បទពិសោធន៍នៃការនិពន្ធប្រលោមលោក

ថតនៅ STRASBOURG ឆ្នាំ១៩៨១

បទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំក្នុងការនិពន្ធប្រលោមលោក

My Experiences in Writing Novels

ដោយប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

អត្ថបទ​នេះ​ចុះផ្សាយក្នុងសមូហកម្មអក្សរសិល្ប៍នូហាច​លេខ៣​ឆ្នាំ២០០៦

កែសម្រួលនៅ​ភ្នំពេញថ្ងៃ១៣​វិច្ឆិកា២០១០


យើង​មិន​អាច​ក្លាយ​ទៅ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បាន​ទេ បើ​យើង​មិន​ចូល​ចិត្ត​សរសេរ

តែ​បើ​ចូល​ចិត្ត​សរសេរ ហើយ​បែរ​ជា​គ្មាន​ទេពកោសល្យ

ក៏​ពិបាក​នឹង​សាង​ខ្លួន​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បាន​ដែរ

មាន​មូល​ហេតុ​ជា​ច្រើន​ ដែល​ជំរុញ​ឲ្យ​យើង​ក្លាយ​ទៅ​អ្នក​និពន្ធ​បាន​។ ក្នុង​ការ​តែង​និពន្ធ​ទៀត​សោត​ អ្នក​និពន្ធ​ម្នាក់​ៗ ពិត​ជា​បាន​ឆ្លង​កាត់​ការ​ពិសោធន៍​ផ្សេង​ៗ​គ្នា​។

ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ខ្ញុំ​បាន​សរសេរ​រឿង​ដំបូង​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦៦​។ រឿង​នោះ ​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​បញ្ចូល​ក្នុង​សាច់​រឿង​របស់​គេ​ផ្សាយ​តាម​វិទ្យុជាតិ​ ដែល​មិន​មាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​ទេ​។ ដូច្នេះ កាល​នោះ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​មាន​ឈ្មោះ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​នៅ​ឡើយ​ទេ​។

ខ្ញុំ​ទទួល​ឈ្មោះ​ជា​អ្នកនិពន្ធ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​សរសេរ​រឿង ​“នេះ​ឬ​ចិត្ត​ប្រុស​?”​ផ្សាយ​តាម សារព័ត៌មាន​កោះសន្តិភាព​ឆ្នាំ​១៩៦៦-១៩៦៧។​ បន្ទាប់​មក​រឿង​នេះ ត្រូវ​បាន​លោក​​ម៉ៅ ប៊ុនថន​ស្នើ​សុំ​យក​ទៅ​ផ្សាយ​ក្នុង​វិទ្យុជាតិ​ភ្នំពេញ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦៨​។

ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​លិខិត​សរសើរ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ជា​ច្រើន​ពី​គ្រប់​មជ្ឈដ្ឋាន​អ្នក​ស្តាប់ ​​ទូទាំង ប្រទេស កម្ពុជា។​គេ​យល់​ថា​ជា​រឿង​ដែល​មាន​ឧត្តមគតិ​និង​មាន​ការ​អប់រំ​។ប្រតិកម្ម​ គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់​មាន​ដែរ​ដូច​ជា​សំណូមពរ​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​និពន្ឋ​រឿង​នេះ​ឬ​ចិត្ត​ស្រី​? ម្តង​ដោយ​ ហេតុ​ថា​ស្រី​ខ្លះ​ក៏​មាន​ចិត្ត​ទុរយ៌ស​ដូច​បុរស​ឬ​ជាង​បុរស​ខ្លះ​ផង​។ លិខិត​មួយ​ទៀត​ទិតៀន​ ខ្ញុំ​ថា​ ខ្ញុំ​អាច​សរសេរ​រឿង នេះ​ឬ​ចិត្ត​ប្រុស​?បានច្បាស់ជា​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់វិបត្តិ​ទាំង​នេះហើយ​។ ​ពាក្យ​ទិតៀន​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ ខ្ញុំ​ពិបាក​ទ្រាំ​ទ្រ​ណាស់​ ព្រោះវា​​ប្រាស​ចាក​ពី​ការ​ពិត​ទាំង​ស្រុង​។ ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​ម្ចាស់​លិខិត​ ដែល​ជា​សិស្ស​វិទ្យាល័យ​មួយ​ នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង​ ថា៖​ អ្នក​និពន្ធ​ជំនាន់​ដើម ​អាច​ប្រឌិត​រឿង​យក្ស​ ​រឿង​សត្វ​ចេះ​និយាយ​ បាន​សេចក្តី​ថា ​អ្នក​និពន្ធ​អាច​ប្រឌិត​រឿង​ទៅ​តាម​ការ​ស្រមៃ​សព្វ​បែប​យ៉ាងរបស់​ខ្លួន​ ដោយ​ពុំ​ចាំ​បាច់​ឃើញ​យក្ស​ ឬ​​ឃើញ សត្វ​ចេះ​និយាយ​ភាសា​មនុស្ស​ ទើប​អាច​សរសេរ​បាន​ឡើយ​។ ក្នុង​នាម​ជា អ្នក​និពន្ធ​ក្រមុំ​ ដែល​ទើប​តែ​ឈាន​ជើង​បាន​មួយ​ជំហាន​ក្នុង​ឆាក​អក្សរសិល្ប៍​ជាតិ​ លិខិត​ទិតៀន​មួយ​ ឬ​ពីរ​នេះ​ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត​និង​តូច​ចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់  ​ប៉ុន្តែវាមិន​មេន​ជា​ឧបសគ្គ​រារាំង​បន្ទុច​បង្អាក់​ខ្ញុំ​មិន​ឲ្យ​និពន្ធ​ត​ទៅ​ទៀត​ទេ​។

លោក​ម៉ៅ​ ប៊ុន​ថន​ ដែល​ជា​អ្នក​ចាត់​ចែង​ផ្សាយ​រឿង​ នេះ​ឬ​ចិត្ត​ប្រុស​? បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ថា​៖​គប្បី​ខ្លួន​ខ្ញុំ តាំង​ចិត្ត​ជា​អ្នក​កីឡា​។

ពាក្យ​ទូន្មាន​នេះ​ជា​មេរៀន​ដ៏​ល្អ​បំផុត​សម្រាប់​រូប​ខ្ញុំ​ដែល​ចង់​សាង​កិត្តិនាម​ជា​អ្នក​និពន្ធ​មួយ​រូប ​ក្នុង​អនាគតកាល​។​ខ្ញុំ​សូម​បញ្ជាក់​ដែរ​ថា​ កាលណោះ ​ក្នុង​ការ​និពន្ធ​រឿង​ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​ប្រើ​ឈ្មោះ​ពិត​របស់​ខ្ញុំ​ទេ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​លោក​ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ជ្រាប​ដឹង​និង​ស្តី​បន្ទោស​។ ​លោក​ប៉ា​ពុំ​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បែក​គំនិត​ធ្វើ​អ្វី​ផ្សេង​ក្រៅ​ពី​ផ្តុំ​គំនិត​ខិត​ខំ​សិក្សា​ដើម្បី​ក្រេប​យក​ចំណេះ​វិជ្ជា​ឲ្យ​បាន​ខ្ពង់​ខ្ពស់​។ ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ នៅជំនាន់​នោះ​ខ្មែរ​យើង​មិន​សូវ​ផ្តល់​តម្លៃ​ឲ្យ​អក្សរសាស្រ្ត​ឬ​អ្នកនិពន្ធ​អ្វី​ប៉ុន្មាន​ឡើយ​ ​ជា​ពិសេស​អ្នក​និពន្ធនារី​នេះ​តែ​ម្តង​។

ហេតុនេះ​ដើម្បី​ចៀស​វាង​ការ​ស្តី​បន្ទោស​ពី​លោកប៉ា​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ប្រើ​រហស្សនាម​ថា​ព្រហ្ម​ សុទ្ធធីតា​ដោយ​រក្សា​ទុក​ត្រឹម​តែ​នាម​ត្រកូល​របស់ខ្ញុំ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។​ ជោគ​ជ័យ​លើកទី​មួយ​ក្នុង​ការ​និពន្ធ​រឿង​ “នេះ​ឬ​ចិត្ត​ប្រុស​?”​ ជា​ឱសថ​ទិព្វ និង​ជា​កម្លាំង​ពិសេសមួយ​ជំរុញ​ខ្ញុំឲ្យ​មានថាមពលឈានឡើង​មួយ​ជំហាន​ទៀត​នៅ​លើ​មាគ៌ា​អក្សរសិល្ប៍ដែល​ខ្ញុំ​សែន​ស្រឡាញ់​ ដើម្បី​សាង​ឈ្មោះ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ និង​ជា​សមាជិក​សមាគម​អ្នក​និពន្ធ​ខ្មែរ​ លុះ​ត្រា​តែ​បាន​សម្រេច​ដូច​បំណង​។

ក្នុង​ពេល​វិស្សមកាល​ឆ្នាំ​១៩៦៧​ ខ្ញុំ​បាន​និពន្ធ​ប្រលោមលោក​ខ្នាត​វែង​មួយ​រឿង​ មាន​ចំណង​ ជើ​ងថា​ ថ្ងៃ​៤​កក្កដា ។ រឿង​នេះ​បាន​ផ្សាយ​ក្នុង​សារព័ត៌មាន​ដំណឹង​ចុង​ក្រោយ​ ដែល​មាន​លោក​ ជុំ​ កែម​ ជា​ចាង​ហ្វាង​។​ បន្ទាប់​ពី​រឿង​នេះ​ផ្សាយ​ចប់​ ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​ការ​សរសើរ​ពី​លោក​ ជុំ​ កែម​ ហើយ​បាន​ទទួល​កម្រៃ​មួយ​ពាន់​រៀល​(ស្មើ​នឹង​១/៣ នៃ​តម្លៃ​មាស​មួយ​តម្លឹង​)​។​លោក​មាន​ប្រសាសន៍​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ថា៖​ ប្រាក់​បន្តិច​បន្តួច​នេះ​ ពុំ​ស័ក្តិ​សម​នឹង​ការ​ខិត​ខំ​តែង​និពន្ធ​រឿង​នេះ​ឡើយ ​ហើយ​ថា​ លោក​ប៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ ប្រហែល​ជា​មាន​មោទនភាព​ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​មិន​ខាន​។

រឿង​ ថ្ងៃ​៤​កក្កដា ផ្សាយ​មួយ​ ឬ​ពីរ​វគ្គ​ ស្រាប់​តែ​មាន​លោក​ម្នាក់​ នៅ​ខេត្ត​ព្រៃវែង​ មក​ជួប​ ខ្ញុំ​ដល់​ផ្ទះ​។​ លោក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​ គាត់​មក​នេះ​ មាន​មូល​ហេតុ​ពីរ​យ៉ាង​គឺ​៖

ទី១- គាត់​មិន​សប្បាយ​ចិត្តព្រោះថា​ខ្ញុំ​សរសេរ​រឿង​ចំអក​ឲ្យ​គាត់​។

ទី២-​គាត់​ថា​តាំង​ពី​បាន​ស្តាប់​រឿង​នេះ​ឬ​ចិត្ត​ប្រុស​?​ផ្សាយ​តាម​វិទ្យុ​ជាតិ ​ គាត់​បាន​ស៊ើប​សួរ​រក​ខ្ញុំ​ និង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​។ ​គាត់​បាន​ទូរស័ព្ទ​ទៅ​វិទ្យុជាតិ​គេ​មិន​ព្រម​ប្រាប់​។ ​គាត់​ទើប​តែ​រក​ខ្ញុំ​ឃើញ​តាម​រយៈ​សារព័ត៌មាន​ដំណឹង​ចុង​ក្រោយ​នេះ​ទើប​បាន​ជា​គាត់​ មក​រក​ខ្ញុំ​ភ្លាម​។ គាត់​ត្រូវ​តែ​មក​ជួប​ខ្ញុំ​ដើម្បី​សរសើរ​ផង​ និង​ដើម្បី​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​ខ្លួន​ផង​ថា ​គាត់​ខឹង​ខ្ញុំ​ណាស់​ ដែល​បាន​យក​រឿង​គាត់​មក​សរសេរ​រឿង​ នេះ​ឬ​ចិត្ត​ប្រុស​?​។ ខ្ញុំ បាន​ឆ្លើយ​ថា៖ ​ លោក និង​ខ្ញុំ​ពុំ​ដែល​ស្គាល់​គ្នា ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ខ្ញុំ​អាច​លើក​យក​រឿង​លោក​មក​សរសេរ​កើត។លុះបាន​ឮ​ហេតុ​ផល​និង​ការ​បក​ស្រាយ​របស់​ខ្ញុំ​សព្វ​គ្រប់  គាត់​ស្តាប់​បាន​  ក៏​ត្រលប់​ទៅ​វិញ​។

ខ្ញុំ​លើក​យក​បញ្ហា​នេះ​ឡើង​ គ្រាន់​តែ​ចង់​បង្ហាញ​ថា​ ជីវិត​អ្នកនិពន្ធ​ពុំ​មែន​បាន​ទទួល​តែ​ការ​សរសើរ​ ឬ​ការ​គាំ​ទ្រ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​។ ​ប៉ុន្តែ​ ក៏​បាន​ជួប​ប្រទះ​រឿង​ប្លែក​ៗ​ ដែល​គេ​ពុំ​ធ្លាប់​គិត ឬ​នឹក​ឃើញ​ម្តង​ណា​ផង​។​ បញ្ហា​ម្តង​ម្កាល​ ឬ​ញឹក​ញាប់​នេះ​ ជា​រឿង​ធម្មតា​ក្នុង​ជីវិត​ជា​អ្នកនិពន្ធ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ ត្រូវ​ខំ​ជម្នះ​បញ្ហា​និង​ឧប្បតិ្តហេតុ​ទាំង​ពួង​ឲ្យ​ទាល់​តែ​បាន​ទើប​ខ្ញុំ​អាច​បន្ត​ការ​និពន្ធ​ត​ទៅ​ទៀត​បាន។ខ្ញុំ​មិន​​ត្រូវ​ឲ្យ​បញ្ហា​មិន​ល្អ​ទាំង​នោះ​ជិះ​ជាន់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​រហូត​ដល់​ទម្លាក់​ប៉ាកា​ចោល​ទេ​។ ​ខ្ញុំ​គិត​ថា បើ​មិន​ជួប​ប្រទះ​បញ្ហា​ខ្លះ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត​​ ប្រហែល​ជា​ខ្ញុំ​ពុំ​ងាយ​សាង​កិត្តិនាម​ ជា​អ្នក​និពន្ធ​បាន​ងាយ​ៗ​ឡើយ​។​ ម្យ៉ាង​ទៀត​ បើ​ខ្ញុំ​ពុំ​មែន​ជា​អ្នក​ចូល​ចិត្ត​សង្កេត ខ្ញុំ​ក៏​ពុំ​សម្បូណ៌​គំនិត​សរសេរ​រឿង​ដែរ​។

ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ចូល​ចិត្ត​និយាយ​ ចូល​ចិត្ត​ស្តាប់​ ចូល​ចិត្ត​ដោះ​ស្រាយ​ និង​វិភាគ​បញ្ហា ​វិភាគ​ចិត្ត​មនុស្ស​ ជា​ពិសេសខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​សរសេរ​ និង​អាន​សៀវភៅ​ណាស់។ខ្ញុំ​ពុំ​ដែល​បាន​សិក្សា​អំពី​វិធីសាស្រ្ត​តែង​និពន្ធ​ម្តង​ណា​សោះ​។ ប៉ុន្តែ​ ការ​ចូល​ចិត្ត​អាន​រឿង ប្រលោមលោក​ច្រើន​ធ្វើ​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​បាន​ជ្រួត​ជ្រាប​សិល្ប៍វិធី​នៃ​ការ​តែង​និពន្ធ​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។ វណ្ណកម្ម​ របស់​អ្នក​និពន្ធ​រៀម​ច្បង​ទាំង​ឡាយ​ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​ ជា​គ្រូ​បាធ្យាយ​ បណ្តុះ​បណ្តាល​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចេះ​ សរសេរ​រហូត​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​។ ពាក្យ​ពេចន៍​ក្តី ឃ្លា​ប្រយោគ​ល្អ​ៗ​និង​ពីរោះៗ​ក្តី​ក្នុង​រឿង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​ជា​មេរៀន​ដ៏​សំខាន់ ប្រៀប​បី​ដូច​ជា​សាស្រ្តាចារ្យ​ដ៏​ចំណាន​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចេះ​ចាំ សម្បូណ៌​វាក្យស័ព្ទ អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សរសេរ​បានងាយ រអិល​រលូន មិន​បាច់​គិត​ច្រើន​ ឬ​មិន​បាច់​ធ្វើ​គម្រោង​ជា​មុន​ក៏​មាន​។​ ចំពោះ​ខ្ញុំ​ចំណងជើង​រឿង​ប្រលោមលោក​នីមួយ​ៗ ជា​សេចក្តី​សង្ខេប​នៃ​សាច់​រឿងនិង​ជា​ខ្លឹម​សារ​នៃ​រឿង​។ចំណង​ជើង​រឿង​សំខាន់​ណាស់​សម្រាប់​ខ្ញុំព្រោះ​ទាញ​ខ្ញុំ​មិន​ឲ្យ​សរសេរ​ប្រាស​ចាក​ខ្លឹមសារ ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​បញ្ចេញ​ឲ្យ​អ្នក​អាន​យល់ពី​ទស្សនៈ​និងគោលគំនិត​របស់​ខ្ញុំ​។ ចំនួន​តួអង្គ​ពី​ដំបូង ជួន​កាល​មាន​តែ​បួន​ប្រាំ​នាក់ ជួន​កាល​អាច​បំបែក​បន្ថែម​ច្រើន​ទៀត​ក៏​មាន​។ ​អ្វី​ដែល​សំខាន់​សម្រាប់​ខ្ញុំ​គឺ​ឃ្លា​ទី​មួយ​។ ​បើ​ខ្ញុំសរសេរ​ឃ្លា​ទី​មួយ​ចេញ​ហើយ​ គំនិត​ដ៏​ច្រើន លេច​ហូរ​ចេញ​មក​ទប់​មិន​ឈ្នះ ឬ​ដូច​ទឹក​ហូរ​ពី​លើ​ទី​ខ្ពស់​អ៊ី​ចឹង។

រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​សរសេរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ​ជា​ប្រលោមលោក​ផ្នែក​មនោសញ្ចេតនា​។ ​សាច់​រឿង នីមួយៗ ​សុទ្ធ​តែ​បង្កប់​ការ​អប់រំ​។ ​ខ្ញុំ​ចង់​បញ្ចេញ​ និង​បង្ហាញ​គំនិត​ខ្ញុំ ឲ្យ​អ្នក​អាន​ដឹង​ដោយ​មាន​ជំនឿ​ថា គោល​គំនិត និង​ឧត្តមគតិ​របស់​ខ្ញុំ នឹងអាច​មាន​អ្នក​យល់​ស្រប​តាម​មិន​ខាន​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់​ថា ខ្ញុំ​ពុំ​អាច​សរសេរ​រឿង​ណា​មួយ ដែល​គ្មាន​ការ​អប់រំ​ឡើយ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​យល់​ថា​អក្សរសិល្ប៍​បម្រើ​មនុស្ស បម្រើ​សង្គម និង​រួម​ចំណែក​ជួយ​កែ​ច្នៃ​សង្គម​ ឬ​ជួយ​រំលឹក​ដាស់​តឿន​ កែ​ប្រែ​ចិត្ត​មនុស្ស​ទៅ​រក​ផ្លូវ​ល្អ​និង​ផ្លូវ​ត្រូវ​។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ប្រលោមលោក​ដែល​ជា​មែក​ធាង​នៃ​អក្សរសិល្ប៍ តែង​តែ​មាន ឥទ្ធិពល​តិច​ឬ​ច្រើន​លើ​ចិត្ត​មនុស្ស​និង​សង្គម​មនុស្ស​។ ការ​អប់រំ​ក្នុង​ប្រលោម​លោក​មាន លក្ខណៈ​សោភ័ណ​ ដែល​ប្រលោមចិត្ត និងអារម្មណ៍​មនុស្ស​ឲ្យ​ងាយ​ទទួល​យក​បាន ជាង​ការអប់រំ​ដោយ​សម្តី ឬ​វាចា​ត្រង់ៗ​។

តាំង​ពី​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ខ្មែរ​ រហូត​ដល់​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ប្រទេស​បារាំង ប្រលោមលោក​ទាំង​ខ្លី​ ទាំង​វែង របស់​ខ្ញុំ ពុំ​ដែល​ប្រាស​ចាក​ការ​អប់រំ​ទេ បើ​មាន​ប្លែក​គ្នា​ខ្លះ គឺ​ប្លែក​នៅ​ត្រង់​សង្គម​បរិយាកាស និង​កាលៈទេសៈ​ប្រទេស។ រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​តែង​និង​ផ្សាយ​រួច​មក​មាន​៖ រឿងនេះឬចិត្តប្រុស?, ថ្ងៃ៤កក្កដា, រឿងជើងមេឃថ្មី, រឿងស្រមោលស្នេហ៍, រឿងខ្យល់សមុទ្រ, រឿងព្រោះតែអ្នក, រឿងថ្ងៃណា? ថ្ងៃណា?, រឿងម្តាយ ក្មេកទំនើប, រឿងបាច់ផ្កា ,រឿងកម្មករសេរី…។ល។ក្នុង​ចំណោម​នេះ​មាន រឿង​មួយ​ចំនួន​ធំ​ដែល ខ្ញុំ​បាន​និពន្ធ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស បារាំង​។

រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​និពន្ធ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​បារាំង​ តួ​អង្គ​ខ្លះ​នៅ​ក្នុង​រឿង​ មាន​ទឹក​ចិត្ត​ ឬ​ពុទ្ធិ​ប្រភាព​ទៅ​តាម​វប្បធម៌​អឺរ៉ុប​ដែល ខុសប្លែក​ពី​វប្បធម៌​ ទំនៀម​ទម្លាប់​ខ្មែរ​យើង ខ្ញុំ​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ក្នុង​រឿង​ក៏​ប្លែក​ខ្លះដែរ ពុំមែន​ដូច​កាល​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ក្នុង​មាតុប្រទេស​ទេ​។ ម្យ៉ាង​ទៀត ពេល​វេលា និង​សម័យកាល ក៏​បាន​ប្តូរ​ផ្លាស់​ច្រើនណាស់ របប​នយោបាយ​ក៏​ដូច​គ្នាដែរ  អ្វី​ៗ​ក្នុងលោក​ក៏​មាន​ការ​វិវឌ្ឍ​។ យ៉ាង​ណា​មិញ ចិត្ត​គំនិត​របស់​មនុស្ស ក៏​រមែង​តែង​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទៅ​តាម​ពេល​វេលា​និង​បរិយាកាស​សង្កម​ដែល​ខ្លួន​រស់​នៅ​យ៉ាង​នោះ​ដែរ​។

អាស្រ័យ​ហេតុ​នេះ ប្រលោមលោក ដែល​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​សម័យកាល​នីមួយ​ៗ ​ដែល​រូប​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​រស់​នៅ និង​ឆ្លង​កាត់​នោះ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ពុំ​អាច​បំភ្លៃ ឬ​ភូតភរ​បាន​ឡើយ​។

នៅ​ប្រទេស​បារាំង​ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ប្រទះ​ឃើញ ពាក្យ​មួយ​ឃ្លា​ថា បើ​អ្នក​ចង់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ អ្នក​ត្រូវ​អាន​វណ្ណកម្ម ឬ​ស្នាដៃ​របស់​គេ​សិន ខ្ញុំ​យល់​ថា​ពាក្ស​នេះ​ត្រូវណាស់។

ការ​អាន​ស្នាដៃ​របស់​គេ ដោយ​ស្រឡាញ់​ជក់​ចិត្ត ពិត​ជា​កត្តា​សំខាន់​បណ្តុះ​រូប​ខ្ញុំ ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន ឲ្យ​ចេះ​វិជ្ជា​សរសេរ​ប្រលោមលោក​។ ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ឈ្មោះ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​មួយ​រូប​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​១៩៦៨ រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​។

ខ្ញុំនិង សិក្ខាកាមក្នុង វគ្គ ចែក រំលែកបទ ពិសោធន៍ នៃ ការ និពន្ឋនៅ សមាគម អក្សរ សិល្ប៍ នូ ហាចឆ្នាំ២០០៦ ភ្នំពេញ

Advertisements

13 responses to “បទពិសោធន៍នៃការនិពន្ធប្រលោមលោក

  1. ជម្រាបសួរអ្នកគ្រូ
    ខ្ញុំទើបតែបានឃើញប្លករបស់អ្នកគ្រូតាមរយៈប្លករបស់លីណា។
    ខ្ញុំពេញចិត្តណាស់។ តើអ្នកគ្រូអាចដាក់រឿង បាច់ផ្កា នៅក្នុងប្លករបស់អ្នកគ្រូបានទេ។
    ខ្ញុំពេញចិត្តរឿងបាច់ផ្កានេះ។ រឿងនេះមានន័យណាស់ ហើយសាកសមចំពោះគូស្វាមី ភរិយា និង អ្នកដែលត្រៀមរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍។ អ្នកទាំងនោះគួរអានរឿងនេះ​ ដើមី្ប ស្វែងយល់ឲ្យច្បាស់ពីតួនាទី និង កាតព្វកិច្ច របស់ខ្លួនក្នុងនាមជាស្វាមី ឬ ភរិយា។

    • ជម្រាបសួរចរិយាជាទីស្រឡាញ់

      អរគុណចរិយាដែលបានពេញចិត្តប្លកអ្នកគ្រូ។ អ្នកគ្រូនិងចុះផ្សាយរឿងបាច់ផ្កានៅក្នុងប្លករបស់អ្នកគ្រូនៅចុងខែវិច្ឆិកានេះ
      តាមសំណើររបស់ឧត្តមនិងចរិយាដោយរីករាយជាទីបំផុត។​ឧត្តមបានជួយចម្លងរឿងនេះចេញពីសៀវភៅ​ម្តាយក្មេកទំនើប
      រួចហើយ ប៉ុន្តែ​អ្នកគ្រូរវល់ពេកមិនទាន់បានពិនិត្យ។

  2. ជម្រាបសួរអ្នកគ្រូ!
    ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកនិពន្ធអីទេ តែខ្ញុំចូលចិត្តអានប្រលោមលោក!
    ខ្ញុំសប្បាយចិត្តនៅពេលដែលឃើញនិងស្គាល់ប្លកអ្នកគ្រូ
    សង្ឃឹមថានិងបានអានប្រលោមលោកអ្នកគ្រូថ្មីៗនៅទីនេះ។
    😀

    • ជម្រាបសួរក្មួយឧត្តម
      ខ្ញុំក៏មានចិត្តរីករាយដែរដែល​បាន​ស្គាល់​និង​ដឹង​ថា ក្មួយ​ឧត្តមបាន​ចូលអានប្លក់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ក៏​សង្ឃឹមទៀត​ថា​​ខ្ញុំនិងមានពេលសរសេរប្រលោមលោកថ្មីផ្សាយក្នុងប្លក់នេះ។
      សូមអរគុណ

      • 😀 អរគុណអ្នកគ្រូ!
        ខ្ញុំរងចាំដើម្បីទទួលបទពិសោធខ្លះៗពីប្រលោមលោកអ្នកគ្រូ ហើយអាចសរសេរខ្លួនឯងបាន ព្រោះខ្ញុំចង់ចេះសរសេរប្រលោមលោកវែងៗចឹងដែរ! ហិហិ

      • ខ្ញុំពុំហ៊ានគិតថា​ប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំំអាចផ្តល់ជាវិធីសាស្រ្តសម្រាប់ក្មួយឧត្តមទេណា។​ បើក្មួយចង់ដឹងពីល្បិចខ្លះៗនៃការ
        និពន្ឋប្រលោមលោកវែងៗ អ្នកគ្រូនិងចែករំលែកឥតកំណាញ់ឬលាក់លៀមនៅថ្ងៃអាទិត្យទី៥ធ្នូនៅសមាគមអក្សរសិល្ប៍នូហាច។
        ប៉ុន្តែ​ទាល់តែ​ក្មួយប្រញាប់ទាក់ទងទៅ​លោក​ឃឹម សុអហំជា​ប្រធានជាមុនសិន។

      • អូ! ខ្ញុំមានពេលវេលាមួយព្រឹកសម្រាប់ថ្ងៃអាទិត្យ! តើវាសមស្របនឹងពេលវេលានេះទេ!
        អ្នកគ្រូ តើខ្ញុំអាចមានលេខទូរស័ព្ទគាត់ដើម្បីទាក់ទងសួរគាត់បានទេ?

      • ល្អណាស់។​ នេះលេខគាត់​ ០៧៧​​​ ៦១៦​ ៦៥៦។ សូមអញ្ជើញក្មួយទាក់ទងគាត់ចុះ​ ដោយជម្រាបគាត់ថា​បានលេខពីខ្មុំ។

      • ពេញបាត់ហើយ! 😦

      • គួរឲ្យស្តាយមែន។ ​

      • តើមានឱកាសក្រោយទៀតទេ?

      • ខ្ញុំមិនទាន់ដឹងទេ ព្រោះសមាគម​នូហាចជាអ្នកអញ្ជើញខ្ញុំ។​ ​តើក្មួយអាចឲ្យលេខទូរស័ព្ទក្មួយមកខ្ញុំបានទេស្រួលខ្ញុំជូនដំណឹង។

      • ពិតជាបានអ្នកគ្រូ! លេខខ្ញុំគឺ​ 012872968 oudom.horn@gmail.com
        តើខ្ញុំអាចបានអាសយដ្ឋានអ្នកគ្រូផងបានទេ?

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s