អ្នកនិពន្ធ យូ បូ អតីតប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ នៅប្រទេសកម្ពុជា

នៅព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យទី១៩កុម្ភៈកន្លងទៅនេះ ក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរ បានទៅលេងផ្ទះអ្នកនិពន្ធ យូ បូ ដែលលោកកំពុងតែមានជំងឺ។ លោកទើបតែធូរស្រាលគ្រាន់បើក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃកន្លះមកនេះ។ លោកបានចាប់ផ្តើមទទួលទានបបរ និងអាចជជែកពិភាក្សាផ្សាយគំនិតជាច្រើនរបស់លោកចំពោះក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធ។ ក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរ បានយកជំនួយថវិកា ផ្លែឈើ និងសម្ភារៈមួយចំនួន ទៅជូនលោកលោកគ្រូ យូ បូ ដោយផ្ទាល់នៅគេហដ្ឋានរបស់លោកឯភូមិព្រែកប្រា។

ក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធ អ្នកនិពន្ធ ហួត លី, សុខ ចាន់ផល, លោកគ្រូ យូ បូ, ហេង ឧត្ដម, កែម លីហៀង, សូយ ឡូត, ហង្ស បូរិន្ទ, ស៊ិន ធារី, កៅ សីហា, ណេង កន្និដ្ឋា កាន់ម៉ាស៊ីនថតរូបថត

លោកគ្រូ យូ បូ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំសូមលើកដៃប្រណម្យបួងសួងគុណបុណ្យព្រះរតនត្រៃ សូមរំឮកដឹងគុណ អស់លោកលោកស្រី កវីនិពន្ធ និងប្អូនៗក្មួយៗ សិស្សអ្នកនិពន្ធ ដែលបានមកជួយខ្ញុំ ក្នុងឋានៈជាអ្នកជំងឺនេះ ។ អស់លោក គឺជាមនុស្សប្រសើរ…។ ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណចំពោះសមានចិត្តដ៏ប្រពៃរបស់អស់លោកទាំងអស់។ គ្រានេះ ខ្ញុំគ្មានអ្វីក្រៅតែពីលើដៃទាំងដប់បួងសួង សូមជូនពរសប្បុរជនឲ្យមានបញ្ញាស្មារតីមាំមួន និងសុខភាពល្អ ព្រមទាំងជោគជ័យក្នុងការងារ។ បើសិស្សនិស្សិត សូមមានបញ្ញាឈ្លាសឆ្លាត រៀនឆាប់ចេះចាំ មានពុទ្ធិសម្រាប់កសាងប្រទេសជាតិខ្មែរ»។

អ្នកនិពន្ធ យូ បូ កំពុងកាន់កញ្ចប់ថវិកាសប្បុរធម៌

ឆ្លៀតក្នុងវេលានេះ ក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរ សូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះសប្បុរសជនទាំងឡាយ ដែលបានបរិច្ឆាគវិភាគទាន ដើម្បីចូលរួមចំណែកជួយសង្គ្រោះស្ថានភាពជីវិត និងព្យាបាលលោកគ្រូ យូ បូ ដែលជាអតីតប្រធានស្ថាបនិកសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ។

សូមអរគុណ ចំពោះ

ឯកឧត្តម ខៀវ កាញារិទ្ធិ  រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងព័ត៌មាន     ថវិកា២០០ដុល្លារ

អ្នកនិពន្ធប៉ិច សង្វាវ៉ាន(ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសនិងជា អតីតអ្នកសារព័ត៌មានវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFI)  និងស្វាមី ថវិកា១០០ដុល្លារ

អ្នកនិពន្ធ កែវ ច័ន្ទបូរណ៍                                      ថវិកា៥០ដុល្លារ

លោកស្រីបណ្ឌិត ប៉ែន សេដ្ឋារិន លោក ឃឹម ច័ន្ទសអហំ ក.ឡុង លីណា ក.ហ៊ីង ស្រីរ័ត្ន និងក្រុមការងារ ព្រមទាំងលោកគ្រូ អ្នកគ្រូ  ថវិកា២០ដុល្លារ និង៨ម៉ឺនរៀល

លោក ទី ហ្សានិត                                                ថវិកា២៥ដុល្លារ

លោក លឹម គីអេង                                              ថវិកា២០ដុល្លារ

ក. ច័ន្ទ ម៉ូល្លីកា                                                    ថវិកា២០ដុល្លារ

លោក កៅ សីហា                                               ថវិកា១០ដុល្លារ

ក.ណេង កន្និដ្ឋា                                                  ថវិកា១០ដុល្លារ

លោក សុខ ចាន់ផល                                           ថវិកា១០ដុល្លារ

លោក ខេង ពិទូកេត្យា                                         ថវិកា១០ដុល្លារ

លោក ឯមទិត្យ សីហា                                          ថវិកា១០ដុល្លារ

ក. កែម លីហៀង                                                ថវិកា១០ដុល្លារ

លោក ហួត លី                                                   ថវិកា១០ដុល្លារ

លោ សូយ ឡូត                                                   ៣ម៉ឺនរៀល

លោក ហង្ស បូរិន្ទ                                                ១ម៉ឺនរៀល

អ្នកនិពន្ធ ជុត ខៃ, កវី យឹម កិច្ចសែ,ក. ប៊ុន ចាន់និមល, អ្នកស្រី លឹម សន្តិភាព, លោក ពៅ សុខ, លោក ហេង ស៊្រាង, លោក ហ៊ូ សាមិ, អ្នកនិពន្ធ ក. ឈុន គីមលៀង, លោក ឡឹក ជំនោរ,  លោក ម៉ា ច័ន្ទបញ្ញា, លោក មឿង ញ៉ាណ The Official Inflight Magazine… ក. ស៊ិន ធារី, អ្នកស្រី ហុយ រតនា, អ្នកស្រី ហេង ដារី, លោក យី ឆេងអ៊ួ, លោក ហេង សុភា, លោក Roth HD Eagle , ក. Seriroth Pheach, Touchsokhak Na, Honest Queenie , Amara Chhaya , Sao Ratha , Sophea Huoth,… និង សប្បុរសជន អ្នកនិពន្ធ យុវអ្នកនិពន្ធ ជាច្រើនរូបទៀត ដែលយើងខ្ញុំពុំអាចរាយនាមអស់ក្នុងគ្រានេះ។

យើងខ្ញុំក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរសូមថ្លែងអំណរគុណជាថ្មីចំពោះសប្បុរសជនទាំងឡាយ និងសូមស្វាគមន៍ចំពោះជំនួយបន្តទៀត ទាំងថវិកា និងសម្ភារៈ សម្រាប់លោកគ្រូ យូ បូ ជាបុគ្គលមានគុណបំណាច់ចំពោះជាតិមាតុភូមិ និងជាទីគោរពស្រឡាញ់នៃអ្នកនិពន្ធខ្មែរ។

សូមទាក់ទងកញ្ញា ណេង កន្និដ្ឋា ដែលមានលេខទូរសព្ទគឺ ០១១ ៥១៦ ៦៥៦។

ផ្ទះឈើរបស់អ្នកនិពន្ធ យូ បូ (មើលពីមុខ)

សៀវភៅ ដែលអ្នកនិពន្ធ យូ បូ ចាត់ទុកថា ជាអ្នកប្រាជ្ញ សម្រាប់រូបលោក

ប៉ូលីស   ៖  អ្នកដែលបើកឡានលឿនលើសកំរិតទាំងប៉ុន្មានសុទ្ធតែមានរឿង ។ ប្រាប់ខ្ញុំមើល  តើអ្នកឯងមានរឿងអី ?
បុរស      ៖  បាទ លោកប៉ូលីស ខ្ញុំមានរឿងមួយមែន ប៉ុន្តែប្រហែលជាលោកមិនជឿខ្ញុំទេ  បើសិនជាខ្ញុំជំរាបលោករឿងពិតនោះ ។
ប៉ូលីស   ៖  មិនអីទេប្រាប់ខ្ញុំមក ។
បុរស      ៖  ប្រហែលបី៣ខែកន្លងទៅនេះ  ប្រពន្ធខ្ញុំរត់ចេញពីផ្ទះ ។ តាមដំណឹងល្ហិចល្ហៀងឮ ថាគេរត់តាមប៉ូលីសចរាចរម្នាក់។  ខ្ញុំក៏មិនមានចិត្តទោមនស្សអ្វីដែរ។  តាមពិត ខ្ញុំសប្បាយចិត្តទៅវិញទេ  ពីព្រោះតាំងពីរៀបការមក ខ្ញុំមានភាពរកាំរកូសក្នុងគ្រួសារជានិច្ច។  ថ្ងៃនេះ នៅពេលខ្ញុំឃើញលោកដេញខ្ញុំ  ខ្ញុំស្មានតែលោកដឹកប្រពន្ធខ្ញុំហ្នុងមកឲ្យខ្ញុំវិញ ៕

សេចក្តីជូនដំណឹង

]]> http://pechsangwawann.wordpress.com/2012/02/18/%e1%9e%80%e1%9e%98%e1%9f%92%e1%9e%98%e1%9e%9c%e1%9e%b7%e1%9e%92%e1%9e%b8%e1%9e%87%e1%9f%92%e1%9e%9a%e1%9e%be%e1%9e%9f%e1%9e%9a%e1%9e%be%e1%9e%9f%e1%9e%94%e1%9e%9c%e1%9e%9a%e1%9e%80%e1%9e%89%e1%9f%92/feed/ 0 pechsangwawann final_affiche new 25 http://pechsangwawann.wordpress.com/2012/02/17/%e1%9e%80%e1%9f%86%e1%9e%94%e1%9f%92%e1%9e%9b%e1%9f%82%e1%9e%84%e1%9e%86%e1%9f%92%e1%9e%93%e1%9f%84%e1%9e%8f%e1%9e%9c%e1%9e%8f%e1%9f%92%e1%9e%90%e1%9e%bbtombola-%e1%9e%8a%e1%9f%84%e1%9e%99-%e1%9e%9f/ http://pechsangwawann.wordpress.com/2012/02/17/%e1%9e%80%e1%9f%86%e1%9e%94%e1%9f%92%e1%9e%9b%e1%9f%82%e1%9e%84%e1%9e%86%e1%9f%92%e1%9e%93%e1%9f%84%e1%9e%8f%e1%9e%9c%e1%9e%8f%e1%9f%92%e1%9e%90%e1%9e%bbtombola-%e1%9e%8a%e1%9f%84%e1%9e%99-%e1%9e%9f/#comments Fri, 17 Feb 2012 07:23:01 +0000 pechsangwawann http://pechsangwawann.wordpress.com/?p=3211 ]]> ដោយធុញថប់នឹងជីវភាពទីក្រុងភ្នំពេញខ្លាំងពេក  យុវជនរស្មីក៏សំរេចចិត្តទៅនៅជនបទក្នុងខែត្រកំពង់ស្ពឺម្ដង។ រស់នៅលើទឹកដីថ្មីនោះ  រស្មីជួបកសិករម្នាក់ឈ្មោះសាន  ហើយក៏ស្នើទិញកូនគោពូសាន១ក្បាលតម្លៃ១០០រៀល។ពូសានក៏សំរេច

ចិត្ត ប្រគល់កូនគោនៅព្រឹកស្អែក។  ថ្ងៃដឹកគោយកទៅឲ្យរស្មី  ពូសានក៏ប្រាប់រស្មីថា :

ពូសាន :  រស្មី ! ខ្ញុំមានដំណឹងមិនល្អមួយចង់ប្រាប់រស្មីឯង  កូនគោនោះងាប់បាត់ទៅហើយ។

រស្មី : អញ្ចឹង  ពូឯងសងលុយខ្ញុំវិញមក។
ពូសាន: អត់ទេ  លុយហ្នឹង ពូចាយអស់ហើយ។
រស្មី : OK អញ្ចឹងពូឯងយកកូនគោងាប់ហ្នឹងមកឲ្យខ្ញុំចុះណា។
ពូសាន: ចុះរស្មីឯងយកគោងាប់ហ្នឹងទៅធ្វើអី ។
រស្មី: ខ្ញុំនឹងធ្វើជាឆ្នោតវត្ថុតុមបូឡាលក់។ ខ្ញុំមិនប្រាប់អ្នកណាថា គោហ្នឹងងាប់ទេ។  ពូចាំមើលល្បិចខ្ញុំ ។
មួយខែក្រោយមក  ពូសានជួបរស្មី ហើយក៏ចាប់សួរ។
ពូសាន : ម៉េចទៅរស្មី?

រស្មី : ខ្ញុំបានធ្វើឆ្នោតតុមបូឡាលក់។ ខ្ញុំលក់ឆ្នោតបាន១០០សន្លឹក ក្នុង១សន្លឹកតម្លៃ១០រៀល។ គិតទៅខ្ញុំបានចំណេញ៩០០រៀល។
ពូសាន : ចុះអត់មានអ្នកណាតវ៉ាពូរឿងគោហ្នឹងងាប់ទេ?

រស្មី  : មានតែម្នាក់គត់ដែលតវ៉ាគឺអ្នកត្រូវឆ្នោត។  ដូច្នេះ ខ្ញុំឲ្យតែ១០រៀលថ្លៃសន្លឹកឆ្នោតក៏រួចគ្នា ។

រក្សាសិទិ្ធ

សេចក្កីអំពាវនាវ

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស

ផឹកភ្លាមទេ  គឺនៅអង្គុយសំឡក់កែវស្រាហ្នឹងប្រហែលជិតកន្លះម៉ោងហើយ។ មួយរំពេច

នោះស្រាប់តែមានបុរសមាឌឌាំងម្នាក់ទំនងជាអ្នកលេង ចូលទៅអង្គុយជាប់គាត់ហើយក៏

លើកស្រាមួយកែវហ្នុងផឹកអស់ទៅ ។  ភ្លាមៗនោះបុរសមាឌតូចក៏ចាប់យំ ។

អ្នកមាឌធំ  : កុំយំអី!ខ្ញុំធ្វើលេងតើ! ចាំខ្ញុំទិញសងវិញ។ ខ្ញុំមិនចង់ឃើញមនុស្សចាស់

យំអ៊ីចឹងទេ។

បុរសមាឌតូចក៏និយាយថា : មិនមែនអញ្ចឹងទេ តាមពិត ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមហាស៊យរបស់ខ្ញុំ ។

ព្រឹកមិញ ខ្ញុំត្រូវមានមេទិញ( meeting)ជាមួយចៅហ្វាយ។ ខ្ញុំគេងហួសម៉ោង។ពេលខ្ញុំទៅ

ដល់កន្លែងធ្វើការ    ចៅហ្វាយគាត់ខឹងយ៉ាងខ្លាំង។ ឥឡូវគាត់បណ្តេញខ្ញុំចោល (Fired)។

ពេលខ្ញុំចេញមកខាងក្រៅដើម្បីត្រឡប់ទៅផ្ទះ  ស្រាប់តែខ្ញុំបាត់ឡាន។ ខ្ញុំក៏ជិះTaxi មក

ផ្ទះ។ មកដល់ផ្ទះបង់ថ្លៃ Taxi។ Taxi ក៏ចេញបាត់ទៅ។ ទើបខ្ញុំនឹកឃើញថា  ខ្ញុំភ្លេច

Laptop មួយ ក្នុងឡានTaxi ហ្នុង។  ខ្ញុំក៏បើកទ្វារចូលក្នុងផ្ទះ  ស្រាប់តែខ្ញុំឃើញប្រពន្ធ

ខ្ញុំកំពុងគេងជាមួយអ្នកចែកសំបុត្រ ( mailman )។  ក្ដៅពេក  ខ្ញុំក៏ចង់សម្លាប់ខ្លួន ។

ខ្ញុំក៏ទិញស្រាមួយកូនកែវនេះ។ ខ្ញុំទើបនឹងដាក់ថ្នាំបំពុល  ឥឡូវបងឯងផឹកអស់រលីង  ។

ក្រោយពីផ្ញើសារត្រឡប់ទៅខ្សែម្ខាងទៀតរួចខ្ញុំក៏ចូលទៅគេង។ កណ្តាលទ្រូងនៃរាត្រី
ដ៏សែនស្ងាត់ ខ្ញុំគេងស្តាប់សត្វយំឆ្លើយឆ្លងគ្មានដាច់សូរ។ សុភមង្គលរបស់ពួកគេប្រៀបបាន
នឹងកំពុងមានពិធីជប់លៀងអ្វីមួយអីចឹង… ខ្ញុំបន្តបិទភ្នែកមិនជិត។
ខ្ញុំតែងតែសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំធ្វើដំណើរមកកាន់តំបន់មុនកំណត់?
ជីវិតដែលធ្លាប់តែសប្បាយរីការាយហ៊ឺហារបស់ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ចប់មួយរយៈ បញ្ចប់អ្វីៗ
ដោយគ្មានហេតុផល។  ទោះបីជាទីនេះជាតំបន់ព្រៃភ្នំ នៅឃ្លាតឆ្ងាយពីភាពរីកចម្រើន ក៏ខ្ញុំពេញចិត្ត  ខ្ញុំពេញចិត្តនូវជីវភាពដ៏សមល្មមរបស់អ្នកភូមិជនជាតិភាគតិចនៅតំបន់នេះ ទោះបីជាកម្រិតជីវភាពរបស់ពួកគាត់ខុសប្លែកពីបងប្អូនខ្មែរ នៅតាមបណ្តាខេត្តនានា និងរាជធានីក៏ដោយ ក៏ជីវិតដ៏ប្រពៃនេះបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់លើការថែរក្សាមរតកធម្មជាតិ
របស់ខ្មែរបានយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។  រវល់តែគិតនាឡិកាបានវាយម៉ោងពីររំលងអធ្រាត្រទៅ
ហើយ។
ក្រោកពីដំណេកព្រឹកនេះខ្ញុំជ្រុលម៉ោងបន្តិច។  ខ្ញុំព្យាយាមរួតរះដើម្បីធ្វើដំណើរទៅ ស្រុកពេជ្រចិន្តា តាមគំរោងដែលក្រុមងារបានដាក់ជូនកាលពីសប្តាហ៍មុន។  តាមពិតទៅ
គំរោងការងារបណ្តុះបណ្តាលអ្នកភូមិមួយនោះចាប់អនុវត្តន៍នៅចុងខែកុម្ភៈឯណោះ  ប៉ុន្តែខ្ញុំសុំ
សិទ្ធិពិសេសដើម្បីមករៀបចំ និងសំណេះសំណាលបង្កើតភាពស្និទ្ធស្នាលរវាងអ្នកស្រុកជាមុន
សិន។
ដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយពីទីរួមខេត្តមណ្ឌលគីរីមកស្រុកពេជ្រាដាឆ្ងាយគួរសម ដោយធ្វើ
ដំណើរលើផ្លូវក្រាលគ្រួសក្រហម ហុយស៊ុបទ្រុប រកមើលអ្វីមិនយល់។  ទៅដល់កន្លែង
បណ្តុះបណ្តាលលោកតំណាងសសហគមន៍បានណែនាំខ្ញុំឲ្យស្គាល់បងប្អូនអ្នកភូមិជាច្រើនអ្នកផ្សេងទៀត។  ខ្ញុំមានសេចក្តីរីករាយណាស់ទៅសកម្មភាពដ៏ល្អៗរបស់បងប្អូនយើងនៅទីនោះ។ ខ្ញុំបានទទួលឲ្យស្នាក់នៅផ្ទះលោកអ៊ំប្រធានសហគមន៍  ។  ការទទួលភ្ញៀវដោយស្នាមញញឹម
របស់គាត់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំប្រៀបបាននឹងជនជាតិនៅទីនោះដែរ ខ្ញុំទៅព្រៃរកវល្លិ៍ជ័រ រៀនសង្កេត
ការគោរពបូជា តាមប្រពៃណីរបស់បងប្អូនជនជាតិយ៉ាងជាក់លាក់។ ជីវិតដែលនៅដិតជាប់
នឹងធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្លេចអស់ភាពរវើរវាយសៅហ្មងដែលមាននៅក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅឯទីក្រុងរាជធានី។.
ថ្ងៃស្អែកនេះជាថ្ងៃពិសេសមួយរបស់ខ្ញុំដែលបងប្អូនយើងបាននាំខ្ញុំទៅលេងទឹកជ្រោះប៊ូស្រា។  ខ្ញុំរំភើបណាស់រហូតគេងមិនលក់ មិនដឹងថា រូបភាពពិតនៃលម្អធម្មជាតិនេះល្អយ៉ាង
ណានោះទេ? កន្លងមកខ្ញុំបានឃើញតែរូបភាពវីដេអូប៉ុណ្ណោះ។  គេងមិនទាន់លក់ស្រួលបួល
ផង ស្រាប់តែនាឡិការទូរស័ព្ទខ្ញុំរោទិ៍ឡើង  ខ្ញុំស្រវ៉ាចាប់ទូរស័ព្ទឡើងមកភ្លាម… ខ្ញុំចាប់ទូរស័ព្ទ
យ៉ាងណែន អានដោយហ្មត់ចត់នូវតួអក្សរដែលស្តែងចេញជាមួយសំឡេងរោទិ៍នោះ “ម៉ែ!  ថ្ងៃកំណើតរបស់អ្នកម៉ែ…!”
អានចប់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមទូរស័ព្ទទៅអ្នកម៉ែខ្ញុំភ្លាមគ្មានបង្អង់ឡើយ។
– អាឡូអ្នកម៉ែ! ម៉ែ! រីករាយថ្ងៃកំណើតអ្នកម៉ែ… កូនជូនពរអ្នកម៉ែនូវពរគ្រប់យ៉ាង… សូមឲ្យស្នាមញញឹមរបស់អ្នកម៉ែស្ថិតនៅក្នុងដួចចិត្តកូនជានិច្ច ណាម៉ែណា… ឲ្យកូនសូម
អភ័យទោសអ្នកម៉ែផង ដែលថ្ងៃសំខាន់របស់អ្នកម៉ែគ្មានកូននៅជិតម៉ែ  កូនស្រឡាញ់អ្នកម៉ែ ស្រឡាញ់ពុក ស្រឡាញ់បងប្អូនយើងទាំងអស់..”
ខ្ញុំនិយាយទៅអ្នកម៉ែទាំងកណ្តាលអធ្រាត្រ។ ខ្ញុំរំភើប រំភើបជាមួយទឹកភ្នែក។ ខ្ញុំមាន
ភាពកក់ក្តៅពីដង្ហើមដួងចិត្តនៃអ្នកម៉ែ។ លោកអូសនូវប្រយោគវែងខ្លីមកខ្ញុំ ជាពាក្យដ៏ពិរោះ
ដែលខ្ញុំបានទទួលពីអ្នកមានគុណរបស់ខ្ញុំ។ ពេលនៅឆ្ងាយពីទ្រូងម៉ែទើបខ្ញុំដឹងថា សេចក្តី
ស្នេហា និងការស្រឡាញ់នោះមានន័យធំធេងប៉ុនណាហើយកក់ក្តៅយ៉ាងណា! ក្រោយពី
សន្ទនាជាមួយអ្នកម៉ែចប់ខ្ញុំដាក់ទូរស័ព្ទចុះមិនទាន់ផុតពីដៃផង។ សម្លេងរំលឹករបស់ទូរស័ព្ទ
រោទិ៍ជាថ្មី តែម្តងនេះហាក់ដូចជាមនសូវច្បាស់…
“ថ្ងៃកំណើតមិត្តស្រី…”  ខ្ញុំនៅមិនច្បាស់ក្នុងចិត្តសោះថា មិត្តស្រីម្នាក់នោះជានរណា? ខ្ញុំដាក់ទូរស័ព្ទចុះរួចទាញសៀវភៅកំណត់ហេតុមកបើកមើលម្តងទៀត នៅតែគ្មាននរណា
ប្រាកដនៅក្នុងថ្ងៃនេះ។ ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តគេងដោយក្នុងចិត្តគិតថា បើខ្ញុំដឹងថា ជានរណាម្នាក់នោះ
ក៏ខ្ញុំមិនអាចខលទៅគេទាំងកណ្តាលអធ្រាត្រដែរ។  បិទភ្នែកភ្លាមក៏នឹកឃើញមិត្តម្នាក់នោះ
ភ្លាម។

ខ្ញុំក្រោកទៅលប់លាងមុខដើម្បីជម្រះភាពហ្មងសៅទាំងឡាយ។ ខ្ញុំអង្គុយសំកុកមើលរូបថត
របស់មិត្តភក្តិរួមជំនាន់កាលនៅរៀននៅសាលាភូមិភាគហ្វឹកហ្វឺនគ្រូ។. ខ្ញុំបើកទៅបើកមកនូវ
សៀវភៅកម្រងអនុស្សារិយ៍របស់មិត្តភ័ក្តិទាំងអស់។ បើកដល់ទំព័រមិត្តទីបី ទើបខ្ញុំបានអាន
អត្ថន័យដែលនាងបានសរសេរនៅលើកម្រងទំព័រនោះម្តងទៀត។ “វិបុត្ត ជាមិត្តតែម្នាក់គត់
ដែលខ្ញុំទុកក្នុងចិត្ត អ្នកជាតារាដែលកំពុងរះក្នុងដួងចិត្តខ្ញុំ និងជាចំណងមិត្តភាពនៃវ័យសិក្សា
របស់ខ្ញុំ។. វិបុត្តជាបុរសម្នាក់ដែលចិត្តល្អបរិសុទ្ធ រូសរាយរាក់ទាក់… គ្រប់ទង្វើរបស់វិបុត្ត
បានបញ្ជាក់នូវមរតកនៃភាពជារៀមច្បងយ៉ាងគ្មានមន្ទិល អ្នកជាបងប្រុសទី២របស់ខ្ញុំ…” ខ្ញុំអានអត្ថន័យនៅលើទំព័រនេះជាច្រើនសារ ខ្ញុំនឹកដល់វ័យនោះមួយរំពេច។ ខ្ញុំរំភើប ខ្ញុំខាំមាត់សង្កត់ចិត្ត ទឹកភ្នែកហាក់កំពុងដណ្តើមគ្នាចេញមកដោយគ្មានឲ្យដំណឹង ដៃរបស់ខ្ញុំញ័រព្យាយាមបើកទំព័រថ្មីមួយទៀត…
ស្នាមញញឹមស្ងួតប្រកបដោយមន្តសណ្តំ នៃរូបថតរបស់នាងដែលអង្គុយលើថ្មកំពូលភ្នំឈើ
កាច់បិទភ្ជាប់លើទំព័រនោះ។ ខ្ញុំលើកមកពិនិត្យយ៉ាងជិតភ្នែក។ ខ្ញុំនឹកដល់រឿងរ៉ាវឈើកាច់បាភ្នំ
មួយំពេច… ខ្ញុំនឹកដល់សំដីគ្រប់ម៉ាត់របស់មិត្តខ្ញុំម្នាក់នេះ “ទោះបីជាវិបុត្តខ្មៅតែទឹកចិត្ត
វិបុត្តសណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ដែលរស់ជាតិនេះបានស្គាល់វិបុត្ត…”  ខ្ញុំលាត់មើលខាងខ្នងរូបថតនេះភ្លាម “វីវឌ្ឍ សូមជូនរូបថតមួយសន្លឹកនេះទុកជាអនុស្សាវរីយ៍
ពេលយើងបែកគ្នា… រូបថតនេះប្រៀបបាននឹងខ្ញុំបាននៅក្បែរវិបុត្ត សូមថែរក្សឲ្យល្អណា  ”
“តើប្រុសដឹងទេថា អូនស្នេហ៍បង ជាតិនេះអូនផ្សងឲ្យជួបប្រុសថ្លៃ…” ចម្រៀងនេះខ្ញុំ
អានយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត វិវឌ្ឍ បានសរសេរជូនខ្ញុំលើទំព័រចម្រៀងជូនមិត្ត។ អានចប់ខ្ញុំយល់ថា ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំគ្មានភាពរឹងមាំល្មមសម្រាប់ទទួលយកដូចនេះ ឬកាលនោះខ្ញុំមិនយល់និយមន័យនៃពាក្យល្អៗដែលនាងសរសេរ?
ខ្ញុំអង្គុយគិត នឹកស្តាយអនុស្សាវរីយ៍ នឹកស្តាយមិត្តភាព ដែលបានកសាងកន្លងមក។.. ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំបំភ្លេចចោល ខ្ញុំអាត្មានិយមណាស់។ ខ្ញុំបន្ទោសនឹងខ្លួនឯង បន្ទោសពេល
វេលាដែលកំណត់រូបខ្ញុំឲ្យទៅជាយ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តទូរស័ព្ទទៅមិត្តម្នាក់នោះ។
– អាឡូ! វិវឌ្ឍ!  វិវឌ្ឍ នៅចាំខ្ញុំទេ? រីករាយថ្ងៃកំណើត…
” ស្ងាត់គ្មាននរណាឆ្លើយតបមកខ្ញុំ… សំឡេងរអាក់រអួលពីខ្សែម្ខាងទៀត។
– ចា៎ស! ចា៎ស វិបុត្ត… វិបុត្តនៅមិនទាន់សម្រាកទេអី? អរគុណណា ដែលវិបុត្ត
នៅចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ តទៅ។ វឌ្ឍសង្ឃឹមថា វិបុត្តនៅចាំវារហូត…
– ជូនពរឲ្យវិវឌ្ឍរស់នៅដោយសុភមង្គល…ខ្ញុំនឹកវឌ្ឍណាស់  យើងអាចជួបគ្នាបានដែរ
ទេ…?”
– តែ… តែ… តែ…ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…!!!
– សូមឲ្យបុត្តឈប់រំលឹករឿងរ៉ាវយុវវ័័យរបស់ពួកយើងកាលពីដប់ឆ្នាំមុនទៅ ឲ្យវារសាយ
ទៅតាមខ្យល់ទៅចុះ អ្វីៗជាសុបិនរបស់ដួងចិត្តនារីទន់ខ្សោយដូចរូបខ្ញុំ… អ្វីៗគ្រាន់តែ
ស្រមោលនៃក្តីសង្ឃឹមដួងចិត្តដែលខំសន្សំច្រើនឆ្នាំឲ្យក្លាយជាមរតកអាប់អួជាប់បេះដូងខ្ញុំតែ
ម្នាក់បានហើយ…បុត្ត..”
– វិវឌ្ឍ ! វិវឌ្ឍ! វិវឌ្ឍ… ដាច់បាត់ទៅហើយ។
ខ្ញុំព្យាយាមទូរស័ព្ទទៅវិវឌ្ឍទាំងកណ្តាលយប់ ដើម្បីចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាងដែលខ្ញុំមិន
ទាន់បាននិយាយប្រាប់នាងកាលពីដប់ឆ្នាំមុន…
– ពុទ្ធោ! ខ្ញុំជាអ្នកខុស ខ្ញុំជាអ្នកសាងវា ឬខ្ញុំជាអ្នកចិញ្ចឹមវា ។ហេតុអ្វីខ្ញុំបន្ទុករឿងនេះ
ឲ្យមិត្តខ្ញុំជាអ្នកថែរក្សាទៅវិញ?”  ក្នុងវិការភាពមួយគ្មានកោះត្រើយ ខ្ញុំអណ្តែតអណ្តូងដល់
អនុស្សាវរីយ៍ទាំងឡាយទាំងពួងដែលខ្ញុំបានធ្វើកន្លងមក។  ខ្ញុំបិទទូរស័ព្ទ។
ព្រឹកឡើងបើកទូរស័ព្ទភ្លាមខ្ញុំទទួលការហៅចូលមួយរំពេច។
-  អាឡូ! នរណាគេហ្នឹង? មានការអ្វីទាំងព្រលឹមអុរដូចនេះ?
– បងវិបុត្ត… ហេតុអ្វីបងនិយាយភាសានេះដាក់អូន បងមិនស្គាល់អូនទេឬ? ម៉េចបងទៅស្រុកព្រៃមួយសប្តាហ៍ភ្លេចក្រុង ភ្លេចចន្ទ្រាហើយឬ! អូនមិនសុខចិត្តទេ ។ អូននឹង
ប្រាប់លោកអ៊ំហើយ…”
– បងរវល់ណាស់ណា! រីករាយថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់ សូមឲ្យអូនមានមន្តសេ្នហ៍រហូត!
– អរគុណបង. អូនក៏ស្រឡាញ់បងណាស់ដែរ។. ហេតុអ្វីបានជាបងទៅឆ្ងាយអូនអ៊ីចឹង។
បងមិនស្រឡាញ់អូនទេឬ?”
– ចន្រ្ទា ស្នេហ៍បងចំពោះអូនមានជារៀងរហូតណា៣៦៥ថៃ្ង មិនមែនសម្រាប់តែថ្ងៃ
នេះទេ។

តាមពិតខ្ញុំធុញទ្រាន់នឹងពាក្យ “រីករាយនៃក្តីស្រឡាញ់នេះខ្លាំងណាស់!” ខ្ញុំឆ្លើយតបទៅនាង
ដើម្បីកុំឲ្យនាងខឹងប៉ុណ្ណោះ។  វាគ្មានអ្វីសំខាន់សោះសម្រាប់ខ្ញុំ។ ការស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំមិនមែន
មានន័យថា ទាល់តែបុរសស្ត្រីមួយគូស្រឡាញ់គ្នាបូជាគ្រប់យ៉ាងឲ្យគ្នានាថ្ងៃនេះនោះទេ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់មនុស្សរាល់គ្នា។ ស្រឡាញ់ទាំងអស់គ្នា។ ស្រឡាញ់ពេញៗមួយឆ្នាំ។
ខ្ញុំបានទាញយកអគតិភាពនៃទិវានៃក្តីស្រឡាញ់នេះដាក់ក្នុងចិត្ត។ នៅពេលដែលរាល់ឆ្នាំនាថ្ងៃនេះគេនាំគ្នាធ្វើអ្វីដែលវាខុសស្រឡះពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ល្អប្រពៃដែលជាអត្ថន័យពិតប្រាកដនៃទិវានេះ។
សកម្មភាពសប្បាយខ្ញៀវខ្ញារ ដូចសារិកាស្រែកពេញព្រៃបានផ្ទុះឡើងកាត់ចង្វាក់របស់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំសែនធុញទ្រាន់គេចពីក្រុងចូលមកដល់ព្រៃហើយនៅតែគេចមិនផុត។ ខ្ញុំអង្គុយលំហែនៅ
មាត់ជ្រោះដែលទឹកកំពុងទាញខ្លួនទម្លាក់គ្មាននឿយហត់… ទឹកជ្រោះប៊ូស្រាពិតជាគ្រឿង
អលង្កានៃមានតុភូមិកម្ពុជាមែន  ស្នូរទឹកជ្រោះបានជំនូសភាពសៅហ្មង បន្លែបន្លំអារម្មណ៍ខ្ញុំឲ្យ
ផុតឆ្ងាយកង្វល់បានច្រើនណាស់។
– លោកគ្រូមកសម្ងំនៅទីនេះអញ្ចឹងបានជាខ្ញុំរកមិនឃើញ…
អ្នកគ្រូដែលជាគ្រូបង្គោលតំណាងបងប្អូនជនជាតិខ្មែរលើបានបង្ហើបវាចាបង្កប់នូវក្តីបារម្ភ។
ខ្ញុំញញឹមទទួល ហើយបន្លប់នូវភាសាមួយដល់នាង។
– ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ដែលឃើញបងប្អូនយើងបានសប្បាយរីករាយ  អ្នកគ្រូសប្បាយឬទេក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សាថ្ងៃនេះ?
– ខ្ញុំសប្បាយរីករាយណាស់ ខ្ញុំរំភើបណាស់នៅពេលដែលមានវត្តមានលោកគ្រូ ដែលជាអ្នកទីក្រុងបានមកដល់ទីនេះ ហើយបងប្អូនយើងក៏មានតែលោកគ្រូដែរដែលអាចជួយ
ដោះទុក្ខលំបាកកន្លងមកបាន។  វត្តមានរបស់លោកគ្រូបានដក់ជាប់ក្នុងបេះដូងរបស់នាងខ្ញុំ
និងបងប្អូនយើងជានិច្ច”  អ្នកគ្រូសារាយ ញញឹមស្ងួតមុននឹងបញ្ចប់ប្រយោគ។
– ស្តាយណាស់ដែលខ្ញុំមកបេសកម្មគ្រានេះមិនបានមានអ្វីជាប់ដៃក្រៅពីទឹកចិត្តជួយអ្នក
ទាំងអស់គ្នា!”
– បងប្អូនយើងគ្មានចង់បានអ្វីឡើយក្រៅពីវត្តមានលោកគ្រូ… ហើយថ្ងៃនេះជាថ្ងៃ
ពិសេសមួយដែលសារាយចង់ជម្រាបអ្វីម្យ៉ាងដល់លោកគ្រូ… មិនដឹងថាលោកគ្រូយល់យ៉ាង
ណាទេ?
ខ្ញុំញញឹមដៃទះស្មានាងថ្នមដូចជាបងលោមប្អូនស្រី។
– សារាយមានអ្វីឲ្យខ្ញុំជួយនិយាយមកកុំលាក់លៀមអី…!
– ទោះបីបុស្បាមួយទងនេះជាបុប្ផាជាតិព្រៃភ្នំក្រំថ្មក៏ដោយក៏វាជាតំំណាងចិត្តភ័ក្តី និង
ភាពបរិសុទ្ធនៃបេះដូងធ្លាប់កំព្រាសម្រាប់ជូនលោកគ្រូនៅក្នុងទិវានៃក្តីស្រឡាញ់នេះ។ សារាយគ្មានលម្អអ្វីលើសពីនេះទេ ដែលជាការតបស្នង សូមលោកគ្រូជួយថែផ្កាព្រៃនេះផង។.. សារាយហុចផ្កាមួយទងដល់ខ្ញុំ ដៃនាងញ័រជាមួយវាចាសារភាពអ្វីមួយដែលពិបាកយល់។
ខ្ញុំទាញដៃនាងឲ្យក្រោកឈរ ដៃខ្ញុំទាំងពីរកាន់ស្មានាងជាប់។ ខ្ញុំចង់ពន្យល់រឿងរ៉ាវនេះឲ្យនាង
យល់ច្បាស់។ រាងកាយនាងញ័រចំប្រប់ដោយភាពភ័យខ្លាចព្រួយ…  មិនទាន់បាននិយាយអ្វីផង
នាងឱបខ្ញុំដោយភាពខ្សឹកខ្សួល។
– បងវិបុត្ត! បេះដូងក្រមុំនៃបុប្ផាព្រៃ ប្អូនទុកជូនបងរក្សាហើយ…!
ខ្ញុំអង្អែលខ្នងនាងស្រាលៗ ហើយនិយាយពន្យល់លួងលោមដោយវាចាទន់ភ្លន់។
– សារាយ ស្តាប់ខ្ញុំសិន… កន្លងមកខ្ញុំមិនធ្លាប់ចាត់ទុកប្អូន និងបងប្អូនទាំងអស់គ្នា
នៅក្រៅបេះដូងខ្ញុំម្តងណាឡើយ  ទុក្ខលំបាករបស់បងប្អូនយើងទាំងអស់គ្នាក៏ដូចជាទុក្ខ
លំបាករបស់ខ្ញុំដែរ។ យើងជាខ្មែរ រស់នៅលើទឹកដីខ្មែរ មានរឿងអ្វីត្រូវយើងស្អប់ខ្ពើម
គ្នានោះ… ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្ត និងតាំងចិត្តយ៉ាងមុតមាំថា ខ្ញុំនឹងការពារផលប្រយោជន៍របស់
បងប្អូនយើង ទោះបីពេលខ្លះមានអ្នកទីក្រុងគិតថា យើងជាអ្នករស់នៅដាច់ស្រយ៉ាលក៏ដោយ
… អរគុណណាស់ដែលប្អូនបានផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់បងឲ្យបង
បងនឹងថែរក្សវាឲ្យល្អ ឲ្យស្រស់បំព្រងដូចជាបុប្ផាដែលប្អូនជូនបងនៅពេលនេះអីចឹង” ស្តាប់ខ្ញុំដោយ
វិយោគ នាងចាប់កាន់ដៃខ្ញុំភ័ក្ត្រមូលក្រឡង់ កែវភ្នែកពោរពេញដោយទឹកថ្លាៗ។ នាងងើបមើលមុខខ្ញុំ… ទឹកភ្នែកបានរមៀលលើថ្ពល់ដ៏រលោងបរិសុទ្ធមិនធ្លាប់ស្គាល់ម្សៅម្តងមួយៗ។
– សារាយយល់ហើយ… តែមិនយូរបងវិបុត្តនឹងត្រឡប់ទៅវិញ ហើយភ្លេចនូវសេចក្តី
ស្រឡាញ់នៃថ្ងៃនេះចោលជាមិនខានទេ។.
ខ្ញុំចាប់កាន់ដៃនាងយ៉ាងណែនហើយពន្យល់នាងជាថ្មី។
…  សារាយថ្ងៃនេះជាទិវានៃក្តីស្រឡាញ់ដែលមនុស្សក្នុងលោកបានផ្តល់ជូនគ្នាទៅវិញទៅមក។
… ថ្ងៃនេះប្អូនបានប្រកាសប្រាប់អ្នកតាចាស់ស្រុក អ្នកបង់បត់ដែលរក្សាព្រឹក្សព្រៃដងជ្រោះ
នេះថា ប្អូនស្រឡាញ់បង.. បងអរគុណនឹងប្អូនណាស់ ព្រោះ
បងបាន ទទួលនូវក្តីស្រឡាញ់ពីប្អូន ប៉ុន្តែក្តីស្រឡាញ់
របស់ប្អូនប្រហែលមានតែថ្ងៃនេះទេមើលទៅ !  តែសម្រាប់បងវិញ បងបានផ្តល់ជូនប្អូន រាល់ថ្ងៃ
មិនថាថ្ងៃនេះ ថ្ងៃស្អែក ឬឆ្នាំក្រោយឡើយ គឺបងមានវា រហូតសម្រាប់ជូនប្អូន”។សារាយយកកន្សែង
ជូតទឹកភ្នែក ហើយញញឹម។ ខ្ញុំញញឹមតបសងនាងវិញ។
– សូមប្អូនកុំច្រឡំថា ថ្ងៃទី១៤ កុម្ភៈ ជាថ្ងៃដែលដែលយើងត្រូវលះបង់អ្វីៗទៅឲ្យបុរសនោះ។
ការធ្វើបែបនេះវាប្រាសចាកអត្ថន័យពិតនៃទិវានេះខ្លាំងណាស់។. ទិវានេះជាទិវាមួយដែល
មនុស្សរាល់រូបបានផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់ជូនគ្នា មិនថា គ្រូ សិស្ស ឪពុកម្តាយ។បងសង្ឃឹមថា ប្អូន
នឹងយល់ពីអត្ថន័យនេះ ហើយធ្វើជាមគ្គុទេសក៍ណែនាំពន្យល់រឿងល្អដល់បងប្អូនយើងឲ្យ
យល់កាន់តែច្បាស់ជាងនេះ ចៀសវាងការរយល់ច្រឡំតទៅ
ទៀត។ សារាយ គ្មានមន្ទិល។ ដៃទាំងពីរជូតទឹកភ្នែកស្ងួតហើយដឹកដៃខ្ញុំទៅអង្គុយលេងជាមួយបង
ប្អូន។  ខ្ញុំបានពន្យល់រឿងនេះយ៉ាងច្បាស់ៗដល់ពួកគេ សំណើចក្អាកក្អាយរីករាយបានផ្ទុះ
ឡើង នៅក្រោមស្នាមញញឹមរបស់ពួកយើងទាំងពីរ។
ហេតុអ្វីបានជាប្រពៃណីយល់ខុសទៅលើទិវានៃក្តីស្រឡាញ់នេះបានជ្រាបទៅដល់បងប្អូនជនជាតិយើង
លឿនម្លេះ… តើមានគូស្នេហ៍ណាខ្លះដែលបានបូជាភាពបរិសុទ្ធដោយភាន់ច្រឡំ
នោះ!  មិនគួរណាទិវាដ៏ល្អនេះបានក្លាយជាមរតកទឹកភ្នែករបស់
យុវវ័យសោះ។…
ថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់របស់មនុស្សមានជាដរាបរាល់ថ្ងៃពេញមួយឆ្នាំ ជាទិវាដួងចិត្ត
ដែលយើងត្រូវផ្តល់ជូនអ្នកដែលយើងស្រឡាញ់បានគ្រប់ពេលវេលា ៕

រាជធានីភ្នំពេញ ថ្ងៃទី៦ ធ្នូ ឆ្នាំ២០១១

ប្រវត្តិសង្ខេបឡឹក ជំនោរ

រូបថត ឡឹក ជំនោរ

  បានចាប់កំណើតក្នុងគ្រួសារត្រកូលកសិករមួយនៅភូមិគរ៍ឃុំចន្ទ្រា

ស្រុករមាសហែក ខេត្តស្វាយរៀង ឪពុកនាមឡឹក សំខាន់ បច្ចុប្បន្ន

ជាមន្ត្រីនៅមន្ទីរសាធារណៈការខេត្តស្វាយរៀង ។  ម្តាយនាម ពៅ សន

ជាកសិករ។ ខ្ញុំបាទចាប់កំណើតក្រោយភ្លើងសង្គ្រាមនិងរបបប្រល័យ

ពូជសាសន៍ត្រូវបានរលត់នាឆ្នាំ១៩៧៩ ខែ កក្កដា ថ្ងៃទី២៨។

នៅកុមារភាព ខ្ញុំបាទជាក្មេងម្នាក់ដែលឯកោ ព្រោះម្តាយត្រូវរក

ទទួលទានដើម្បីចិញ្ចឹមកូន គ្មានពេលថែកូនឲ្យបានដិតដល់ទេ។

ចំណែកលោកឪពុកទៅធ្វើការនៅទីរួមខេត្ត។ មួយសប្តាហ៍ទើបមកផ្ទះ

ម្តង។ដូចនេះបន្ទុកទាំងស្រុងធ្លាក់លើម៉ែ។ ខ្ញុំបាទជាកូនច្បងក្នុងគ្រួសារ

និងមានប្អូនស្រីម្នាក់។

         ប្រវត្តិការសិក្សានិងការចូលរួមក្នុងសង្គមនិងសិល្បៈ

ចាប់ឈានជើងចូលបថមសិក្សា ជាថ្ងៃដ៏វិសេសវិសាលរបស់ខ្ញុំ។

លោកពុកបាននាំមកចុះឈ្មោះឲ្យរៀនថ្នាក់ទី១នៅឆ្នាំ១៩៨៧ ហើយ

បានប្រឡងបញ្ចប់ថ្នាក់បឋមសិក្សានៅឆ្នាំ១៩៩១។ ខ្ញុំបាទបានចូលរៀន

នៅថ្នាក់ទី៦(ថ្មី) នៅអនុវិទ្យាល័យត្រពាំងរុន ឃុំចន្ទា្រហើយបានប្រឡង

បញ្ចប់ភូមិសិក្សាដោយជោគជ័យនៅឆ្នាំ១៩៩៤ ហើយបានបន្តការសិក្សា

នៅវិទ្យាល័យរមាសហែក ស្រុករមាសហែក។ នៅថ្ងៃទី១៧ ខែសីហា ឆ្នាំ

១៩៩៨ ខ្ញុំបាទបានប្រឡងជាប់មធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ។ ជម្រើសដែល

ត្រូវដើរបន្តគឺខ្ញុំត្រូវបន្តការសិក្សានៅសាលាគរុកោសល្យភូមិភាគ ព្រៃវែង

ជំនាញគ្រូអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ-សីលធម៌ពលរដ្ឋ នៅឆ្នាំ២០០០។

ថ្ងៃទី០១ ខែតុលា ឆ្នាំ២០០០ ក៏បានចូលមកបង្រៀនអក្សរសាស្ត្រ

ខ្មែរនៅវិទ្យាល័យរមាសហែក ។ នេះជាថ្ងៃគ្រាដំបូងនៃជីវិតដែលបាន

ឈរក្បែរក្តារខៀន បង្ហាត់បង្ហាញពីជំនាញអក្សរសាស្ត្រខ្មែរដល់ក្មេងៗ

អាយុស្របាលខ្លួនឯង។ ម៉ោងនោះហើយដែលខ្ញុំបានចូលរួមដើរតួជា

វិស្វករព្រលឹង ដែលបានខាបសណ្តំវិញ្ញាណកូនខ្មែរជាច្រើនរូបឲ្យបាន

ជោគជ័យ និងស្រឡាញ់ភាសាជាតិដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ពួកគេបានក្លាយ

ជាគ្រូបង្រៀនស្ទើរគ្រប់គ្នា។

ជីវិតគ្រូបង្រៀនរបស់ខ្ញុំមិនអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំរស់ស្រួលនៅឡើយទេ។

ទន្ទឹមនឹងការងារបង្រៀនខ្ញុំនៅមានរបរពីរផ្សេងទៀត គឺជាជាងថតរូប-

ជាងគំនូរស្លាកយីហោ និងជាជាងក្បាច់ចម្លាក់ស៊ីម៉ង់យ៉ាងជំនាញ

(ស្នាដៃទាំងនោះនៅមានសេសសល់រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ ដូចជានៅគ្រប់

មន្ទីរគណបក្សប្រជាជនគ្រប់ឃុំក្នុងស្រុករមាសហែក ស្រុកស្វាយទាប

ស្រុករំដួល សាលាបក្សខេត្តស្វាយរៀង និងស្លាកសាលារៀនមួយចំនួន

ទៀត)។  ការផ្ទេរចំណេះដឹងដែលខ្ញុំសែនស្រឡាញ់ និងកំពុងតែពេញនៅ

ក្នុងខួរក្បាលនោះត្រូវបានបញ្ចប់នៅពេលដែលខ្ញុំបានប្រឡងជាប់អាហា

រូបករណ៍ថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាទៅសិក្សានៅសាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យប្រ

ជាមានិតឡាវ ថ្ងៃទី១៧ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០៣។  ថ្ងៃទី១៤ ខែតុលា ឆ្នាំ

២០០៣ ខ្ញុំក៏បានទៅដល់សាកលវិទ្យាល័យជាតិឡាវ ទីក្រុងវៀងចន្ទន៍

សាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតប្រជាធិបតេយ្យប្រជាមានិតឡាវ។

ជីវិត និងការតស៊ូរយៈពេលប្រាំមួយឆ្នាំពេញនៅប្រទេសឡាវធ្វើឲ្យខ្ញុំ

បានក្រេបជញ្ជក់ចំណេះវិជ្ជាផ្នែកអក្សរសាស្រ្តឡាវ-បាលីសំស្ក្រឹតល្មម

បរិបូរណ៌។នៅថ្ងៃទី២១ ខែមីនា ឆ្នាំ២០០៨ ខ្ញុំមានគ្រោះថ្នាក់រហូតប៉ះពាល់

ដល់ខួរក្បាល ត្រូវបានបញ្ជាវះកាត់ជាបន្ទាន់។ រយៈពេលនោះខ្ញុំបាត់ការ

ចងចាំប្រមាណ៣០ភាគរយ។ ជីវិត ខ្ញុំពេលនោះប្រៀបបាននឹងមនុស្ស

ម្នាក់ដែលមានតែសំបកខ្លួន និងការឈឺចុកចាប់នៅក្នុងរាងកាយតែ

ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខ្ញុំត្រូវពិការដោយស្លាប់ខ្លួនម្ខាង (គ្មានវិធីព្យាបាលក្រៅ

ពីការរង់ចាំ)។ ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅជាមួយភាពត្រជាក់នៃអាកាសធាតុ។

ពេលទៅសាលារៀនមិត្តភក្តិគ្រាហ៍ទៅ រួចហើយបានទៅជួបគ្រូពេទ្យ។

ជីវិតបែបនេះខ្ញុំព្យាយាមទទួលការព្យាបាលជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតឡាវចំនួន

បីខែពេញគ្មានលទ្ធផលអ្វីទាំងអស់ក្រៅពីធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចុកចាប់ទ្វេដង។

បីខែក្រោយខ្ញុំបានជម្រាបដំណឹងនេះមកស្រុកខ្មែរ។ អ្វីៗបានត្រឹមតែ

ទឹកភ្នែកផ្ញើតាមរលកសេវាទូរស័ព្ទប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើដំណើរឆ្ងាយ

បាន រួមទាំងឡើងខ្ពស់ដូចជាសម្ពាធយន្តហោះជាដើម…។ ស្នាមញញឹម

ដោយក្តីសន្តោសពីសំណាក់មិត្តភ័ក្ត្រ និងលោកគ្រូអ្នកគ្រូទាំងអស់ដែល

បានផ្តល់កម្លាំងចិត្តមកខ្ញុំធ្វើឲ្យខ្ញុំមានថ្ងៃនេះបាន។ភាពឈឺចាប់ដោយ

ពិការភាពរបស់ខ្ញុំបានបង្ខំឲ្យខ្ញុំជួបគ្រូពេទ្យរាល់ពេលមិនថាកណ្តាល

អធ្រាត្រ។ ទីបំផុត ជីវិតថ្លៃ លោកគ្រូពេទ្យជំនាញម្នាក់ទើបបញ្ចប់ការ

សិក្សាមកពីសហរដ្ឋអាមេរិកបានទទួលសាកល្បងព្យាបាលរូបខ្ញុំតាម

ជំនាញរបស់លោក(ខួរក្បាលប៉ះទង្គិច)ឱសថតូចៗប៉ុនៗឡេវអាវតែ

៣០គ្រាប់ដែលរកទិញមិនបាននៅប្រទេសឡាវបាននាំវិញ្ញាណដួង

ព្រលឹងខ្ញុំឲ្យរួចចាកពីពិការភាពបាន។ ពេលនោះ ខ្ញុំដើរបានដោយខ្លួន

ឯងក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែការចងចាំរបស់ខ្ញុំបានជ្រុះបាត់ទៅស្ទើរអស់ សូម្បីតែ

ភាសាមួយដែលធ្លាប់ចេះស្ទើរតែនឹកមិនឃើញនិយាយមិនរួច។

លោកគ្រូពេទ្យបានណែនាំបង្រៀនខ្ញុំឲ្យប្តូរការសរសេរទិន្នានុលេខ

ដែលធ្លាប់សរសេរម្ង៉ៃម្តងមកសរសេរបីថ្ងៃម្តងរួចហើយមួយសប្តាហ៍

សរសេរម្តង ដោយព្យាយាមឲ្យខួរក្បាលត្រឡប់ទៅគិតអ្វីៗដែលបាន

ធ្វើកន្លងមក ហើយយកមកសរសេរឡើងវិញ។  ការផ្លាស់ប្តូរការសរសេរ

រហូត ដល់គ្រូពេទ្យឲ្យសរសេរពិព័ណ៌នាអ្វីៗដែលបានជួបនៅពេលធ្វើ

ដំណើរតាមផ្លូវមុនដល់មន្ទីរពេទ្យ។ខ្ញុំសរសេរបែបនោះរហូតដល់ចេញ

ជារឿងរ៉ាវផ្សេងៗ។

ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍១៥កើតខែអាសាឍឆ្នាំជូតសំរិទ្ធិស័កព.ស.២៥៥២ត្រូវនឹង

ថ្ងៃទី១៧ ខែកក្កដាគ.ស.២០០៨ ជាថ្ងៃដ៏មហាប្រសើរខ្ញុំបាទបានទទួល

ឧប្បសម្បទាជាភិក្ខុជោតធម្មោឡឹក ជំនោរ។ រយៈពេលចាំព្រះវស្សា៣ខែ

នៅព័ទ្ធសីមាវត្តចន្ទនារាម(វត្តចន្ត្រី ឃុំចន្រ្តី)។ នៅក្នុងបព្វភេទខ្ញុំបាទបាន

កសាងសាលាបាលីប្រកបដោយក្បាច់ស្រោបជុំវិញ ដែលកើតចេញពី

ទឹកដៃផ្ទាល់មួយខ្នងក្នុងសំណាក់ព្រះពុទ្ធសាសនានៃអារាមនេះផងដែរ។

រហូតមកដល់ថ្ងៃទី១៤ខែតុលាឆ្នាំ២០០៨ ខ្ញុំបាទបានលាចាកសិក្ខាបទ

គម្រប់ចាំព្រះវស្សា ហើយទៅបន្តការសិក្សានៅប្រទេសឡាវវិញ។

នៅកំឡុងឆ្នាំសិក្សានោះដែរនៅមហាវិទ្យាល័យអក្សរសាស្ត្រ មានបើក

វគ្គបង្រៀន ជំនាញសរសេរអត្ថបទភាពយន្តឯកសារ តែងនិពន្ធ ដឹកនាំ

រឿងសម្តែងល្ខោនលើឆាក និងថតវីដេអូ។

ក្នុងចំណោមនិស្សិតបរទេសទាំងអស់ខ្ញុំត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យចូលរៀន

នៅឆមាសនោះដែរ។ ចាប់ពីពេលនោះមកខ្ញុំចាប់ផ្តើមសរសេររឿងជា

ភាសាឡាវដើម្បីថតសាកល្បងរហូតអាចសរសេររឿងខ្លីបានខ្លះៗ ។

រឿងដំបូងដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមសរសេរគឺរឿង មរតកឳពុក ល្ខោនរឿងបរិញ្ញា

ជីវិត (កិច្ចការសាលា) ហើយរឿងបន្ទាប់ដែលមិនមែនជាកិច្ចការសាលា

គឺរឿង រាត្រីនៅវៀងចន្ទន៍។

នៅថ្ងៃទី៣១ ខែសីហា ឆ្នាំ២០០៩ ខ្ញុំបានបញ្ចប់បរិញ្ញាបត្រភាសា និង

អក្សរសាស្ត្រឡាវ ដោយជោគជ័យ ហើយត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ។

មកដល់ស្រុកកំណើតវិញខ្ញុំមិនបានចូលទៅបង្រៀនវិញទេ។

នៅថ្ងៃទី១៩ខែកញ្ញាឆ្នាំ២០០៩  ខ្ញុំត្រូវបានជ្រើសតាំងឲ្យទៅធ្វើការនៅ

ទីស្តីការគណៈរដ្ឋមន្ត្រី អង្គភាពព័ត៌មាន និងប្រតិកម្មរហ័សទទួលបន្ទុក

តាមដានស្ថានការណ៍ប្រទេសថៃ-ឡាវ(វិភាគ និងបកប្រែ។      ក្រោយពី

បំពេញការងារជូនជាតិមាតុភូមិដ៏កម្សត់ដែលត្រូវបានបរទេសជិតខាង

បំពានរយៈពេលពេញមួយឆ្នាំ ក្នុងកាលៈទេសៈនោះខ្ញុំក៏បានប្រឡង

ជាប់អាហារូបករណ៍មកបន្តការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រជាន់ខ្ពស់នៅ

រាជាណាចក្រថៃរយៈពេលពីរឆ្នាំគឺចំពេលដែលខ្ញុំកំពុងត្រូវការបំពេញ

ចំណេះដឹងផ្នែកនេះទៅជួយជាតិតែម្តង (ថ្នាក់ដឹកនាំលោកក៏អនុញ្ញាត

ឲ្យមកបន្តដោយរីករាយ)។

ក្រៅពីកិច្ចការសង្គម និងស្នាដៃសិល្បៈចម្លាក់ផ្សេងៗ ខ្ញុំបាទ

បានសរសេររឿងខ្លី និងប្រលោមលោកបានមួយចំនួនដូចជា៖

  រឿងខ្លី

១. រស្មីចុងក្រោយ

២.ម្សិលមិញ

៣. ទឹកភ្នែកម៉ែខ្ញុំ

៤. បរិញ្ញាជីវិត

៥. ថ្ងៃកំណើតខ្ញុំ

៦. គ្មានទេថ្ងៃស្អែក

៧. រំពឹង

៨. ព្រះគុណគ្រូ

៩. ក្តីសង្ឃឹមក្នុងសុបិន

១០. រាត្រីក្នុងសុបិន

១១. រាត្រីថ្ងៃចន្ទ្រ

១២. បេះដូងពណ៌ស

១៣. រាត្រីធ្លាប់មានចន្ទ្រា (ប្រលោមលោកខ្នាតខ្លី)

១៤. សល់តែទឹកភ្នែក

១៥. ស្នាមវាសនា

១៦. មិត្តយុទ្ធជន

១៧.មរតកឪពុក(បោះពុម្ពក្នុងសៀវភៅប្រជុំរឿងខ្លី មន្តប៉ាកកាអ្នកនិពន្ធ)

១៨. រាត្រីនៅវៀងចន្ទន៍          (-ដ-)

១៩. សំណោកជីវិត               (-ដ-)

២០. យប់មិញ                          (-ដ-)

២១. រទេះ និងគោ                    (-ដ-)

២២. ជាងប៉ះ                              (-ដ-) រង្វាន់អក្សរសិល្ប៍នូ ហាចឆ្នាំ២០១១

ចំណាត់ថ្នាក់លេខ៣

២៣. វាសនាបុប្ផាបីទង          (-ដ-)

២៤. រាជនីម្ចាស់ដួងចិត្ត(ពានរង្វាន់ ឡានខាំ ប្រធានបទៈ “សំបុត្រស្នេហ៍

របស់អ្នកនិពន្ធ” ឆ្នាំ២០០៩ នៅប្រទេសឡាវ

ហើយត្រូវបានបញ្ចូលក្នុងប្រលោមលោករឿង សំបុត្រចុងក្រោយ)

ប្រលោមលោក

១. សំបុត្រចុងក្រោយ

២. សម្បថនៅជើងមេឃថ្មី

៣. សំណាងគ្មានម្ចាស់

៤. ល្អងមាស

៥. កំណត់ហេតុស្នេហ៍៣៦៥ថ្ងៃ

៦. អប្សរាដួងចិត្តបង

៧. មរតកដួងចិត្ត ឬមរតកស្នេហ៍ខ្ញុំ (អត្ថបទភាពយន្ត)

៨. និស្ស័យស្នេហ៍

៩. សំបុត្រស្នេហ៍អ្នកនិពន្ធ

១០. ពុះទ្រូងបំបែកទុកចែកជូនស្រី៕

អ្នកនិពន្ធទទួលរង្វាន់និងបណ្ណកិត្តិយសពីលោកអ៊ីវ ហួតអនុប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស

ឬថ្ងៃដែលយុវជនភាគច្រើននិយមហៅថា ថ្ងៃបុណ្យសង្សារ បានកាន់តែជ្រៀតចូលមកក្នុងសង្គមខ្មែរយ៉ាង

គំហុកស្ទើរតែរិះរកវិធានការមានប្រសិទ្ធភាពណាមួយមកទប់ស្កាត់សឹងតែពុំទាន់។ បើទោះបីជាគេខំប្រឹង

ហៅឈ្មោះ ថ្ងៃ១៤ខែកុម្ភៈ ថាជាថ្ងៃបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់ ឬទិវានៃសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងណាក៏ដោយ

ក៏យុវជនកម្ពុជាចំនួនច្រើននាពេលបច្ចុប្បន្ន បានផ្តល់អត្ថន័យយ៉ាងស្វ័យប្រវត្តិចំពោះថ្ងៃនេះថាជាថ្ងៃ

នៃពិធីបុណ្យសង្សារ ហើយដែលពួកគេបានគិតទៅដល់ការកសាងស្នេហាល្អូកល្អើន អនុស្សាវរីយ៍

ផ្អែមល្ហែម ពិសេសគឺសេចក្តីសប្បាយរីករាយនឹងការរួមភេទ។

             បើយើងតាមដានឲ្យមែនទែនទៅ ថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់១៤កុម្ភៈនេះជា ថ្ងៃបុណ្យ Valentine’s day

ឬភាសាបារាំងហៅថា la Saint-Valentin គឺជាប្រពៃណីគ្រិស្តសាសនា និងក្រុមរ៉ូម៉ាំង។ តាមប្រវត្តិដើម

នៃថ្ងៃ១៤កុម្ភៈនេះ គឺជាទិវាឧទ្ទិសរំលឹកដល់មរណភាពរបស់បុព្វជិតម្នាក់ឈ្មោះ វ៉ាឡែនថាញ

Valentine ដែលបានស្លាប់នៅពាក់កណ្តាលខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២៧០នៃគ្រិស្តសករាជនៅក្រុងរ៉ូម

ដោយហេតុតែបុព្វជិតរូបនេះ បានជួយរៀបចំផ្សំផ្គុំអាពាហ៍ពិពាហ៍ឲ្យគូស្នេហ៍លាក់កំបាំង។

អំពើនេះជាការប្រឆាំងជំទាស់ទៅនឹងបញ្ជារបស់ស្តេចក្លូឌ្យៀស ទីII ដែលមានរាជបញ្ជាថា

បុរសគ្មានប្រពន្ធអាចធ្វើចម្បាំងពូកែជាងបុរសមានប្រពន្ធនិងគ្រួសារ ទ្រង់ក៏ចេញច្បាប់ហាម

មិនឲ្យយុវជនរៀបការ។ គ្រានោះស្តេចក្លូឌ្យៀសក៏បញ្ជាឲ្យសេនាជនចាប់បុព្វជិត Valentine

ទៅសម្លាប់ចោល។

            ដោយសារប្រវត្តិព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈនេះ មានជាប់ទាក់ទិននឹងការមានៈតស៊ូដើម្បី

ឲ្យគូស្នេហ៍សម្រេចបំណងស្នេហាយ៉ាងដូច្នេះហើយ ទើបឥទ្ធិពលនៃថ្ងៃនេះ បានសាយភាយទូ

ទាំងពិភពលោក ហើយក៏ហូរចូលមកសង្គមកម្ពុជាយ៉ាងខ្លាំងដូចទឹកបាក់ទំនប់ នារយៈកាល

ចុងក្រោយនេះ។

តាមការរំជើបរំជួលរបស់យុវជននៅថ្ងៃ Valentine’s day ឬថ្ងៃបុណ្យសង្សារ ដែលជា

វប្បធម៌បរទេសនេះ គឺការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងចំពោះឥទ្ធិពលបរទេសមួយចំនួនទៀត

ដែលយុវជនខ្មែរបានទទួលយកដោយមិនដឹងពីអត្ថន័យរបស់ពិធីទាំងនោះឲ្យបាន

ច្បាស់លាស់។ ជាក់ស្តែង Valentine’s day នាសតវត្សរ៍ទី១៩ ក្នុងថ្ងៃ១៤ខែកុម្ភៈ នៅ

ប្រទេសអឺរ៉ុបប្រារព្ធពិធីនេះជាទម្លាប់ដោយជូនប័ណ្ណជូនពរចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក

ហើយក្រោយមកគេនិយមជូនផ្កាកុលាប ស្ករសូកូឡា ដែលនិមិត្តសញ្ញាថ្ងៃបុណ្យនៃ

សេចក្ដីស្រឡាញ់ គឺរូបបេះដូង និងរូបបុត្តអាទិទេពស្នេហា ដែលមានកាន់ព្រួញនិង

បេះដូង។ មិនតែប៉ុណ្ណោះគេបានរចនាប័ណ្ណទាំងនោះ ដោយតុបតែងរូបភាពផ្សេងៗ

ដូចជា រូបបេះដូង ឬរូបភាពផ្កាជាដើម។ ក្រៅពីនេះ គេក៏បានសរសេរកាព្យ ឬពាក្យ

ពេចន៍ដែលបញ្ជាក់ពីអារម្មណ៍ និងសេចក្ដីស្នេហាដែលគេមានចំពោះអ្នកទទួល។

ចំពោះចលនាប្រារព្ធពិធីនេះក្នុងសង្គមកម្ពុជាវិញ បន្ថែមលើសកម្មភាពខាងលើនេះ

ភាគច្រើនជាយុវជនខ្មែរបានជូនកាដូពិសេសមួយទៀត គឺជាកាដូសេចក្តីស្នេហារាង

កាយ។ ព្រឹត្តការណ៍ជាទូទៅក្នុងនៅថ្ងៃទី១៤ខែកម្ភៈ យុវបុរសនិងយុវនារីខ្មែរមួយ

ចំនួនបានពពាក់ពពូនគ្នាអបអរសាទរយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេងតាំងពីព្រឹកព្រលឹមរហូត

ដល់យប់អធ្រាត្រ។ ពេលមានពិធីបុណ្យសង្សារម្ដងៗ ពេលព្រឹកពួកគេបានស្វែង

រកទិញផ្កាកុលាប កាដូវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ កាតជូនពរ ដើម្បីជូនមនុស្សពិសេសរបស់ខ្លួន។

បន្ទាប់មកពួកគេច្រើនឌុបគ្នាដើរលេងកម្សាន្តនៅតំបន់កម្សាន្តនានា និងនៅតែគជ់ជា

ដើម។ ចំណែកពេលយប់វិញ គេសង្កេតឃើញថា ផ្ទះសំណាក់និងសណ្ឋាគារបានត្រូវ

ជាប់រវល់ស្ទើរគ្រប់បន្ទប់ ជួនកាលគ្មានសល់បន្ទប់ណាមួយឡើយ។ ផ្កានិងទំនិញ

អនុស្សាវរីយ៍លក់ដាច់ស្ទើរគ្មានសល់ ហើយនៅពេលជិតពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រទៀត

សោត តម្លៃផ្កាកុលាកក៏កាន់តែឡើងថ្លៃថែមទៀត។

និយាយជារួមយប់ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ ជារាត្រីទឹកឃ្មុំមួយដ៏សំខាន់សម្រាប់គូស្នេហ៍ភ្លើតភ្លើន

ដែលត្រូវប្តូរស្នេហារាងកាយដោយប្រគល់ខ្លួនប្រាណឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ តែទោះជា

យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គេសង្កេតឃើញមាននារីវ័យក្មេងមួយចំនួនលួចសម្រក់ទឹកភ្នែកតែ

ម្នាក់ឯងកណ្តាលរាត្រី ដោយសារតែពួកគេចង់បង្ហាញនូវភក្ដីភាពជាមួយនឹងគូសង្សារ

របស់ខ្លួនក្នុងថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ។ តាមរយៈការប្រារព្ធពិធីនេះកន្លងមក យើងឃើញមានយុវនារី

ខ្មែរមួយចំនួនបានបាត់បង់ព្រហ្មចរិយ ដោយសារតែការចាញ់បោកពាក្យលួងលោម

របស់ប្រុសស្នេហ៍ ឬដោយស្មគ្រចិត្តនិងអារម្មណ៍ស្រើបស្រាលខ្លួនឯងក្តី ក៏លទ្ធផលភាគ

ច្រើននៃទីបំផុតត្រូវបង្ហូរទឹកភ្នែកជូតក្បាលជង្គង់ជាញឹកញយ។ ទោះបីការរួមភេទសេព

សន្ថវៈនោះដោយស្មគ្រចិត្ត និង ជាសិទ្ធិរបស់បុគ្គលក្នុងទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទក៏ដោយ ក៏ទិវា

 Valentine’s day មិនត្រូវយកថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃសម្រាប់ការប្តូរខ្លួនប្តូរប្រាណនោះទេ ព្រោះវាធ្វើឲ្យ

ប៉ះពាល់ប្រពៃណីជាតិយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ះពាល់ដល់សុខភាព សុវត្ថិភាព និង

សណ្តាប់ធ្នាប់សង្គមទៀតផង។ តាមរយៈការរួមរ័កក្នុងថ្ងៃ  Valentine’s day នេះទៀតសោត

យុវជនអាចនឹងប្រឈមមុខបញ្ហាច្រើនទាំងខ្លួននៅវ័យក្មេងខ្ចី ដូចជា ជំងឺឆ្លងតាមផ្លូវភេទ

ជំងឺអេដស៍ និងការមានផ្ទៃពោះដោយមិនបានគ្រោងទុក ដោយមិនបានប្រើស្រោមអនាម័យ

ជាដើម។

អាស្រ័យហេតុនេះ គេគួរតែត្រូវមានវិធានការទប់ស្កាត់សមស្របចំពោះចរន្តភ្លើតភ្លើនរបស់

យុវជនក្នុងសង្គមខ្មែរ។ ព្រោះអ្វី? ព្រោះយុវជនជាធនធានយ៉ាងចម្បងក្នុងការស្តារនាវាកម្ពុជា

នាពេលបច្ចុប្បន្ននិងអនាគត។ ចុះបើយុវជនខ្មែរចាប់ផ្តើមយល់ខុស ប្រព្រឹត្តអំពើមិន

គប្បី បំផ្លាញ់ខ្លួនឯង បង្កឲ្យខូចប្រពៃណីវប្បធម៌ និងបង្កើតអស្ថិរភាពសង្គមយ៉ាងដូច្នេះ?

ឬនិយាយម្យ៉ាងថា ចុះបើទំពាំងរបស់យើងចាប់ផ្តើមស្អុយរលួយតាំងតែពីប៉ុណ្ណឹងទៅហើយ

តើយើងរំពឹងបានឫស្សីរឹងមាំល្អយ៉ាងដូចម្តេចកើត? បែរមកវិធានការរាំងខ្ទប់វិញ កន្លងមក

គេបានត្រឹមតែប្តូរឈ្មោះ ថ្ងៃValentine’s day ឬថ្ងៃបុណ្យសង្សារ មកថ្ងៃនៃសេចក្តីស្រឡាញ់

និងអប់រំផ្សព្វផ្សាយតាមសាលា ឬតាមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយមួយចំនួនតែប៉ុណ្ណោះ តែប្រការ

នេះក៏មិនអាចកែប្រែអត្ថន័យដែលយល់ឃើញក្នុងខួរក្បាលយុវជនបានដែរ ប្រការសំខាន់

ត្រូវបណ្តុះការយល់ឃើញត្រូវ (សម្មាទិដ្ឋិ) ដែលជាចំណុចកំពូលនៃការកំណត់សកម្មភាព

នោះទៅវិញទេ។ ហេតុដូច្នេះ យុវជនខ្លួនឯងផ្ទាល់      ពិសេសគឺយុវនារីមិនគួរបណ្តែត

បណ្តោយខ្លួនឲ្យបាត់បង់ភាពបរិសុទ្ធ ដោយសារតែផ្កាកុលាប កាដូពាក្យជូនពរផ្អែមល្ហែម

 ឬការលួងលោមពីបុរស ហើយព្រមប្រគល់ខ្លួនប្រាណឲ្យគូស្នេហ៍ដោយមិនបានគិតឲ្យ

គ្រប់ជ្រុងជ្រោយក្នុងថ្ងៃបុណ្យ Valentine’s day នេះនោះទេ ព្រោះការគិតមិនបានវែងឆ្ងាយ

នេះ អាចនឹងបណ្តាលឲ្យមានវិប្បដិសារភាពអស់មួយជីវិត។

ចំណែកក្រុមគ្រួសារ គួរតែតាមដានសកម្មភាពរបស់បុត្តធីតាឲ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួនជាប្រចាំ

ព្យាយាមអប់រំពន្យល់ណែនាំ ផ្តល់ភាពជាគំរូ និងភាពកក់ក្តៅដល់ពួកគេ ព្រមទាំង

បង្កលក្ខណៈស្និទ្ធស្នាលក្នុងគ្រួសារឲ្យបានច្រើន។ ឯមិត្តភក្តិវិញ គួរតែកុំអូសទាញមិត្ត

ទៅប្រព្រឹត្តភ្លើតភ្លើននឹងទិវាវប្បធម៌បរទេសដូច្នេះ ជំនួសមកវិញនូវបបួលណែនាំគ្នា

ទៅរៀនសូត្រ ឬជួបជុំគ្នាញ៉ាំចំណីអាហារសប្បាយតិចតួចជាលក្ខណៈមិត្តភាព។

នៅសាលារៀនដាច់ខាតត្រូវចាត់វិធានការតឹងរឹង ត្រួតពិនិត្យបញ្ជីវត្តមាន ឬដាក់

ការប្រឡង ព្រមទាំងជំរុញឳ្យមានការអប់រំស្តីពីទិវា១៤កុម្ភៈនេះឲ្យបានទូលំទូលាយ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត សាលារៀននិងស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធទាំងឡាយ គួរតែលើកទឹកចិត្តផ្តល់រង្វាន់

ឲ្យសិស្សានុសិស្ស និងយុវជនទូទៅបញ្ចេញមតិ សរសេរកំណាព្យនិងអត្ថបទអប់រំពីថ្ងៃនេះ។

អាជ្ញាធរត្រូវចុះត្រួតពិនិត្យសណ្ឋាគារ ផ្ទះសំណាក់ និងតូបហាងអាជីវកម្មផ្សេងៗ ដែលជាកន្លែង

កត្តាជំរុញឲ្យយុវជនប្រព្រឹត្តអំពើផ្តេសផ្តាស។ អ្នកធ្វើអាវជីកម្មទាំងឡាយ អ្នកលក់ផ្កា លក់វត្ថុ

អនុស្សាវរីយ៍ គួរកុំឆ្លៀតឱកាសកេងចំណេញលើគំនររូបភាពសប្បាយរបស់យុវជននេះ ព្រោះនេះ

ជាផ្ទាំងរូបភាពនៃសេចក្តីមហន្តរាយរបស់អនាគតប្រទេសជាតិទៅវិញទេ។ដោយឡែកទូរទស្សន៍

វិទ្យុ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនានា ត្រូវតែផលិតកម្មវិធី និងផ្សព្វផ្សាយការអប់រំឲ្យយុវជនមានការត្រិះរិះ

ពិចារណាត្រូវ ហើយកុំឲ្យមានឲ្យសោះនូវបទចម្រៀងណាមួយដែលលើកទឹកចិត្តឲ្យយុវវ័យសម័យ

ថ្មីយល់ខុសថា ថ្ងៃ Valentine’s Day  ១៤កុម្ភៈ ជាថ្ងៃបុណ្យសង្សារ ដែលជាថ្ងៃដែលត្រូវតែបូជាខ្លួន

ប្រាណដើម្បីសង្សារនោះឡើយ។

មនុស្សគ្រប់រូប ពិសេសយុវជនគួរចងចាំដែរថា ការឲ្យតម្លៃថ្ងៃណាមួយថាជាថ្ងៃពិសេសឬសំខាន់

នោះ គឺជាការកំណត់ឲ្យតម្លៃរបស់បុគ្គលទេ តែជាកត្តាសច្ចភាពនៃស្នេហានិងសេចក្តីស្រឡាញ់

គឺមានគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ទិវារាត្រីទាំងអស់ និងសម្រាប់មនុស្សទូទៅគ្រប់គ្នាលើពិភពលោក៕

ដោយ ហេង ឧត្តម

សូមអានអត្ថបទពាក់ព័ន្ធពីទិវា១៤កុម្ភៈនេះបន្ថែមក្នុងទស្សនាវដ្តីខ្ញុំ៖

©រក្សាសិទ្ធិដោយ ~ទស្សនាវដ្តីខ្ញុំ~ ឆ្នាំទី២ លេខ៤ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១២

©រក្សាសិទ្ធិដោយ ~ទស្សនាវដ្តីខ្ញុំ~ ឆ្នាំទី២ លេខ៤ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១២

សូមអានអត្ថបទពាក់ព័ន្ធពីទិវា១៤កុម្ភៈនេះបន្ថែមក្នុងទស្សនាវដ្តីខ្ញុំ៖

បុណ្យសង្សារ ឬបុណ្យនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ p.26-27

©រក្សាសិទ្ធិដោយ ~ទស្សនាវដ្តីខ្ញុំ~ ឆ្នាំទី២ លេខ៤ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១២

សូមអានអត្ថបទពាក់ព័ន្ធពីទិវា១៤កុម្ភៈនេះបន្ថែមក្នុងទស្សនាវដ្តីខ្ញុំ៖

ទិវាវ៉ាលិនថាញ (Valentine’s Day) p.30

មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​បាន​លើក​ឡើង​ពី​ទស្សនៈ​ផ្ទុយ​គ្នា​របស់​ បុរស​ និង​ នារី​ អំពី​សេចក្តីស្រឡាញ់​ ឬ​អំពី​ស្នេហា​របស់​​ពួក​គេ​។ ប្រុស​ថា​ស្រី​ពិបាក​យល់​ចិត្ត​ ឯ​ស្រី​ថា​ប្រុស​មិន​ដែល​យល់​ចិត្ត​ស្រី… ដូច្នេះ​តើ​នឹង​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ ចំពោះ​ទំនាក់​​ទំនង​ស្នេហា​​រវាង​បុរស​និង​នារី??? ជួប​ជាមួយ​ក្រុម Boy’s Talk​ និង​ Girl’s Talk នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​។

ប្រិយ​មិត្ត​អាច​រក​ទិញ​សៀវភៅ​ «​កាដូ​ថ្ងៃ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​» បាន​ហើយ

​នៅ​តាម​បណ្ណា​គារ​ផ្សេង​ៗ​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ​ដូច​ជា​៖

បណ្ណាគារ​សន្តិ​ភាព, បណ្ណា​គារ​នគរ​ធំ, បណ្ណាគារ​អូសាគី​ផ្លូវ​កម្ពុជា​ក្រោម​

 បណ្ណាគារ​​ស្កូ​ឡា​​(ទល់​មុខ​សន្ធរ​ម៉ុក​), បណ្ណាគារ​ប្រជាប្រិយ,

តូប​លក់​សៀវភៅ​នៅ​សាលា​ដូនពេញ និង​ បាក់​ទូក…​

រក្សាសិទ្ធិដោយអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង (រូបថត សួង ម៉ាក់)

ដកស្រង់ចេញពីរឿង

បុណ្យសង្សារ
ថ្ងៃចុងក្រោយ

និពន្ធដោយ សួង ម៉ាក់

«១៤ កុម្ភៈ ២០១០
ថ្ងៃវ៉ាលិនថាញ ដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់យល់
ពាក្យថា ស្នេហាគឺអ្វី? សង្សារគឺអ្វី?
ខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់
រាងកាយខ្ញុំដែលមានតែបេះដូងទទេស្អាត
ទោះបីជាផ្តល់ស្នាមញញឹមចំពោះមនុស្សជាច្រើននាក់
តែបេះដូងរបស់ខ្ញុំបានប្រគល់ជូនមនុស្សម្នាក់រួចជាស្រេចទៅហើយ
ស្នេហាគឺជាសេចក្តីសុខរបស់មនុស្សជាច្រើន
តែចំពោះខ្ញុំ ភាពសោកសៅក៏ជាសេចក្តីស្នេហាដែរ
សូមឲ្យ វ៉ាលិនថាញ ឆ្នាំនេះ មានសេចក្តីសុខ
ជូនចំពោះ…
នារីដែលស្រឡាញ់ តែមិនអាចស្រឡាញ់។»

    មនុស្សម្នាជាច្រើន នាំគ្នាដើរជាគូតាមដងវិថីនានា។ បាច់ផ្កាធំៗ ស្ថិតនៅក្នុងដៃសុភាពនារីជាច្រើននាក់។ ហាងទំនិញផ្សេងៗ សុទ្ធតែតុបតែងដោយពណ៌ស៊ីជម្ពូ ឬមិនអ៊ីចឹងក៏ពណ៌ក្រហម។ មិនប្លែកទេ ដែលយើងមកឃើញរូបភាពបែបនេះ។ ថ្ងៃវ៉ាលិនថាញ ថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់ របស់មនុស្សទូទាំងសកលលោក។ ជាថ្ងៃដែលមានសេចក្តីសុខរបស់មនុស្សជាច្រើននាក់ ជាថ្ងៃដ៏សែនធម្មតារបស់មនុស្សជាច្រើននាក់ទៀត និងជាថ្ងៃដ៏សែនក្រៀមក្រំរបស់មនុស្សមួយចំនួន។
    ខ្ញុំដើរយឺតៗ ដើម្បីបានឃើញមនុស្សម្នាដើរតាមថ្នល់។ ថ្ងៃនៃសេចក្តីស្រឡាញ់… តើនរណាហ្ន៎ ជាអ្នកផ្តើមគំនិត? តើអ្នកមានបុណ្យវ៉ាលិនថាញជានរណា? កន្លងមកខ្ញុំមិនធ្លាប់ជឿសោះថា ថ្ងៃវ៉ាលិនថាញជាថ្ងៃដ៏សំខាន់សម្រាប់យុវវ័យបែបនេះ។ ខ្ញុំគិតរហូតមកថា ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដែលក្រុមហ៊ុនផលិតសូកូឡា លក់មិនអស់ បានបញ្ចេញទំនិញរបស់ខ្លួន ឬមិនក៏ជាការទាមទាររបស់ម្ចាស់កសិដ្ឋានដាំផ្កា។
    ខ្ញុំឈប់ស្ងៀមនៅមុខហាងមួយ ហាងផ្កាដែលតុបតែងដោយពណ៌ចម្រុះនៃសេចក្តីស្រលាញ់។ ផ្កាប្រភេទផ្សេងៗមានដាក់តាំងតាមលំដាប់ឲ្យជ្រើសរើសទិញ។ ខ្ញុំលើកយកផ្កានោះមកពិនិត្យមើលសម្រស់ ដែលទាក់ទាញគួរឲ្យចង់ទិញ។ ខ្ញុំលូកយកផ្កាកុលាបពណ៌ទឹកក្រូចយ៉ាងថ្នមដៃ ជាផ្កាកុលាបដែលបញ្ជាក់ដល់ន័យពាក្យថា «ស្រឡាញ់អូនរហូត…»។ ខ្ញុំហុចផ្កានោះទៅបុគ្គលិកក្នុងហាង។ ផ្កាកុលាបពណ៌ទឹកក្រូចត្រូវបានរៀបចំ    តុបតែងយ៉ាងល្អ រួមទាំងខ្ចប់យ៉ាងស្អាត។ ខ្ញុំញញឹមទទួលរបស់វិចិត្រនោះ ហើយដើរចេញមក។……………………………………………………………………………………………………………………

រក្សាសិទ្ធិដោយអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង (រូបថត សួង ម៉ាក់)

ស្រង់ចេញពីរឿង រាត្រីនៅវៀងចន្ទន៍
និពន្ធដោយ ឡឹក ជំនោរ

​​ “អូនមានដឹងទេថ្ងៃស្អែកនេះជាថ្ងៃអ្វីទៅ?” នាងនៅមិនទាន់តបទេស្រាប់តែឮអាក្មួយក្បាលខូចរបស់ខ្ញុំវាឆ្លើយពីក្រោយជំនួសខ្សេវៗថា៖ “អ៊ំអត់ដឹងស្អែកថ្ងៃអីទេហាហា…! ថ្ងៃសៅរ៍នុះអី!” ខ្ញុំអស់សំណើចបន្តិចរួចក៏បន្តនិយាយទៅទៀត៖
“សទ្ធាថ្ងៃស្អែកនេះជាថ្ងៃបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់… បងស្រឡាញ់អូន ពុកម៉ែ និងអ្នកទាំងអស់នៅក្នុងផ្ទះយើង ព្រមទាំងប្រជារាស្រ្តទូទាំងនគរខ្មែរផងដែរ”   បើស្មានទៅ      សម្លេងរបស់នាងក៏រអាក់រអួលរំភើបមិនស្ទើរទេ៖
“ចាស៎! ល្អហើយបង…   អូនក៏ស្រឡាញ់បង នឹកបងខ្លាំងណាស់ដែរ…   បងចេះ  ផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់ឲ្យអ្នកដទៃនោះបានន័យថាបងបានផ្តល់សន្តិភាពដល់ពួកគេហើយ… តើថ្ងៃស្អែកនេះបងមានអ្វីឲ្យអូន?”
“គឺកាដូអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះអី… ចុះអូនមានអ្វីឲ្យមកបង?”
“អូនមានបេះដូងទុកជ… តឺត… តឺត…”
“ខអៈផៃ! មួនខាថូខងថានបភាងផធីចៈថូអកដៃ កៈលុណាទឺមមួនខាថូកន(សូមអភ័យទោស! គណនីរបស់លោកអ្នកមិនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការហៅចេញ មេត្តាបញ្ចូលទឹកប្រាក់ជាមុនសិន)” បាត់សម្លេងអូនសទ្ធាស្រាប់តែឮសម្លេងអូប៉េរ៉ាទ័រឆ្លើយជាភាសាឡាវ  មក។
“ហ៊ឺ! ចំជាស៊យមួយចប់តែម្តងថ្ងៃនេះ!” ខ្ញុំបោកទូរស័ព្ទទៅលើពូកមួយទំហឹង ហើយក៏អង្គុយនៅតុកុំព្យូទ័រលេងអុក។ លេងផងញញឹមម្នាក់ឯងផងនឹកក្នុងចិត្តថា ថ្ងៃនេះស៊យ ប៉ុន្តែថ្ងៃស្អែកមិនអាចស៊យដូចថ្ងៃនេះទេ!
……………………………………………………………………………………………………………….

បើពួកគេគិតថា រាត្រីនេះជារាត្រីទឹកឃ្មុំ ជារាត្រីដែលគួរតែផ្តល់សេចក្តីសុខសុភមង្គល ភាពផ្អែមល្អែមឲ្យទៅមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ពួកគេនោះវាជាការល្អម៉្យាង តែវាបែរជាយករាត្រីនេះជារាត្រីទឹកខ្មេះ ឬរាត្រីដែលត្រូវបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ បាត់បង់បុត្តធីតាទៅវិញ…។ គួរឲ្យព្រឺខ្នងមែនទែនពេលឃើញទិដ្ឋភាពនារាត្រីនោះ។ មីនានាំខ្ញុំរកផ្ទះសំណាក់គ្រប់ច្រកល្ហកក៏នៅតែមិនបានគេង គឺពេញទាំងអស់ មិនដឹងថានៅវៀងចន្ទន៍គួរតែសង់ផ្ទះសំណាក់ប៉ុន្មានបន្ថែមទៀតទេទើបគ្រប់នោះ… នេះសម្រាប់ តែគូខ្ញុំរកមិនបានទៅហើយ ចុះគូស្នេហ៍ដែលមិនទាន់ចេញពីក្លិបរាត្រីនោះពួកគេទៅគេងឯណាទៅ? ហើយបន្ទប់ដែលនៅសល់នោះក៏ថ្លៃកប់ពពកទៅទៀត។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមងងុយបន្តិចម្តងៗ ខ្ញុំក៏បត់ម៉ូតូចូលទៅផ្សារពេលព្រឹក(តៈឡាតសៅ)  ដើម្បីស្រស់ស្រូបបបរមាន់។
ក្រោយពេលញុំាំរួច មីនាបបួលខ្ញុំទៅគេងនៅផ្ទះជួលរបស់នាង។    ខ្ញុំអល់អែកក្នុងចិត្ត គ្មានវិធីដោះស្រាយមានតែបណ្តោយទៅតាមនាង។
ផ្ទះជួលរបស់មីនាជាផ្ទះបែបបន្ទប់ជួលរបស់និស្សិតនៅភូមិភោនថាន់ នៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីតៈឡាតសៅ។ បន្ទប់នោះស្អាតមានរបៀបគួរឲ្យចង់រស់នៅ នាងរស់នៅតែម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំក៏គ្មានអ្វីត្រូវសួរនាំទៀតដែរព្រោះងងុយខ្លាំងពេក ហើយចាំមើលតែម្ចាស់ផ្ទះអញ្ជើញឲ្យសម្រាកគឺបិទភ្នែកឲ្យលក់ភ្លាមតែម្តង៖
“បងសម្រាកចុះណា! អូនងូតទឹកសិន”    ខ្ញុំប្រះខ្លួនលើកពូកមួយទំហឹងដួចជាផ្ទះខ្លួនឯង។ ពូកនិងខ្នើយទន់ល្មឿយមានក្តីសុខរកថាមិនត្រូវ។  មិនទាន់បានបិទភ្នែកផងអារម្មណ៍មួយផ្សេងទៀតបានមកកាត់ចង្វាក់ខ្ញុំភ្លាម… “នាងនេះជានរណា…!!! នាងមានគ្រួសារឬនៅ? ហេតុអ្វីខ្លួនជាប្រុសត្រូវមកគេងជាមួយនារីដែលមិនមែនជាប្តីប្រពន្ធនឹងគ្នាបែបនេះ?  នឹងមានអ្វីកើតឡើងទៅហ្ន៎នៅរាត្រីនេះ? តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីបន្តទៀត? តើនាងទៅគេងនៅឯណាបើគ្រែមានតែមួយ?”
……………………………………………………………………………………………………………………………………………

រក្សាសិទ្ធិដោយអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង

ដកស្រង់ចេញពីរឿង​ តំណែងស្នេហ៍រាជិនី​

និពន្ធដោយ​ហេង ឧត្តម

…………………..យើងបានទិញសៀវភៅជាច្រើន បន្ទាប់មកយើងនាំគ្នាអង្គុយនៅសួនច្បារវត្តបទុមវតី ព្រមទាំងបណ្តើរកង់កាត់វិមានឯករាជ្យ ដើរមើលទេសភាព និងអានសៀវភៅដែលទើបនឹងបានទិញ។ យើងនិយាយជជែករៀបរាប់ជាច្រើនពីអារម្មណ៍ ពីអក្សរសិល្ប៍ វិបត្តិគ្រួសារ… រហូតដល់ម៉ោងដប់ប្រាំពីរល្ងាច ទើបត្រឡប់មកផ្ទះរៀងៗខ្លួន។
ខ្ញុំបានទិញសៀវភៅប្រលោមជាច្រើនក្បាល ព្រមទាំងសិក្សាកថាមួយចំនួនទៀត។ មានប្រលោមលោកមួយ ដែលត្រូវនឹងស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំ គឺរឿង «លះស្នេហ៍បែរសិក្សា»។ ខ្ញុំបានអានរហូតដល់យប់រំលងអធ្រាត្រទើបចប់ ហើយចាប់ផ្តើមសរសេររឿងមួយដែរ។
ដល់ថ្ងៃ១៣កុម្ភៈ ខ្ញុំបានយកសំណៅរឿងឱ្យរតនៈអានមុនគេ តាមការសន្យា។ ស្អែកឡើង ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ យុវជនប្រុសស្រី ដែលកំពុងឈ្លក់វង្វេងនឹងសេរីភាពយ៉ាងដាច់បង្ហៀរបានជិះម៉ូតូ រថយន្តទំនើបៗឆ្វែលចុះឆ្វែលឡើងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ហាក់បីដូចជាមិនចង់ឱ្យថ្ងៃពិសេសនេះរំលងផុតទៅ មិនចង់ឱ្យយុវភាពរបស់ពួកគេ រសាត់បាត់ទៅដោយមិនបានក្រេបរសសោភណភាពនៃសម្ភារនិយម។ ដូចឆ្នាំមុនដែរ រតនៈនិងខ្ញុំនាំគ្នាទៅរកទិញសៀវភៅសម្រាប់ថ្ងៃដ៏ពិសេសនេះ។ យើងចូលបណ្ណាគារដដែលដូចឆ្នាំមុន… ហើយក៏បានជួបរាជិនី និងពិសីកំពុងរកសៀវភៅនៅថតខាងលើ ដែលពួកនាងឈោងយកមិនដល់។
«សួស្តីកញ្ញាទាំងពីរ ទុកឱ្យខ្ញុំជួយ…» ខ្ញុំនិយាយឡើង។
«អ៎! ជីវិន និងរតនៈទេ!» រាជិនីបន្លឺបែបភ្ញាក់ផ្អើល។
«ឆ្នាំនេះ ប្លែកណាស់មានពិសីមកដែរ!» រតនៈពោលតិចៗទៅពិសី។
នាងតបទាំងស្នាមញញឹម ព្រមទាំងមើលមុខទៅរាជិនី «កុំតែបានរាជិនីនាំមកទេ កុំអីគ្មានបានមកជួបជីវិន និងរតនៈឯងទេ… គួរតែអរគុណមិត្តភក្តិដ៏ល្អម្នាក់នេះទើបត្រូវ!» នាងនិយាយបែបចំអកគួរឲ្យខ្នាញ់(ក្នាញ់)។
«មិនមានគុណស្រ័យអីទេ!» រាជិនីចង្អុលមកខ្ញុំ «អេ៎! ជីវិនថា ជួយយកសៀវភៅឱ្យហ៎!» នាងនិយាយរំញែក ដូចកូនក្មេងគួរឱ្យស្រឡាញ់។
«ឡើយតែនិយាយប៊ិះភ្លេច! ចាំមួយភ្លែតរាជិនី! ខ្ញុំយកឱ្យ…» ខ្ញុំក៏ឈោងជំទើតដកយកប្រលោមលោក «ស្រមោសស្នេហ៍» ដែលនាងចង្អុលប្រាប់នោះ។ «នេះ! ពិសី! រាជិនី!»
«ចាស៎! ចាស៎ អរគុណ!»
«មិនអីទេ! ពួកយើងទៅរកសៀវភៅរបស់យើងហើយណាស់ តោះរតនៈ(ខណ្ឌផង)»
«អញ្ជើញលោក!» រាជិនីនិយាយរាងលេងសើចផង ជួយស្នាមញញឹមនៃមិត្តភាពយ៉ាងកក់ក្តៅ។
ខ្ញុំញញឹមតប តែមិនស្តីអ្វីទេ ព្រោះសម្តីរបស់នាងពេលនេះ លែងចាក់ដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំទៀតហើយ! យើងជាមិត្តល្អនឹងគ្នាតែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំកាត់ចិត្តរួចរាល់ជ្រះស្រលះហើយ គ្មានមន្ទិលសៅហ្មងចំពោះរឿងស្នេហាសម្ងាត់ក្នុងប្រអប់ចិត្តជាមួយនាងទៀតទេ។ បេះដូងរបស់ខ្ញុំបានឆ្លើយថា នាងជាមិត្តនារីដ៏ល្អ ឆ្លាតឈ្លាសវៃ ខ្លាំងពូកែ ក្លាហាន សុភាព ចេះជួយចែករំលែក ចរិយាមារយាទរម្យទម សាកសមជានារីខ្មែរដ៏ល្អប្រពៃ។ នាងនឹងក្លាយជា ឧត្តមភរិយាដ៏ល្អរបស់លោកវាសនា ដុកទ័រនៅបារាំងនោះ ហើយជាមាតាដ៏ល្អ ប្រកបដោយព្រហ្មវិហារធម៌ សម្រាប់កូនរបស់នាងពេលអនាគត។
ខ្ញុំបានស្វែងរកសៀវភៅ «លះស្នេហ៍បែរសិក្សា» របស់លោកជិន-មាស ហើយទិញជូនរាជិនី។ ខ្ញុំបានសរសេរនៅទំព័រដំបូង «១៤ កុម្ភៈ ២០០៩ ជូនរាជិនី ពីមិត្តរួមថ្នាក់ ជីវិន» ។
ចំពោះសំណៅរឿង ដែលខ្ញុំសរសេរនោះ ខ្ញុំបានរៀបចំជាសៀរភៅយ៉ាងស្អាត មានចំណងជើងថា «តំណែងស្នេហ៍រាជិនី»។ ខ្ញុំក៏បានចារនៅទំព័រទីមួយផងដែរថា «ជូនមិត្តរាជិនី សូមឱ្យមិត្តភាពរបស់យើងទាំងពីរស្ថិតស្ថេរជានិរន្តរ៍ ពីជីវិន» ។ ………………………………………………………….

នៅមុខវត្តបទុមវតី មានអ្នកដើរហាត់ប្រាណ អ្នកលក់នំចំណីអាហារ អ្នកសូមទាន ក្មេងតូចខ្លះរុញ ខ្លះយួរធុងទឹកសុទ្ធ ដើរចុះឡើងទៅមកឥតដាច់រយៈ។ ក្រោមដើមពោធិ៍ខ្យល់ជំនោរត្រជាក់ នាសិសិររដូវ បានបក់មកប្រលែងលេងរំពើតរំពើននឹងដងខ្លួនប្រាណរបស់ខ្ញុំ សក់របស់ខ្ញុំបានពត់ពេនអែនអនទៅតាមកម្លាំងខ្យល់ ដៃទាំគូរបស់ខ្ញុំកំពុងក្រសោបវណ្ណកម្ម «តំណែងស្នេហ៍រាជិនី» ដែលជាពន្លកស្នាដៃដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបង្វិលមកខ្នងសៀវភៅមានសរសេរអក្សរប៉ុន្មានប្រយោគថា៖
«សេចក្តីស្រឡាញ់ជាអ្វី? ជាស្នេហាឬ? ជាការលះបង់? លះបង់អ្វី? ពេលវេលា និងអាយុជីវិត?… ជួនកាលយើងស្រឡាញ់គេ តែគេមិនស្រឡាញ់យើងវិញ មានពេលខ្លះ គេស្រឡាញ់យើង ប៉ុន្តែយើងពុំស្រឡាញ់គេវិញក៏មាន ។
សេចក្តីស្រឡាញ់ គឺចង់ឱ្យមនុស្ស ដែលយើងស្រឡាញ់ទទួលបាននូវសេចក្តីសុខ ទោះបីជា គេមានក្តីសុខជាមួយបុគ្គលទី៣ ក៏យើងនៅតែស្រឡាញ់គេដែរ… បើយើងស្រឡាញ់គេពិតប្រាកដមែន យើងគ្មានសិទ្ធិបៀតបៀនគេថែមទៀត… បើមិនដូច្នេះ មានន័យថាយើងពុំស្រឡាញ់គេពិតនោះទេ។ គ្រប់អ្វីទាំងអស់របស់មនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ គឺជាទីស្រឡាញ់របស់យើង។ អំពើល្អរបស់គេគួរឱ្យសរសើរ និងគោរពស្រឡាញ់ ឯអំពីអាក្រក់របស់គេនោះ គឺគួរឱ្យអាណិតអាសូរ និងចង់ជួយកែប្រែ។ យើងស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ មិនសង្ឃឹមរំពឹងថាចង់បានអ្វីពីគេមកវិញ ឬចង់ផ្តល់អ្វីឱ្យគេនោះក៏ទេដែរ គឺចង់មានន័យថា បន្ទាប់ពីយើងទាំងពីរជួបជុំគ្នា អ្វីៗត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ ចំណុចទន់ខ្សោយខ្វះខាតនឹងត្រូវបានកែប្រែ និងបំពេញឱ្យបានល្អប្រសើរឡើង ។
ជីវិតរបស់អ្នករស់នៅមិនយូរប៉ុន្មានទេ ចូរស្រឡាញ់មនុស្ស ដែលស្រឡាញ់អ្នក។ សូមចងចាំថា ជីវិតរបស់អ្នកមិនប៉ុន្មានយូរនោះទេ តើអ្នកមានពេលវេលាឯណា ទៅស្រឡាញ់មនុស្សដែលមិនស្រឡាញ់អ្នកនោះ?…»
ខ្ញុំបិទសៀវភៅដាក់ចុះលើបង់ ក្បែរគំនរសៀវភៅជាច្រើនក្បាល ដែលខ្ញុំទើបនឹងទិញ ហើយក្រោកឈរតម្រង់ខ្លួន សម្លឹងឆ្ពោះទៅទិសខាងកើតត្រើយម្ខាង នៃសេចក្តីសង្ឃឹមដ៏វែងឆ្ងាយ… អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំវិលវល់ក្នុងផ្នូរអនុស្សាវរីយ៍ នៃយុវភាពដ៏ស្រស់ត្រកាល និងគ្រោតគ្រាតជាទីបំផុត …៕

ខាងលើនេះ ជាសម្រង់ខ្លះៗចេញពីរឿងខ្លីៗដែលនិពន្ធដោយអ្នកនិពន្ធទាំងបីតែប៉ុណ្ណោះ។

ក្នុងសៀវភៅនេះ មានរឿងខ្លីៗមួយចំនួនទៀត។

ប្រិយ​មិត្ត​អាច​រក​ទិញ​សៀវភៅ​ «​កាដូ​ថ្ងៃ​នៃ​ក្តី​ស្រឡាញ់​»

​នៅ​តាម​បណ្ណា​គារ​ផ្សេង​ៗ​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ​ដូច​ជា​៖

បណ្ណាគារ​សន្តិ​ភាព, បណ្ណា​គារ​នគរ​ធំ, បណ្ណាគារ​អូសាគី​ផ្លូវ​កម្ពុជា​ក្រោម​

 បណ្ណាគារ​​ស្កូ​ឡា​​(ទល់​មុខ​សន្ធរ​ម៉ុក​), បណ្ណាគារ​ប្រជាប្រិយ,

តូប​លក់​សៀវភៅ​នៅ​សាលា​ដូនពេញ និង​ បាក់​ទូក…​

អ្នកសំឡាប់  : តើលោកចង់ពិសារបារីចុងក្រោយទេ  ?
អ្នកទោស     : អត់ទេ ខ្ញុំខ្លាចកើតជម្ងឺមហារីកសួត