តំណក់ភ្លៀង​ និពន្ធដោយ ​ហេង​ ឧត្តម

images

តំណក់ភ្លៀង

©រក្សាសិទ្ធិ

និពន្ធដោយ ហេង ឧត្ដម

មួយរយៈនេះ មេឃស្រទំ និងភ្លៀងធ្លាក់ជាញឹកញាយ។ ខ្ញុំមិនស្តីបន្ទោសមេឃ ឬពពកនិងខ្យល់ដែលនាំមកភ្លៀងទេ តែខ្ញុំគិតថា «ភ្លៀងល្អ ដឹងពេលដែលត្រូវធ្លាក់»។ បើគិតទៅ ពេលខ្លះ មេឃនៅស្ងៀម តែពពកនិងខ្យល់ទេដែលធ្វើចលនា។

ជាអ្នកចូលចិត្តភ្លៀង ខ្ញុំដឹងថា«អ្នកដើរកាត់ភ្លៀងតែងតែទទឹក»។ ពេលខ្ញុំធ្វើដំណើរទៅផ្ទះ ខោអាវសិស្សខ្ញុំទទឹកមិនលស់ពេល។ តាមផ្លូវ ខ្ញុំគិតច្រើនពីរឿងស្រុកទេស និងអនាគតខ្លួន។ ក្នុងជីវិតពិតជាស្មុគស្មាញនិងលំបាកយល់ណាស់។ ស្តាប់សំឡេងទឹកភ្លៀងកាន់តែយូរ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែមិនយល់ពីសម្រែកធម្មជាតិ តែខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍សង្វេគ។

កាលជំនាន់កំលុងទសវត្សរ៍១៩៦០ ភ្នំពេញ ធ្លាប់ជារាជធានីដែលបរទេសពិព័ណ៌នាថា ជាក្រុងគជ់នៃអាស៊ី។ ជាជនជាតិខ្មែរជាន់ថ្មី ខ្ញុំមានមោទនភាពចំពោះមាតុភូមិ នៅពេលដែលរម្លឹកដល់ប្រាសាទអង្គរ របាំព្រះរាជទ្រព្យ ល្ខោនស្បែកធំ ប្រាសាទព្រះវិហារ ដែលបានចូលជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោក និងមរតកមហាសាលច្រើនទៀតដែលជាកេរស្នាដៃជនជំនាន់មុន។ ភាពរីករាយជំនួសដោយក្តីឈឺចាប់ខ្លោចផ្សា កាលណាបើរម្លឹកនឹកដល់សម័យខ្មែរក្រហម ដែលបរទេសមូលមាត់ថ្លែងថា កម្ពុជាឆ្នាំសូន្យ។ ទម្រាំមាតុភូមិទទួលនាមជា «រាជាណាចក្រនៃស្នាមញញឹម» ទឹកដីកម្ពុជាបានប្រឡាក់និងស្រោចដោយឈាមនិងទឹកភ្នែកមិនតិចទេ។ កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់កម្ពុជាល្បីសុសសាយតាមរយៈស្ថាបត្យកម្មសំណង់ប្រាសាទ ស្នាមញញឹមនៃមនុស្សខ្មែរ និងក្បាច់រាំនៃអប្សរ តែប្រទេសនេះ ក៏បានជាប់ឈ្មោះជាប្រទេសដែលដិតដាមដោយក្លិនឈាមនិងការសម្លាប់ ជាប្រទេសសម្រាប់លក់ និងពុករលួយ។

កាលអង្គការតម្លាភាពកម្ពុជា រៀបចំកម្មវិធីប្រលងប្រកួតប្រជែងតែងកំណាព្យដើម្បីជួយទប់ស្កាត់និងលុបបំបាត់អំពើពុកលួយ ខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវ និងដឹងថា ប្រទេសកម្ពុជាជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ១៥៧ខាងពុករលួយ([1])។ ចំពោះសំណុំរឿងដីធ្លី រ៉ែ ព្រៃឈើ និងធនធានធម្មជាតិ កម្ពុជាបានបាក់មុខយ៉ាងខ្លាំង តាមរយៈចុងប៊ិកនៃអ្នកកាសែតមួយចំនួន និងសៀវភៅរបាយការណ៍ «កម្ពុជាប្រទេសសម្រាប់លក់» របស់ Global Witness ដែលជាអង្គការអន្ដរជាតិឃ្លាំពិនិត្យមើលបរិស្ថាន។

ខ្ញុំបានដឹងថា អង្គការតម្លាភាពកម្ពុជា បានធ្វើសកម្មភាពសង្គមច្រើនដើម្បីចូលរួមចំណែកស្វែងរកតម្លាភាព វឌ្ឍនភាព និងយុត្តិធម៌ក្នុងសង្គមខ្មែរ។ អង្គការនេះ មានគោលដៅលើកកម្ពស់សេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់ខ្មែរ និងប្រឆាំងអំពើពុករលួយសង្គម។ រាប់តាំងពីការសម្អាតបរិស្ថាន ដូចជាការដើររើសសំរាមតាមផ្លូវនិងទីធ្លាសាធារណៈជាដើម។

ក្នុងការបោះឆ្នោតជ្រើសតាំងតំណាងរាស្ត្រនីតិកាលទី៥ កន្លងទៅនេះ ខ្ញុំក៏បានចូលរួមធ្វើជាអ្នកអង្កេតការជាតិ។ ស្ថិតក្នុង«កែវភ្នែកយុត្តិធម៌» ខ្ញុំមើលឃើញថា ពិតជាមានការខ្វះចន្លោះខ្លះ ការបាត់ឈ្មោះ ប្តូរឈ្មោះ និងកង្វះឯកសាររបស់អ្នកបោះឆ្នោត។ ក្នុងបណ្តាញសង្គមហ្វែសបុក និងវិទ្យុឯករាជ្យនានា បានប្រកាសផ្សាយយ៉ាងច្រើនពីការលួចបន្លំ ទឹកថ្នាំលាងជ្រះ និងជនបរទេសទៅបោះឆ្នោតជាដើម។

អ្វីដែលខ្ញុំអាណិត គឺពេលនោះ លោកយាយម្នាក់អាយុប្រមាណ៦០ឆ្នាំប្លាយដែលខំប្រឹងជិះកង់ពីភូមិឆ្ងាយមកបោះឆ្នោតក្នុងមណ្ឌលដែលគាត់ធ្លាប់បោះឆ្នោតតាំងតែនីតិកាលទី១មកម្ល៉េះ ស្រាប់តែពេលនេះបាត់ឈ្មោះគាត់ ហើយគាត់ត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទាំងទឹកមុខស្រពោន។ គាត់ស្តាយដែលពុំបានបំពេញសិទ្ធិនិងកាតព្វកិច្ចនៃពលរដ្ឋ។

ក្រោយមក ខ្ញុំស្តាប់វិទ្យុ ខ្ញុំបានដឹងថា ប្រធានអង្គការតម្លាភាពកម្ពុជាក៏បានជួបរឿងមិនប្រក្រតីជាច្រើនក្នុងដំណើរការបោះឆ្នោតដែរ។ រឿងមួយដែលខ្ញុំចាំមិនភ្លេចគឺ គាត់រៀបរាប់ក្នុងសំឡេងអួលដើមកថា លោកយាយម្នាក់ដែលអាយុ៨៥ឆ្នាំទៅហើយ ខំទៅបោះឆ្នោត តែរកឈ្មោះមិនឃើញ ហើយលោកយាយមានប្រាសាសន៍ «ខ្ញុំអាយុ៨៥ឆ្នាំហើយ ខ្ញុំនឹងមិនសង្ឃឹមថា មានជីវិតសម្រាប់បោះឆ្នោតអាណត្តិក្រោយទេ! ខ្ញុំចង់បោះឆ្នោតជាចុងក្រោយសម្រាប់ជីវិតខ្ញុំដែលនៅសេសសល់…»។ ខ្ញុំស្តាប់ហើយស្ទើរទប់ទឹកភ្នែកពុំបាន។

s-33-325-33325-xlarge

***

ការអំពាវវនាវធ្វើមហាបាតុកម្ម ឮរំពងពេញហ្វែសបុក និងវិទ្យុខ្លះ ហើយកាសែតឯករាជ្យខ្លះក៏មិនបន្ធូរដៃដែរ ទន្ទឹមនឹងការរៀបចំកម្លាំងសមត្ថកិច្ចទប់ស្កាត់ ការចល័តទ័ព រថក្រោះ និងរបាំងរបងលួស។

នៅពាក់កណ្តាលខែសីហា ចំពោះមុខស្ថានភាពតឹងតែងនិងកម្តៅនយោបាយ អង្គការសង្គមស៊ីវិលនិងសហជីពប្រមាណជាង២០ បានរៀបចំបួងសួងសុំសុខសន្តិភាព។ មនុស្សប្រហែលជាង៤០០នាក់និងព្រះសង្ឃ បានធ្វើពិធីសាសនា និងការថ្លែងសារសុំសន្តិភាព។ ម៉ោងប្រហែល៤ល្ងាច អង្គការតម្លាភាពកម្ពុជាចាប់ផ្តើមដំណើរដើម្បីសន្តិភាព ពីមុខព្រះបរមរាជវាំង ទៅកាន់វត្តភ្នំរហូតល់ម៉ោងជិត៦យប់។ ដៃកាន់ផ្កាឈូកនិងធូប ថ្មើរយើងខំស្រែកអំពាវវនាវឱ្យមានការគិតប្រយោជន៍ជាតិរួមជាធំ ហើយសូមឱ្យអ្នកនយោបាយអង្គុយកៅអីតុចរចាគ្នាដោយសន្តិវិធី។ ដំណើរដើម្បីសន្តិភាពនេះ ជាការបង្ហាញថា ខ្មែរទូទៅចង់បានសុខសន្តិភាព និងជាការលើកតម្កើងស្មារតីអហិង្សា។

បន្ទាប់ពីចូលរួមសកម្មភាពសង្គមកន្លងមក ខ្ញុំក៏ត្រូវបានទទួលពាក្យមួយចំនួន។

«ក្មេងៗ ឈាមរាវ!» «ក្មេងជាន់ថ្មី មិនស្គាល់សង្គ្រាម មិនស្គាល់គ្រាប់ផ្លោង ផ្សែងនិងក្លិនរំសេវ!»

ចាស់ៗជុំវិញផ្ទះខ្ញុំ តែងតែពោលដូច្នេះចំពោះខ្ញុំ។ រហូតពេលខ្លះ ឪពុកម្តាយខ្ញុំបារម្ភពីសកម្មភាពខ្ញុំ។ ពួកគាត់និយាយពិតជាត្រូវ ព្រោះពួកគាត់ឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូររបបក្នុងសង្គមជាច្រើន ហើយពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ តែងមានការបង្ហូរឈាម។ តែសម្តីទាំងនោះ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ និងនឹកគិតដល់សៀវភៅ «កាលនោះ បដិវត្តន៍មួយ! ([2])» «បដិវត្តន៍ក្លែងក្លាយ ([3])» «បដិវត្តន៍ទទេ! ([4])» ។

មកទល់ពេលនេះ ការជាប់កាំងដំណោះស្រាយបោះឆ្នោតលើកនេះ បានអូសបន្លាយជាងមួយខែហើយ។ គណកម្មការចម្រុះ ដែលមានការចូលរួមសង្កេតការពីអង្គការសង្គមស៊ីវិលជាតិ អន្តរជាតិ និងអង្គការសហប្រជាជាតិ តាមការស្នើរបស់បក្សប្រឆាំង បង្កើតមិនចេញ។ អ្នកនៅក្នុង«បន្ទប់ស្ថានការណ៍ថ្ងៃបោះឆ្នោតឆ្នាំ២០១៣»ខំប្រឹងស្រែក ក្រែងលោសំឡេងនោះ អាចឮដល់អ្នកក្តាប់នយោបាយកំពូលៗ។

***

តាមផ្លូវ ភ្លៀងកាន់ធ្លាក់តែស្រក់បន្ត។ ពេលដើរកាត់ភ្លៀង ពេលខ្លះ ខ្ញុំលួចយំព្រោះអាណិតខ្លួន។ ទឹកភ្នែកអាចលាងសម្អាតកែវភ្នែកដែលធ្លាប់បានមើលឃើញខុស ហើយទឹកភ្លៀងនឹងហូរនាំយកទឹកភ្នែកទៅជាមួយផង។ តំណក់ភ្លៀង អាចនឹងលាងជម្រះក្អែល ញើសស្អុយ ដែលជាប់នឹងរាងកាយខ្ញុំ។ ភ្លៀងអាចលាងសម្អាតរង្វង់មុខ និងភ្នែកជនទាំងឡាយដែលដិតដាមដោយជលនេត្រ តែប្រហែលជាមិនអាចជម្រះក្លិនឈាមនិងទឹកភ្នែកដែលស្រោចមាតុភូមិបានទេមើលទៅ?

«ទីតៗៗ! ឆ្វាច!…»

ខ្ញុំនិយាយមិនចេញ បានត្រឹមគ្រវីក្បាលដោយហួសចិត្ត ព្រោះឯកសណ្ឋានសិស្សសាលារបស់ខ្ញុំប្រឡាក់ជោកដោយទឹកពណ៌កាហ្វេទឹកដោះគោដែលឡានទំនើបជួយនាំមក។ ខ្ញុំហាក់ស្វាងពីការគិត ពីការស្លុងអារម្មណ៍ទាំងឡាយ ហើយបន្តលើកជើងខោដើរលុយទឹក និងដើរកាត់តំណក់ទឹកភ្លៀងបន្តទៅទៀត៕

large

ដោយ ហេង ឧត្ដម

ផ្តើមម៉ោង១និង២១នាទីរំលងអធ្រាត្រ ០៣ កញ្ញា ២០១៣

បន្តម៉ោង២និង១២នាទី រំលងអធ្រាត្រ ០៥ កញ្ញា ២០១៣

បញ្ចប់ម៉ោង១៧និង១៥នាទី ០៦ កញ្ញា ២០១៣

 

រូបថត៖ មិនមែនជារបស់ខ្ញុំ ឬរបស់ ឧត្តម ទេ គឺខ្ញុំយកចេញពី Google


[1] CORRUPTION PERCEPTIONS INDEX 2012, transparency.org

[2] «Animal Farm» និពន្ធដោយ George Orwell, 1945 បកប្រែជាខេមរភាសាដោយ ប៉ាន់ សុធី

[3] ដោយ សាំង ហ៊ែល

[4] ដោយ ឆាយ ហុកផេង

តំណ

លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស ជាអ្នកនិពន្ធឥតនឿយណាយ

pal-vannarirak

លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស ជាអ្នកនិពន្ធដែលមានការទទួលស្គាល់មួយរូប នៅក្នុងមាតុភូមិកម្ពុជា ព្រមទាំងនៅក្នុងតំបន់ផងដែរ តាមរយៈជ័យលាភី SEA Write ក្នុងក្របខណ្ឌអាស៊ីអាគ្នេយ៍ រៀបចំនៅក្រុងបាំងកក។

លោកស្រីបានជួយជ្រោមជ្រែងបង្កើត«សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ»ឡើងវិញ ជាមួយសហស្ថាបនិកផ្សេងទៀត ក្រោយពីការដួលរលំនៃរបបខ្មែរក្រហម។

នៅស្រុកខ្មែរ លោកស្រី បន្តការសរសេរឥតនឿយណាយ ទាំងប្រលោមលោក កំណាព្យ ទំនុកច្រៀង អត្ថបទភាពយន្ត ហើយនាពេលបច្ចុប្បន្ន លោកស្រីកំពុងតែសរសេរជីវប្រវត្តិជូនបុគ្គលសំខាន់ៗ និងខ្លះជាមហាសេដ្ឋីផងដែរ។

tvk-pal-vannary-reak-et-pech-sangwawann-prog-good-book

ខ្ញុំនៅចាំបានថា ក្នុងខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៧ នៅក្រុងភ្នំពេញ លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស បានអញ្ជើញខ្ញុំឲ្យចូលរួមអន្តរាគមន៍­នៅក្នុង«កម្មវិធីសៀវភៅល្អៗ» ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធរឿង«ជើងមេឃថ្មី»។ កម្មវិធីនេះ ផ្សាយនៅទូរទស្សន៍ជាតិកម្ពុជា (ទទក TVK) ។

ចំពោះខ្ញុំផ្ទាល់ លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស បានរួមចំណែកយ៉ាងច្រើនក្នុងវិស័យអក្សរសាស្ត្រអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ ព្រមទាំងផ្តល់វិភាគយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកដើម្បីកសាងមាតុភូមិយើង។

ដើម្បីឈ្វេងយល់ពីអ្នកនិពន្ធ ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស សូមចុចតំណភ្ជាប់ Link ខាងក្រោមនេះ

បទសម្ភាសក្នុងនាទីជីវិតជោគជ័យ របស់វិទ្យុបារាំង ដោយ គួច គន្ធារ៉ា ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 30/03/2010

លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស «ខ្ញុំអាចបោះបង់អ្វីទៀតបាន តែមិនបោះបង់ការងារនិពន្ធ»

http://www1.rfi.fr/actukm/articles/123/article_4943.asp

នាពេលថ្មីៗនេះ បទសម្ភាសក្នុងនាទីជីវិតជោគជ័យ របស់វិទ្យុបារាំង ដោយ គួច គន្ធារ៉ា ត្រូវគេយកទៅផលិតជាវីដេអូឡើងវិញ ដោយយករូបថតដែលថតដោយ ហេង ឧត្តម នៃបទយកការណ៍របស់វិទ្យុបារាំង។ ការផលិតដាក់ជាវីដេអូ ពុំមានដាក់ឈ្មោះអ្នករៀបចំ និងរូបថត ព្រមទាំងប្រភពពីវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិអ្វីបន្តិចសោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ការសុំអនុញ្ញាតណាមួយ ក៏គ្មានដែរ។ ទោះយ៉ាងណាក្តី លោកអ្នក អាចស្តាប់ខ្លឹមសារនៃបទយកការណ៍នៅក្នុង youtube នេះ។

បទយកការណ៍របស់វិទ្យុបារាំង រៀបដោយ ហេង ឧត្តម ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី ២១ កក្កដា ២០១៥

អាជីពជាអ្នកសរសេរប្រវត្តិជនល្បីៗ អាចរកកម្រៃបាន៣០ដងច្រើនជាងអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោកធម្មតា!

https://oudomheng.wordpress.com/2015/07/21/%E1%9E%A2%E1%9E%B6%E1%9E%87%E1%9E%B8%E1%9E%96%E2%80%8B%E2%80%8B%E1%9E%87%E1%9E%B6%E2%80%8B%E1%9E%A2%E1%9F%92%E1%9E%93%E1%9E%80%E2%80%8B%E1%9E%9F%E1%9E%9A%E1%9E%9F%E1%9F%81%E1%9E%9A%E2%80%8B%E2%80%8B/

អ្នកស្រីប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស និង បទពិសោធនិពន្ធ រៀបចំ ដោយ អាចម៍ផ្កាយ

https://archphkai.wordpress.com/2009/02/07/%E1%9E%A2%E1%9F%92%E1%9E%93%E1%9E%80%E1%9E%9F%E1%9F%92%E1%9E%9A%E1%9E%B8%E1%9E%94%E1%9F%89%E1%9E%B6%E1%9E%9B%E1%9F%8B-%E1%9E%9C%E1%9E%8E%E1%9F%92%E1%9E%8E%E1%9E%B6%E1%9E%9A%E1%9E%B8%E1%9E%9A%E1%9E%80k/

 

«ជិវិត​កូន​ថ្លៃ ​កូន​ត្រូវ​តែ​រស់​»ផ្សាយ​នៅ​ RFI khmer

01-0

វិទ្យុ​បារាំងអន្តរជាតិ ​RFI សម្រេច​ចាក់​ផ្សាយ​ បទ​យកការណ៍​របស់​ខ្ញុំពី​សៀវភៅ​«ជីវិត​កូន​ថ្លៃ កូន​ត្រូវ​តែរស់​» សរសេរ​ដោយ លោក ពិនយ៉ា ថៃ ចំនួន​ពីរ​ដង​នៅក្នុង​នាទី​ព័ត៌មាន​ ម៉ោង១៣ និង​ម៉ោង១៩ សម្រាប់​ថ្ងៃទី​២៩ មីនា ២០១៦។

ខ្ញុំ​រំភើបនឹងបានស្តាប់សំឡេងខ្លួនឯងឡើងវិញដែរ។ តាំងពីចូលនិវត្តន៍ (រឺត្រែត) កាលណា RFI ស្ទើរតែ​មិនដែរចាក់ផ្សាយកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ​ទេ។ នៅស្រុកបារាំង អ្នកដែលនិយមសំឡេងនិងកិច្ចការក្នុងវិទ្យុរបស់ខ្ញុំ​ គេក៏​ទាមទារចង់ស្តាប់ណាស់​ដែរ​។

01-PSW

ខ្ញុំ​ស្តាយត្រង់បំណងមួយ គឺចង់បញ្ចេញអ្នកនិពន្ធជាច្រើនដែលបានផ្សាយក្នុងវិទ្យុ ឱ្យគេបានស្គាល់ផង ព្រោះពួកយុវអ្នកនិពន្ធទាំងនោះជាទំពាំងស្នងឬស្សី។

 

02-

«ជិវិត​កូន​ថ្លៃ ​កូន​ត្រូវ​តែ​រស់​» ជា​ប្រសាសន៍​ចុង​ក្រោយ​របស់​ឪពុក​ម្នាក់​ ដែល​បាន​ថ្លែង​ទៅ​កាន់​កូន​ប្រុស​មុន​នឹង​ស្លាប់​​។ ​កូន​ប្រុស​ដែល​កំពុង​ត្រដរ​រស់​យ៉ាងវេទនា​បំផុត​ក្នុង​របប​បដិវត្តន៍​ខ្មែរ ​ក្រហម​ ។

បើ​គ្មាន​បណ្តាំ​នេះ​របស់​ឪពុក​ទេ ​ប្រហែល​ជា​លោក​វិស្វករ​ ពិន​ យ៉ាថៃ ​មិន​អាច​ប្រឹង​រស់​ និង​ខំ​គេច​ឲ្យ​ផុត​ពី​​ក្រញ៉ាំ​ពេជ្ឃ​ឃាដ​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ឡើយ​ ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ លោក​ក៏មិនបាន​សរសេរ​សៀវភៅ​ទុក​ជា​សក្ខីភាព​លាត​​ត្រដាង​អំពី​របប​ខ្មែរ​ក្រហម ​ផ្តាច់​ការ​ និង​មិន​បាន​ដើរ​ក្នុង​បស្ចិម​ប្រទេស​ជា​ច្រើន​ដើម្បី​អធិប្បាយ​​ ផ្សព្វ​ផ្សាយ​​ជា​សាធារណៈ ឲ្យ​សកលលោកជ្រួតជ្រាប​​ដឹង ការពិត​ អំពី​មហា​វិនាសកម្ម​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ ជា​ពិសេស ​អំពី​ស្ថានការណ៍​អាសន្ន​នៃ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​យើង​ក្នុង​របប​ប្រជាធិបតេយ្យ ​ឡើយ

សូម​ស្តាប់​សំឡេង​នៅទីនេះ៖ http://www.mediafire.com/download/yavv3694n3m3tp2/13h00-22-TU_VIVRAS_MON_FILS_PIN_YATHAY_29-03-2016.mp3

 

សៀវភៅ «ជីវិត​កូន​ថ្លៃ កូន​ត្រូវតែ​រស់» បកប្រែ​ជា​ភាសា​បារាំង

សៀវភៅ «ជីវិត​កូន​ថ្លៃ កូន​ត្រូវតែ​រស់» បកប្រែ​ជា​ភាសា​អង់គ្លេស

សៀវភៅ «ជីវិត​កូន​ថ្លៃ កូន​ត្រូវតែ​រស់» បកប្រែ​ជា​ភាសា​ចិន

8-

និងជា​ ភាសា​រុស្សី ?

9-

សូម​ទស្សនា​វីដេអូ រៀប​ចំ​ដោយ ហេង ឧត្តម នៅ​ខាង​ក្រោម​នេះ

បទវិភាគលើរឿងពុទ្ធិសែននាងកង្រី៖ ដោយកែវឈុន:

រឿងនាងពីរដណ្ដប់
តាមការនិទាន

រឿង​ពុទ្ធិ​សែន នាង​កង្រី ជា​រឿង​ព្រេង​និទាន ដែល​ចាស់​ៗ​និយាយ​និទាន​ប្រាប់​កូន​ចៅ​ត​ៗឱ្យ​ឈ្មោះ​មួយ​ទៀត​ហៅ​ថា រឿង​នាង​ពីរ​ដណ្ដប់​​។ នាង​ពីរ​ដណ្ដប់​ជា​បុត្រី​សេដ្ឋី​មួយ ដែល​ធ្លាក់​ខ្លួន​ក្រ រក​អា​ហារ​មក​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ទៀត​លែង​បាន ហើយ​បាន​ដាច់​ចិត្ដ​បរ​រទេះ​ យក​កូន​ទាំង ១២​នាក់​ទៅ​បំបរ​បង់​ចោល​នៅ​កណ្ដាល​ព្រៃ​ជ្រៅ​។

ពេល​ធំ​ដឹង​ក្ដី​រិទ្ធិ​សែន​តែង​ចេញ​ពី​អណ្ដូង​ទៅ​លេង​ជា​មួយ​ក្មេង​អ្នកស្រុកហើយ​តែង​តែ​លេង​ឈ្នះ​គេ​ទាំង​អស់។ ភាព​ល្បីល្បាញ​នេះក៏​បាន​លេច​លឺ​ទៅ​ដល់​ស្ដេច ហើយ​ដែល​នៅ​ទី​បំផុត​ព្រះ​អង្គ​បាន​ដឹង​ថា ជា​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​របស់​ព្រះ​អង្គ​។ នាង​យក្ខ​ស្រី​កិច្ច​កល​សន្ធមារ​ ក៏​រក​លេស​កិច្ច​កល​ម្ដង​ទៀត​ដើម្បី​បញ្ជូន​រិទ្ធិ​សែន​ទៅ​នគរឱ្យ​នាង​ កង្រី​កូន​ស្រី​របស់​ខ្លួន​សំលាប់​រិទ្ធិ​សែន​ចោល​តែ​ម្ដង​។ នៅ​ក្នុង​សំបុត្រ​ដែល​បញ្ជា​ឱ្យ​រិទ្ធិ​សែន​ជិះ​សេះ​យក​ទៅ​ថ្វាយ​ដល់​នាងកង្រី​ សន្ធមារ​សរ​​សេរ​ដាក់​ថា បើ​ដល់​ថ្ងៃ ឱ្យ​ស៊ី​​ទាំង​ថ្ងៃ ​បើ​ដល់​យប់ឱ្យ​ស៊ី​ទាំង​យប់​។ នៅ​ពេល​ទៅ​ដល់​ពាក់​កណ្ដាល​ផ្លូវ​ឈប់​សំរាក​ផ្ទំ​លក់ សំបុត្រ​នេះ​ត្រូវ​បាន​តាឥ​សី​លួច​កែ​សេច​ក្ដីសរ​សេរ​ជា​ថ្មី​ថា «បើ​ដល់​ថ្ងៃឱ្យ​រៀប​ការ​ទាំង​ថ្ងៃ បើ​ដល់​យប់ឱ្យ​រៀប​ការ​ទាំង​យប់​វិញ​។

ទៅ​ដល់​នគរ​យក្ខ​សន្ធ​មារ នាង​កង្រី​កូន​កូន​ក្រមុំ​យក្ខ​ បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​ពុទ្ធិ​សែន​ ហើយ​ស្រឡាញ់​គ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ទៀត​ផង​។ ដោយ​សេច​ក្ដី​ស្រឡាញ់​ស្មោះ​ស្មគ្រ​យ៉ាង​ប្ដូរ​ផ្ដាច់​ជា​មួយ​ស្វាមី។ នាង​កង្រី​បាន​ថ្វាយ​វត្ថុ​ទិព្វ និង កន្លែង​ទុក​គ្រាប់​ភ្នែក​ម្ដាយ​ និង ម្ដាយ​​ធំ​ទាំង ១១​នាក់​ឱ្យ​ព្រះ​ស្វាមី​បាន​ជ្រាប​។ ពេល​រាត្រី​យប់​ស្ងាត់​  ពុទ្ធិ​សែន​បាន​លួច​ស្រាយ​ភ្នួង​សក់​ដែល​ចង​ភ្ជាប់គ្នា​ជា​មួយ​កង្រី​រាល់​ពេល​ផ្ទំ ហើយ​ចូល​ទៅ​លួច​យក​វត្ថុ​ទិព្វ និង​ កែវ​ភ្នែក​ទាំង​អស់​ជិះ​សេះ​រត់​ចោល​នាង​កង្រី​បាត់​ទៅ​។ នាង​កង្រី​បាន​រត់​ទៅ​តាម​ស្វាមី​ តែ​ត្រូវ​រិទ្ធិ​សែន​បាច​វត្ថុ​ទិព្វ​ក្លាយ​ជា​ភ្នំ៧​ជាន់​ខ័ណ្ឌ​ដោយ​ទន្លេ​មិនឱ្យ​នាង​ទៅ​តាម​ព្រះ​ស្វាមី​ទាន់​ឡើយ។ នាងកង្រី​​ឈឺ​ចិត្ដ ហើយ​ដួល​បោក​ក្បាល​នឹង​ថ្ម​ភ្នំ​អស់​ព្រះ​ជន្ម​ពេល​នោះ​ទៅ​។ ពុទ្ធិ​សែន​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ដល់​នគរ ហើយ​យក​​គ្រាប់​ភ្នែក​ ​ព្យាបាល​​ឱ្យ​ម្ដាយ និង ម្ដាយ​ធំ​ទាំង​១១​នាក់បាន​ជា​សះ​ស្បើយ​វិញ ហើយ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​រក​នាង​កង្រី​វិញ តែ​អនិច្ចា​នាង​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​ទៅ​ហើយ​។

រឿងភ្នំនាងកង្រី នៅខេត្ដកំពង់ឆ្នាំង
ប្រជុំរឿងព្រេងភាគ៥

នៅ​ឃុំ​ពង្រ ស្រុក​រលៀ​បៀរ ខេត្ដ​កំពង់​ឆ្នាំង មាន​ភ្នំ​មួយ​ខ្ពស់​ជាង​គេ មើល​ពី​ចំងាយ​ទៅ​ឃើញ​ដូច​មនុស្ស​ដេក​ផ្កាប់​មុខ សណ្ដូក​ខ្លួន​។ នៅ​លើ​ភ្នំ​នោះ​មាន​រុក្ខ​ជាតិ​តូច​ធំ​ដុះ​ជា​ច្រើន​ដូច​ភ្នំឯ​ទៀត​នៅ​ជុំ ​វិញ​នោះ​ដែរ តែ​ប្លែក​ជាង​គេ​នៅ​ត្រង់​ចង្កេះ​​ភ្នំ​នោះមាន​ម្អម​ដុះ​ច្រើន​ណែន​តាន់​តាប់ អ្នក​ស្រុក​នៅ​ជុំ​វិញ​​ភ្នំ​នោះ។ គេ​មិន​បរិ​ភោគ​ម្អម​នោះ​ទេ​ ព្រោះ​គេ​លឺ​ចាស់​ៗ ដំណាល​ថា ម្អម​នោះ​កើត​ពី​រោម​យោនី នាង​កង្រីយក្ខិនី​ ជា​មហេសី​ព្រះ​ពុទ្ធិ​សែន ហើយ​គេ​សន្មត​ថា​ ម្អម​នោះ​​ជា​រោម​យោនី​នៃ​នាង​កង្រី​នោះឯង​។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​នៅ​លើ​ភ្នំ​នោះ មាន​ត្បាល់​ថ្ម​មួយ​ធំ តាំង​ពី​បុរាណ​មក​មិន​ដឹង​ជា​នរណា​​សាង​ទេ​។ ពួក​អ្នក​ឡើង​ដល់​ទី​នោះ លុះ​តែ​យក​អង្រែ​ថ្ម​បុក​ត្បាល់​ថ្ម​នោះ​ទើប​មិន​ចាញ់ ហើយ​នឹង​បាន​សុខ​សប្បាយ​ (នេះ​ជា​ជំនឿ​អ្នក​ស្រុក​ដែល​មាន​មក​តាំង​ពី​បុរាណ​កាល)​។

រឿង​នាង​កង្រី​មាន​សេច​ក្ដី​សង្ខេប​ដូច​ត​ទៅ​នេះ​៖ កាល​ពី​ព្រេង​នាយ​មាន​សេដ្ឋី​ម្នាក់​នៅ​នគរ​មួយ ជា​មនុស្ស​ឥត​កូន បាន​នាំ​ប្រពន្ធ​ទៅ​បន់​សុំ​កូន​នៅ​ដើម​ជ្រៃ​មួយ​។ ក្រោយ​ពី​បន់​ប្រពន្ធ​មាន​កូន​១២​នាក់​សុទ្ធ​តែ​ស្រី។ លុះ​បាន​កូន​ហើយ​សេដ្ឋី​ធ្លាក់​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ទ័ល​ក្រ​រក​អាហារ​ចិញ្ចឹម​កូន ​គ្មាន​ក៏​បរ​​រទេះ​ដឹក​កូន​ទាំង​១២​នាក់ ទៅ​ប្រោស​ចោល​ក្នុង​ព្រៃ​ជ្រៅ​មួយ​។

Pkongrei

បណ្ដា​នាង​ទាំង​១២​នាក់​នោះ នាង​បង​១១​នាក់​ត្រូវ​គេ​ឆ្កៀល​ភ្នែក​ទាំង​សង្ខាង ឯ​នាង​ពៅ​ត្រូវ​គេ​ឆ្កៀល​ភ្នែក​តែ​ម្ខាង ដោយ​មក​ពី​ជាតិ​មុន​ នាង​ពៅ​ឆ្កៀល​ភ្នែក​ត្រី​តែ​ម្ខាង​ដែរ​។ នាង​ទាំង​១២​ដែល​មាន​គភ៌​នោះ នាង​ពៅ​បាន​ព្រះ​ពោធិ​សត្វ​មក​ចាប់​ផ្ទៃ​។ វេលា​បង​ៗ​កើត​កូន​មក​ភ្លាម​គេ​ក៏​ហែក​កូន​ចែក​សាច់​គ្នា​ស៊ី​អស់។​ ចំណែក​នាង​ពៅ​កើត​កូន​មក​អោយ​ឈ្មោះ​ថា «ពុទ្ធ​សែន» ហើយ​លាក់​ទុក​មិន​ឱ្យ​បង​ៗ​ដឹង​ទេ​។

ចំណេរ​កាល​ខាង​ក្រោយមក វេលា​ពុទ្ធិ​សែន​ធំ​ពេញ​ជំ​ទង់​ឡើង​ នាង​សុគន្ធ​មារ​ដឹង​ថា​ជា​កូន​នាង​ទី​១២ ក៏​ប្រើ​ឱ្យ​ជិះ​សេះ​នាំ​សំបុត្រ​ទៅ​ឱ្យ​នាង​កង្រី​ដោយ​ដាក់​សេច​ក្ដី​ថា «បើ​ពុទ្ធិ​សែន​មក​ដល់​យប់ឱ្យ​ស៊ី​ទាំង​យប់ ដល់​ថ្ងៃ​ឱ្យ​ស៊ី ទាំង​ថ្ងៃ​»​។ តែ​ជា​ភ័ព្វ​របស់​ពុទ្ធិ​សែន​ នៅ​ពេល​ជិះ​សេះ​ទៅ​ដល់​ពាក់​កណ្ដាល​ព្រៃ​ មហា​ឥស្សី​បាន​ឃើញ​ពុទ្ធិ​សែន​កំពុង​ផ្ទុំ​លក់​ និង​ឃើញ​សំបុត្រ​ដែល​ចង​នៅ​សេះ មហាឥស្សី​បើក​សំបុត្រ​នោះ​មើល​យល់​ន័យ​សេច​ក្ដី​ហើយ ក៏​ហែក​សំបុត្រ​នោះ​ចោល​ ហើយ​សរ​សេរ​សំបុត្រ​ជា​ថ្មី​ថា «បើ​ពុទ្ធិ​សែន​ដល់​យប់ឱ្យ​រៀប​ការ​ទាំង​យប់ បើ​ដល់​ថ្ងៃឱ្យ​រៀប​ការ​ទាំង​ថ្ងៃ​»​។ ពេល​ដែល​ពុទ្ធិ​សែន​ទៅ​ដល់​នគរ​យក្ស នាង​កង្រី​បាន​ឃើញ​សំបុត្រ​ ក៏​រៀប​ការ​ជា​មួយ​ពុទ្ធិ​សែន​ភ្លាម​។ ព្រះ​ពុទ្ធិ​សែន​បាន​សោយ​រាជ្យ​នៅ​នគរ​យក្ស​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ដោយ​នាង​កង្រី​ថ្វាយ​ដំណឹង​អំពី​ប្រស្រី​ភ្នែក​មាតា​លោក​ និង អំពី​ថ្នាំ​សំរាប់​ដាក់​ភ្នែកឱ្យ​ជា ហើយ​នឹង​ថ្នាំ​សំរាប់​បោះ​ទៅ​កើត​ជា​ទឹក​សមុទ្រ​ ជា​ភ្នំ​បាន​ក៏​ទ្រង់​លួច​រត់​ចោល​នាង​កង្រី​ទាំង​អធ្រាត្រ​។ នាង​កង្រី​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​រត់​តាម​ពុទ្ធិ​សែន តែ​នាង​តាម​មិន​ទាន់​សោះ​ នាង​ក៏​កើត​ទុក្ខ​យំ​សោក​បោក​ខ្លួន​ស្លាប់​នៅ​កណ្ដាល​ព្រៃ។​ រូប​កាយ​នាង​ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ភ្នំ​មួយ​ដែល​អ្នក​ស្រុក​ហៅ​ថា «ភ្នំ​នាង​កង្រី​»​។ ពុទ្ធិ​សែន​ក៏​មក​ដល់​នគរ​វិញ​ដោយ​សុវត្ដិ​ភាព ទ្រង់​ដាក់​ថ្នាំ​កែ​ភ្នែក​មាតា​ និង មាតា​ធំ​ទាំង​អស់ឱ្យជា​ឡើង ហើយ​ទ្រង់​សំលាប់​នាង​សន្ធ​មារ​ទៅ​ ទ្រង់​បាន​សោ យ​រាជ្យ​ជំនួស​បីតា ជា​សុខ​ក្សេ​ម​ក្សាន្ដ​រហូត​ដល់​ទ្រង់​ចូល​ព្រះ​ទីវង្គត​។

ឯក​សារ​ជា​ច្រើន​និយាយ​ត្រូវ​គ្នា​ថា ខ្មោច​​នាង​កង្រី​ដែល​ស្លាប់​នៅ​មាត់​ទឹក​នោះ កើត​បាន​ជា​ភ្នំ​កង្រី ហើយ​ថា​នៅ​ជិត​ភ្នំកង្រី​មាន​ភូមិ​ពីរ ឈ្មោះ«​ភូមិ​កំពង់​ហៅ»​មួយ និង«​ភូមិ​កំពង់​លែង​»មួយ​។ ភូមិ​កំពុង​ហៅ ជា​ទី​ដែល​នាង​កង្រី​ស្រែក​ហៅ​ព្រះ​ពុទ្ធិ​សែន។ ភូមិ​កំពុង​លែង​ជា​ទី​ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធិ​សែន​លែង​ត្រូវ​ការ​នាង​កង្រី​៕

http://www.khmer-kulturzentrum.ch/…/Prengnitean/Nitean05/16…

 

ជូនចំពោះវិញ្ញាណក័្ខន្ធអ្នកម្តាយរបស់ខ្ញុំ

 

12417776_575554442599051_8905217034784134680_n

អ្នកម្តាយឬ អ្នកម៉ាក់ឬ ម៉ាម៉ង់ហៅតាមភាសាបារាំង Mamanជាទីគោរព

និងស្រឡាញ់!

កូនស្រីច្បងរបស់ម៉ាម៉ង់ថ្ងៃនេះ មានឱកាសសរសេរពីម៉ាម៉ង់ដោយសូមយកថ្ងៃ៨មីនា

ដែលជាទិវាសិទ្ធនារីពិភពលោកនេះដើម្បីឱទ្ទិសជូនម៉ាម៉ង់តែមួយ ទោះបីម៉ាម៉ង់មិន

មែនជាវិរៈនារីដែលបានបំពេញភារៈកិច្ចជូនជាតិក៏ដោយ ប៉ុន្តែម៉ាម៉ង់របស់កូនបាន

ពរពោះរយៈពេល៩ខែ និងមានកាតព្វកិច្ចចិញ្ចឹមបីបាច់ថែទាំកូនៗ ព្រមទាំងមានភារៈ

កិច្ចជាស្ត្រីមេផ្ទះដ៏ធំធេងណាស់ និងជាមាតាដ៏ល្អពិសេសណាស់សម្រាប់បុត្រីបុត្រា

ទាំងដប់ពីរ (១២) រូប។

ពិតណាស់ គេអាចវាស់ជម្រៅមហាសាគរ និងអាចស្ទង់សីតុណ្ហភាពក្នុងលោកបាន

ប៉ុន្តែគេមិនអាចវាស់និងស្ទង់ទំហំនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់អ្នកម្តាយចំពោះកូនៗ

ទាំងអស់របស់អ្នកម្តាយដ៏មានគុណបានឡើយ។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម៉ាម៉ង់ចំពោះ

កូនមានទំហំធំធេងនិងមានជម្រៅជ្រៅជាមហាសាគរទៅទៀត។

រាល់គ្រាដែលអ្នកផងសរសើរថា កូនមានចរិតទន់ភ្លន់ គួរសមគោរពចាស់ទុំ និងមិន

ប្រកាន់ឬកពារឆ្មើងឆ្មៃ និយាយស្តីដោយប្រើពាក្យគួរសមចំពោះជនានុជនទួទៅ

មិនថាញាតិមិត្តសាច់បង្កើតនិងសាច់ថ្លៃដោយមិនរើសមុខ និងមិនរើសឋានៈយស

សក្តិ ទ្រព្យធន ឬក៏សរសើរថា កូនមានសណ្តាប់ធ្នាប់ប្រសប់រៀបចំទុកដាក់ចេះតុប

តែងផ្ទះចេះដេរប៉ះសម្លៀកបំពាក់ និងប៉ាក់ព្រមទាំងចេះធ្វើម្ហូបអាហារល្អៗខ្លះ

សម្រាប់គ្រួសារ ព្រមទាំងសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវ ក្នុងពេលបុណ្យទាន។ល។

ការយល់និងដឹងកិច្ចការទាំងអស់និងការសរសើរពីអ្នកផងទាំងឡាយ តែងតែ

បណ្តាលឱ្យកូននឹកដល់ម៉ាម៉ង់តែ១គត់របស់កូន ពីព្រោះកូនបានចំណេះទាំង

នេះកូនបានមកពីអ្នកម្តាយ។ អ្នកម្តាយជាស្រី្តមេផ្ទះដែលមានសណ្តាប់ធ្នាប់

ណាស់។ សម្លៀកបំពាក់និងគ្រឿងអលង្ការសម្រាប់ប្រើនៅផ្ទះនិងចេញទៅ

ខាងក្រៅនិងសម្រាប់បុណ្យទានផ្សេងពីគ្នាមិនច្របូកច្របល់លាយឡំឡើយ។

បើយើងទាំងពីរមានលក្ខណៈប្លែកពីគ្នា គឺប្លែកត្រង់ម៉ាម៉ង់ជាអ្នកយឺត ឯកូនជា

អ្នករហ័សរហួនតែប៉ុណ្ណោះ។ នេះជាការបរិយាយសង្ខេប តែកូនមានសង្ឃឹម

ថា និងមានការរៀបរាប់ពិស្តារនៅ ក្នុងរឿង«ខ្ញុំជាស្រី»ដែលជារឿងរ៉ាវទាក់

ទងនឹងខ្សែជីវិតពិតរបស់កូន។ ការស្តាយខ្លាំងបំផុតរបស់កូន គឺការគ្មាន

ឱកាសបានសរសេររឿងរ៉ាវទាំងនេះក្នុងពេលដែលម៉ាម៉ង់របស់កូននៅមាន

ជីវិត។ កូនបានឃើញ MAMAN ជាញឹកញយតែក្នុងសុបិនតែប៉ុណ្ណោះ៕

ចម្រៀងវីដេអូ និពន្ធដោយ​ទី ធាវី

នេះជាលិខិតលោក​ទី ធាវីដែលផ្ញើមកខ្ញុំ

ជំរាបសួរអ្នកមីង!
 
 

ដោយសារតែការស្រលាញ់លើការតែងនិពន្ធបានធ្វើអោយខ្ញុំវិលវល់មិនអាច

គេចពីវាបានឡើយ។ ​ក្រៅពីការរអត់ធ្មត់សរសេរសៀវភៅឬប្រលោមដោយ

គ្មានកម្រៃចិញ្ចឹមជីវិតបានសោះនោះ ក្មួយនៅតែបន្តដោយការស្រលាញ់វា

ជានិច្ច។

លើសពីនេះទៀត ក្មួយថែមទាំងបានចំណាយប្រាក់កាសផ្ទាល់ខ្លួនដោយ

និពន្ធនិងផលិតចម្រៀងនេះ។ ទាំងនេះគឺជាបទចំរៀងនិពន្ធថ្មីៗ និងបទភ្លេង

មិនចំឡងគេ។ ក្មួយខំប្រឹងផលិតនិងតាំងចិត្តបន្តការផលិតទៅតាមលទ្ធភាព។

អ្នកមីងអាចប្រើប្រាស់ក្នុង Blog អ្នកមីងបានប្រសិនបើគិតថាវាល្អ។

សូមប្រិយមិត្តទស្សនាដោយចុចលើខ្សែខាងក្រោមនេះ
https://www.youtube.com/watch?v=sqhiIAqJs-M
https://www.youtube.com/watch?v=e3Eg8GwBbEw
https://www.youtube.com/watch?v=yPoPYIknti0

ក.ក.ន.

កំណត់ការិយាល័និពន្ធ​(ក.ក.ន.)ខ្ញុំសរសើរទឹកចិត្តក្មួយធាវីដែលបានចំណាយពេលវេលានិងថវិកា

ផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីលើកស្ទួយវិស័យសិល្បៈដ៏ថ្លៃថ្នូរនេះ។ខ្ញុំជូនពរឱ្យបំណងល្អនេះ

សម្រេចជោគជ័យដល់គោលដៅសមតាមក្តីប្រាថ្នារបស់ក្មួយ។

អរគុណក្មួយដែលមានចិត្តទូលំទូលាយចែករំលែកទស្សនិយភាពទាំងនេះ

ក្នុងប្លកអ្នកមីង៕

របាំនារីជាជួរ

គឺជារបាំមួួយដែលបានទស្សនាហើយដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាប់ចិត្ត ​ចាប់តាំងពីខ្ញុំបាន

ឃើញសិស្សនារីរួមសាលាបុទុមរាជារាំសាកដើម្បីសម្តែងក្នុងពិធីបញ្ចប់ឆ្នំាសិក្សា។

កាលនោះ ខ្ញុុំទើបតែមានវ័យ៩ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំបានឈរមើលកុមារីសិស្សរួមសាលា

រាំរបាំ<នារីជាជួរ>ទាំងក្តីរំភើបឥតឧបមា និងទាំងមានអារម្មណ៍ស្តាយសែនស្តាយ

ដែលមិនបានចុះឈ្មោះរាំជាមួយពួកគេ។

គឺចាប់តាំងពីពេលនោះហើយដែលខ្ញុំជាប់ចិត្តស្រឡាញ់សិល្បៈរបាំខ្មែរយើង

រហូតមក….

(ស្រង់ចេញពីរឿង<ខ្ញុំជាស្រី>ជីវិតពិតរបស់ខ្ញុំដែលចាប់ផ្តើមសរសេរហើយ។)