វិយោគកថាពិធីឈាបនកិច្ចសពអ្នកនិពន្ធ អ៊ុំ សុផានី

នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំបានទទួលសារអ្នកគ្រូ​ ស៊ិម ចាន់យ៉ា ដែលសរសេរប្រាប់ខ្ញុំក្នុងហ្វេសប៊ូក ថា «សុផានីឈឺធ្ងន់​ និង សុំឱ្យ​អធិស្ឋានឱ្យសុផានី» ខ្ញុំក៏បានអធិស្ឋានភ្លាម ប៉ុន្តែ ខ្ញុំអធិស្ឋានបានតែម្តងគត់​ មិនអស់ចិត្ត អន្ទះសាពេក​ក៏ឡើងមកបើកមើលសារអ្នកបង ចាន់យ៉ា ជាថ្មី ស្រាប់តែពុទ្ធោអើយ! សារនោះបានសរសេរផ្តល់ដំណឹងមកខ្ញុំថា «សុផានីបានចូលមរណភាពទៅហើយ»  ព្រះអើយ!​ ខ្ញុំសឹងតែគាំងបេះដូង ។

ក្បាលខ្ញំឡើងក្តៅ ហើយខ្ញុំដឹងថាសរសៃឈាមខ្ញុំកំពុងតែហូរ ។ ខ្ញុំមិនដែលប្រទះហេតុការណ៍គួរឱ្យភ័យដូច្នេះក្នុងសិរសាខ្ញំឡើយ។ ខ្ញុំក៏អធិស្ឋានសុំព្រះអង្គសង្គ្រោះខ្ញុំ​ក្នុងពេលនោះ ហើយក៏ចូលទៅសម្រាកលើពូក និងយកប្រដាប់ស្ទង់ឈាមមកវាស់មើល។ ឈាមខ្ញុំឡើងដល់ទៅជាង១៦។ នេះគឺមកពីការតក់ស្លុតនិងសោកស្តាយបំផុត ព្រោះខ្ញុំមិនដែលនឹកគិតសោះថា​​ មិត្តនារីសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ អ៊ុំ សុផានី ចាកលោកនេះរហ័សដល់ម្លឹង… អនិច្ចំ រូបំ អនត្តា…៕

សូមអញ្ជើញអានសំណេរខ្លី​របស់ ហេង ឧត្តម ដែលបានចូលរួមផ្ទាល់ក្នុងឱកាសដ៏សោកសៅរន្ធត់និងក្រៀមក្រំនោះ ដែលខ្ញុំបានស្នើសុំអត្ថបទជាពិសេសសម្រាប់គេហទំព័ររបស់ខ្ញុំ។ អរគុណឧត្តម។

សូមបញ្ជាក់ថា តាមពិតឧត្តមនៅសិក្សាក្នុងប្រទេសបារាំងឯណេះ។ ក្នុងពេលវិស្សមកាលនេះ យុវនិស្សិតនេះ ទៅភ្នំពេញក៏ជួនចំព្រឹត្តការណ៍ដ៏រន្ធត់នេះ។ ខ្ញុំសូមឧទ្ទិសអត្ថបទខាងក្រោមនេះជូនវិញ្ញាណខ័ន្តមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំ អ៊ុំ សុផានី៕

អ្នកនិពន្ធ អ៊ុំ សុផានី កំពុង​កាន់​ចែក​រំលែក​បទពិសោធ​នៅ​ក្នុង​វេទិកា​ប្រកាស​ពាន​រង្វាន់​អក្សរសិល្ប៍​សន្តិភាព នៅ​ភ្នំពេញ ឆ្នាំ​២០១៨

អ្នកនិពន្ធ អ៊ុំ សុផានី កំពុង​កាន់​ចែក​រំលែក​បទពិសោធ​នៅ​ក្នុង​វេទិកា​ប្រកាស​ពាន​រង្វាន់​អក្សរសិល្ប៍​សន្តិភាព នៅ​ភ្នំពេញ ឆ្នាំ​២០១៨

xxxxxx

លោកស្រី អ៊ុំ សុផានី បាន​ទទួល​អនិច្ចកម្ម នៅ​ថ្ងៃទី២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៨ ត្រូវនឹងថ្ងៃ៤ រោច ខែជេស្ឋ ឆ្នាំច សំរឹទ្ធិស័ក ព.ស. ២៥៦២ វេលាម៉ោង៩.៣៧ នាទីព្រឹក នៅ​រាជធានីភ្នំពេញ​។  មច្ចុរាជបានផ្តាច់​ជីវិត​របស់​អ្នក​និពន្ធខ្មែររូបនេះ ឱ្យឃ្លាតឆ្ងាយស្នាមញញឹម​របស់​ឧត្តមស្វាមី កូនចៅ ញាតិមិត្តរួមអាជីព សិស្ស​ និងជនរួមជាតិខ្មែរ។

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស ប្រចាំប្រទេសបារាំង ​(AEKE) បាន​បាត់បង់ដ៏​ធំ នូវ​អតីតជ័យលាភីរង្វាន់កិត្តិយសរង្វាន់សន្តិភាព មួយ​រូប​ដ៏​ឆ្នើម​។ លោកស្រី អ៊ុំ សុផានី បានទទួលកិតិ្តយជា​ម្ចាស់​ពាន​រង្វាន់​អក្សរសិល្ប៍​សន្តិភាព​នេះ តាម​រយៈ​វណ្ណកម្ម​«​លោហិតតែមួយ» និង«អ្នកណា​ជា​ម្តាយ​ខ្ញុំុ?» នៅឆ្នាំ១៩៩៧ និង​ឆ្នាំ​២០០០។

មជ្ឈដ្ឋាន​អ្ន​កអក្សរសាស្ត្រ​បាន​បាត់​បង់​អ្នកនិពន្ធ​ដ៏​ឆ្នើម​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​សោកស្តាយ​ជាទីបំផុត។​

ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ ជា​ប្រធាន​សមាគម ខ្ញុំ​មាន​ក្តី​សោកស្តាយនិងក្រៀមក្រំ​ជា​ពន់​ពេក ស្ទើរតែ​រក​អ្វី​នឹង​ថ្លែង​ពុំ​បាន នៅ​គ្រា​ដែលបានបាត់បង់មិត្ត​ភក្តិ​ជា​ស្រឡាញ់ មិត្ត​ដែល​យល់​ចិត្ត និង​ជា​អ្នក​រួម​អាជីព​តែងនិពន្ធ​ដ៏​មោះមុត​។ 

ខ្ញុំ​សោក​ស្តាយ​ដែល​ពុំ​អាច​នឹង​ចូល​រួមបុណ្យ​សព ដែល​ការ​​ជូន​ដំណើរ​មិត្ត​នៅក្នុង​ដំណើរ​ចុង​ក្រោយ​បំផុត​នេះ។ ប៉ុន្តែ ពាក្យ​សម្តី សូរ​សព្ទ​ចម្រៀង​ និង​អនុវស្សាវរីយ៍របស់ សុផានី នៅតែ​ឮរងំ​ក្នុង​ត្រចៀក​របស់ខ្ញុំ។ អ្នកនិពន្ធ សុផានី ដ៏ក្លាហាន នៅតែ​ញញឹម​ស្រស់​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ​ ហើយ​គឺ​នៅ​ថ្មីៗនៅឡើយ។​

សូម​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​មិត្ត បាន​ទៅ​សោយ​សុខ​!!

ការជួប​ជុំ​គ្នា​នៅគេហដ្ឋាន​របស់ អ៊ុំ សុផានី។ ពីពេល​នេះទៅ ការ​ជួប​ជុំ​ដ៏​សប្បាយ​រីករាយ​បែបនេះ គ្មាន​ទៀតទេ សុផានី អើយ!! អាណិត​មិត្ត​ណាស់!

ការជួប​ជុំ​គ្នា​នៅគេហដ្ឋាន​របស់ អ៊ុំ សុផានី។ ពីពេល​នេះទៅ ការ​ជួប​ជុំ​ដ៏​សប្បាយ​រីករាយ​បែបនេះ គ្មាន​ទៀតទេ សុផានី អើយ!! អាណិត​មិត្ត​ណាស់!

អ៊ុំ សុផានី ខ្ញុំបុិច ​សង្វាវ៉ាន ទឹង សុខា និង ស៊ិម ចាន់យ៉ា

អ៊ុំ សុផានី ខ្ញុំបុិច ​សង្វាវ៉ាន ទឹង សុខា និង ស៊ិម ចាន់យ៉ា ក្នុងឱកាសទទួល​ទាន​អាហារ​ថ្ងៃត្រង់​ជុំគ្នា នៅ​ភោនីយដ្ឋាន​មួយ នៅភ្នំពេញ​។​

 

Advertisements

ច្បាប់ស្រី និពន្ធដោយកវីបណ្ឌិត មឺុន ម៉ៃ និង​វិភាគដោយបណ្ឌិត វ៉ាន់ឌី កាអុន

ថត​ក្រ​ប​ដោយ ឃុត សុខឿន

ថត​ក្រ​ប​ដោយ ឃុត សុខឿន

បណ្ឌិត វ៉ាន់ឌី កាអុន បានវិភាគពីវណ្ណកម្មកំណាព្យ «ច្បាប់ស្រី និពន្ធដោយកវីបណ្ឌិត មឺុន ម៉ៃ» ហើយ​បាន​ផ្សាយនៅវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិ RFI កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មកនេះ ក្នុង​នាទី​អក្សរសិល្ប៍​ខ្មែរ។

នៅក្នុងអក្សសិល្ប៍ខ្មែរគេឃើញមានពាក្យប្រៀបប្រដៅម្យ៉ាងដែលហៅថា ច្បាប់ស្រី។ អ្នកប្រាជ្ញបណ្ឌិតខ្មែរ ហាក់បី​ដូច​ជា​យក​ចិត្ដ​ទុក​ដាក់​​អំពី​ការ​អប់​រំ​ស្ដ្រី​ភេទ​នេះ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្លា។ ព្រះ​មហា​ក្សត្រ​ខ្មែរ​ពីរ​អង្គ​គឺ ព្រះ​រាជ​សម្ភារ និង​ព្រះ​បាទ​សម្ដេច​ហារីរៈ​រាមា​រិស្ស​រា​ធិប​តេយ្យ​ព្រះ​អង្គ​ឌួង​ ក៏​ហាក់​បី​ដូច​ផ្ដល់​សារ​សំខាន់​ពិសេស​ទៅ​អោយ​ដល់​ការ​អប់​រំ​នេះ​ដែរ។ នេះ​ជា​ការ​ធម្មតា​ទេ​ ព្រោះ​សង្គម​ខ្មែរ​ជា​សង្គម​មាតា​ធិប​​តេយ្យ គឺ​ស្រី​មាន​តួនា​ទី​ដឹក​នាំ​ដ៏​សំខាន់ បើ​ស្ដ្រី​មាន​ឥរិយា​បថ​បែប​ណា គ្រួសារ​និង​សង្គម​ទាំង​មូល​ក៏​មាន​លក្ខណៈ​បែប​នោះ​ដែរ។ ក៏​ប៉ុន្ដែ​គេ​សង្កេត​ឃើញ​ផង​ដែរ​ថា ពាក្យ​ទូន្មាន​ទាំង​ឡាយ​នោះ យក​ចិត្ដ​ទុក​ដាក់​ជា​ពិសេស​អំពី​ទំនាក់​ទំនង​រវាង​ប្ដី​និង​ប្រពន្ធ​។

នៅថ្ងៃអាទិត្យនេះខ្ញុំសូមលើក​ឡើង​អំពី​ច្បាប់​ស្រី របស់​បណ្ឌិត​ម៉ឺន ម៉ៃ ដែល​ត្រូវ​គេ​បញ្ចូល​មក​ក្នុង​កម្ម​វិធី​សិក្សា​អក្សរ​សាស្ដ្រ​ខ្មែរ​នៅ​តាម​សាលា​រៀន​។ ក្រៅ​ពី​ប្រៀន​ប្រ​ដៅ​ស្រី​ជា​ភិរិយា អោយ​គោរព​ប្ដី​គ្រប់​ប្រការ បណ្ឌិត​ម៉ឺន​ម៉ៃ​បាន​លើក​ឡើង​អំពី​ប្រភព​នៃ​ការ​សៅ​ហ្មង​ ៣​យ៉ាង ដែល​លោក​​ហៅ​ថា​ភ្នក់​ភ្លើង​ទាំង​បី គឺ​១ យក​រឿង​មិន​ល្អ​ពី​ក្រៅ មក​ដុត​អោយ​ឆេះ​សន្ធោស​ន្ធៅ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ រឺ​ក៏​យក​រឿង​ខាង​ក្នុង​ផ្ទះ​ទៅ​អុច​បង្កាត់​អោយ​ឆេះ​នៅ​ខាង​ក្រៅ។ ​ប្រភព​រឿង​សៅ​ហ្មង​ទី​ពីរ​គឺ ការ​ប្រើ​ពាក្យ​ពេចន៍ មិន​គួរ​គប្បី​ចំពោះ​មាតា​បិតា និង​ការ​មិន​រវល់​ញិក​ញ៉ុក ក្នុង​ការ​ផ្គាប់​ចំណី​អាហារ​ដល់​ឪពុក​ម្ដាយ និង​ប្ដី ។ អំពើ​សៅ​ហ្មង​ទី៣ កើត​ចេញ​មក​ពី​ការ​រួម​រក្ស​ជា​មួយ​ប្ដី គឺ​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​អោយ​ស្វាមី​អាក់​អន់​ស្រពន់​ចិត្ដ​ឡើយ​។

ដោយ​អនុ​វត្ដ​ពាក្យ​ទូន្មាន​ជា​មូល​ដ្ឋាន​ទាំង​ឡាយ​នេះ សង្គម​បូរាណ​ខ្មែរ​មាន​លក្ខណ​ដ៏ល្អ​ប្រពៃ រី​ឯ​បុរស​វិញ​តាម​រយ​ច្បាប់​ប្រុស​របស់​បណ្ឌិ​ម៉ៃ​ដដែល ក៏​ត្រូវ​ប្រកាន់​ឥរិ​យាបថ​អោយ​បាន​សម​សួន​ដែរ ទើប​រក​ភាពសុខ​ក្សេម​ក្សាន្ដ​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​បាន​។

យ៉ាង​ណា​មិញ​រឿង​រាវ​សៅ​ហ្មង​ទាំង​ឡាយ​ដែល​កើត​ឡើង​ក្នុង​គ្រួសារ ក៏​កើត​ឡើង​បណ្ដាល​មក​ពី​ការ​មិន​គោរព​ក្រិត​ក្រម​ទាំង​ឡាយ​នោះ​ដែរ​។ រី​ឯ​បញ្ហា​ដែល​ចោទ​ឡើង​ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ គឺ​សំនួរ​ដែល​ថា ហេតុ​ដូចម្ដេច​បាន​ជា​ប្រពន្ធ​ត្រូវ​គោរព​ផ្គាប់​ផ្គុន​ប្ដី​ដល់​ថ្នាក់​នេះ បើ​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​មាន​សេរី​ភាព រឺ​ឥស្សរ​ភាព​រៀង​ៗ ខ្លួន​នោះ​។

តាម​ការ​ពិត​បណ្ឌិត​ម៉ឺន​ម៉ៃ​ចង់​និយាយ​អំពី​ក្បួន​ចិត្ដ​សាស្ដ្រ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​អំពី​អាថិ៍​កំបាំង​ដែល​ជា​កត្ដានៃ​ទំនាក់​ទំនង​ល្អរ​វាង​ប្ដី​និង​ប្រពន្ធ ហើយ​ដែល​ជា​មូល​ដ្ឋាន​នៃ​វប្បធម៌ និង​អរិយ​ធម៌​ខ្មែរ។ តាម​ការ​ពិត​ផ្ទុយ​ពី​មតិ​ទូ​ទៅ សង្គម​ខ្មែរ​ជា​សង្គម​ដែល​ស្រ្ដី​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ និង​ចាត់​ចែង​កិច្ច​ការ​គ្រប់​សារ​ពើ។ ទោះ​បី​មាន​ការ​កៀប​សង្កត់ ផ្ចាញ់​ផ្ចាល​ពី​សំណាក់​ចរន្ដ​បិតា​ធិប​តេយ្យ​ ដែល​មក​ពី​ចិន និង​ឥណ្ឌៀ​ក្ដី ហើយ​ទោះ​បី​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​មក​ពី​អ៊ឺរ៉ុប​ក្ដី​ ក៏​សង្គម​ខ្មែរ​ នៅ​តែ​ស្ថិត​នៅ​ជា​​សង្គម​មាតា​ធិប​តេយ្យ​ដដែល។ ស្ដ្រី​ដែល​ជា​ប្រពន្ធ រឺ​មាតា​ នៅ​តែ​ស្ថិត​នៅ​ជា​អ្នក​សំរេច​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​ដដែល​ជា​ដដែល។ រី​ឯ​ច្បាប់​ក្បួន​របស់​ម៉ឺន​ម៉ៃ មាន​គោល​ដៅ​ពីរ​ផ្ទុយ​គ្នា​ជា​មូល​ដ្ឋាន គឺ​ផ្ដល់​ទៅ​អោយ​ស្រ្ដី​ជា​ភរិយា នូវ​លទ្ធ​ភាព រឺ​អំណាច​ចិត្ដ​សាស្ដ្រ​គ្រប់​គ្រាន់​ សំរាប់​គ្រប់​គ្រង​គ្រួសារ​ផង ហើយ​ធ្វើ​ការ​គៀប​សង្កត់​ទៅ​លើ​ឥស្សរ​ភាព​របស់​ស្ត្រី​ផង​ដែ។រ ហើយ​នេះ​មិន​ខុស​ប៉ុន្មាន​ពី​ក្បួន​នយោ​បាយ​សំរាប់​គ្រប់​គ្រង​ប្រ​ទេស​នោះ​ទេ។ ម៉ឺន​ម៉ៃ​ បាន​បង្ហាញ​អោយ​ឃើញ​ជា​អាទិ​ថា អំណាច​របស់​ស្រ្ដី​ទៅ​លើ​បុរស គឺ​ការ​តំរូវ​ចិត្ដ​បុរស​គ្រប់​បែប​យ៉ាង គឺ​ថា​បុរស​មិន​អាច​ចាប់​ចិត្ដ​ទៅ​លើ​អ្នក​ណា​ទៀត​បាន​ឡើយ។ បើ​ប្រពន្ធ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ គោល​ការណ៍​ទាំង​អម្យាល​មាណ​នោះ ជា​ពិសេស​នៅ​ក្នុង​ការ​រួម​រក្ស​ស្នេហា។ ដូច្នេះ​ឃើញ​ថា គោល​ការណ៍​ទាំង​នោះ ជា​ការ​បង្កើត​នូវ​សម្ផស្ស​មួយ​ដ៏​ខ្លាំង​ខ្លា សំរាប់​នារី​ខ្មែរ​។

នៅ​ក្នុង​វប្ប​ធម៌​អរិយ​ធម៌​ខ្មែរ​សុទ្ធ​សាទ ចរន្ដ​ចរិយា​មាយាទ​ទន់​ភ្លន់​ ជា​សោភណ្ឌ​សាស្ដ្រ​មួយ​ប្រ​ភេទ​ដែល​ទាក់​ទាញ​អារម្មណ៍​អ្នក​ផង​ទាំង​ពួង។ ប៉ុន្ដែ​ក៏​ជា​អាវុធ​មួយ​ដ៏ស្រួច​ស្រាវ​ផង​ដែរ នៅ​ក្នុង​ករណី​ដែល​គេ​យក​ទៅ​ប្រើ​សំរាប់​គោល​ដៅ​ផ្សេង​ៗ​ទៀត ក្រៅ​ពី​ការ​កសាង​សុភ​មង្គល​ក្នុង​គ្រួសារ។ ពាក្យ​ខ្មែរ​តែង​ពោល​ថា ក្ដៅ​ស៊ី​រាក់ ត្រជាក់​ស៊ី​ជ្រៅ រឺ ទឹក​ត្រ​ជាក់ ត្រី​កុម​​ជា​ដើម។​ ទាំង​នេះ​តាម​ការ​ពិត​ទៅ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ក្បួន​ចិត្ដ​សាស្ដ្រ​សំរាប់​សង្គម​ខ្មែរ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។

ជួសជុលអង្គរ​ទំនុកច្រៀងនិពន្ធដោយកវី អ៊ីវ ​ហួត

 

PHOTO IV HUOT ORIGINAL

១- យើងកើតជាខ្មែរស្រឡាញ់ខ្មែរ

ជាតិយើងៗថែឱ្យសុខសប្បាយ

មានបានគ្រប់គ្នាទឹកមុខរីករាយ

សប្បាយចាយវាយចិញ្ចឹមគ្រួសារ។

២ – យើងបើកទ្វារចិត្តទទួលវប្បធម៌

ចំណានបវរល្អផុតលោកា

នៃទ្វីបទាំងប្រាំចងចាំរចនា

ចែកចេញគ្រប់គ្នាបំផុុសអង្គរ។

បន្ទរ  – យើងបណ្តាក់ខ្យងក្មេងចាស់ប្រុសស្រី

ប្រឌិតហើយឆ្នៃបង្កើតបង្ករសម្បត្តិសម្បូរណ៍

សប្បាយនគរជួសជុលអង្គរជាមួួយលោកា។

៣  – យើងចងគម្ពីសាមគ្គីសេដ្ឋកិច្ច

ក្បួនសង្គមកិច្ចសេរីថ្លៃថា្ល

បណ្តុះអ្នកប្រាជ្ញគ្រប់ផ្នែកវិជ្ជា

ជួយកម្ពុជាគ្រាប៉ាស៊ីហ្វីក៕

ដកស្រង់ចេញពីថាសចម្រៀង «នឹកស្រុក» NOSTALGIE

Collection MERVEILLES D’ANGKOR

Angkor Phnom Penh 2000

អង្គរ-ភ្នំពេញ-ប៉ារីស៍

 

 

 

 

“ពេលដែលត្រូវឃ្លាត”

នេះគឺជាចម្រៀងពិរោះបំផុតដែលខ្ញុំ​ស្រឡាញ់
ហើយបានយកទៅចាក់ផ្សាយក្នុងវិទ្យុបារាំងអន្្តរជាតិRFI ខេមរភាសា / RFI Khmerផង។
ទំនុកច្រៀង៖ កវី ព្រឿង ប្រណីត
បទភ្លេង៖ ឯល ប៊ុណ្ណា
 ច្រៀង ៖ ឯក ស៊ីដេ

លោកគ្រូ ប៊ុន ថាន់​ និងភរិយាសក់ អៀងព្រមទាំងកូន ប្រុសម៉ុង ហ្វី អនុស្សាវរីយ៍១ក្នុងពេលភៀសខ្លួន ដែល មិនអាចបំភ្លេចបានឡើយនៅភូមិនួនញ៉ាងប្រទេសលាវ

ខាងក្រោមនេះជាទំព័រដួងចិត្តដែលភរិយារបស់លោកគ្រូប៊ុន​ថាន់បានសរសេរទុក

ឱ្យខ្ញុំជាអនុស្សាវរីយ៍នៅក្នុងពេលដែលយើងបានស្គាល់គ្នានិងបានរស់នៅជាមួួយគ្នា

ក្នុងសាលាឆាន់ដ៏កញ្ចាស់មួយដែលគេបោះបង់ចោលក្នុងឃុុំ«នួនញ៉ាង»ប្រទេសលាវ។

សាលានោះគ្មានជញ្ជាំងទេ ជាសាលាក្នុងវាលរហោដ្ឋានមួួយដែលហ៊ុំព័ទ្ធដោយដើម

ឈើធំៗប្រៀបដូចជានៅក្នុងព្រៃស្រ្មសាន។  ក្នុងពេលយប់ម្តងៗ សម្លេងចចកវយំគួរឱ្យ

ភ័យខ្លាចខ្លាចណាស់ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះមានទីនេះក៏បិសាចលងបន្លាចទៀតផង។

ប្រុសធំដែលកូនប្រុសខ្ញុំឈឺគ្រុនក្តៅស្រែករវើរវាយថា «យក្សធំណាស់ម៉ាម៉ង់»។

(MAMANគឺជាពាក្យហៅមាតាដែលគ្រួសារខ្ញុុុំមានទម្លាប់ហៅដូច្នេះតរៀងៗមកតាំង

ពីដើម​ ដែលប្រែជាខ្មែរថា« លោកម៉ាក់ ឬអ្នកម៉ាក់​ ឬម៉ាក់ ​ឬម៉ែទៅតាមទម្លាប់​នៃការ

និយមនិងថាន:វណ្ណះនៃគ្រួសារនិមួយៗក្នុងសង្គមខ្មែរយើង)។

នៅនោះមានបីសាចលងបន្លាច។ ចំណែកឯប្អូនប្រុសខ្ញុំម្នាក់ដែលឈឺគ្រុនក្តៅដែរបាន

ឃើញមនុស្សមាឌធំៗខ្ពស់កាប់ដើមចេកពន្លំលើក្បាលរបស់គេ។

ក្នុងពេលអាសន្ននោះ លោកគ្រូ ប៊ុនថាន់ដែលជាគ្រូកីឡាម្នាក់ធំខ្ពស់និងមានមនុស្សធម៌

ពេញបេះដូងបានអៀវស្វាមីខ្ញុុំដែលកំពុុងតែឈឺធ្ងន់ដើរមិនរួចពីភូមិមឿងភីនទៅភូមនួនញ៉ាង

ដែលមានចម្ងាយ១០គីឡូម៉ែត្រ ព្រោះ ​នៅទីនោះមានផ្ទះពេទ្យ។ សមាជិកគ្រួសារខ្ញុុំដែលមាន

ចំនួន១៨នាក់ត្រូវជំងឺគ្រុនចាញ់នៅតែខ្ញុំម្នាក់គត់។

ក្រុមគ្រួសារខ្ញុុំទាំងមូលមិនអាចបំភ្លេចគុណបំណាច់របស់លោកគ្រូប៊ុនថាន់ក្នុងគ្រាដ៏កំសត់

វេទនានេះបានឡើយ។ យើងតែងតែនឹកនិងស្វែងរកចង់ជួបលោកគ្រូនិងភរិយាព្រមទាំងម៉ុង

ហ្វីដែលជាកូនប្រុសរបស់លោកគ្រួនិងភរិយាឈ្មោះសក់ អៀងជានិច្ច​ ប្រសិនបើលោកគ្រូនិង

គ្រួសារនៅមានរស់រានមានជីវិតក្នុងប្រទេសណាក៏ដោយ។

សូមទាក់ទងតាមសារអេឡិចត្រូនិចនេះ​ aeke.sp@gmail.comនិងតាមគេហទំព័រនេះ៕

 

អក្្សរខ្មែរ​​ ស្រង់ចេញពីល្បែងប្រឡែងពាក្យ ​ដោយកវីអ៊ីវ​ហួត

អក្សរខ្មែរមានព្យញ្ជន:

សាមសឹបបីជាក់កំណត់ត្រា

ចំនួនព្រលឹងជាតិខេមរា

ព្រលឹងលិលាអង្គរវត្ត៕

 

រូបភាព

អ្នកគ្រូបណ្តូលចិត្ត​ ដោយ យឹម​ កិច្ចសែ