ជើងមេឃថ្មី និពន្ធដោយលោកស្រី ប៉ែន សេដ្ឋារិន

ពីឆ្វេងទៅស្តាំ ៖ ប៉ែន សេដ្ឋារិន និងខ្ញុំ ឆ្នាំ២០១១ នាទីក្រុងភ្នំពេញ ក្នុងថ្ងៃសិក្ខាសាលា ជេនឌ័រ និង អក្សរសិល្ប៍ ( រូបថត ៖ប៉ិច សង្វាវ៉ាន )

បឋមបទ

ខ្ញុំមករស់នៅស្រុកជប៉ុនក្នុងនាមជានិស្សិតដែលរដ្ឋជប៉ុនអញ្ជើញឱ្យមករៀនតាំងពីអាយុ១៨ឆ្នាំ ហើយត្រូវយកចំណេះវិជ្ជាដែលបានក្រេបជញ្ជក់ហើយទៅបម្រើប្រជាជាតិជាកំហិត។ នៅក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំដែលនៅទន់នៅឡើយខ្ញុំតែងតែគិតថា ខ្ញុំមានកាតព្វកិច្ច នឹងជួយកសាងប្រទេសកម្ពុជាដោយសុទ្ធចិត្ដ ដើម្បីឱ្យមាតុប្រទេសបានរីកចម្រើនជាអារ្យប្រទេសពិតៗ។ ប៉ុន្ដែសុបិននិមិត្ដរបស់ខ្ញុំបានរលត់រលាយដោយសារតែការប្រែ ប្រួលមិនឈប់ឈរនៃសា្ថនភាពនយោបាយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។

ខ្ញុំតែងតែរង់ចាំឱកាសដែលហុចឱ្យខ្ញុំទៅបម្រើមាតុប្រទេសរបស់ខ្ញុំវិញ ទោះជាក្នុងប្រការណាមួយក៏ដោយ។ នៅប្រទេសមួយដែលឆ្ងាយពីមាតុប្រទេសនេះ ខ្ញុំតែងតែទទួលការពឹងពាក់ឱ្យបកប្រែភាសាពីជនជាតិខ្មែរដែលមានបញ្ហាក្នុងការរស់នៅៗ ប្រទេសជប៉ុនហើយដែលមិនមានលទ្ធភាពអាចបង់តម្លៃបកប្រែនិងជួនកាលពីសា្ថន ទូតខ្មែរនៅប្រទេសជប៉ុន ហើយមានទំនុកទុកចិត្ដពីអ្នកទាំងអស់ជានិច្ចជាកាល។ ខ្ញុំបានជួបខ្មែរជាច្រើនហើយយើងតែងតែរាប់អានគ្នាមានទំនុកទុកចិត្ដលើគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចជាបងប្អូនគ្នា។ ម្នាក់ៗតែងតែមកលេងនៅការិយាល័យរបស់ខ្ញុំជុំៗ។ ខ្ញុំដឹងថានៅពេលដែលយើងនៅឆ្ងាយពីមាតុប្រទេស យើងមានការត្រម៉ង់ត្រមោច ទាំងចិត្ដទាំងកាយ ហើយយើងត្រូវការជួបជុំបំភ្លេចទុក្ខ ឬក៏ចង់ដឹងនូវសភាពពិតនៃសង្គមដែលយើងរស់នៅពីព្រោះយើងមានការបារម្ភចំពោះច្បាប់ទម្លាប់នៃប្រទេស គេដែលខុសពីយើង។ ខ្ញុំតែងតែ និយាយពន្យល់ហើយដោះស្រាយជាមួយគ្នានូវបញ្ហា ដែលមិនសូវជាមានទំនាក់ទំនងនឹងបញ្ហារដ្ឋាបាលប៉ុន្មាន។ ដោយខ្ញុំមិនដែលបាន សា្គល់ជំនាន់ ប៉ុល ពត ជួនកាលបងប្អូនយើងលើកយករឿងកម្សត់ដែលគេម្នាក់ៗបានជួបប្រទះនៅជំនាន់ ប៉ុល ពត ហើយសរសើរខ្ញុំដែលមិនបានសា្គល់អាពតដូចគេ។ ខ្ញុំតែងតែកត់ត្រាទុកនូវរឿងរ៉ាវ ផ្សេងៗទុកទាំងអស់។ រឿងដែលមនុស្សយើងជួបប្រទះទោះជាមានករណីដូចគ្នាក៏ដោយ ក៏មានពេល ខ្លះមានកំហុសគ្នាដោយកន្លែងខ្លះហើយជួនកាលយើងអាចដោះស្រាយបានដោយសារតែការខិតខំការព្យាយាម។ ក៏ប៉ុន្ដែនៅពេលដែលខ្ញុំសា្ដប់រឿងដែលអារីយ៉ាឡារ៉ាត់រៀបរាប់ប្រាប់ ខ្ញុំមិនអាចទប់ចិត្ដមិនឱ្យរំជួលបានឡើយ។ វាសនារបស់នាង ហាក់ដូចជាត្រូវកំណត់ ដោយយើងម្នាក់ៗដែលនាងមកពិគ្រោះ។ ទោះបីនាងខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងណាក្ដី បើយើងមិនរវីរវល់នឹងនាង ជីវិតនាងនឹងត្រូវក្រឡះពីសទៅខ្មៅបាន។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តសរសេររឿងនាងទុកជាកំណត់ហេតុមួយដែលជាផលវិបាកនៃមនោគមវិជ្ជានិងសង្គ្រាម។ យើងបានសា្គល់គ្នាដោយសារសា្ថនទូតខ្មែរតូក្យូ ដែលទូរសព្ទមកពឹងពាក់ឱ្យខ្ញុំជួយធ្វើសម្ភាសជាមួយនឹងនាងដើម្បីឱ្យដឹងថា តើនាងពិតជាជនជាតិខ្មែរមែន ឬមិនមែន។ សា្ថនទូតខ្មែរក៏បានឱ្យបុគ្គលិកពីរបីនាក់សម្ភាសជាមួយនាងស្រេចបាច់ហើយដែរ តែគេត្រូវការការបញ្ជាក់ពីអ្នកមានបទពិសោធ និងអ្នកចេះដឹងខាងសង្គមវិជ្ជាផងក៏មិនដឹងទើបបាន ជាគេឱ្យលេខទូរសព្ទនាងមកខ្ញុំ។ ដោយខ្ញុំចេះភាសាថៃបន្ដិចបន្ដួចខ្ញុំបាននិយាយសាកសួរ អារីយ៉ាឡារ៉ាត់ ឱ្យរៀបរាប់ពីជីវប្រវត្ដិរបស់នាង។ អារីយ៉ាបាន និយាយប្រាប់ខ្ញុំជាភាសាថៃហើយ ជួនកាលនឹកឃើញភាសាខ្មែរមួយម៉ាត់ៗ ហើយបានអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំសរសេរជាសៀវភៅ ដើម្បីឱ្យគេឯងបានដឹងពីរឿងរបស់នាង ក្រែងអាចជាគំនិតមួយ។

                អ្នកនិពន្ធ

ដើម្បីអាន សូមចុចលើបន្ទាត់ខាងក្រោម

Short Story of Ariya

រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s