថ្មី)

នៅប្រទេសកម្ពុជា នាថ្ងៃ២៥ធ្នូឆ្នាំ២០១០ ៖ ក្នុងពេលខ្ញុំចូលរួមក្នុងកម្មវិធី«ក្រោមដំបូលតែមួយ»

ពិធីករទូរទស្សន៍TV5បានសម្ភាស៍ខ្ញុំនិងផ្សាយក្នុងកម្មវិធី«សង្គមនិងសិល្បៈ» រូបខាងក្រោម

ក្នុងភោជនិយដ្ឋានអូប៉េរ៉ា

កាលទូរទស្សន៍ TV3 សម្ភាសខ្ញុំនៅថ្ងៃ២៥ធ្នូ២០១០

- ជាភ្ញៀវក្នុងបទសម្ភាសន៍មួយនៃកម្មវិធីអក្សរសិល្ប៍ក្នុងវិទ្យុ«បាយ័ន»នៅកម្ពុជាឆ្នាំ២០០៩តាមសេចក្តីអញ្ជើញរបស់លោកខូតារាឬទិ្ឋ។

- ចូលរួមជាមេប្រយោគ និងជាវាគ្មិនក្នុងសិក្ខាសាលា ដែលរៀបចំដោយសមាគមអក្សរសិល្ប៍ នូហាច សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសនិងសមាគមអ្នកសាបព្រោះនៅឆ្នាំ២០១១។

៩កក្កដា២០១១ ខ្ញុំប្រគល់វិញ្ញាប័ណ្ណប័ត្ររង្វាន់អក្សរសិល្ប៍នូហាចចំណាត់ថ្នាក់លេខ២ ផ្នែករឿងខ្លីឲ្យ ហេង ឧត្តម

 

ខ្ញុំតែងតែបានទទួលការអញ្ជើញចូលរួមក្នុងពិធីផ្សេងៗទៀត។ បើមានឱកាស ខ្ញុំពុំដែលប្រកែកទេហើយរមែងស្ម័គ្រជួយជ្រោមជ្រែង គ្មានគិតពីកម្រៃម្តងណាឡើយ។

ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំបានផ្តល់ការសម្ភាសន៍ឲ្យព្រឹត្តប័ត្រ និង ទស្សនាវដី្តផ្សេងៗនៅរាជធានីភ្នំពេញនិងនៅប្រទេសបារាំងដែលមានជាអាទិ៍៖

-ទស្សនាវដ្តី«ជីវិតកំសាន្ត-ជីវិតតារា» (មីនា ១៩៩៥) ផ្សាយនៅប្រទេសកម្ពុជា។

- ទស្សនាវដ្តី«សម្លេងស្ត្រីខ្មែរ» (មេសា ១៩៩៦) ផ្សាយនៅប្រទេសកម្ពុជា។

- ព្រឹត្តប័ត្រ«ចតុមុខ» ភាសាបារាំង(ឧសភា ១៩៩៩) ផ្សាយនៅប្រទេសបារាំង។

- «Cambodge Soir»ជាភាសាបារាំង (១០ឧសភា២០០៤) ផ្សាយនៅប្រទេសកម្ពុជា។

- ទស្សនាវដ្តី«សម័យនិយម» ខែកក្កដាឆ្នាំ២០០៨ ផ្សាយនៅប្រទេសកម្ពុជា។

- ទស្សនាវដ្តី«អាថ៌កំបាំង» លេខ២០ ផ្សាយនៅប្រទេសកម្ពុជា។

- «Ecrit d’Angkor» លេខ៣ផ្សាយជាភាសាបារាំងនៅប្រទេសបារាំង។

- ទស្សនាវដ្តី «ឡេឌីស៍ LADIES» ខែធ្នូ២០១០ផ្សាយនៅប្រទេសកម្ពុជា(ទំព័រ៤២និង៤៣)។

- កាសែត«សំបុកផ្សារ» ផ្សាយភ្នំពេញឆ្នាំទី០១ ច្បាប់ទី៤៤ ថ្ងៃ២៦-២៧មករា២០១០៕