អក្សរសាស្ត្រខ្មែរចែងចាំនៅក្រៅស្រុក និពន្ធដោយបណ្ឌិតយឹម ​កិច្ចសែ និងរចនារំលេចដោយលោក សំ វិជ្ជា

បណ្ឌិតយឹម កិច្ចសែតែងតែលើកទឹកចិត្តខ្ញុំក្នុងកិច្ចបំរើអក្សរសាស្ត្រខ្មែរចាប់

ពីឆ្នាំ១៩៦៨ក្នុងមាតុប្រទេសកម្ពុជារហូតមកដល់ប្រទេសបារាំងក្នុងវិទ្យុអាស៊ី

ផ្នែកការការផ្សាយភាសាខ្មែររៀងរាល់រាត្រីព្រហស្សត៍ជាមួួយលោកប៉ិច ឈុន

ស្វាមីខ្ញុំដោយស្ម័គ្រចិត្ត​​ឥតកម្រៃរយះពេល៤ឆ្នាំ។

បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានប្រឡងជាប់ចូលធ្វើការជាអ្នកសារពត៌មានក្នុងវិទ្យុបារាំង

អន្តរជាតិRFI«RADIO FRANCE INTERNATIONALEផ្នែកការ

ផ្សាយភាសាខ្មែរ» ក្នុងរដ្ឋធានីប៉ារីសនៃប្រទេសបារាំងចាប់ពីខែមីនាឆ្នាំ

១៩៩៣រហូតដល់ពេលខ្ញុំចូលនិវត្តិន៍នៅខែមករាឆ្នាំ២០១០…គឺជាង១៨ឆ្នាំ៕

Afficher la suite

Aucun texte alternatif disponible.

Vichea Sam Chunborrotes est avec Guechse Yim et 3 autres personnes.

អក្សរសាស្រ្តខ្មែរចែងចាំងនៅក្រៅស្រុក (ដោយ យឹម-កិច្ចសែ) Re-post

 

    1. 606 éléments à examiner
    2.  

      Intro

       

      Ajoutez une courte bio pour vous présenter.

      Ajouter une bio

       

      Photo de Sangwawann Pech.
      Photo de Sangwawann Pech.
      Photo de Sangwawann Pech.
      Photo de Sangwawann Pech.
      Photo de Sangwawann Pech.

       

      pechsangwawann.wordpress.com

       

នេះឬចិត្តប្រុស?វណ្ណកម្មទី១របស់ខ្ញុំផ្សាយឆ្នាំ១៩៦៨

ខ្ញុំ​បានចាប់ផ្តើមបម្រើអក្សរសាស្រ្តជាតិយើងតាំងពីឆ្នាំ១៩៦៨ គីតាំងពីក្នុងយុវវ័យម្ល៉េះដោយបានសរសេររឿងពិតមួួយរបស់នារីម្នាក់ដែលរៀនក្នុងវិទ្យាល័យព្រះយុគន្ធរដូចខ្ញុំដែរ តែគេរៀនថ្នាក់ធំជាងខ្ញុំ។ កាលនោះ ខ្បាននិពន្ធរឿង«នេះឬចិត្តប្រុស?»ប្រើរហស្សនាមថា«​ព្រហ្ម​ សុទ្ធធីតា»ចេ្ផញផ្សាយនៅឆ្នាំ១៩៦៨តាមសារព័ត៌មាន«កោះសន្តិភាព»ដែលមានលោក«ជូ ថានី»ជាចាងហ្វាង។ ក្នុងឆ្នាំដដែលនោះ ប្រលោមលោកទី១របស់ខ្ញុំនេះត្រូវបានលោកម៉ៅ ប៊ុនថនសុំយកទៅផ្សាយក្នុង«នាទីភាគនិទានរឿងប្រលោមលោក»តាមរលកអាកាសនៃវិទ្យុជាតិនៅភ្នំពេញរយះពេល៣ខែទើបចប់។ សូមបញ្ជាក់ដែរថា​ លោក«ម៉ា ឡៅពី»បាននិពន្ធចម្រៀង១បទដែលមានចំណងជើងថា​«នេះឬចិត្តប្រុស?»ដែលច្រៀងដោយអ្នកស្រិ«សូ​ សាវឿន»​ដែលរស់នៅប្រទេសបារាំងសព្វថ្ងៃនេះ។ខ្ញុំនឹងសរសេរលំអិតក្នុងសៀវភៅជីវប្រវត្តិរបស់ខ្ញុំដែលត្រូវសរសេរឆ្នាំនេះក្រោយពីបានសរសេរចប់រឿងពិតក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៍ជាមួយប្អូនស្រិខ្ញុំ២នាក់ដោយប្រើនាមត្រកូលផ្ទាល់ខ្លួនគឺ«ព្រហ្ម»ដើម្បីជាមធ្យោបាយរក មិត្តរួមថ្នាក់តាំងពីបថមសិក្សា អនុវិទ្យាល័យនិងវិទ្យាល័យ មិត្តនារីនិងមិត្តរួមថ្នាក់ក្នុងអនុវិទ្យាល៏យ វិទ្យាល័យ​ និង«មហាវិទ្យាល័យនិតិសាស្ត្រនិងវិទ្យាសាស្រ្តសេដ្ឋកិច្ច» មហាវិទ្យាល័យអក្សរសាស្ត្រនិងមនុស្សសាស្រ្»ព្រមទាំង«មហាវិទ្យាល័យគរុកោសល្យ»ត្រូវបែកគ្នាព្រោះតែសង្គ្រាមនិងការភៀសខ្លួនចេញពីមាតុភូមិកំណើតដើម្បីគេចចេញពីរបបប្រល័ួយពូជសាសន៍។«។ សូមជ្រាបបដេរថា​ ក្រោយពីរៀបការ ខ្ញុំពាក់ឈ្មោះស្វាមីីទាំងមូលគឺ «ប៉ិច ឈុន»នៅភ្នំពេញ​ (មិនដុចនៅ ស្រុកបារាំងទេ ស្រី្តដែលរៀបការពាក់នាមត្រកូលស្វាមី គឺ ប៉ិច និងប្រើអត្តនាមរបស់ខ្លួនដដែល«ប៉ិច ​សង្វាវ៉ាន»គឺឈ្មោះដែលខ្ញុំប្រើរាល់ថ្ងៃ ​)។
«ក្នុងវិស័យអក្សរសាស្ត្រ ខ្ញុំបាននិពន្ធរឿង«នេះឬចិត្តប្រុស?»ឆ្នាំ១៩៦៨ដោយដាក់រហស្សនាមថា «ព្រហ្ម សុទ្ធធីតា»។ គឺជារឿងរបស់នារី២នាក់ដែលបាននិយាយរឿងពិតរបស់គេប្រាប់ខ្ញុំ ។ ម្នាក់នៅភ្នំពេញនិងម្នាក់
ទៀតនៅព្រៃវែង។
អនុស្សាវរីយ៍១ដែលចាំមិនភ្លេចគឺ កាលនោះ មានអ្នកស្តាប់រឿងប្រលោមលោកដែលជាវណ្ណកដំបូងរបស់ខ្ញុំម្នាក់
បានតែងចម្រៀងខ្ញុំ១បទបន្ទាប់ពីរឿងនេះបានផ្សាយតាមសារព័ត៌មាន«កោះសន្តិភាព»ដែលមានលោក«ជូ ថានី»ជាចាងហ្វាង។
ក្នុងឆ្នាំដដែលនោះ ប្រលោមលោកទី១របស់ខ្ញុំនេះត្រុវបានលោក«ម៉ៅ ប៊ុុនថន»សុំយកទៅផ្សាយក្នុង
«នាទីភាគនិទានរឿងប្រលោមលោក»តាមរលកអាកាសនៃវិទ្យុជាតិនៅភ្នំពេញរយះពេល៣ខែទើបចប់។ សូមបញ្ជាក់ដែរថា​ លោក«ម៉ា ឡៅពី»ក៏បាននិពន្ធចម្រៀង១បទមានចំណងជើងថា​«នេះឬចិត្តប្រុស?»។ បទនេះច្រៀងដោយអ្ន្នកស្រីសូ សាវឿន
កាលនោះ អ្នកស្តាប់របស់ខ្ញុំម្នាក់ឈ្មោះ «ជា ម៉ាក់លីន»បាននិពន្ធបទ «សំណោកយុុវនារីនិពន្ធ»ដើម្បីលើក
ទឹកចិត្តខ្ញុំក្រោយពីបានដឹងថា«មានអ្នកស្តាប់ម្នាក់នៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំងឈ្មោះ«ឃ្នុះ ទាំ»បានទិទៀនថា«ខ្ញុំសរសេរ
រឿងពិតរបស់ខ្ញុំហើយបង្អាប់ប្រុសៗ»។ ខ្ញុំតូចចិត្តពេកក៏បាននិយាយជម្រាបអ្នកស្រី«ជា ​ម៉ាក់លីន»​អ្នកស្តាប់ម្នាក់
ដែលសរសើររឿងដែលខ្ញុំនិពន្ធដំបូងនេះ។​ អ្នកបង ជាម៉ាក់លីនក៏បាននិពន្ធទំនុកច្រៀង១តាមលំនាំបទ«នេះឬចិត្
ប្រុសដាក់ចំណងជើង«សំណោកយុវអ្នកនិពន្ធនារី»។ បទនេះមានទំនុកថា
«គ្រាន់តែខ្ញុំចងក្រងប្រលោមលោក
មតិគគោកពេបជ្រាយជេរស្តី
គិតទៅនារីគ្មានសិទ្ធសេរី
បើចង់ធ្វើល៏អ្វីក៏ខុសទាំងអស់។
ខំរៀនពីតូចរហូតពេញវ័យ
វិជ្ជាថ្លាថ្លៃគ្មានបានការសោះ
សាកល្បងចំណេះប្រែក្លាយជាខុស
គេចោទដាក់ទោសថាខុសក្រិត្យក្រម»
ខ្ញុំនឹងសរសេរលំអិតក្នុងរឿង «ខ្ញុំជាស្រី»ដែលត្រូវនិពន្ធឆ្នាំ២០១៨នេះ។
ផ្ទះអ្នកបងជា ម៉ាក់លីនដែលជាអ្នកនិពន្ធបទនេះ ដើម្បីលើកទឹកចិត្តខ្ញុំ ស្ថិតនៅម្តុំអាគារអាយស្ម័យយានកម្ពូជា។​ខ្ញុំសង្ឃឹមថានិងបានទទួលដំណឹងពីអ្នកបង៕

បទសម្ភាសន៍​កវី អ៊ីវ ហួត អនុប្រធាន​សមាគម​អ្នកនិពន្ធ​ខ្មែរនៅ​បរទេស​ ប្រចាំប្រទេស​

នេះ​គឺជា​បទសម្ភាសន៍​របស់​កវី អ៊ីវ ហួត អនុប្រធាន​សមាគម​អ្នកនិពន្ធ​ខ្មែរនៅ​បរទេស​ ប្រចាំប្រទេស​ ជាមួយ​នឹង​ទូរទស្សន៍​ CNC ។ អរគុណ​លោក​អនុប្រធាន ដែល​បាន​លើកឡើងពីឈ្មោះ​ខ្ញុំ និង​សមាគម​យើង។ សូម​កោត​សរសើរ​ការ​ខំប្រឹង​ប្រែង​របស់​លោក​អនុប្រធាន។

អរគុណអ្នកនិពន្ធ ហេង ឧត្តមដែលបានជួយចុះផ្សាយបទសម្ភាសន៍នេះក្នុងគេហទំព័រ​របស់ខ្ញុំ៕​

 

វិញ្ញាណ​រូប​ចម្លាក់

វិញ្ញាណ​រូប​ចម្លាក់ ច្រៀងដោយលោក ស៊ិន ស៊ីសាមុត

និងច្រៀងឡើងវិញដោយ ថាច់ សូលី

១ – សំពាយ​ភ័ព្វព្រេង​បុពេប្រឌិត

ព្រះ​ព្រហ្ម​លិខិត​និមិត្ត​ជីវិត​មានតម្លៃ

រូប​ចម្លាក់​ឆ្លាក់​ជាប់​ដួង​ហឫទ័យ

សម្ផស្ស​សម្រស​ចរណៃ​ចង​ជា​និស្ស័យ​ឧត្តម។

 

២ – សន្តោសប្រណី​អាល័យ​មេត្តា

រស្មីតារា​បំភ្លឺ​វេហា​ចិន្តាសុខំ

សែន​ស្រណោះ ស្រណោះ​សម្តី​មុំ

សុំ​កុំ​បំភ្លេច​រូប​ខ្ញុំ​ចិត្ត​រស់​លើ​ភ្នំ​ទឹក​ភ្នែក។

 

បន្ទរ – កន្សែង​ស្នាដៃ​អូន​ប៉ាក់​

កន្សែង​ចាក់​ជូត​ទឹក​ភ្នែក

ពេល​ណា​ទឹក​នេត្រា​ហូរជ្រែក​

កន្សែង​អូន​រំលេក​បំបែក​ក្តី​ទុក្ខ​ជូន​បាន។

 

៣ – ធម្មជាតិ​ប្រណីត​លោហិត​ភក្តី​

ជួយ​ឲ្យ​ពរ​ជ័យ

ជប់​រាង​កាយ​ស្រី​ឲ្យ​មាន​វិញ្ញាណ

រូប​ចម្លាក់​សូម​អ្នក​កុំ​នឹក​ស្មាន

ថា​រៀម​បំភ្លេច​កល្យាណ

បំភ្លេច​ភព​ស្ថាន​ស្នេហ៍​អូន៕

 

អនុស្សាវរីយ៍​ក្នុង​យុវវ័យ​របស់​ខ្ញុំ​

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ស្តាប់​ចម្រៀង​ សម្រស់​ឆ្នេរកែប (បុប្ផា​ឆ្នេរកែប) ម្តងៗ អនុស្សាវរីយ៍​នៃ​យុវវ័យ​របស់​ខ្ញុំ​លេច​ធ្លោ​រស់​រវើក​ឡើងវិញ ក្នុង​ដួង​អារម្មណ៍​របស់ខ្ញុំ​ជានិច្ច។

តាម​ពិត ខ្ញុំ​គ្មាន​រឿង “ស្នេហា” ទាក់​ទង​នឹង​ឆ្នេរ​កែប​ដូច​ទំនុក​ច្រៀង​នេះទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​មាន​អនុស្សាវរីយ៍​ក្នុង​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ទាំង​មូល។ រូប​ភាព​ទាំង​អស់​ដែល​កប់​បាត់​ក្នុង​ពេល​កន្លលង​ទៅ​៤៤ឆ្នាំ​រស់​រវើក​ ជាថ្មី​ឡើងវិញ ដូច​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​បណ្តាល​ឲ្យ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​សប្បាយ​រីករាយ​ក្នុង​បេះ​ដូង​ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​វិបត្តិ​ស្នេហា​សោះឡើយ។

ស្ទើរ​តែរាល​ចុង​សប្តាហ៍ លោក​ប៉ា​តែង​តែ​នាំ​អ្នក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​និង​បុត្រីបុត្រា​ទាំង​១២នាក់​ទៅ​កម្សាន្ត​នៅក្រុង​កែប​ និង​មុជ​ទឹក​សមុទ្រ​ក្តៅ​ឧណ្ហៗ​។ ឆ្ន​១៩៦៤ ខ្ញុំ​មាន​ន័យ​១៧ឆ្នា​រៀន​ថ្នាក់​ទី​៣ទំនើប​ជជាតិ​ (Classe de 3ème) នៃ​វិទ្យាល័យ​ប្រះ​យុគន្ធរ​។

ពេល​លោក​ប៉ា​ខ្ញុំ​មាន​ប្រសាសន៍​ប្រាប់​កូនៗ​ថា “ស្អែក​ទៅ​កែប” ខ្ញុំ​រំភើប​រីករយ​ក្រៃលែង។ រាត្រី​នោះ ខ្ញុំ​គេង​មិន​លក់​វល់ភ្លឺ ព្រោះ​សប្បាយ​ចិត្ត​ពេក​។ ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​ចេញ​ពី​រាជធានី​ភ្នំពេញ​ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​កែប ទោះបី​ក្នុង​រថយន្ត​ម៉ាក់​ម៊ែរសឺដេសធុន​១៨០ (Mercedès 180) ពណ៌​ទឹក​ប្រាក់​របស់​យើង​ មាន​គ្នា​ច្រើនច​​ង្អៀត​ណែន​ក្តន់​យ៉ាងណ តែ​អំណរ​រីករាយ​​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ភ្លេច​គិត​ពីការ​ចង្អៀត​ និង​ភ្លេច​ចុក​ភ្លៅ​ដែល​ប្អូន​ស្រី​ប្រុស​តូច​ៗ​អង្គុយ​ពី​លើ។ សូម​បញ្ជាក​ថា ក្នុង​ឡាន​យើង​មាន​១៤នាក់ គឺ​លោក​ប៉ាអ្នក​ម៉ាក់​ ខ្ញុំ​និង​ប្អូន​ទាំងអស់​គ្នា​ចំនួន​១២នាក់។​

មួយ​ថ្ងៃ​ដល់​ល្ងាច​ ពួក​យើង​អង្គុយ​ត្រាំ​ទឹក​សមុទ្រ​ក្តៅ​ឧណ្ហៗ​ជិត​ឆ្នេរ​ និង​កាយ​ខ្សាច់​រើស​សំបក​គ្រំ​ និង​លៀ​។ ទឹក​សមុទ្រ​បោកបក់​ម​ប៉ះ​ប្រាណ​មួយ​កំណាត់​ខ្លួន​ គួរ​ឲ្យ​សប្បាយ​ពន់​ពេក។ ពេលវេលា​៤៤ឆ្នាំ​កន្លងទៅ​យូរយារ​ណាស់​មកហើយ ប៉ុន្តែ​អនុស្សាវរីយ៍​គ្រួសារ​នៅ​ទីក្រុង​កែប​នៅ​តែ​រស់​រវើក​។ ឆ្នាំ​២០០៨ គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ទាំងមូល​ បាន​ត្រឡប់​ទៅ​កម្សាន្ត​ក្រុង​កែប​ជា​ថ្មី ប៉ុន្តែ​ទិដ្នភាព​ទី​នោះ​ប្រែ​ផ្លាស់ខុស​ពី​មុន​ស្រឡះ ការ​រៀប​ចំ​ក្រុង​កែប​ បែប​ទំនើប​ប្រៀបដូចជា​ខ្សាច​សមុទ្រ​ដែល​ទឹក​សមុទ្រ​ផាត់​មក​កប់​ពន្លិច​អនុស្សាវរីយ៍​ដ៏​ត្រកាល​នៃ ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ គ្មាន​សល់​អ្វី​បន្តិច​សោះឡើយ សល់​តែ​រូប​ភាព​អនុស្សាវរីយ៍​ចាស់​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​ និង​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំ​សូម​អញ្ជើញ​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នកក​អាន​របស់​ខ្ញុំ​បណ្តែត​អារម្មណ៍​តាម​បទ “សម្រស់​ឆ្នេរកែប​”។ ប្រិយមិត្ត មិត្ត​នារី ដែ​ល​មាន​អនុវស្សារីយ៍​ដូច​ទំនុក​ច្រៀង​នេះ និង​អនុស្សាវរីយ៍ទាំង​ប៉ុន្មាន​រស់​រវើក​ឡើងវិញ។

រូបថតយកពី៖construction-property.com

បុប្ផា​ឆ្នេរកែប

ច្រៀងដោយលោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត

១ – ទឹកកែបហែបហែលដោយហ្វូងសារាយ
សម្លឹងពីឆ្ងាយគួរឲ្យស្រណោះ
ជាប់នេត្រសង្កេតយល់នូវសម្រស់
ទេសភាពនាឆ្នេរកែបនោះ
សែនល្អស្រស់ចំណាន ។
២ – ល្អដោយបុប្ផាផ្កាស្រស់ចម្លែក
លាស់ចេញចាកពីមែកនៅក្នុងឧទ្យាន
ក្លិនដ៏ក្រអូបជាប់ក្នុងប្រាណ
នឹកមមៃរំពៃចង់បានកល្យាណមករួមវាសនា ។
បន្ទរ – លម្អ​នៃឆ្នេរកែបសមដោយចុងស្រល់
លម្អ​និមលសមដោយកេសា
បបោសអង្អែលប្រឡែងនឹងស្មា
នៅពេលរៀមបិទនេត្រានិទ្រាតែងស្រមៃ។
៣ – ឃើញតែសម្រស់នៃផ្កាត្រកួន
រៀមបានក្លិនខ្លួនស្ងួនចរណៃ
ធ្វើម្ដេចរៀមនឹងដាច់អាល័យ
តើធ្វើម្ដេចរៀមនឹងបានថ្លៃ
ចរណៃជាគូគាប់អើយ ៕

បទភ្លេង និង​ទំនុកច្រៀង​ ដោយ ពៅ ស៊ីផូ
ច្រៀង​ដោយ​ ស៊ិន ស៊ី​សាមុត​
ឆ្នាំ​១៩៥៦

***

ខ្ញុំ​សូម​បញ្ជាក់ថា ចម្រៀង​ “សម្រស់​ឆ្នេរកែប​” បាន​ដាស់​អនុស្សាវរីយ៍​រវាង​មិត្ត​នារី​រួម​ថ្នាក់​របស់​ខ្ញុំ​នាម ឡេង រិទ្ធី​ (LENG Rithy) នៃ​ថ្នាក់​ទី​១ទំនើប (Classe de 1ème F) នៃ​វិទ្យាល័យ​ព្រះ​ស៊ីសុវត្តិ (Lycée Preah Sisowath) ឲ្យ​ផុស​ឡើង​ហាក់​ដូច​ជា​នៅ​ថ្មី​ស្រស់ៗ។ រិទ្ធី​បាន​បបួល​ខ្ញុំ​និង​ស្វាមី​ខ្ញុំ​ទៅ​លេង​កែប​ជាមួយ​គេ​ម្តង​ដែរ ក្នុង​១៩៦៩។ ខ្ញុំ​មាន​សង្ឃឹម​ថា​ ឡេង រិទ្ធី នៅ​រស់​រាន​មាន​ជីវិត​។ សូម រិទ្ធី ដឹង​ថា ព្រហ្ម​ សង្វាវ៉ាន នៅរស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​បារាំង។ សង្វាវ៉ាន នឹក​ រិទ្ធី ខ្លាំង​ណាស់។ ខ្ញុំ​មិន​ភ្លេច​ទេ រិទ្ធី បាន​បេះ​ផ្លែ​ទឹក​ដោះនៅ​ផ្ទះ​រិទ្ធី​យក​មកឲ្យ​ខ្ញុំ​ជា​ច្រើន​។ ពាក្យ​ដែ​ល​រិទ្ធី​សរសើរខ្ញុំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ។ ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​ចាំ​ពាក្យ​ដែល​មិត្ត​នារី​រួម​ថ្នាក់​យើង​ឈ្មោះ TING ING សរសើរ​ដែរ។ សង្ឃឹមថា មិត្តនារី​ខ្ញុំ​ទាំង​ពីរ​រូប​នេះទាក់​ទង​ខ្ញុំ​នៅ​កន្លែង​នេះ។

ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន (PECH Sangwawann)

នាមដើម ព្រហ្ម​ សង្វាវ៉ាន (PROM Sangwawann)

មរណភាពលោក យូ ​បូអតីតប្រធានសមាគមអ្នក និពន្ធខ្មែរប្រចាំប្រទេសកម្ពុជា

ខ្ញុំមានការរំជួលចិត្តនិងសោកស្តាយជាខ្លាំង នៅពេលបានទទួលដំណឹងក្រៀមក្រំដែលហេង ឧត្តមបានផ្ញើមកខ្ញុំថា «លោក យូ ​បូដែលជាអតីតប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ ប្រចាំប្រទេស
កម្ពុជាបានចូលមរណភាព»។
ខ្ញុំនិងគ្រួសារសូមចូលរួមនិងរំលែកទុកដ៏សោកសៅនេះពីចម្ងាយ។

អនុស្សាវរីយ៍ល្អៗនៃទំនាក់ទំនងផ្នែកអក្សរសាស្រ្តអក្សរសិល្យ៍ខ្មែរតាំង៣០ឆ្នាំកន្លងទៅជាមួួយលោក យូ​បូទៅនៅតែដៅជាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនអាចរលត់
បានឡើយ ជាពិសេសក្មុងឆ្នាំ២០០៤ ឆ្នាំៗដែលខ្ញុំនិងស្វាមីខ្ញុំបានទៅ
មាតុប្រទេសជាលើកដំបូង យើងទាំងពីរបានទៅជួបលោកដល់គេហដ្ឋាន
របស់លោកយូ បូនៅព្រែកប្រា។ រូបភាពនោះ
រមែងលេចធ្លោម្តងម្កាលក្នុងសតិអារម្មណ៍ខ្ញុំដែលុគ្មានអ្វីក្រៅពីការ «ស្រឡាញ់អក្សរសាស្ត្រខ្មែរយើងនិងសន្តានចិត្ដដ៏ថ្លៃថ្នូរនៃមិត្តភាពនិងភាតរភាពរវាងយើងទាំងពីរដែលជាចំណងចងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងលោក យូ​បូនិងខ្ញុំដែលជាអ្នកបង្កើតសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរដូចគ្នា»។ គឺបានន័យថា «ព្រោះតែសេចក្តីស្រឡាញ់អក្សរសាស្រ្តជាតិដ៏មុះមុតនេះហើយទើបយើងបានបង្កើតសមាគមនេះឡើងហើយយើងឆ្លៀតពេលបម្រើការងារក្នុងពេលដែលយើងទំនេរពីការងារចញ្ចឹមជីវិត»។ ឪ! ព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំបានបាត់បង់មិត្តភក្ដិដែលជាអតីតសមាជិកសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរមួយចំនួនហើយគឺលោក​លាង ហាប់អាន លោក លឹម លាងជិន លោក ឡាំង ប៉េងសៀក កញ្ញា ជា ម៉ាក់លីន និងបងធម៌២រូបទៀតគឺ លោក ដជូ ថានី​ នឹង
លោក ម៉ៅ ប៊ុនថន ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។ ការ បាត់បង់មានទំហំស្មើការបាត់
បង់សាច់សារលោហិតផ្ទាល់នេះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំសោកស្តាយមិនទាន់បាត់នៅឡើយ។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំត្រូវំបាត់បង់លោកយូ ​បូ១រូបទៀត… រូបំ ទុក្ខំ អនត្តា។ រូបកាយយើងជារបស់ដែលយើងខ្ចីមកតែមួយរយះប៉ុណ្ណោះ។ «មានរូបគឺមានទុក្ខ»

សរសេរជាមួួយទឹកភ្នែកនឹងការរន្ធត់ចិត្តនៅថ្ងៃ៨ ខែសីហាឆ្នាំ២០១៨ ។
ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ហៅ ព្រហ្ម ​សុទ្ធធីតា

L’image contient peut-être : une personne ou plus et texte

Kanitha Neng

នេង កន្និដ្ឋា៖ លោកគ្រូផ្តាំថា (សូមផ្តន្ទាទោសមនុស្សអាក្រក់ដោយចុងប៉ាកា គេនឹងឈឺចាប់ដោយការស្អុយឈ្មោះម៉ឺនឆ្នាំ) (ធ្វើជាអ្នកនិពន្ធឋបើសរសេរតែរឿងស្នេហាស្រីប្រុសកុំសរសេរ)
សិស្សម្នាក់នេះចងចាំជានិច្ច សូមវិញ្ញាណខន្ឋលោកគ្រូបានដល់សុខគតិភពកុំបីឃ្លាងឃ្លាត

****

ក្នុង​ឱកាស​ថ្ងៃ​បុណ្យ​គម្រប់​មរណភាព ៧ថ្ងៃ របស់​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​និពន្ធ យូ បូ (ត្រូវនឹងថ្ងៃទី​១៣សីហា​២០១៨) ខ្ញុំ​បាន​ផ្តាំ​ អ្នកនិពន្ធ ឡឹក ជំនោរ ដែល​ជា​អនុប្រធាន​សមាគម​អ្នកនិពន្ធខ្មែរ នៅភ្នំពេញ ជួយ​ចូលរួម​ថវិកា​បុណ្យដែរ។ សូម​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​លោក យូ បូ សោយសុខ​នៅបរលោក។

វិយោគកថាពិធីឈាបនកិច្ចសពអ្នកនិពន្ធ អ៊ុំ សុផានី

នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំបានទទួលសារអ្នកគ្រូ​ ស៊ិម ចាន់យ៉ា ដែលសរសេរប្រាប់ខ្ញុំក្នុងហ្វេសប៊ូក ថា «សុផានីឈឺធ្ងន់​ និង សុំឱ្យ​អធិស្ឋានឱ្យសុផានី» ខ្ញុំក៏បានអធិស្ឋានភ្លាម ប៉ុន្តែ ខ្ញុំអធិស្ឋានបានតែម្តងគត់​ មិនអស់ចិត្ត អន្ទះសាពេក​ក៏ឡើងមកបើកមើលសារអ្នកបង ចាន់យ៉ា ជាថ្មី ស្រាប់តែពុទ្ធោអើយ! សារនោះបានសរសេរផ្តល់ដំណឹងមកខ្ញុំថា «សុផានីបានចូលមរណភាពទៅហើយ»  ព្រះអើយ!​ ខ្ញុំសឹងតែគាំងបេះដូង ។

ក្បាលខ្ញំឡើងក្តៅ ហើយខ្ញុំដឹងថាសរសៃឈាមខ្ញុំកំពុងតែហូរ ។ ខ្ញុំមិនដែលប្រទះហេតុការណ៍គួរឱ្យភ័យដូច្នេះក្នុងសិរសាខ្ញំឡើយ។ ខ្ញុំក៏អធិស្ឋានសុំព្រះអង្គសង្គ្រោះខ្ញុំ​ក្នុងពេលនោះ ហើយក៏ចូលទៅសម្រាកលើពូក និងយកប្រដាប់ស្ទង់ឈាមមកវាស់មើល។ ឈាមខ្ញុំឡើងដល់ទៅជាង១៦។ នេះគឺមកពីការតក់ស្លុតនិងសោកស្តាយបំផុត ព្រោះខ្ញុំមិនដែលនឹកគិតសោះថា​​ មិត្តនារីសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ អ៊ុំ សុផានី ចាកលោកនេះរហ័សដល់ម្លឹង… អនិច្ចំ រូបំ អនត្តា…៕

សូមអញ្ជើញអានសំណេរខ្លី​របស់ ហេង ឧត្តម ដែលបានចូលរួមផ្ទាល់ក្នុងឱកាសដ៏សោកសៅរន្ធត់និងក្រៀមក្រំនោះ ដែលខ្ញុំបានស្នើសុំអត្ថបទជាពិសេសសម្រាប់គេហទំព័ររបស់ខ្ញុំ។ អរគុណឧត្តម។

សូមបញ្ជាក់ថា តាមពិតឧត្តមនៅសិក្សាក្នុងប្រទេសបារាំងឯណេះ។ ក្នុងពេលវិស្សមកាលនេះ យុវនិស្សិតនេះ ទៅភ្នំពេញក៏ជួនចំព្រឹត្តការណ៍ដ៏រន្ធត់នេះ។ ខ្ញុំសូមឧទ្ទិសអត្ថបទខាងក្រោមនេះជូនវិញ្ញាណខ័ន្តមិត្តសម្លាញ់ខ្ញុំ អ៊ុំ សុផានី៕

អ្នកនិពន្ធ អ៊ុំ សុផានី កំពុង​កាន់​ចែក​រំលែក​បទពិសោធ​នៅ​ក្នុង​វេទិកា​ប្រកាស​ពាន​រង្វាន់​អក្សរសិល្ប៍​សន្តិភាព នៅ​ភ្នំពេញ ឆ្នាំ​២០១៨

អ្នកនិពន្ធ អ៊ុំ សុផានី កំពុង​កាន់​ចែក​រំលែក​បទពិសោធ​នៅ​ក្នុង​វេទិកា​ប្រកាស​ពាន​រង្វាន់​អក្សរសិល្ប៍​សន្តិភាព នៅ​ភ្នំពេញ ឆ្នាំ​២០១៨

xxxxxx

លោកស្រី អ៊ុំ សុផានី បាន​ទទួល​អនិច្ចកម្ម នៅ​ថ្ងៃទី២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៨ ត្រូវនឹងថ្ងៃ៤ រោច ខែជេស្ឋ ឆ្នាំច សំរឹទ្ធិស័ក ព.ស. ២៥៦២ វេលាម៉ោង៩.៣៧ នាទីព្រឹក នៅ​រាជធានីភ្នំពេញ​។  មច្ចុរាជបានផ្តាច់​ជីវិត​របស់​អ្នក​និពន្ធខ្មែររូបនេះ ឱ្យឃ្លាតឆ្ងាយស្នាមញញឹម​របស់​ឧត្តមស្វាមី កូនចៅ ញាតិមិត្តរួមអាជីព សិស្ស​ និងជនរួមជាតិខ្មែរ។

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស ប្រចាំប្រទេសបារាំង ​(AEKE) បាន​បាត់បង់ដ៏​ធំ នូវ​អតីតជ័យលាភីរង្វាន់កិត្តិយសរង្វាន់សន្តិភាព មួយ​រូប​ដ៏​ឆ្នើម​។ លោកស្រី អ៊ុំ សុផានី បានទទួលកិតិ្តយជា​ម្ចាស់​ពាន​រង្វាន់​អក្សរសិល្ប៍​សន្តិភាព​នេះ តាម​រយៈ​វណ្ណកម្ម​«​លោហិតតែមួយ» និង«អ្នកណា​ជា​ម្តាយ​ខ្ញុំុ?» នៅឆ្នាំ១៩៩៧ និង​ឆ្នាំ​២០០០។

មជ្ឈដ្ឋាន​អ្ន​កអក្សរសាស្ត្រ​បាន​បាត់​បង់​អ្នកនិពន្ធ​ដ៏​ឆ្នើម​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​សោកស្តាយ​ជាទីបំផុត។​

ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ ជា​ប្រធាន​សមាគម ខ្ញុំ​មាន​ក្តី​សោកស្តាយនិងក្រៀមក្រំ​ជា​ពន់​ពេក ស្ទើរតែ​រក​អ្វី​នឹង​ថ្លែង​ពុំ​បាន នៅ​គ្រា​ដែលបានបាត់បង់មិត្ត​ភក្តិ​ជា​ស្រឡាញ់ មិត្ត​ដែល​យល់​ចិត្ត និង​ជា​អ្នក​រួម​អាជីព​តែងនិពន្ធ​ដ៏​មោះមុត​។ 

ខ្ញុំ​សោក​ស្តាយ​ដែល​ពុំ​អាច​នឹង​ចូល​រួមបុណ្យ​សព ដែល​ការ​​ជូន​ដំណើរ​មិត្ត​នៅក្នុង​ដំណើរ​ចុង​ក្រោយ​បំផុត​នេះ។ ប៉ុន្តែ ពាក្យ​សម្តី សូរ​សព្ទ​ចម្រៀង​ និង​អនុវស្សាវរីយ៍របស់ សុផានី នៅតែ​ឮរងំ​ក្នុង​ត្រចៀក​របស់ខ្ញុំ។ អ្នកនិពន្ធ សុផានី ដ៏ក្លាហាន នៅតែ​ញញឹម​ស្រស់​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ​ ហើយ​គឺ​នៅ​ថ្មីៗនៅឡើយ។​

សូម​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​មិត្ត បាន​ទៅ​សោយ​សុខ​!!

ការជួប​ជុំ​គ្នា​នៅគេហដ្ឋាន​របស់ អ៊ុំ សុផានី។ ពីពេល​នេះទៅ ការ​ជួប​ជុំ​ដ៏​សប្បាយ​រីករាយ​បែបនេះ គ្មាន​ទៀតទេ សុផានី អើយ!! អាណិត​មិត្ត​ណាស់!

ការជួប​ជុំ​គ្នា​នៅគេហដ្ឋាន​របស់ អ៊ុំ សុផានី។ ពីពេល​នេះទៅ ការ​ជួប​ជុំ​ដ៏​សប្បាយ​រីករាយ​បែបនេះ គ្មាន​ទៀតទេ សុផានី អើយ!! អាណិត​មិត្ត​ណាស់!

អ៊ុំ សុផានី ខ្ញុំបុិច ​សង្វាវ៉ាន ទឹង សុខា និង ស៊ិម ចាន់យ៉ា

អ៊ុំ សុផានី ខ្ញុំបុិច ​សង្វាវ៉ាន ទឹង សុខា និង ស៊ិម ចាន់យ៉ា ក្នុងឱកាសទទួល​ទាន​អាហារ​ថ្ងៃត្រង់​ជុំគ្នា នៅ​ភោនីយដ្ឋាន​មួយ នៅភ្នំពេញ​។​