ភាពយន្តវីដេអូ៖ បេះដូងស្រស់ស្អាត

គឺជាខ្សែភាពយន្តវីដេអូដ៏ល្អរបស់

ផលិតករ  ឆយ

ដឹកនាំដោយលោក ភិជិត ឫទ្ធា និង លោក ឆយ

ដឹកនាំថតដោយ លោក អ៊ុច មករា។

ជាខ្សែភាពយន្តខ្នាតខ្លីមួយគួរឲ្យសរសើរ

និង

គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ជាពន់ពេក។

ខ្សែភាពយន្តនេះសម្តែងដោយយុវជនដ៏សង្ហា

ភក្ត្រាញញឹម

ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា

រួមជាមួយកញ្ញាដ៏ស្រស់សោភា

លី លីនណា

តារាថ្មីទាំងពីររូបនេះប្រើកាយវិការ

មនុស្សគរថ្លង់នៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។

ខ្ញុំសូមអញ្ជើញប្រិយមិត្តទស្សនាដោយរីករាយ។

៤​មីនា៖ថ្ងៃបុណ្យលោកយាយ​

រីករាយ

ក្នុងថ្ងៃបុណ្យលោកយាយ

គ្រប់រូប

JOYEUSES FÊTES

DES GRANDES MERES

សូមជូនផ្កាអ័រគីដេនេះ

ចំពោះលោកយាយ

គ្រប់រូបក្នុងពិភពលោក។

សូមទទួលនូវសេចក្តីសុខសាន្ត

មនោរម្យ

និងពោរពេញដោយ

សុភមង្គល

កំប្លែងពីនយោបាយ​ដោយ​សុ ភក្តី

បើពួកស្បែកស​គ្មានការងារធ្វើ   ពួកស្បែកសរហៅថា   ” វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច​”
បើពួកសាសន៍ខ្មៅអត់ការងារធ្វើ  ពួកស្បែកស​ហៅគ្នាថា “បញ្ហាសង្គម” …

ពលកម្មឡប់​ និពន្ធដោយលោកស្រីស៊ឹម ចាន់យ៉ា

ថតនៅភ្នំពេញឆ្នាំ២០១១

រក្សាសិទ្ធិ

- លោកឡាណាកូនមិនត្រឹមតែមានដីនិងផ្ទះធំប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងស្អាតហើយរៀបរយទៀត។

មួយថ្ងៃៗអ្នកបំរើបោសជូតៗគ្មានសំរាមមួយទងទេ។

ពាក្យនេះម៉ែខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំប្រហែល៥០ដងហើយតាំងពីថ្ងៃដែលលោកឡា បុរសពោះម៉ាយ កូនបីមក

ស្តីដណ្តឹងខ្ញុំ ហើយម៉ែក៏ពេញចិត្តដែរនោះ។គាត់ចេះតែនិយាយពីផ្ទះលោកឡានេះមកពីដឹងថាខ្ញុំ

ជាមនុស្សចូលចិត្តភាពស្អាតនឹងរៀបរយ។ ថ្ងៃនេះ ម៉ែខ្ញុំសប្បាយចិត្តលើសសព្វដង ដោយលោកឡា

អញ្ជើញគាត់នឹងហៅខ្ញុំឲ្យទៅលេងផ្ទះរបស់លោក។ឡានយ៉ាងស្អាតរត់រអិលលើផ្លូវ។ ម្តាយខ្ញុំទឹក

មុខញញឹមពព្រាយ អង្គុយ ពីក្រោយអ្នកបើកបរដែលលោកឡាបញ្ជូនមកឲ្យទទួលពួកយើង។

បន្តិចក្រោយមក ស្រាប់តែគាត់ប្រែទឹកមុខមិនស្រួល។ ម៉ែខ្ញុំពុលឡានហើយ។ ខ្ញុំសុំឲ្យឡាន

ឈប់ដើម្បីទិញចំណីមានអំពៅសណ្តែកដីស្ងោរជាដើមជូនគាត់។ ពិសារបានបន្តិច គាត់ក៏

ស្រួលខ្លួនឡើងវិញតែមានបញ្ហាមួយកើតឡើងគឺមិនដឹងបោះកាកអំពៅនិងសំបកសណ្តែក

ដីចោលឯណា។ គាត់ចង់បើកកញ្ចក់ឡានតែមិនហ៊ានព្រោះឡានបើកលឿនពេក។

ឃើញដូច្នេះអ្នកបើកបរងាកមកជម្រាបគាត់៖

-មីងទុកសំបកចោលនៅជើងហ្នឹងចុះ !  

ខ្ញុំដូចជាមិនស្រួលចិត្តសោះ ពេលឮដូច្នេះ។ ពេលនោះជាសំណាងល្អខ្ញុំរកបានថង់មួយ។

- កុំអីម៉ែ ! ចោលក្នុងថង់នេះមក!

អ្នកបើកឡានលោកឡា ងាកមកសើច៖

-ចោលឯណាក៏បានដែរអ្នកនាង ! ព្រោះគង់តែខ្ញុំបោសចេញដដែលៗហ្នឹង! ថ្ងៃណាក៏ខ្ញុំត្រូវតែបោសសំរាមចេញពីឡានដែរ !

ឥឡូវ ឡានបរមកដល់ផ្ទះលោកឡាហើយ។ នៅពីមុខផ្ទះវីឡាដ៏ធំមួយមានសួនច្បារ

ដាំស្មៅនិងផ្កាស្អាតភ្លឹងដូចពាក្យម្តាយខ្ញុំថាមែន។ ផ្ទះក៏ស្អាតរៀបរយគ្មានឃើញសំរាម

មួយទងសោះ។ ខ្ញុំពេញចិត្តស្តូក រឹតតែពេញចិត្តទៀតនោះគឺធុងសំរាមដាក់ត្រង់នេះមួយ

ត្រង់នោះមួយ។ លោកឡាចេញមកទទួលម្តាយខ្ញុំនិងខ្ញុំ រួចនាំទៅកាន់តុបាយតែម្តង

ព្រោះពេលនោះជាពេលថ្ងៃត្រង់ទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍អ្វីនិងលោកឡានោះទេ

ទោះបីជាអ្នកកំពុងតាមស្តីដណ្តឹងខ្ញុំក៏ដោយ  ខ្ញុំជាប់ចិត្តតែនឹងភាពស្អាតរៀបរយរបស់ផ្ទះ

គាត់ប៉ុណ្ណោះ។

ប្រហែលជាយល់ចិត្តខ្ញុំ លោកឡាប្រាប់ថា៖

- ខ្ញុំជួលមនុស្សដល់ទៅបីនាក់ឯណោះសំរាប់ថែ បោសសំអាតសួន និងផ្ទះ។ នេះមិនទាន់គិត

ពូសែមអ្នកបើកបរដែលត្រូវមើលថែនិងសំអាតឡានរាល់ថ្ងៃផង។  មួយថ្ងៃៗគេធ្វើពលកម្មបែក

ញើសហូរញើសឥតឈប់ដៃទេ!

ខ្ញុំគិតថាម្ល៉ឹងៗតើទើបផ្ទះគេស្អាតណាស់ហើយក៏សួរថា៖
-លោកប្រហែលជាចំណាយលុយជួលពួកគាត់ច្រើនណាស់ហើយមើលទៅ។

លោកឡាញញឹមទំនងពេញចិត្តនឹងសំណួរខ្ញុំ។
-បាទ ច្រើនគួរសមដែរព្រោះខ្ញុំគិតថាពលកម្មនេះចាំបាច់ណាស់។ បើគ្មានទេ ផ្ទះនិងឡាន

ខ្ញុំមិនដឹងជាក្រខ្វក់យ៉ាងណាទេ។

រំពេចនោះ ឡានបាននាំកូនៗលោកឡាមកពីសាលា។ ពួកគេមានវ័យជំទង់ៗហើយ។

ក្រោយពីជំរាបសួរម្តាយខ្ញុំនិងខ្ញុំតាមការណែនាំរបស់លោកឡាហើយ ពួកគេស្រាប់

តែគ្រវាត់កាតាបសៀវភៅព្រូសប្រាស់ទៅលើកៅអីសាឡុង កំរាលឥដ្ឋការូ លើទូ

តាមតែនឹកឃើញ រួចគេនាំ គ្នាចូលតុបាយស្រ។ ផ្ទះបាត់របៀបរៀបរយមួយរំពេច។

ពេលនោះស្រីបំរើចេញមកប្រមូលសម្ភារៈរៀនអំបាញ់មិញយកទៅទុកធ្វើឲ្យទីនេះបានស្អាត

ឡើងវិញ។ ខ្ញុំឈរស្រឡាំងកាំងតាមមើលសកម្មភាពទាំងនេះ។

លោកឡាដើរមកជិតខ្ញុំនិយាយថា៖
-អ្នកនាងកុំឆ្ងល់អីក្មេងៗវាតែអញ្ចឹងហើយ។  ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់វាដែរ  តែវាមិនស្តាប់ ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើ

យ៉ាងម៉េចទៀត។

-ទៅខ្វល់ធ្វើអ្វី យើងមានលុយជួលគេ បានស្អាតវិញភ្លាមតើ។ ម្តាយខ្ញុំបន្ទរ។

ខ្ញុំមិនមាត់នឹកក្នុងចិត្ត ថាតើនេះជាពលកម្មស្អីទៅ ? រួចខួរក្បាលខ្ញុំដូចជាស្ទះនឹកអ្វីលែងចេញ។

ឥឡូវដល់ពេលបាយហើយ។អ្នកបំរើបីនាក់ចេញមកលើកបាយលើកម្ហូប។  ទាំងអស់គ្នាញ៉ាំ

បាយ។ពេលនោះ ខ្ញុំភ្លឹកស្មារតីម្តងទៀត។ ក្មេងៗញ៉ាំបណ្តើរចោលឆ្អឹងបន្លែនិងអ្វីៗដែលគេ

មិនត្រូវការលើតុក្រោមតុ ក្រោមកៅអីពាសពេញ។ ខ្ញុំមើលទៅកន្លែងនេះជាកន្លែងហូបបាយ

របស់មនុស្សអនាធិបតេយ្យដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញនៅកន្លែងមួយចំនួន។ លោកឡាណែនាំ

បន្តិចបន្តួច ។កូនៗមិនធ្វើតាមលោកក៏ស្ងៀម។ពេលបាយរួច អ្នកបំរើចេញមកប្រមូលឆ្អឹង

និងសំរាម ហើយរៀបកន្លែងនោះបានស្អាតដូចដើម គឺពេលនោះហើយដែលខ្ញុំយល់សំដីអ្នក

បើកឡាននិយាយពីព្រឹកមិញ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាឈឺក្បាលហើយភាន់ភាំង។ ឃើញដូច្នេះ

លោកឡាប្រាប់ឲ្យខ្ញុំនិងម្តាយខ្ញុំសំរាកនៅក្នុងបន្ទប់មួយក្បែរបន្ទប់កូនៗរបស់គាត់។ ម៉ែខ្ញុំបិទ

ភ្នែកធ្វើព្រងើយតែខ្ញុំមិនអាចបិទទាំងភ្នែក មិនអាចបិទទាំងអារម្មណ៍។

ខ្ញុំឮសូរគេជជែកគ្នាទ្រហឹងអឺងអាប់ ហើយសូរមាត់ដូចជាញ៉ាំអីផង។ ខ្ញុំអើតមើលតាមបង្អួច

ឃើញសំបកនំ សំបកពោត កាកអំពៅហើរចេញព្រោងព្រាតពីបង្អួច។ សំបកខ្លះធ្លាក់ក្បែរធុង

សំរាមខ្លះទើរលើមាត់ធុងសំរាមមួយដែលនៅពីក្រោមបង្អួច។  ខ្ញុំលែងសូវឆ្ងល់ហើយតែទប់

មាត់មិនឲ្យរអ៊ូម្នាក់ឯងមិនបាន៖

 -ធុងសំរាមទុកសំរាប់លំអទេដឹង !

ប្រហែលជាកន្លះម៉ោងក្រោយមកផ្ទះប្រែជាស្ងាត់វិញ។ ក្មេងៗទៅរៀនអស់ ឯលោកឡាក៏ទៅ

ធ្វើការដែរ។  ប៉ុន្តែ មួយស្របក់ក្រោយមក សំឡេងអ៊ូអរលាន់ឡើងវិញ គឺសំឡេងបោសផ្ទះ។

ខ្ញុំអើតមើលទៅឃើញអ្នកបំរើកំពុងញាប់ដៃញាប់ជើងប្រមូលសំរាមដែលនៅរាយប៉ាយដាក់

ក្នុងធុងសំរាម។ រួចហើយពួកគេនាំគ្នាទៅអង្គុយសំរាកក្រោមដើមឈើមួយក្នុងសួន។ ខ្ញុំក៏ដើរ

ទៅជួបពួកគេ។

-ពួកបងៗហត់ណាស់ហើយមែនទេ?
-ចាសមិនអីទេអ្នកនាង !  ធ្វើតែបែបនេះរាល់ថ្ងៃទៅហើយ !
-ចុះលោកឡា គិតថាទុកឲ្យកូនលោកធ្វើបែបហ្នឹងរហូតទៅឬ?

នារីម្នាក់រាងចំណាស់ជាងគេលាន់មាត់ថា៖

-ដំបូង ខ្ញុំឃើញគាត់ពន្យល់ដែរ  តែលុះកូនៗមិនស្តាប់ក៏មិនឃើញធ្វើអ្វីទៀត ដូចជាដាក់ពិន័យ

ឬទណ្ឌកម្មអ្វីទេ គិតតែពីរកអ្នកបោសផ្ទះបន្ថែម។
-ចុះបងយល់ថាពលកម្មហ្នឹងយ៉ាងម៉េចដែរ?

នារីម្នាក់ទៀតងាកមើលឆ្វេងស្តាំមុននឹងនិយាយ៖

-ខ្ញុំគិតថាជាពលកម្មឡប់  តែខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ ឡប់ក៏ធ្វើដែរឲ្យតែបានលុយ !!

ខ្ញុំត្រឡប់មកបន្ទប់វិញ រៀបចំឥវ៉ាន់ដាស់ម៉ែ ៖

-ម៉ែប្រញ៉ាប់ឡើងទៅផ្ទះយើងវិញ។ នៅយូរទៀតប្រាកដជាឡប់ជាមួយពលកម្មឡប់  ឬអ្នកជួល

ឡប់មិនខាន៕

កកន៖

រឿងពលកម្មឡប់ ដកស្រង់ពីសៀវភៅ<ឆាកកំប្លែងកញ្ញាសោភ័ណ>។

អរគុណអ្នកបង ចាន់យ៉ាដែលបានអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំស្រង់រឿងហ្នឹងមកផ្សាយក្នុងទីនេះ។

លោកស្រីស៊ឹម ចាន់យ៉ាបាននិពន្ធរឿង<ផ្កាយនៅតែភ្លឺ> រង្វាន់អក្សរសិល្ប៍នូហាចចំណាត់ថ្នាក់លេខ៣

<ឈប់យំទៅអប្សារាកំសត់>  <ឆាកកំប្លែងកញ្ញាសោភ័ណ>ដែលជាកម្រងរឿងខ្លីៗមួយចំនួន

រឿង<មិត្តភាពមួយ>

សៀវភៅកំណាព្យ និងចម្រៀង<ឱ!ផ្កាពណ៌ស្វាយ>ដែលសុទ្ធសឹង

តែមានឧត្តមគតិនិងមានប្រយោជន៍ដល់សង្គម។

លោកស្រីស៊ឹម ចាន់យ៉ា ជាសមាជិកាសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅភ្នំពេញ

និងជាសមាជិកាសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស។

លោកស្រីបានសិក្សាកម្រិតថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាផ្នែកអក្សរសាស្ត្រ

និងជាអតីតសាស្ត្រាចារ្យមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិផ្នែកអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ។

លោកស្រីបានអានច្រើនគួរសម

បានទទួលការអប់រំនិងមានទម្លាប់រស់នៅក្នុងសង្គមគ្រួសារនិងសង្គមមិត្តភក្តិ

ដែលលោកស្រីស៊ឹម ចាន់យ៉ាវាយតម្លៃថាពោរពេញទៅដោយសីលធម៌ និងមនុស្សធម៌។

សង្គមបរិយាកាសបច្ចុប្បន្នមានអ្វីៗដែលជំរុញឲ្យលោកស្រីចេះតែគិត

ទោះជាលោកស្រីព្យាយាមបង្រ្កាបអារម្មណ៍ឲ្យឈប់គិតឈប់ខ្វាយខ្វល់

នៅចំពោះមុខរាល់អំពើណាដែលលោកស្រីយល់ថាខុសឆ្គងរហូតដល់ជួនកាលចង់

ធ្វើខ្លួនឲ្យឥតវិញ្ញាណដូចដុំថ្ម ក៏ពុំបានផលល្អធ្វើឲ្យលោកស្រីរស់នៅក្នុងជីវិត

ដ៏អាក្រក់មួយគឺឈឺចាប់ នឿយណាយ និងអស់សង្ឃឹម។

លោកស្រីមានគំនិតថ្មីដែលសង្ឃឹមថាអាចជួយរំលែកការឈឺចាប់បានខ្លះដោយគិតថា

ជាការឥតប្រយោជន៍សោះដែលទុកអារម្មណ៍ផុសផុលទាំងនេះក្នុងទ្រូងតែម្នាក់ឯង

គួរតែយកវាចេញមកក្រៅប្រើប្រាស់ឲ្យបានជាប្រយោជន៍សង្គម។

លោកស្រីយល់ថា ក្នុងលោកនេះគង់មានអ្នកដែលមានអារម្មណ៍ដូចលោកស្រីមិនលែង។ 

ប្រាកដណាស់គឺមានខ្ញុំនេះម្នាក់ដែរ ។

ខ្ញុំពេញចិត្ត អត្ថបទនិពន្ធរបស់លោកស្រីទាំងអស់ 

ព្រោះការត្រិះរិះពិចារណា ការវិភាគ ទស្សនៈយល់ឃើញក៏មិនខុសពីចិត្តខ្ញុំដែរ។

កែវភ្នែករបស់យើងសម្លឹងមើលទៅទិសតែមួយគឺប្រយោជន៍រួម។

អ្វីៗដែលយើងឃើញនិងទើសចិត្តមិនអាចឲ្យយើងរំលង

និងមិនអាចបង្អាក់យើងមិនឲ្យលើកយកមកសរសេរឡើយ៕

អនុស្សាវរីយ៍មិត្តភាពរវាងអ្នកបងស៊ឹម ចាន់យ៉ានិងខ្ញុំ(ថតឆ្នាំ២០១១នៅភ្នំពេញ)

ថតឆ្នាំ២០១១ ៖ មិត្តនារីរួមប៉ាកាដែលមានវ័យស្រប៉ាលគ្នា ក្រោយពេលចេញពីហាងថតរូប។ នៅខាងឆ្វេង៖ អ៊ុំ សុផានី នៅកណ្តាលគឺខ្ញុំសង្វាវ៉ាន & ទឹង សុខា(មិត្តសម្លាញ់រួមមហាវិទ្យាល័យគរុកោសល្យ និងមហាវិទ្យាល័យអក្សរសាស្ត្រ មនុស្សសាស្ត្រ) អ្នកបងស៊ឹម ចាន់យ៉ានៅខាងស្តាំ

រូបផ្ការំដួល៖អំណោយលោកឡឹក ជំនោរ

ចំប៉ាមាសពេជ្រ​និងចំប៉ាពេជ្រ ដោយអ្នកនិពន្ធទឹកភ្នែក

ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានសរសេរសារអេឡិចត្រូនិចទៅលេងប្អូនធម៌ម្នាក់នៅអាមេរិក​ថា ក្នុងផ្ទះខ្ញុំមានមនុស្ស៣នាក់គឺប្អូនប្រុសខ្ញុំនិងកូនប្រុសទាំងពីរ។

ដែលមិនសូវហារមាត់និយាយស្តីសោះ កោតមិនចេះតឹងទ្រូង បើបិទមាត់ជិតម្លឹងៗ។​

សួរមួយម៉ាត់ឆ្លើយមួយម៉ាត់ ប្រហែលជាខ្លាចធ្លាក់ ចំប៉ាមាស ហើយមើលទៅ?។

ស្រាប់តែប្អូនធម៌ខ្ញុំឆ្លើយមកវិញថា ប្អូនថ្លៃអ្នកបងក៏ដូចគ្នាដែរ មកពីធ្វើការវិញធ្វើបាយបន្តិចបន្តួចហើយចូលទៅប្រឡែងលេង

ជាមួយកូនបន្តិចក៏ស្ងៀមបិទមាត់ជិត ប្រហែលជាខ្លាចជ្រុះ ចំប៉ាពេជ្រ ហើយក៏មិនដឹង?។ ​តាមពិតរឿងនេះ វាមិនមែនជារឿងកំប្លែងទេ​

ប៉ុន្តែមិនដឹងជាយ៉ាងម៉េចបានជាពាក្យនេះ ចំប៉ាមាសនិងចំប៉ាពេជ្រ នេះបានបណ្តាលឲ្យខ្ញុំអស់សំណើចសឹងតែរឹងពោះម្លឹងៗ?​

នៅថ្ងៃស្អែកឡើង ខ្ញុំត្រូវនៅក្នុងស៊្ទុយឌីយ៊ោមួយម៉ោង។  ប្រសិនបើខ្ញុំ នឹកឃើញរឿងចំប៉ាមាស និង ចំប៉ាពេជ្រនេះហើយផ្ទុះសំណើច

ដូចកាលពីយប់ ម្ល៉េះសមមិនដឹងជាមានមាត់ឯណាមកនិយាយសូមទោសអ្នកស្តាប់កើត។ គ្រោះធំដល់ហើយពេលនោះ។ គិតទៅការផ្សាយផ្ទាល់មិនស្រួលទេណា។​

រឿងមួយទៀត។ ម្តងនោះ សហការីខ្ញុំម្នាក់កំពុងតែនិយាយផ្សាយស្រាប់តែឈាមហូរពីច្រមុះមកគុកៗប្រឡាក់អាវសរគាត់។ ​ខ្ញុំស្រឡាំងកាំង ព្រោះទើបតែប្រទះជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតការងារ ។​ ទោះជាចង់ហារនិយាយជាមួយសហការីខ្ញុំក៏និយាយមិនកើត ព្រោះពេលនោះ មីក្រូកំពុងតែបើក ។ បើនិយាយច្បាស់ជាឮដល់អ្នកស្តាប់។​

ម៉្លោះហើយ ខ្ញុំគិតតែខំនិយាយភាសាគរធ្វើដៃជាសញ្ញាឲ្យគាត់ឈប់អានអត្ថបទផ្សាយទៅ តែគាត់លើកដៃមកខ្ញុំវិញ មិនដឹងជាចង់ថាស្អីទេហើយចេះតែផ្សាយតទៅទៀត។ ឈាមក៏ចេះតែហូរពីច្រមុះមកតក់ៗមិនដាច់សោះ។ ចុះស៊យអីគាត់ថ្ងៃនេះ?

នៅរឿងមួយទៀត ។ ថ្ងៃមួយនោះ មិនដឹងជាឆ្នាំណាទេ នៅចាំតែថ្ងៃចូលឆ្នាំថ្មី​​ ស្រាប់តែសន្តិសុខនៅជាន់ក្រោម ទូរស័ព្ទមកប្រាប់ថាមានភ្ញៀវម្នាក់ចង់ជួបដើម្បីយកកាដូមកជូនតែមួយភ្លែត។​ អ្នកស្តាប់នេះចិត្តល្អដល់ហើយ​ ។ ប៉ុន្តែ នរណាដឹងថាគាត់ចិត្តល្អមែនទែនឫចិត្តល្អលេងៗ។  យី ពូកែលៃមែនតែម្តង យកកាដូមកឲ្យមុនម៉ោងផ្សាយតែប្រាំនាទី។ កំពុងតែផ្អើលពីរឿងភេរវកម្មបំផ្ទុះគ្រាប់បែកតាមរថភ្លើងផង ក៏ឆ្លើយប្រាប់សន្តិសុខវិញថា យើងមិនអនុញ្ញាតឲ្យឡើងមកទេ ព្រោះភ្ញៀវនេះមិនបានណាត់ទុកជាមុន​  ខ្លាចមានគេមករ៉ៅឆានរំខានការងារ។ ​​សន្តិសុខយល់ស្របគំនិតខ្ញុំ។ ឱ! មិនដឹងជាអ្នកចិត្តល្អដែលមិនដឹងជាមកពីណាពីណីនេះពិតជាមានសន្តានចិត្តល្អមែនឫក៏….

មិនដឹងជាគាត់ខកចិត្តយ៉ាងណាយ៉ាងណីទេហ្ន? ។​ ប៉ុន្តែ នេះជាមេរៀនមួយសម្រាប់គាត់ដែរ។ គាត់គួរតែចេះច្បាប់សុជីវធម៌ មិនមែននឹកចង់មកក៏មកភ្លាមដូចចង់ទៅផ្សារ និងទៅហាងលក់ទំនិញ ឬក៏ទៅប្រែសណីយ៍ផ្ញើសំបុត្រទេ។

រឿងទាំងអស់នេះចាត់ទុកជារឿងប្រភេទអីអីទៅហ្ន?

ដំណើរជុំវិញអ្នកនិពន្ធម្នាក់៖​ស្វាយ​ លី​ម៉េង៖គ្រប់យ៉ាងដើម្បីអ្នកណា

រង្វាន់អក្សរសិល្ប៍ឆ្នាំ២០១១ចំណាត់ថ្នាក់លេខ៣ស្ទួន

រក្សាសិទ្ធិ

ស្វាយ ​លី​ម៉េង(ពាក់អាវ​សរ)បានទទួលប័ណ្ណកិត្តយសពីលោកយី ឆេងអ៊ួ (ហៅប៉េង)នៅថ្ងៃ៩ខែកក្កដា២០១១ 

ខ្ញុំ និងស្វាយ លីម៉េងក្នុងសិក្ខាសាលាថ្ងៃ៩កក្កដា២០១១

ចរាចររាល់ថ្ងៃកកស្ទះខ្លាំងណាស់ បើសិនជាខ្ញុំគ្មានម៉ូតូទំនើប រថយន្តទំនើប ខ្ញុំប្រាកដជាពិបាកហើយ។ ម៉្យាងទៀត បើសិនជាខ្ញុំគ្មានរបស់ទាន់សម័យទាំងអស់នោះ ពួកម៉ាករបស់ខ្ញុំក៏ប្រាកដជាមិនរាប់អានខ្ញុំដែរ។
    ខ្ញុំជាសិស្សវិទ្យាល័យមួយរូប ហើយខ្ញុំក៏ជាPLAY BOYដ៏ទាក់ទាញម្នាក់ផងដែរ។ ស្រីៗជាច្រើនរួមប្រជែងគ្នាដណ្តើមបេះដួងរបស់ខ្ញុំ។ ដើម្បីជាការតបស្នង ខ្ញុំតែងតែចំណាយពេលបរិច្ឆាគបេះដូងសម្រាប់ពួកនាងម្នាក់ៗអស់រយៈពេលពីរខែ។  
    ឆ្នាំថ្មី របស់ថ្មី អ្វីៗក៏ថ្មីទាំងអស់។ ខ្ញុំសុំប៉ា និងម៉ាក់ប្តូរម៉ូតូម៉ាកថ្មី។ គាត់ទាំងពីរមិនបានប្រកែកជាមួយខ្ញុំនោះទេ ព្រោះខ្ញុំជាកូនពៅ។ខ្ញុំមានបងស្រីម្នាក់ និងបងប្រុសម្នាក់។ ម៉្យាងទៀត តម្លៃត្រឹមម៉ូតូមួយគ្រឿងវាគ្មានអ្វីជាបញ្ហាសម្រាប់គ្រួសាររបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំជាអ្នកទៅរើសដោយខ្លួនឯង។ អូហូ! ម៉ូតូថ្មី របស់ខ្ញុំធានាថាពិតជាឡូយ និងដំបូងគេនាសម័យកាលនេះ ហើយគ្មាននរណាបានជិះមុនខ្ញុំនោះទេ។ ម៉ូតូនោះមានភ្ជាប់កញ្ចក់មួយគូ។ លើសពីនេះទៀត អ្នកលក់ចិត្តល្អបានថែមមួកការពារសុវត្ថិភាពឲ្យខ្ញុំមួយទៀតផង។ ខ្ញុំគិតសព្វៗទៅ ខ្លួនខ្ញុំហាក់ដូចជាមានសំណាងខ្លាំងណាស់ ព្រោះនៅពេលណា ដែលខ្ញុំត្រូវការរបស់អ្វីមួយ ខ្ញុំតែងតែទទួលបានវាជានិច្ច ។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំក៏គិតថាចង់ជិះឡាននឹងគេដែរ ប៉ុន្តែ ចាំដល់ពេលរៀនមហាវិទ្យាល័យសិនទើបកាន់តែឡូយជាងនេះ។
    ខ្ញុំបានយកម៉ូតូមកម្តុំផ្សារអូរឫស្សីដើម្បីបន្ថែមសម្រស់របស់វាឲ្យកាន់តែឡូយដូចជារូបខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំដាក់កាំបន្ទះឲ្យវា។ ខ្ញុំបិទតែមបន្ថែមទៀត។ ខ្ញុំដាក់ភ្លើងលម្អនិងគ្រឿងបរិក្ខារផេ្សងទៀតដែលទំនើបបំផុតនាសម័យកាលចុងក្រោយនេះ។ បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំបានជិះឆ្វែលជុំវិញសាលារៀនរបស់ខ្ញុំយ៉ាងរីក រាយ។ មិត្តខ្ញុំម្នាក់ណាក៏សរសើរខ្ញុំគ្រប់ៗគ្នា។ ខ្ញុំដឹងថា បន្ទាប់ពីឃើញម៉ូតូរបស់ខ្ញុំ ពួកវាប្រាកដជាទៅរំអុកប៉ា និងម៉ាក់របស់វាឲ្យទិញឲ្យដែរហើយមើលទៅ…….?
    នៅថ្ងៃនេះគឺដូចជាទម្លាប់ធម្មតា ពួកយើងជិះម៉ូតូប្រជែងគ្នាត្រសងពេញដងផ្លូវ។ ពួកយើងមិនពាក់មួកសុវត្ថិភាពទេ ព្រោះវាធ្វើឲ្យខូចម៉ូតសក់PLAY BOY របស់ពួកយើង ហើយកញ្ចក់ម៉ូតូក៏គ្មានដែរ។ ខ្ញុំគិតថា វាដូចជាសម្រែខ្លាំងណាស់។ ប៉ា និងម៉ាក់តែងតែដាស់តឿនខ្ញុំជារឿយៗ ហើយបងប្រុសវិញក៏ស្តីឲ្យខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងដែរអំពីរឿងពាក់មួកសុវត្ថិភាពនេះ។ លើសពីនេះទៀត មួកសុវត្ថិភាពក៏ជាសត្រូវរបស់ម៉ូតូខ្ញុំដែរ។ សត្រូវធំបំផុតរបស់ខ្ញុំ គឺពួកប៉ូលីសដែលចាំផាកពិន័យមនុស្សដែលមិនគោរពច្បាប់ដូចជា រូបខ្ញុំ។ ឯរឿងបន្តទៀតនោះ គឺភ្លើងស្តុបតែម្តង។ ចាំមើលណា៎ ថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងលួចចោលភ្លើងស្តុបនោះឲ្យបែកខ្ទេចម្តង។ ពួកយើងកំពុងជិះម៉ូតូភ្លេចខ្លួនស្រាប់តែសម្លេងកញ្ជែឮសូរជ្រែតៗនៅពីមុខពួកយើង
-    អីយ៉ាស់! ជាប់កប៉ូលីសហើយពួកយើង វ៉ើយនាំគ្នាបត់ចូលតាមច្រកតូចវិញ!
នេះជាសំដីរបស់ខ្ញុំបញ្ជាមិត្តរបស់ខ្ញុំឲ្យបត់ទៅតាមផ្លូវតូចវិញម្តង។ ប្រាំនាទីក្រោយមក ពួកយើងក៏បានមកដល់ទីដែលយើងបានណាត់ជួបស្រីស្នេហ៍យ៉ាងរីករាយ។ ជាទូទៅពួកយើងតែងតែ ជួបប្រទះនូវហេតុការណ៍នេះជានិច្ច ហើយវាបានក្លាយទៅជាទម្លាប់ដែល ធ្វើឲ្យសប្បាយថែមទៀតផង បើទោះបីជាខ្ញុំដឹងថា វាជាការល្មើសច្បាប់ចរាចរក៏ដោយ។
ពេលវេលាដើរយឺតណាស់សម្រាប់ការរង់ចាំ។ ប៉ុន្តែ  វាដើរលឿនណាស់សម្រាប់ការសប្បាយ
របស់ខ្ញុំ។ ម៉ោងប្រហែលជាប្រាំបីយប់  ខ្ញុំកំពុងឌុបម៉ាក់នៅលើផ្លូវមួយ។ បរិយាកាសនាពេលរាត្រី
លើដងវិថីហាក់ដូចជារយាលច្រើន មើលទៅវាដូចជាបានសម្រាកខ្លះហើយពីការនឿយហត់នៅពេលថ្ងៃ។
 ភ្លើងបំភ្លឺផ្លូវមានពន្លឺភ្លឺព្រឹមៗ។ ចំណែកឯលោកភ្លើងស្តុបក៏មិនទាន់បានសម្រាកទៀត។ ខ្ញុំគិតថា វាល្មមដល់ពេលដែលលោកភ្លើងស្តុបសម្រាកហើយ ព្រោះថាមិនសូវមានម៉ូតូ និងឡានចង្អៀតគ្នា
ទៀតឯណា។ ដោយសារតែគំនិតបែបនេះហើយ ទើបខ្ញុំបានបន្ថែមល្បឿនទៅមុខទៀត បើទោះបីជា
មិនទាន់ដល់ភ្លើងអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំទៅក៏ដោយ។ រឿងមិនគួរកើតបានកើតមានឡើង។ ដោយសារតែខ្ញុំ សម្លេងដ៏រន្ឋត់មួយបានបន្លឺឡើងពេញដងផ្លូវ។ ខ្ញុំភ័យមែនទែន  ភ័យនឹងខ្លូនឯង ភ័យនឹងម៉ាក់ដែលនៅ
ពីក្រោយខ្ញុំ ភ័យនឹងម៉ូតូថ្មីរបស់ខ្ញុំ និង ភ័យជាមួយនឹងកំហុសដែលខ្ញុំបានបង្កឡើង។
-    នុះ! គឺអាមួយម៉ូតូថ្មីនោះជាអ្នកបើកបុកគេ!
-    នុះ! គឺអាស្ទាវមួយនោះជាអ្នកខុស!
-    នុះ! គឺអាទំនើងមិនគោរពច្បាប់ចរាចរមួយនោះជាអ្នកខុស! ពេលនេះសមមុខវាហើយ….
-    មែនហ្នឹង! ប៉ុន្តែអាណិតតែអ៊ំស្រីម្នាក់នេះ និងក្មេងតូចមួយនោះទេ បាត់មាត់សន្លប់ឈឹងតែម្តង!   តោះ!ទៅជួយគ្រាហ៍គាត់យកមកចូលក្នុងសិនមក…….!
ទាំងអស់នេះគឺជាសម្លេងមនុស្សដែលកំពុងរោមមើលហេតុការណ៍គ្រោះថ្នាក់របស់ខ្ញុំ។ មួយម៉ាត់ណាក៏ជាកំហុសរបស់ខ្ញុំដែរ។ តើខ្ញុំពិតជាខុសមែនឫ?
ខ្ញុំមានរបួសក្បាលចេញឈាមតិចៗ។ អ្នករបួសពីរនាក់ប្តីប្រពន្ឋគឺគ្រាន់តែរបួសសើស្បែក
ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះតែពួកគាត់មានមួកការពារសុវត្ថិភាព។ អ្នករបួសធ្ងន់មានតែម៉ាក់របស់ខ្ញុំ និង កូនតូច
របស់ពីរនាក់ប្តីប្រពន្ឋនោះប៉ុណ្ណោះដែលសន្លប់បាត់មាត់ដូចគ្នា។ ខ្ញុំប្រញាប់ទូរស័ព្ទជម្រាបលោកប៉ា បងប្រុសនិងបងស្រីឲ្យបានដឹងពីរឿងនេះ ហើយខ្ញុំក៏មិនភ្លេចប្រាប់
មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំដែរ។ ប៉ាបានទូរស័ព្ទហៅឡានពេទ្យយ៉ាងប្រញាប់។ គាត់មានអារម្មណ៍តក់ស្លុតណាស់នៅពេលឃើញម៉ាក់ក្នុងសភាពបែប នេះ។ ប៉ូលីសវាស់វែង ដើម្បីពិនិត្យរកអ្នកបង្កហេតុ។ ប៉ុន្តែអ្នកទាំងអស់គ្នាបានដឹងច្បាស់ណាស់ថាជារូបខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនគោរពភ្លើងសញ្ញាចរាចរ។ ខ្ញុំគ្មានពាក់មួកការពារសុវត្ថិភាព។ ខ្ញុំគ្មានដាក់កញ្ចក់នឹងម៉ូតូ។ ខ្ញុំបើកម៉ូតូលើសល្បឿនកំណត់របស់ច្បាប់។ ខ្ញុំជាអ្នកមិនគោរពច្បាប់។
ឡានពេទ្យមកដល់ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំក៏មកដល់ដែរ។ ប៉ា និងបងស្រីជាអ្នកជូនម៉ាក់ទៅពេទ្យ ។ កូនតូច និងម្តាយរបស់វាក៏ទៅពេទ្យជាមូយនឹងម៉ាក់ដែរ។ ឥឡូវនៅសល់តែខ្ញុំ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំ ឪពុករបស់ក្មេងតូច មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ និងអ្នកដែលត្រូវទៅដោះស្រាយគ្នាតាមផ្លូវច្បាប់ប៉ុណ្ណោះ។ របូសរបស់ខ្ញុំ នៅតែមានឈាមហូរមកតិចៗ តែបានសង្សាររបស់ខ្ញុំជាអ្នកជូតឈាមឲ្យជានិច្ច។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្អប់ខ្លូនឯងខ្លាំងណាស់។ តើម៉ាក់ និងក្មេងតូចនោះនឹងទៅជាយ៉ាងណា?
រឿងអកុសលបានកើតឡើង។ វាបានបន្សល់ទុកនូវវិប្បដិសារីសម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំអង្គុយក្បែរអ្នកម៉ាក់រហូត។ ពេទ្យនិយាយថា ម៉ាក់អាចសន្លប់យូរ។ ប៉ុន្តែមានដំណឹងល្អមួយសម្រាប់ខ្ញុំ។ ក្មេងម្នាក់នោះមិនមានបញ្ហាអីធំដុំនោះទេ ហើយបងប្រុសក៏បានដោះស្រាយរឿងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរ
បានចប់សព្វគ្រប់ហើយដែរ។ នៅអង្គុយក្បែរខ្ញុំពេលនេះគឺមានតែបងប្រុស និងម៉ាក់ដែលកំពុងតែ
សម្រាកនៅលើគ្រែក្នុងមន្ទីរ ពេទ្យប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំបន់ស្រន់នៅក្នុងចិត្ត សូមកុំឲ្យម៉ាក់មានរឿងអាក្រក់មួយទៀតកើតឡើងធ្វើអី។ ខ្ញុំកាន់ដៃ របស់ម៉ាក់យ៉ាងជាប់។ ម្តេចក៏គាត់បិទភ្នែកយូរម្ល៉េះ? ហេតុអីក៏ម៉ាក់មិនព្រមបើកភ្នែកឡើងមើលមុខកូនអ៊ីចឹង? ម្តងបន្តិចៗ កម្លាំងរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចុះខ្សោយ។ ត្របកភ្នែករបស់ខ្ញុំកាន់តែទម្លាក់មកគ្របមិនឲ្យខ្ញុំបានឃើញអ្វីជាបន្តទៀតទេ។ ខ្ញុំបិទភ្នែកកាន់តែជិត ហើយឈាមរបស់ខ្ញុំក៏ចេះតែប្រជែងគ្នាជាមួយទឹកភ្នែកមួយតក់ៗរបស់ក្មេងដូចជារូបខ្ញុំដែរ។ តើខ្ញុំជាកូនល្អឫទេ? តើខ្ញុំជាសិស្សល្អឫទេ? ហើយតើខ្ញុំជាពលរដ្ឋល្អឫទេ? បញ្ចប់សំណួរនេះ ខ្ញុំលែងបានឃើញមុខរបស់ម៉ាក់តទៅទៀតហើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ឃ្លាតពីគាត់ទេ! សូមកុំយកម៉ាក់ខ្ញុំទៅណាអី….!
អារុណរៀងរះលើមេឃា ដួងចន្រ្ទាក៏និន្រ្ទាចាកលោកិយនេះហើយ។ សន្សើមពេលព្រលឹមពិតជាត្រជាក់ខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែវាជាសញ្ញានៃការចាប់ផ្តើមជាថ្មី។ ព្រលឹមថ្ងៃថ្មី អ្វីៗក៏ចាប់ផ្តើមថ្មីដែរ។ ម៉ាក់កំពុងបញ្ចុកបបរឲ្យខ្ញុំញ៉ាំ។ ចំណែកឯសង្សាររបស់ខ្ញុំកំពុងតែចិតផ្លែឈើទុកឲ្យខ្ញុំញ៉ាំដែរ។ នៅពេលនេះ ខ្ញុំបានឃើញលោកប៉ា បងប្រុស បងស្រី និងមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារដែលខ្ញុំបានបុកកាលពីថ្ងៃមុន។ គាត់ក៏មានទិញផ្លែឈើ និងទឹកដោះគោឆៅយកមកផ្ញើខ្ញុំដែរ។ ពួកគាត់មិននឹកស្មាន ថា អ្នករងគ្រោះធ្ងន់ធ្ងរគឺជារូបខ្ញុំទៅវិញ។ មនុស្សមានសន្តានចិត្តបែបនេះពិតជាពិបាករកណាស់។ គាត់មិនខឹងនឹងខ្ញុំដែលបង្កបញ្ហាដល់ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ ហើយបែរជាយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយខ្ញុំទៅ វិញ។ ចប់ពីម៉ាក់បញ្ចុកខ្ញុំរួចហើយ គឺជាវេនក្មេងតូចកាលពីថ្ងៃនោះ។ វាកាន់ទឹកដោះគោឆៅមកឲ្យខ្ញុំ រួចវានិយាយឲ្យកម្លាំងចិត្តមកខ្ញុំថា ៖
-    ពូ! ត្រូវខំញ៉ាំឲ្យបានច្រើនទើបឆាប់ជា ហើយពូកុំបើកម៉ូតូលឿនៗទៀត ប្រយ័ត្នគ្រោះថ្នាក់ទៀតណា៎។
វានិយាយរួចខ្ញុំសង្កេតឃើញថា អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រាកដជាលួចសើចក្នុងចិត្ត។ ទាំងអស់គ្នាប្រហែលជាគិតថា ក្មេងម្នាក់នេះឆ្លាត និងចេះដឹងច្រើនជាងខ្ញុំផងមើលទៅ។ ចំណែកខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍សប្បាយជាមួយក្មេងនេះដែរ។ ខ្ញុំបានទទួលយកពីដៃវាដោយក្តីពេញចិត្ត។ ម្នាក់ៗបានផ្តល់កម្លាំងចិត្តឲ្យខ្ញុំយ៉ាងច្រើន។គ្មានអ្វីសំខាន់ជាងការអត់ឧន និងការផ្តល់អធ្យាស្រ័យ
ឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកនោះទេ ហើយក៏គ្មានអ្វីប្រសើរជាងការធ្វើខុសហើយចេះកែខ្លួនមកវិញដែរ។
អស់រយៈពេលមួយសប្តាហ៍ខ្ញុំបានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ ក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅឈឺតិចៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំហាក់ មានកម្លាំងច្រើនមកវិញ។ ខ្ញុំបានសន្លប់នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយមើលម៉ាក់នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ ហើយប្រហែលជាពីរម៉ោងក្រោយមក ម៉ាក់ក៏បានដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ ឥឡូវនេះគាត់មិនអីទេ។ តាមពិត គាត់ស្លុតនឹងព្រឹត្តិការណ៍នោះ ហើយដោយសារគាត់មានវ័យចំណាស់បន្តិចផងទើបវាក្លាយទៅជាបែប នេះ។ ក្រោយព្រឹត្តិការណ៍នេះ ខ្ញុំដូចជាកើតម្តងទៀតអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តព្រោះគ្មាននរណាម្នាក់រងគ្រោះដោយសារខ្ញុំទេ។ នៅពេលនេះ ខ្ញុំយល់ហើយថា តើនរណាជាអ្នកធ្វើបាបខ្ញុំ ហើយតើនរណាជាអ្នកធ្វើឲ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខ។ គ្រប់យ៉ាងគឺខ្ញុំជាអ្នកធ្វើបាបខ្លួនឯង។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមានសំណាងខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំមិនព្រមឲ្យសំណាងនោះផ្តល់សេចក្តីសុខ និងអនាគតមួយដ៏ត្រចះត្រចង់វិញទៅ..?សង្គមបង្កើតច្បាប់គឺចង់ឲ្យមនុស្សល្អ និងរស់នៅជាមួយគ្នាពោរពេញទៅដោយសេចក្តីសុខ ។ម៉ាក់ប្រាប់ខ្ញុំក៏ចង់ឲ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខដែរ។ ខ្ញុំចង់ធ្វើជាកូនល្អ សិស្សល្អ មិត្តល្អ និងពលរដ្ឋល្អ សម្រាប់សង្គមរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់រស់នៅក្នុងសុភមង្គល សីលធម៌ និងការគោរពច្បាប់។
ថ្ងៃច័ន្ទ ម៉ោងប្រាំល្ងាច ពួកម៉ាកខ្ញុំ និងខ្ញុំចេញពីរៀនគ្រប់ៗគ្នា។ ពួកយើងជិះម៉ូតូដដែល។ ប៉ុន្តែម៉ូតូរបស់ខ្ញុំគឺជាម៉ូតូថ្មីមួយគ្រឿងទៀត។ ពួកយើងទាំងអស់គ្នាពាក់មួកការពារសុវត្ថិភាពយ៉ាង
ត្រឹមត្រូវ ហើយមានកញ្ចក់មួយគូសម្រាប់ពួកយើងមើលទៅខាងក្រោយនៅពេលដែលពួកយើងបត់។ ពួកយើងឈប់នៅពេលភ្លើងក្រហម។ ពួកយើងត្រៀមចេញដំណើរនៅពេលឃើញភ្លើងលឿង ហើយពួកយើងនឹងចេញដំណើរនៅពេលឃើញភ្លើងខៀវ។ ទាំងនេះគឺជាវិន័យថ្មី និងទម្លាប់ថ្មីសម្រាប់ពួកយើង។ ម្នាក់ៗមិនភ្លេច ហើយក៏មិនល្មើសទៀតដែរ។ ម៉ូតូPLAY BOY ពីមុនគឺគ្មានទេ។នេះជាហេតុផលដែលម៉ាក់ទិញម៉ូតូថ្មីនេះឲ្យខ្ញុំ។​​ ឥឡូវនេះ គឺមានតែម៉ូតូយុវសិស្សសង្ហាមួយក្រុមប្រចាំវិទ្យាល័យនេះតែប៉ុណ្ណោះ។
ចរាចរកំពុងមមាញឹកស្របទៅតាមការវិវឌ្ឍន៍របស់សង្គម។ យានយន្តគ្រប់ប្រភេទកំពុងបរតាមភ្លើងសញ្ញាចរាចរដែលបានអនុញ្ញាត។ គ្មានរូបភាពបើកគេចប៉ូលីសទៀតឡើយ។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំជាមនុស្សចុងក្រោយគេដែលទើបតែគោរពច្បាប់ចរាចរហើយ។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំមិនមែនជាបច្ចាមិត្តរបស់ប៉ូលីសទៀតនោះទេ។​ លោកប៉ូលីសក៏លែងលំបាកដើម្បីសេចក្តីសុខរបស់ខ្ញុំទៀតដែរ។
រាត្រីនេះម៉ោងប្រាំបីយប់ ម៉ាក់នៅពីក្រោយខ្ញុំ តែពេលនេះខ្ញុំបានជូនម៉ាក់ទៅដល់ផ្ទះដោយសុវត្ថិភាព។ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំកំពុងបរិភោគបាយយ៉ាងមានសេចក្តីសុខ។ នេះគឺជាសេចក្តីសុខរបស់ខ្ញុំរបស់ក្រុមគ្រួសារខ្ញុំ និងរបស់សង្គមខ្ញុំ…៕

ជីរប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ខ្ញុំ

ខ្ញុំបាទឈ្មោះ ស្វាយ លីម៉េង  កើតនៅថ្ងៃទី ២១ ខែ កក្កដា ឆ្នាំ១៩៩០ នៅខេត្តកំពង់ចាម។ ប៉ុន្តែ ដោយសារបញ្ហាជីវភាព ខ្ញុំបាទបានផ្លាស់ទីលំនៅទៅរស់នៅខេត្តប៉ៃលិននៅឆ្នាំ១៩៩៧។ ខ្ញុំបាទមានបងប្អូន៣នាក់។ ប្រុស២នាក់ និងស្រីម្នាក់។ ឪពុកជាកសិករ។ ម្តាយខ្ញុំបាទក៏ជាកសិករ។ ឆ្នាំនេះជាឆ្នាំដែលខ្ញុំបាទបញ្ចប់សាកលវិទ្យាល័យផ្នែកច្បាប់ ។

ខ្ញុំបាទធ្លាប់បានទៅចូលរួមសិក្ខាសាលាជាមួយអង្គការ Room to read ស្តីពីការសរសេររឿងកុមារា គូររូប ព្រមទាំង យេនឌ័រ​។

កាលពីចុងឆ្នាំ២០១០ ខ្ញុំបាទបានចូលរួមក្នុងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលនិងចែករំលែកបទពិសោធន៍​នៃការនិពន្ធរឿងប្រលោមលោកខ្លីវែងដែលរៀបចំដោយសមាគមអក្សរសិល្ប៍នូ​ហាចនៅវិជ្ជាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យក្រុងភ្នំពេញ៕

ស្វាយ លី​ម៉េងរូបទី២ខាងស្តាំ ជួរមុខ

PRESTIGEរបស់នាយច្រូច៖ព្រហ្ម វ៉ាន់មុនី

ហៅម៉ាដឺឡែន

ដកស្រង់ចេញពីព្រឹត្តប័ត្រសម្លេងC5 លេខ២

ថ្ងៃនេះ  នាយច្រូចឧស្សាហ៍តែម្តងមិនដឹងជាវានឹកឃើញអី ស្រាប់តែងើបពីដេកភ្លាម
វាស្រេកហួចពេញផ្ទះ។
មួយសន្ទុះក្រោយមក នាយច្រូចក៏រែកទឹកដាក់អាងភ្លាមដែរ បងប្អូនទាំងអស់គ្នាស្មានតែនាយច្រូចរែកតែមួយអម្រែកសម្រាប់លប់លាងខ្លួនវា តែត្រូវជំនោរសឹងជិតពេញអាងតែម្តង។
អស្ចារ្យ !  អស្ចារ្យ ! ថ្ងៃនេះនាយច្រូចកំសត់ខ្លួនសម្បើមណាស់សូម្បីតែមេឃក៏ស្រក់ទឹកភ្នែកអាណិតវាដែរ។
ក្រោយពីដងទឹករួច ពេលបាយមកដល់ អីយ៉ា! នាយច្រូចឡើងដៃភ្លាមដែរ ព្រោះប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ នាយច្រូចមិនបានដងទឹក នាយច្រូចក៏មានចិត្តអត់លូកម្ហូបspécialដែរ។
អីយ៉ា! អីយ៉ា! មើលនាយច្រូចលូកៗស៊ីទាល់តែចាស់ដៃតែម្តង។
អស្ចារ្យ! ! ! !   ថ្ងៃនេះនាយច្រូចដូចជាឡើងទឹកតែម្តង៕

សរសេរថ្ងៃ ៣ កក្កដា ១៩៧៦

វិថីជីវិតគំរូ ៖ លោក​ហេង​សុភា

កកន៖

ខ្ញុំមានសេចក្តីរីករាយប្រកាសផ្សាយខ្សែជីវិតរបស់លោកហេង សុភា។

លោកជានាយកគ្រប់គ្រងទូទៅនៃទស្សនាវដី្ត

<វីធីសាស្ត្រជោគជ័យ>។

​ សូមទុកខ្សែជីវិតដ៏គួរឲ្យសរសើរនេះជាការលើកទឹកចិត្ត

និង

ជាគំរូល្អមួយសម្រាប់យុវជនយុវតីគ្រប់រូប។

សូមអរគុណលោកជីព ចិត្ត ប្រធានព័ត៌មានបច្ចេកវិទ្យា

នៃវេបសាយ<សប្យាយ>www.sabay.com.khដែលបានផ្តល់

អត្ថបទខាងក្រោមនេះឲ្យខ្ញុំផ្សាយ។

អ្នក​ហាន់គល់​ស្លឹកគ្រៃក្លាយជា​បណ្ឌិត

«បើ​គ្មាន​ថ្ងៃ​នោះ​ទេ ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​ថ្ងៃ​នេះ​ដូច​គ្នា​ដែរ»

ការគ្រប់គ្រង​មនុស្ស​មិនមែន​ជា​រឿង​ងាយ​ស្រួល​នោះ​ទេ​ ព្រោះ​រាល់​មនុស្ស​ទាំងអស់​សុទ្ធ​តែ​ចង់​ក្លាយ​ជា​អ្នកដឹកនាំ​ ចង់​មាន​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ចង់​មាន​កិត្តិយស​ល្បី​ខ្ចរខ្ចាយ​ដូច​គ្នា។ ចំណុច​នេះ​ ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ឲ្យ​ឃើញ​ថា បុគ្គល​ដែល​អាច​ក្លាយ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​បុគ្គល​ដទៃ​បាន​ លុះត្រាតែ​គេ​ពោរពេញ​ដោយ​បទ ពិសោធ​ ចំណេះដឹង​ជ្រៅជ្រះ ប្រកប​ដោយ​គំនិត​ច្នៃ​ប្រឌិត​ខ្ពស់​ បូក​ផ្សំ​ជាមួយ​នឹង​ភាព​ប៉ិនប្រសប់។ លោក​អនុបណ្ឌិត ហេង​ សុភា ជា​បុគ្គល​ម្នាក់​ដែល​កើត​ក្នុង​ទី​ជនបទ ប៉ុន្តែ​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​តស៊ូ ពុះពារ​ក្នុង​វិថី​ជីវិត​ដ៏​វែងឆ្ងាយ ទើប​ជំរុញ​ឲ្យ​​លោក​ក្លាយ​ជា​នាយក​គ្រប់គ្រង​ទូទៅ ទស្សនាវដ្ដី វិធីសាស្ត្រ​ជោគជ័យ។

លទ្ធផល​ដែល​ទទួល​បាន​សព្វថ្ងៃ​នេះ គឺ​កើត​ចេញ​ពី​ការ​ប្រឹងប្រែង តាំង​ពី​ក្មេង​ហាន់គល់​ស្លឹក​គ្រៃ ដើម្បី​ផ្សំ​ជា​គ្រឿង សម្ល​នំបញ្ចុក មក​ម្ល៉េះ។ អ្វី​ដែល​ជា​ឆន្ទះ​ពិត​ប្រាកដ​របស់​គេ​នោះ គឺ​ចង់​បន្ត​ការ​សិក្សា​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ដល់​ថ្នាក់​បណ្ឌិត។
ចង់​ដឹង​ថា​ តើ​ដំណើរ​ដើម​ទង​ជីវិត​ ការ​តស៊ូ​ព្យាយាម ការ​អត់ធ្មត់​របស់​លោក​ហេង សុភា​មាន​ទម្រង់​បែប​ណា​នោះ Sabay សូម​លាត​ត្រដាង​រនាំង​ជីវិត​ពិត​របស់​បុគ្គល​នេះ​មក​បង្ហាញ​ជូន​មិត្ត​ អ្នកអាន។

   ជីវប្រវត្តិសង្ខេប

ស្ថិត​ក្រោម​ក្រសែ​ភ្នែក​ប្រកប​ដោយ​មនសិការ និង​ពោរពេញ​ដោយ​ទស្សនវិស័យ​ខ្ពស់ លាយ​ឡំ​នឹង​ភាព​ញញឹម​រួសរាយ​រាក់ទាក់ ​លោក ហេង សុភា បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា លោក​មាន​ស្រុក​កំណើត​នៅ​ភូមិ​ជីហែ ​ឃុំ​ពាម​ប្រធ្នោះ ​ស្រុក​កោះ​សូទិន ​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ លោក​ចាប់​កំណើត​ ថ្ងៃ​ទី១៥​ មីនា ឆ្នាំ១៩៨១​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​មាន​កម្រិត​ជីវភាព​មធ្យម​មួយ​ដែល​មាន​ របរ​ជា​អ្នក​ធ្វើ​នំបញ្ចុក​លក់។

លោក​មាន​បងប្អូន​ពីរ​នាក់ ហើយ​រូប​គាត់​ជា​កូនពៅ​​​ក្នុង​គ្រួសារ​ដែល​មាន​លោក​ឪពុក​ឈ្មោះ ស៊ីម ម៉េងហេង ​ជា​អតីត​នាយក​សាលាបឋមសិក្សា​ជីហែ និង​ម្តាយ​ឈ្មោះ គិន គាង ​(ហៅពៅ)​​ ជា​អ្នក​​លក់​នំបញ្ចុក។​ហេង សុភា និង​ បងស្រី

គ្រាន់តែ​រំលឹក​ពី​អាជីព​ក្រុម​គ្រួសារ​កាល​ពី​អតីត​កាល​ភ្លាម សុភា​បាន​ទម្លាក់​ទឹក​មុខ​ជ្រប់។ បន្តិច​ក្រោយមក លោក​បាន​ពោល​ថា ត្បាល់ក្ដឿង​ អង្រែ​ កាំបិត​ គល់​ស្លឹក​គ្រៃ​ និង​កញ្ច្រែង​នំ​បញ្ចុក​របស់​អ្នក​ម្ដាយ​គេ ជា​កម្លាំង​ចលករ​ជំរុញ​ឲ្យ​យុវសិស្ស​ម្នាក់​នេះ​សិក្សា​រហូត​ដល់​បញ្ចប់​ ថ្នាក់​បរិញ្ញាបត្រ។

«គល់​ស្លឹក​គ្រៃ ជា​អ្នក​កាច់​ចង្កូត​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ទាំង​ស្រុង»។ សុភា​សង្កត់​ធ្ងន់​បែប​នេះ។

ការផ្លាស់​ទីលំនៅ៖ មក​ដល់​ឆ្នាំ២០០៥ ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទី​លំនៅ​ពី​ខេត្ត​កំពង់ចាម មក​រាជធានី​ភ្នំពេញ។ ពេល​មក​ដល់​រាជធានីភ្នំពេញ​ ឪពុក​របស់​លោក​ត្រូវ​ក្រសួង​អប់រំ​យុវជន​ និង​កីឡា​ផ្ដល់​តួនាទី​ជា​មន្ត្រីរាជការ​បម្រើ​ការងារ​នៅ​មន្ទីរអប់រំ​យុវជន និង​កីឡា​ខណ្ឌ​ដង្កោ។

ប្រវត្តិ​សិក្សា

ទាំង​កម្រិត​អនុវិទ្យា និង​វិទ្យាល័យ សុភា រៀន​ក្នុង​បរិវេណ​សាលា​តែមួយ ដែល​មាន​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ជា ៦ គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ផ្ទះ​របស់​គេ។ សិក្សា​បាន​ប្រាំបួន​ឆ្នាំ គឺ​ឈាន​មក​ដល់​ថ្ងៃ​ទី ១៩ សីហា ១៩៩៦ គេ​ក៏​បាន​ប្រលង​បញ្ចប់​សញ្ញាប័ត្រ​បឋមភូមិ ដើម្បី​ជា​ស្ពាន​ឈាន​ដល់​កម្រិត​វិទ្យាល័យ។ ជាក់​ស្ដែង​ការ​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ចំណាយ​ពេលវេលា​ដ៏​មាន​តម្លៃ ក្នុង​ការ​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​ចំពោះ​ការ​សិក្សា​ពិត​ជា​បាន​បង្ហាញ​សញ្ញាណ​ ជោគជ័យ ព្រោះ​សុភា អាច​ដណ្ដើម​សញ្ញាប័ត្រ​មធ្យមសិក្សា​ប្រកប​ដោយ​ជោគជ័យ នៅ​ឆ្នាំ ១៩៩៩។
ជិត​ពីរ​ម៉ោង​ទម្រាំ​ដល់​មណ្ឌល​ប្រលង៖ ដល់​ថ្ងៃ​ប្រលង​ បាក់ឌុប ​មក​ដល់​តម្រូវ​ឲ្យ​បេក្ខជន ហេង សុភា ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ទឹក​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​ពីរ​ម៉ោង​ដែរ​ទម្រាំ​ដល់ វិទ្យាល័យ​ព្រះសីហនុ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ទីរួមខេត្ត ដែល​មាន​ចម្ងាយ​ប្រហែល​ជា ៤២គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ផ្ទះ​របស់​គេ។

ក្ដី​បារម្ភ​ក្រោយ​ជាប់​បាក់ឌុប៖ លទ្ធផល​ពិតជា​ធ្វើ​ឲ្យ​សុភា រំភើប​រក​អ្វី​ប្រៀប​ពុំបាន ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ​អ្នកមាន​គុណ​ទាំង​ពីរ​ប្រែ​ជា​សប្បាយ​រីករាយ​ បង្កប់​ទៅ​ដោយ​ទុក្ខ​កង្វល់​ជា​ខ្លាំង ព្រោះ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​យល់​ថា​ប្រសិនបើ​ឲ្យ​កូន​ទៅ​រៀន​បន្ត​នោះ ពិត​ជា​ប៉ះពាល់​ដល់​កម្រិត​ជីវភាព​ជាក់ជា​មិនខាន។
សុខចិត្ត​លំបាក​ឲ្យ​តែ​កូន​បាន​រៀន​ត៖ ទម្រាំ​សម្រេច​ចិត្ត​ឲ្យ​សុភា​ មក​បន្ត​ការ​សិក្សា​នៅ​ទីក្រុង​ឪពុកម្ដាយ​របស់​គេ​គិត​គូរ​យ៉ាង​ល្អិតល្អន់​ ព្រោះ​ជីវភាព​គ្រួសារ​មិនមែន​ជា​អ្នក​ធូរធារ។ ជា​លទ្ធផល​ទោះ​បី​ជីវភាព​ហាក់​មិន​ធូរធារ​ក៏​អ្នក​មាន​គុណ​របស់​គេ​សម្រេច​ ចិត្ត​បញ្ជូន​កូន​ជា​ទី​ស្រលាញ់​មក​បន្ត​ការ​សិក្សា នៅ​ដី​ក្រុង​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ ដើម្បី​ក្រេប​ជញ្ជក់​ចំណេះដឹង​បន្ថែម​ទៀត ដើម្បី​អនាគត​ដ៏​ភ្លឺស្វាង។

ក្លាយ​ជា​និស្សិត ដើរ​រាល់​ថ្ងៃ៖ មក​ដល់​ភ្នំពេញ ចន្លោះ​ពី​ឆ្នាំ ១៩៩៩-២០០៣​ សុភា បាន​ចុះ​ឈ្មោះ​ចូល​រៀន​ថ្នាក់​បរិញ្ញាបត្រ ផ្នែក​ពាណិជ្ជកម្ម ជំនាញ​ហិរញ្ញវត្ថុ នៅ​វិទ្យាស្ថាន​មួយ​ឯកជន​មួយ ប៉ុន្តែ​និស្សិត​ថ្មីថ្មោង​ ដែល​ទើប​តែ​មក​ពី​ជនបទ ​រូប​នេះ​សុំ​ផ្ទះ​គេ​ស្នាក់​នៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ព្រោះ​គ្មាន​លទ្ធភាព​ជួល​ផ្ទះនៅ ហើយ​សូម្បី​តែ​កង់​ក៏​គ្មាន​ជិះ​ដែរ គឺ​រាល់​ពេល​ទៅ​សាលាម្ដងៗ គេ​ដើរ​ទៅ​រៀន។

ក្លាយ​ប្រធាន​ក្រុម​និស្សិត៖ ដោយ​មើល​ឃើញ​ពី​សក្ដានុពល​ក៏​ដូច​ជា​ចរិត ឫក្សពារ​របស់​សុភា នាយក​វិទ្យាស្ថាន​ក៏​បាន​សម្រេច​តែងតាំង​ជា​ប្រធាន​ក្រុម​និស្សិត​ប្រចាំ​ វិទ្យាស្ថាន។ ការសិក្សា​វគ្គ​ខ្លី​ក៏​ជា​ផ្នែក​មួយ​សំខាន់ និង​បំពេញ​ចំណេះដឹង​ថែម​មួយ​កម្រិត​ទៀត ជា​ពិសេស​ងាយ ស្រួល​ដល់​ការស្វែងរក​ការងារ​ធ្វើ។ ប៉ុន្តែ​គួរ​ឲ្យ​សោកស្ដាយ​ អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៩៩​ ដល់​២០០៣ លោក​បាន​សិក្សា​វគ្គ​រយៈពេល​ខ្លី​ផ្នែក​សន្ទនា​ភាសា​អង់គ្លេស​ប៉ុណ្ណោះ។នេះ​ ដោយសារ​តែ​កង្វះ​ខាត​ថវិកា​បង់​សាលា និង​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ដំណើរ។ទោះ​យ៉ាង​នេះ​ក្ដី លោក ហេង សុភា មាន​ថ្លែង​ថា “អត់​លុយ​ អត់​អី​ជិះ​ទៅ​សាលា​មិនមែន​មានន័យ​ថា រៀន​អត់​ចេះ អត់​ជំនាញ​នោះ​ទេ ឲ្យ​តែ​យើង​ចង់​រៀន ចង់​ចេះ”។ លោក​បន្ថែម​បែប​នេះ ត្រូវ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​ជានិច្ច​ថា ចំណេះ​ដឹង គឺ​គេ​អាច​រៀន​បាន​គ្រប់​ទីកន្លែង គ្រប់​ពេលវេលា​ទាំងអស់ ឲ្យ​តែ​តស៊ូ ព្យាយាម​សង្វាត​រត់​រក​វា។

បាន​ការងារ​ដំបូង៖ ការងារ​ដំបូង​ដែល​និស្សិត​ជំនាញ ហិរញ្ញវត្ថុ​រូប​នេះ គឺ​ជា​គ្រូបង្រៀន​កុំព្យូទ័រ​ម្នាក់​នៅ​សាលា​ឯកជន​មួយ​ម្ដុំ​បាក់​ទូក។ ប្រាក់បៀវត្សរ៍​តែ​ ២០ដុល្លារ​ប៉ុណ្ណោះ​ក្នុង​មួយ​ខែ ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​មាន​ទឹកចិត្ត​សប្បាយរីករាយ និង​សោមនស្ស​ជាមួយ​ការងារ​ដែរ។ រយៈពេល​ដែល​សុភា បម្រើ​ការងារ​នេះ​គឺ​ប្រហែល​ជា​ជិត​មួយ​ឆ្នាំ ចន្លោះ​ពី​ឆ្នាំ ២០០១-២០០២។

វគ្គសិក្សា​រយៈពេល​ខ្លី៖ និស្សិត​ថ្នាក់​ឧត្ដម​ដើម​ កំណើត​មក​ពី​ជនបទ​រូប​នេះ បាន​ចូល​រួម​វគ្គ​បណ្ដុះបណ្ដាល​រយៈពេល​ខ្លី ក៏​ដូចជា​កម្មវិធី​សិក្ខាសាលា​ជា​ច្រើន​ ដែល​ភាគច្រើន​នៃ​វគ្គ​បណ្ដុះបណ្ដាល​ទាំង​នោះ​មិន​ត្រូវ​បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​ បង់ថ្លៃ​ទេ។ វគ្គ​បណ្ដុះបណ្ដាល​ទាំង​នោះ​មាន​ជាអាទិ៍ ជំនាញ​គ្រប់គ្រង​វគ្គ​បណ្ដុះបណ្ដាល​លក់​អាជីវកម្ម​ឈានមុខ កម្មវិធី​អភិវឌ្ឍ​វិស័យ​ឯកជន​តំបន់​មេគង្គ គ្រូ​បង្គោល​សម្រាប់​ការ​បណ្ដុះបណ្ដាល​ពី​ចម្ងាយ(e-learning) សិប្បសាលា​ស្ដី​ពី​ការស្រាវជ្រាវ​ទីផ្សារ  របៀប​សរសេរ​សំណើ​សុំ​គម្រោង​ថវិកា​ពី​អង្គ​ការ​គ្រីស្ទាន​រីហ្វម​សង្គ្រោះ​ ពិភពលោក-កម្ពុជា ព្រមទាំង​ទទួល​បាន​ការ​អប់រំ​ពី​ក្រុម​និស្សិត​ដែល​មក​ពី​​ប្រទេស​កូរ៉េ​ ខាងត្បូង​លើ​ការ​ប្រើប្រាស់​បច្ចេកវិទ្យា​ព័ត៌មានវិទ្យា​ដែល​ហៅ​កាត់​ថា IT។

បន្ត​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត៖ នៅ​ឆ្នាំ​២០០៥ លោក ហេង សុភា បាន​សម្រេចចិត្ត​សិក្សា​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត​ពាណិជ្ជកម្ម ​ជំនាញ​ទីផ្សារ​ដើម្បី​បង្កើន​នូវ​​ចំណេះដឹង​បន្ថែម។ ជា​លទ្ធផល​លោក​ក៏​បាន​បញ្ចប់​​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត​ដោយ​ជោគ​ជ័យ​នៅ​ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០៧ ។

ក្រោម​បាតដៃក្នុង​សមរភូមិ​ការងារ
ក្រោយ​ពី​បាន​បញ្ចប់​ការសិក្សា​ថ្នាក់​បរិញ្ញាបត្រ សុភា​បាន​ស្វះស្វែង​ឈ្មុសឈ្មុល​រក​ការងារ​ធ្វើ​ស្វែងរក​ប្រាក់​កម្រៃ​ ដើម្បី​ផ្គត់ផ្គង់​ការសិក្សា។ បន្ថែម​លើ​នេះ​ទៅ​ទៀត ការងារ​របស់​គេ​កាន់​តែ​មាន​ភាព​រីកចម្រើន​ បន្ទាប់​ពី​លោក​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត។

គ្រូបង្រៀន អ្នក​សរសេរ​អត្ថបទ​លក់៖ ចន្លោះ​ឆ្នាំ​២០០១-២០០២ លោក​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​កុំព្យូទ័រ ​អ៊ីនធឺណិត ​អ៊ីមែល​ និង​កម្មវិធី​រចនា​វិបសាយ​(website) នៅ​មជ្ឈមណ្ឌល​កុំព្យូទ័រ​បាក់​ទូក។ មក​ដល់​ឆ្នាំ​២០០២-២០០៣ លោក​បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​អត្ថបទ​លក់​ឲ្យ​ទស្សនាវដ្ដី ព័ត៌មានវិទ្យា។

ក្លាយ​ជា​បុគ្គលិក​ពេញ​សិទ្ធិ៖ លុះ​ក្រោយ​មក​ទៀត ​ដោយ​យល់​ឃើញ​រូប​លោក​ជា​មនុស្ស​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម លោក​អគ្គនាយក​ទស្សនាវដ្ដី ព័ត៌មានវិទ្យា​នោះ​ បាន​ហៅ​គេ​មក​ធ្វើ​ជា​បុគ្គលិក​ពេញ​សិទ្ធិ។ អំឡុង​បម្រើ​ការងារ​ លោក​ទទួល​ខុសត្រូវ​យ៉ាង​ច្រើន​តួយ៉ាង ការ​ស្រាវជ្រាវ​ឯកសារ ព័ត៌មាន និង​បកប្រែ​ សម្រាប់​ចុះ​ផ្សាយ​លើ​ទស្សនាវដ្ដី។ មក​ដល់​ឆ្នាំ ២០០៤ លោក​ធ្វើ​ការ​នៅ​វិទ្យាស្ថាន​អន្តរជាតិ​នៃ​កម្ពុជា​ ទស្សនាវដ្ដី ​ទីក្រុង ព័ត៌មានវិទ្យា​ និង​ទស្សនាវដ្ដី ទីក្រុង​ទូរស័ព្ទ។
ត្រូវ​បាន​តែងតាំង​ជា​ប្រធាន​ផ្នែក​លក់៖ ខណៈ​នោះ សុភា​ត្រូវ​បាន​តែងតាំង​ជា ប្រធាន​ផ្នែក​លក់ ។ ក្នុង​នាម​ជា​ប្រធាន​ផ្នែក​លក់ គេ​ទទួល​ភារកិច្ច​ជាច្រើន​ដោយ​បូក​បញ្ចូល​ការ​គ្រប់គ្រង និង​រៀបចំ យុទ្ធសាស្ត្រ​លក់​សៀវភៅ​សេដ្ឋ​កិច្ច ​គ្រប់គ្រង ​ទេសចរណ៍ ​គណនេយ្យ ​ហិរញ្ញវត្ថុ ​សវនកម្ម ​ម៉ាឃីតធីង​ កុំព្យូទ័រ…។

គ្រូ​ជំនាញ​រោងពុម្ព៖ ក្រៅ​ពី​តួនាទី​ជា​ប្រធាន​ផ្នែក​លក់ លោក​ក៏​ជា​សាស្ត្រាចារ្យ​បង្រៀន​កម្មវិធី​ការងារ​រោងពុម្ព សម្រាប់ គម្រោង​នានា​មក​ពី​ស្ថាប័ន​ព្រឹទ្ធ​សភា ​រដ្ឋសភា ​ក្រសួង​កសិកម្ម​រុក្ខា​ប្រមាញ់ និង​នេសាទ និង អង្គការ​ក្នុង​ស្រុក​ផ្សេងៗ​ទៀត។

បង្កើត​អាជីវកម្ម​ផ្ទាល់​ខ្លួន៖ នៅ ​ដើម​ឆ្នាំ​២០០៧ លោក​បាន​លា​ឈប់​ពី​ការ​ងារ ដោយ​ទៅ​បង្កើត​សារព័ត៌មាន ​ទស្សនៈកីឡា​ តាម​រយៈ​ការ​ចូល​ហ៊ុន​ជាមួយ​មិត្តភ័ក្ដិ ក្នុង​មុខតំណែង​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ទូទៅ ហើយ​​ឆ្លៀត​ពេល​ទៅ​បង្រៀន​តាម​អង្គការ ​វិទ្យាស្ថាន ​និង​សាកលវិទ្យាល័យ​នានា។

រួមចំណែក​ដើម្បី«ខ្មែរជួយខ្មែរ»៖រហូត​មក​ដល់​ចុង​ឆ្នាំ​ដដែល លោក​បាន​ចូលរួម​ការ​ងារ​ជាមួយ​អង្គការ​ខ្មែរ​ជួយ​ខ្មែរ ក្នុង​ឋានៈ​ជា​ជំនួយ​ការ​ផ្ទាល់​លោកនាយក។ ជា​សមិទ្ធផល​អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់​នោះ​គឺ​ការ​រួមចំណែក​របស់​លោក​ បាន​រុញច្រាន​ឲ្យ​អង្គការ​មួយ​នេះ​មាន​ការ​វិវត្ត កែប្រែ​មុខមាត់ និង​ទទួល​បាន​ការ​គាំទ្រ​យ៉ាង​កក់ក្ដៅ​ពី​សំណាក់​សិស្ស-និស្សិត ​ព្រះសង្ឃ ក៏​ដូចជា​ប្រជាពលរដ្ឋ​ជា​ច្រើន​ក្នុង​តំបន់​នោះ។

ការចុះបំពេញបេសកកម្មតាមខេត្ត

សាស្ត្រាចារ្យ​៖ ចុង​ឆ្នាំ​២០០៨ សុភា​បាន​ក្លាយ​ជា​សាស្ត្រាចារ្យ បង្រៀន​ជា​ច្រើន​មុខវិជ្ជា​ដូចជា មូលដ្ឋាន​គ្រឹះ​ទីផ្សារ យុទ្ធសាស្ត្រ​ទីផ្សារ ការគ្រប់គ្រង​ទីផ្សារ គោលការណ៍​គ្រឹះ​នៃ​ការគ្រប់គ្រង ការគ្រប់គ្រង​អាជីវកម្ម ទំនាក់​ទំនង​អន្តរជាតិ ភាពជា​អ្នកដឹកនាំ និង​កម្មវិធី​ការងារ​រោង​ពុម្ព​នៅ​វិទ្យាស្ថាន​សហ​ប្រតិបត្តិ​ការ​អន្តរ​ ជាតិ​កម្ពុជា។

លោកហេង សុភាកំពុងបង្រៀន

បុគ្គលិក​អង្គការ​ជា​ថ្មី៖ ពី​ឆ្នាំ ២០០៨-២០១១ សុភា​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ផ្លាស់​ទៅ​ធ្វើការ​ពេញ​ម៉ោង​នៅ​អង្គការ​សមាគម​ សេវាកម្ម​បច្ចេកទេស​កសិកម្ម។ ក្រោម​កិច្ច​សហ​ប្រតិបត្តិការ​រវាង​សមាគម ​ជាមួយ ​គណៈកម្មាធិការ​ជាតិ​សម្រាប់​ការ​អភិវឌ្ឍ​តា​ម​បែប​​ប្រជាធិបតេយ្យ​ថ្នាក់​ ក្រោម​ជាតិ របស់​ក្រសួង​មហាផ្ទៃ លោក​ក៏​មាន​ឈ្មោះ​ស្ថិត​ក្នុង​បញ្ជី​បុគ្គលិក​ហ្នឹង​គេ​ដែរ។ ក្រៅ​ពី​កិច្ចការ​ក្នុង​ការិយាល័យ ​លោក​ក៏​ជា​អ្នក​មាន​ភារកិច្ច​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចុះ​ផ្ទាល់​នៅ​តាម​មូលដ្ឋាន​ ក្រោម​គម្រោង​មួយ​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា “កិច្ច​ការ​​ការពារ​ត្រួត​​ពិនិត្យ​សុវត្ថិភាព ​បរិស្ថាន​ ដីធ្លី​ និង​ជនជាតិ​ដើម​ភាគ​តិច”​ ចំនួន​៥​ខេត្ត​រួមមាន ខេត្ត​កំពង់ចាម ​ក្រចេះ ​ស្ទឹងត្រែង ​រតនគិរី និង​ខេត្ត​មណ្ឌលគិរី។

ហេង ​សុភាអំឡុង​ឆ្នាំ​២០០៨ លោក​បាន​ទទួល​ការងារ​ ក្រៅ​ម៉ោង​ជួយ​សម្រួល​កិច្ច​ការងារ​ខ្លះ​របស់​លោក​នាយក​អង្គការ​ភ្នាក់ងារ​ អន្តរការី​ ដើម្បី​អភិវឌ្ឍន៍​ ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ធំ។ ការងារ​របស់​លោក​ភាគច្រើន​ធ្វើ​ឡើង​តាមរយៈ​ទំនាក់​ទំនង​តាម​ទូរស័ព្ទ​ និង​អ៊ីមែល។ ក្រៅ​ពី​ការងារ​នៅ​ក្នុង​សមាគម និង​អង្គការ​ទាំង​ពីរ​ខាង​លើ ​លោក​ក៏​ជា​បុគ្គលិក​ចុះ​កិច្ចសន្យា​ការងារ​រយៈ​ពេល​​ខ្លី​ជា​មួយ​ក្រុម​ ហ៊ុន DCM Cambodia​ ដែល​មាន​ស្ថាបនិក​ជា​ជនជាតិ​ម៉ាឡេស៊ី ដោយ​កាន់​តួនាទី​ជា​ប្រធាន​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ ឬ​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស​គេ​ហៅ​ថា​Head of Desktop Publishing ឲ្យ​ទស្សនាវដ្ដី Cambodian Review។ ទស្សនាវដ្ដី​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស​ដែល​ ចេញ​ផ្សាយ​ប្រចាំ​ខែ​នេះ មាន​ទីផ្សារ​ទាំង​ក្នុងស្រុក និង​បណ្ដា​ប្រទេស​ជា​ច្រើន​ទៀត។

ការងារ​និពន្ធ​នាយក៖ អំឡុង​លោក​បម្រើ​ការ​ងារ​នៅ​សមាគម ​ពោល​គឺ​នៅ​ពាក់​កណ្ដាល​ឆ្នាំ២០១០​ រូប​លោក​បាន​ក្លាយ​ជា​និពន្ធ​នាយក (ការងារក្រៅម៉ោង) ឲ្យ​គេហទំព័រ​សារព័ត៌មានខ្មែរ​សារិកា។
អ្នកគ្រប់គ្រង​ទូទៅ៖ នៅ​ដើម​ឆ្នាំ​២០១១ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​០១ ខែ​កុម្ភៈ ​រូប​លោក​ទទួល​បាន​ឱកាស​បម្រើ​ការងារ ក្នុង​ក្រុមហ៊ុន យូ ខេន គ្រុប។ ដោយ​មើល​ឃើញ​ពី​ភាព​ជោគ​ជ័យ​ជាមួយ​ចំណេះ​ដឹង បូក​ផ្សំ​នឹង​បទពិសោធន៍​ការងារ​ដែល​សម្រេច​ជា​​បន្តបន្ទាប់ គណៈ​គ្រប់គ្រង​ក្រុមហ៊ុន​នេះ​ បាន​មូល​មតិ​គ្នា​សម្រេច​ប្រគល់​តួនាទី​ឲ្យ​រូបលោក​ដឹកនាំ ​និង​ ជា​នាយក​គ្រប់គ្រង​ទូទៅ​នៃ​ទស្សនាវដ្ដី​ វិធីសាស្ត្រ​ជោគ​ជ័យ​​​រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន។

ជីវិត​អតីតកាល៖ អតីតកាល​ជា​ទិដ្ឋភាព​អនុស្សាវរីយ​មួយ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ និង​ជា​ពុម្ព​គំរូ​សម្រាប់​បុគ្គល​ដែល​មាន​គំនិត​ច្នៃប្រឌិត។ ជាក់​ស្ដែង​លោក ហេង​ សុភា បាន​រំលឹក​ឲ្យ​ដឹង​ថា កាលពី​រៀន​នៅ​អនុវិទ្យាល័យ​ និង​វិទ្យាល័យ លោក​ត្រូវ​ឆ្លៀត​ជួយ​ធ្វើ​ការងារ​អ្នក​ម្ដាយ ដោយ​ត្រូវ​រៀបចំ​ហាន់​គល់​ស្លឹកគ្រៃ​ និង​បុក​ផ្សំ​ទៅ​ជា​គ្រឿង​សម្រាប់​ស្ល មុន​ពេល​ទៅ​សាលា។ ចំណែក​ពេល​ត្រឡប់​ពី​សាលា​វិញ​ ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​ផ្ទះ​ខ្លះៗ​ដើម្បី​សម្រាល​បន្ទុក​គ្រួសារ។ ប៉ុន្តែ​ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​ម៉ោង​សិក្សា​របស់​គេ​ ឡើយ។

សម្ដី​មួយ​ម៉ាត់​ដែល​គួរ​ឲ្យ​សង្វេគ​នោះ គឺ​លោក​បាន​ពោល​ថា គេ​ស្គាល់​តែ​អង្រែ​បុក​គល់​ស្លឹកគ្រៃ ត្បាល់​ ហើយ​មិន​ដែល​នឹកស្មាន​ថា របស់​ទាំង​អស់​នោះ​បាន​ប្រែ​រូប​លោក​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​នាយក​គ្រប់គ្រង​ទូទៅ​ ដូច្នេះ​សោះ។
ទឹក​លិច​ភូមិ​ រាល់​ឆ្នាំ ពិបាក​ធ្វើដំណើរ​ណាស់៖ លោក​បាន​ រំលឹក​នឹក​ឃើញ​បន្ត​ទៀត​ថា ភូមិ​ស្រុក​របស់​លោក​នៅ​កៀក​មាត់ទន្លេ​ ហើយ​ស្ទើរ​ រាល់​ឆ្នាំ​ពិបាក​ធ្វើ​ដំណើរ​ណាស់ ហើយ​ដំណាំ​ទៀតសោត​ក្នុង​ភូមិឋាន​ងាប់​ស្ទើរ​គ្មាន​សល់​ពេល​រដូវ​ទឹកឡើង​ ម្ដងៗ។ មិន​មែន​តែ​រូបលោក និង​ក្រុម​គ្រួសារ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ សូម្បី​តែ​ប្រជាជន​ក្នុង​ភូមិ​ទាំង​អស់​ក៏​មាន​ការ​លំបាក​ក្នុង​ការ​ ធ្វើដំណើរ​ដូច​គ្នា​ដែរ អ្នក​ខ្លះ​ត្រូវ​ជិះ​ទូក ​អ្នក​ខ្លះ​ជិះ​ពោង តាម​តែ​សមត្ថភាព​គ្រួសារ​និមួយៗ។
ទំនេរពីរៀន​​ ​លាង​ចាន​នំបញ្ចុក៖ឲ្យ​តែ​​ថ្ងៃ​ឈប់​ពី​រៀន អត់​ដែល​ទំនេរ​ទេ គឺ​ត្រូវ​ទៅ​ជួយ​លក់ និង​លាង​ចាន​នំបញ្ចុក​ម៉ែ​នៅ​ផ្សារ។ សុភា​បញ្ជាក់​ដោយ​ទឹក​មុខ​ស្រពាប់ស្រពោន។ លោក​បន្ត​ឲ្យ​ដឹង​បែប​នេះ​ទៀត​ថា «…មិន​អាច​​រលុប​ពី​ចិត្ត ខ្ញុំ​បាន​ទេ…គ្រប់យ៉ាង​ដក់​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ជានិច្ច»។

វីរភាព​ពុកម៉ែ​ថែ​កូនភ្ញា៖ ឪពុក​ម្ដាយ ជា​គំរូ​ដើម​ដល់​កូន​គ្រប់រូប។ ភាព​ជោគជ័យ​មិនមែន​កើត​ឡើង​ដោយ​ឯក​ឯង​ទេ ​ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បាន​ ស្ថាបនា​ឡើង​ក្រោម​បាត​ដៃ​នៃ​អ្នក​ច្នៃប្រឌិត។ ជា​គន្លឹះ​នៃ​​​​​ភាព​ជោគជ័យ​ក្នុង​ដំណើរ​ជីវិត​  លោក ហេង សុភា បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា លោក​ប្រកាន់​យក​គោលការណ៍​មួយ​គឺ បើ​គ្រាន់​តែ​គិត​ហើយ​មិន​អនុវត្ត នឹង​នាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​បរាជ័យ ១០០% ​ប៉ុន្តែ ​បើ​គេ​អនុវត្ត​មានន័យ​ថា បរាជ័យ ​៥០% ​ជោគជ័យ​ ៥០% ឬ​រហូត​ដល់​១០០%។
សកម្មភាព​របស់​អ្នក​មានគុណ​របស់​លោក​ទាំង​ពីរ​កំពុង​តែ​លក់​នំបញ្ចុក​ ក្រោម​កម្ដៅ​ថ្ងៃ​ក្ដៅហែង រង​នូវ​ភ្លៀង​ ផ្គរ ​រន្ទះ ​ញ័រញាក់ ក៏​ប៉ុន្តែ​គាត់​នៅ​តែ​ស៊ូ​ទ្រាំ​​​រែក និង​ទូល​លក់​ទាំង​ត្រដរ។ លោក​បាន​ពោល ទាំង​ទឹកមុខ​ស្រពោន​ថា​ សកម្មភាព​លំបាក​លំបិន​នេះ បាន​ចារ​ឆ្លាក់​ជាប់​ក្នុង​កែវភ្នែក​ និង​បេះដូង​របស់​ខ្ញុំ​ជានិច្ច​មិន​​ដែល​រលុប​ម្ដង​ណា​ឡើយ។ ប្រសិន​បើ​ប្រៀបធៀប​សកម្មភាព​ក្នុង​អតីតកាល​ទាំង​នោះ ជាមួយ​ការ​ងារ​ក្នុង​បន្ទប់​ម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់ តើ​ខុសគ្នា​ប៉ុណ្ណា? តើ​យើង​គួរ​នឹង​ពោល​ពាក្យ​ថា​ធុញ​ទេ? កត្តា​ទាំង​​នេះ​ហើយ​ដែល​ធ្វើឲ្យ​រូបលោក​មាន​ការ​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង មិន​ចេះ​រីងស្ងួត រហូត​ទទួល​បាន​លទ្ធផល​ជា​វិជ្ជមាន​ដូច​សព្វថ្ងៃ​នេះ។

«បើ​គ្មាន​ថ្ងៃ​នោះ​ទេ ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​ថ្ងៃ​នេះ​ដូច​គ្នា​ដែរ»។ លោក​បញ្ជាក់​ដូច្នេះ។
សម្រេច​ចិត្ត​ចូល​រោងការ
បន្ទាប់​ពី​ស្វែង​យល់​ចិត្ត​គ្នា​បាន​ប្រហែល​ជា​ជាង មួយ​ឆ្នាំ​លោក ហេង សុភា សម្រេច​ចិត្ត​ចូល​ចាប់​ដៃ​ចូល​រោងការ​ជាមួយ​ភរិយា​ឈ្មោះ មាង ច័ន្ទវិសាល ដែល​បាន​បញ្ចប់​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត​ផ្នែក​ ពាណិជ្ជកម្ម ​ជំនាញ​ហិរញ្ញវត្ថុ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ​ក្នុងស្រុក​មួយ​នៅ​ឆ្នាំ ២០០៥ ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​ភរិយា​របស់​លោក​ជា​បុគ្គលិក​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​​មួយ។

ចំណងដៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍៖ ជា​ចំណង​ដៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍ នៅ​ថ្ងៃ​ទី ២២ វិច្ឆិកា ២០០៥ លោក​ទទួល​បាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​ ហេង សំណាង​វឌ្ឍនៈ ដែល​មក​បច្ចុប្បន្ន​នេះ គេ​មាន​អាយុ៥​ឆ្នាំ​ហើយ។

ក្រុមគ្រួសារលោក ហេង សុភា

កុមារា ហេង វឌ្ឍនៈ

បុណ្យរំលឹកអ្នកចែកឋាន​៖​ LA TOUSSAINT – HALLOWEEN

១ វិច្ឆិកា២០១១

ជាថ្ងៃបុណ្យរំលឹកអ្នកចែកឋានទៅ ។

នៅប្រទេស​បារាំង​គេហៅថា LA TOUSSAINT ឬ LA FÊTE DES MORTS​

នៅប្រទេសអង់គ្លេសហៅថា​ HALLOWEEN​

យើងអាចហៅបុណ្យនេះ ជាថ្ងៃភ្ជុំ ឬ ជាថ្ងៃសែនផ្នូរក៏បានដែរ។​

ប៉ុន្តែ បុណ្យទូសាំងនេះមិនមានប្រវត្ថិដូចជាបុណ្យភ្ជុំខ្មែរយើង​ទេហើយក៏ខុសពីបុណ្យឆេងម៉េងចិនដែរ។

 LA TOUSSAINT​ est  LA FÊTE DE TOUS LES SAINTS គឺបុណ្យរំលឹកសន្តបុគ្គលទាំងអស់។

  ដើម្បីរំលឹកដល់សមាជិកគ្រួសារដែលបានថែកឋានទៅ គ្រួសារខ្ញុំក៏ដូចជាជនជាតិបារាំងដែរ

តែងតែយកផ្កា Crysanthème ទៅដាក់លំអផ្នូរលោកប៉ាអ្នកម៉ាក់ជាទីគោរពស្រឡាញ់រៀងរាល់ឆ្នាំ។

ផ្នូរមាតាបិតារបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅឯក្រុង គួរឌីម៉ង់ស្សឺស COURDIMANCHE ក្នុងប្រទេសបារាំង (រូបថត ៖ប៉ិច សង្វាវ៉ាន)

បើកភ្នែកមិនចង់រួចព្រោះរស្មីសុរិយាចាំងចំកែវភ្នែកខ្ញុំ និង ស្វាមី (រូបថត ៖ប៉ិច សង្វាវ៉ាន)

រូបថត ៖ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

ក្រុមគ្រួសារជួបជុំគ្នាយកផ្កាដាក់ផ្នូរអ្នកមានគុណ (រូបថត ៖ប៉ិច សង្វាវ៉ាន)

កំណាព្យ៖​ ក្មេងប្រុសម្នាក់និងយាយខ្វាក់

កកន៖

ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​ច្បាស់​ កាលនៅ​បថម​សិក្សា  កាល​ណោះ ខ្ញុំ​រៀន​ថ្នាក់​បរិវច្ឆនដ្ឋាន(Cours  préparatoire)ដែល​ត្រូវ​នឹង​ថ្នាក់​ទី​២​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ អ្នក​គ្រូ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​ឲ្យ​សិស្ស​ទន្ទេញ​មេ​សូត្រ​រត់​​មាត់​(Recitation)។ និយាយ​តាម​ត្រង់​ ខ្ញុំ​ទន្ទេញ​កំណាព្យ​មិន​ងាយ​ចាំ​ឡើយ​។ នេះ​បាន​សេចក្តី​ថា ខ្ញុំ​គ្មាន​ទេពកោសល្ល​ខាងកំណាព្យ​កាព្យ​ឃ្លោងទេ​។​ ប៉ុន្តែ ​មេរៀន​នៃមុខ​វិជ្ជា​ផ្សេង​ៗ​ទៀត ខ្ញុំ​ពូកែ​ទន្ទេញ​ណាស់​ គឺ​ចាំ​តាំង​ពី​វណ្ណយុត្តិ( les ponctuations)ឡើង​ទៅ​។ ចុះហេតុ​អី្វ​​បាន​ជា​កំណាព្យ​«ក្មេង​ប្រុស​និង​យាយ​ខ្វាក់»​មួយ​នេះ​ត្រូវ​បាន ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ​ចាប់​បាន​និង​ចេះ​ចាំ​ជាប់​រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ ទោះបី​ជា​ពេល​វេលា​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ​ហា​សិប​ប្លាយ​ឆ្នាំ​ឬ​ជាង​ប្រាំ​ទសវត្សរ៍ទៅ​ហើយ​ក្តី???​។

បើ​សាក​ល្បង​គិត​តាម​ចិត្ត​សាស្ត្រ​ប្រហែល​ជា​កំណាព្យ​នេះ​មាន​អត្ថន័យ​ប៉ះត្រូវ​ចំ​បេះដូង​ខ្ញុំ​កាលនៅកុមារភាព។ នេះ​ប្រហែលមក​ពី​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​ឃើញ​គំរូ​លោក​អ្នក​មាន​គុណ​ទាំង​ទេ្វ​ ដែលតែងតែមាន​មេត្តា​ករុណា​ធម៌និង​សប្បុរសធម៌  បាន​ជា​អំពើ​ល្អ​នេះ​ដុះ​ជាប់​ក្នុង​ដួង​ហឬទ័យ​ខ្ញុំ​តាំង​ពី​នៅ​វ័យ​ក្មេង​ខ្ចី​។

 ទន្ទឹម​នឹង​ការ​ដឹងគុណ​កវី​ជំនាន់​ទស្សវត្សរ៍ទី​៥០ ​​ខ្ញុំ​ក៏​ស្តាយ​ណាស់​ដែរ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ចាំ​ឈ្មោះ​កវី​ទីមួយដែលបានតែង​កំណាព្យ​ត្រូវចំចិត្តខ្ញុំ​។​កំណាព្យ​ ដ៏​មាន​ខ្លឹមសារនេះ​ផ្អែម​ស្អិត​ដិតជាប់​ដួង​ចិត្ត​និង​ដួង​ព្រលឹង​ខ្ញុំ​ឥត​រសាយ​​ ហើយនេះ​ក៏ជា​កំណាព្យ​មួយ​ដែល​បាន​បណ្តុះ​និស្ស័យ​មេត្តា​ករុណា​ធម៌​និង​សប្បុរសធម៌​ដល់​សិស្សានុសិស្ស​ ​រួម​ជំនាន់​ខ្ញុំ​មិន​តិច​ឡើយ​មើលទៅ។​ ខ្ញុំ​យល់​ថា​ មនុស្ស​យើង​មិន​ចាំ​ទាល់​តែ​មាន​សម្បត្តិហួរ​ហៀរ​ទើប​អាច​ធ្វើ​ទាន​បាន​ទេ។​ តួ​យ៉ាង​ ​ក្មេង​ប្រុស​តូច​ម្នាក់​នេះ គ្នា​គ្មានអី្វក្រៅពីផ្លែសេដាមួយ​ប៉ុណ្ណោះ​តែគ្នាបានដាក់ទានជូនយាយខ្វាក់សុខចិត្តអត់ខ្លួនឯង។​ ទឹកចិត្តដ៏ប្រពៃនិងសម្តី​ផ្អែមពិរោះ​ប៉ះពាល់ដល់ជម្រៅ​បេះដូងយាយសុំទាននិងរូបខ្ញុំដែលបានអានកំណាព្យនេះហើយ​ស្រឡាញ់​ជាប់​ចិត្ត​និងសរសើរមិនដាច់ពីមាត់។​

កន្លងទៅយូរយារណាស់ទៅហើយ ខ្ញុំ​សារភាព​ថា​ខ្ញុំ​មិន​ចាំ​កំណាព្យ​នេះគ្រប់ម៉ាត់មួយ​រយ ភាគ​រយ​ទេ។​ ហេតុ​នេះ ​ខ្ញុំ​សូមអញ្ជើញ​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន​ដែល​ជា​ញាតិ​មិត្ត​ជិត​ឆ្ងាយ​របស់​កវី​ម្ចាស់​កំណាព្យ​ ឬ​អ្នក​ចេះ​ចាំកំណាព្យនេះ​ដែរ​ មេត្តាជួយ​កែ​តម្រូវ​និងបំពេញកង្វះឲ្យបានត្រឹមត្រូវដូចច្បាប់ដើមផង។ ខ្ញុំសូម​អរគុណ​ទុក​ជា​មុន។ សូមជូនកំណាព្យទីមួយដែលខ្ញុំចាំ៖

ក្មេងប្រុសម្នាក់និងយាយខ្វាក់

បទកាកគតិ

(ភ្លេចឈ្មោះកវី)

មានក្មេងប្រុសម្នាក់

ជួបនិងយាយខ្វាក់

អង្គុយសុំទាន

 ថាយាយអើយយាយ​

ម៉្លេះសមយាយឃ្លាន

សូម្បីតែមាន    មួយសេនទៅរ៉ា។

ខ្ញុំនឹងធ្វើទាន

ជូនយាយឲ្យបាន

ទិញអីពិសារ

ខ្ញុំក៏គ្មានដែរ

មានតែសេដា

អញ្ជើញពិសារ  ផ្អែមហើយឈ្ងុយឆ្ងាញ់។

សាធុចៅអើយ

យាយអរពេកហើយ

     ​តែយាយស្រឡាញ់    ​​​  ​​

សម្តីចៅឯង

ផ្អែមហើយឈ្ងុយឆ្ងាញ់

សេដាណាមិញ ឆ្ងាញ់ដល់ពាក្យចៅ៕

កំណាព្យនេះបណ្តាលឲ្យខ្ញុំនឹកដល់«តាប៉ែដំណើបខ្មៅ​ និង នំបំពង់ ព្រមទាំងចំណី

ចំណុកផ្សេងៗ»ដែលកូនធម៌កំសត់ម្នាក់បានទិញផ្ញើខ្ញុំក្រោយ

ពីបានដឹងថាខ្ញុំចូលចិត្តនឹងចង់បរិភោគចំណីទាំងនេះ។

កាយវិការដ៏សប្បុរសនេះបណ្តាលឲ្យខ្ញុំសរសើរសន្តានចិត្តល្អ

និងអាណិតខ្លោចចិត្ត។