មានលោកយាយម្នាក់ ចាស់ជរាបន្តិចហើយ។ ភ្នែកមើលមិនសូវឃើញ។ ត្រចៀកក៏ស្ដាប់មិនសូវឮហើយវង្វេងវង្វាន់ខ្លះៗផង ប៉ុន្តែអណ្ដាតនៅដឹងរស់ជាតិ។ គាត់មានកូនប្រុសបី៣នាក់។ នៅថ្ងៃកំណើតរបស់លោកយាយ កូនទីមួយបានទិញទូរទស្សន៏ ( television ) ១គ្រឿងជូនគាត់ ។ កូនទីពីរទិញវិទ្យុ (radio ) ។ កូនទី៣ ទិញសត្វសេកមួយក្បាលយ៉ាងស្អាតហើយចេះនិយាយទៀតជូន។ មួយអាទិត្យក្រោយមក គាត់ទូរស័ព្វទៅកូនទាំងបី ។ ជាមួយកូនទីមួយគាត់និយាយថា “ ម៉ែ អរគុណដែលកូនបានឲ្យ TVឲ្យ ម៉ែ ប៉ុន្តែដូចជាគ្មានបានការ ព្រោះម្ដាយមើលមិនសូវឃើញទេ”។ ជាមួយកូនទីពីរគាត់ថា “ radio កូនឯង ម៉ែទុកចោលរហូត ពីព្រោះម៉ែស្ដាប់មិនសូវឮ គិតសព្វៗទៅដូចជាខាតលុយអត់ប្រយោជន៏ “ ។ មកដល់កូនទីបីគាត់និយាយថា “ កូនឯងចំណាប់ណាស់ ចេះទិញរបស់ដែលត្រូវមាត់ម៉ែ។ កូនក្រួចដែលកូនទិញនោះ ម៉ែយកវាទៅអាំង ឆ្ងាញ់អើយឆ្ងាញ់” ។
រក្សាសិទ្ធិ
ពិតជា ពិរោះ និងគួរអោយអស់សំណើចមែន! ហ្នឹងមានន័យថា សេកដែលចេះនិយាយ
ទោះបីមានតំលៃប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ស្មើនឹងសត្វក្រួចដែលគ្មានតំលៃ នេះដោយសារម្តាយខ្វាក់ភ្នែក។
អួយ ម៉ែកាចដល់ហើយ >.<
លោកយាយមិនកាចទេ គឺគាត់វង្វេង វង្វាន់ ។