Daily Archives: ខែ​មេសា 27, 2013

រឿងខ្លី ៖ វាសនាអភ័ព្វ​ និពន្ធដោយ ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

វាសនាអភ័ព្វ

និពន្ធដោយ ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង

191038

រឿងនេះកើត​ឡើង​ពីការ​ស្រមៃ​ដ៏​សុទ្ធសាទ​របស់​អ្នកនិពន្ធ។ បើ​មាន​នាម ឬ​សកម្មភាព​តួអង្គ​ក្នុង​រឿង​នេះស្រដៀង​ ឬ​ដូចឈ្មោះ​នឹង​រឿង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​លោក​អ្នកនាង សូម​មេត្តា​ចាត់​ទុក​ជា​ការ​ចៃ​ដន្យ​មួយ​ទៅចុះ។ អ្នកនិពន្ធ​គ្មា​នចេតនា​នឹង​បញ្ឆិត​បញ្ឆៀង​ដល់​ជន​ណា​ម្នាក់​ឡើង។

សូម​អរគុណ!

សិស្សខ្ញុំ​ទាំង​អស់​កំពុង​តែ​ឈ្ងោកមុខ​ធ្វើ​តែង​សេចក្តី​យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ ស្រាប់​តែ​ពេល​​នោះ​ នារី​ជំទង់​ម្នាក់​ មាន​អាយុ​ប្រមាណ​១២ឆ្នាំ ដើរចូលមកក្នុង​​ថ្នាក់​ខ្ញុំ​ជាមួយ​ស្ត្រី​ចំណាស់​មួយ​រូប។ ស្ត្រីនោះ​ឧទាន​ឡើង​ទម្លុះ​ភាព​ស្ងៀម​ស្ងាត់នៃ​ថ្នាក់​ខ្ញុំ៖

-ជម្រាប​សួរ​អ្នក​គ្រូ លោក​នាយក​វិទ្យាល័យ​បញ្ជា​​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ជូន​​ចៅ​ស្រី​មករៀន​នៅ​​ថ្នាក់អ្នក​​គ្រូ។ នាង ​ឈ្មោះ វាសនា ។

ខ្ញុំ​សម្លឹង​ភក្ត្រនាង​វាសនា ចំពេល​ដែលសិស្ស​ថ្មី​នេះ​​លើក​ដៃសំពះ​​ជម្រាបសួរ​ខ្ញុំ​យ៉ាង​​សុភាព​ទន់​ភ្លន់ និង​ដោយ​ទឹក​មុខ​ស្រពោន។

ខ្ញុំ​ទទួល​សិស្ស​ថ្មី ហើយ​​ចាត់ចែង​ឱ្យនាង​អង្គុយនៅ​តុ​មួយ​ពី​មុខតុរបស់​ខ្ញុំ។ រួច​ហើយ​ខ្ញុំ​ហុច​ក្រដាស​មួយ​សន្លឹក​ឱ្យ​វាសនា​បំពេញ​ព័ត៌មាន​ខ្លះ​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​។ នៅពេល​ដែល​វាសនា​ឈ្ងោក​បំពេញ​លិខិត​ព័ត៌មាន​ ខ្ញុំ​ឃើញ​នាង​នៅ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ហាក់​ដូច​ជា​ពិបាក​បំពេញ​សំណួរ​នៅលើ​ក្រដាស​នេះ។

មួយ​ស្របក់​ក្រោយ​មក នាង​វាសនា​​យក​ក្រដាស​ដែល​នាង​បំពេញ​រួច​ហើយ​មក​ហុច​ឱ្យ​ខ្ញុំ។ ពេល​​នោះ​ជា​ពេល​សម្រាក​។ ខ្ញុំហៅ​វាសនា​មក​សួរ​ក្រោយ​ពី​បានដឹង​​ព័ត៌មាន​ដែ​លខ្ញុំ​បាន​អាន​ចប់​ហើយ​។

– វាសនា ម៉េច​បាន​ជាមុ​ខនាង​ក្រៀម​ម្ល៉េះ?

សិស្ស​ថ្មី​នេះ មិន​បាន​ឆ្លើយ​សំណួរ​ខ្ញុំ​ ដើម្បីបំបាត់​ចម្ងល់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ក៏​បន្ថែម​សម្តី​លើក​ទឹ​ក​ចិត្ត​នាង​ឱ្យ​មាន​ការ​កក់​ក្តៅ​។

-នាង​កុំ​ភ័យ​អី។ នាង​ចូល​រៀន​ក្រោយ​គេ​មែន​ តែ​មិត្ត​ភក្តិ​ដែល​អង្គុយ​ក្បែរ​នាង​មិន​មាន​ចិត្ត​កំណាញ់​ទេ។ គេ​មុខ​ជា​ឱ្យ​នាង​ខ្ចី​សៀវភៅ​​មេរៀន​មក​ចម្លង​។ បើ​សិន​ជា​នាងឆ្ងល់​ត្រង់​កន្លែង​ណា ​ខ្ញុំនឹង​ជួយ​ពន្យល់​នាង​បន្ថែម​ នាង​កុំញញើត​សួរ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​សោះ។ នេះ​នាម​បណ្ណ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​មាន​លេខ​ទូរសព្ទ​ផង។ នាង​យក​ទុក​ចុះ​កុំ​ទើស​ទាល់​អី។

-ច៎ា! អរគុណ​អ្នក​គ្រូ!

-នាង​អាច​ប្រាប់​ខ្ញុំ​បាន​ទេ ហេតុអ្វី​បាន​ជា​នាង​មិនបំ​ពេញ​ឈ្មោះ​និង​មុខ​ងារ​ម្ដាយ​របស់​នាងផង?

-អ្នក​គ្រូ… ខ្ញុំ​សូម​ទោស… ខ្ញុំ​ឥត​មាន… ម្តាយ​ទេ។

ចម្លើយ​នេះ​ញ៉ាំង​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​មុខ​នាង​យ៉ាង​ពិនិត្យ​ពិច័យ ទើប​សួរ​ថា៖

-បាន​សេចក្តីថា ម្តាយ​នាង​ស្លាប់​ហើយឬ?

-ច៎ា ទេ អ្នកគ្រូ ម្តាយ​ខ្ញុំ​នៅ​រស់។ គាត់​នៅឯ​ប្រទេស​សិង្ហបុរី។ លោកប៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ថា    ម្តាយ​​​​ខ្ញុំ​ជា​តារា​ភាព​យន្ត… តែ​ខ្ញុំ​ពុំ​ដែល​ស្គាល់​មុខ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​សោះ។ តាំងពី​តូច​មក ខ្ញុំ​រស់​នៅ​តែ​ជាមួយ​លោកប៉ា​និង ​មេដោះ។ មេ​ដោះ​ខ្ញុំ​​ទើបតែ​ស្លាប់​ចោល​ខ្ញុំ​ប៉ុន្មានថ្ងៃ​នេះ​។ ខ្ញុំ​ស្ដាយ​​គាត់​ណាស់អ្នកគ្រូ ព្រោះ​គាត់​ស្រឡាញ់​ថ្នាក់​ថ្នម​ខ្ញុំ​ជាង​មាតា​បង្កើត​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត។     ផ្ទុ​យ​​ទៅវិញ ម្តាយ​ខ្ញុំ​បង្កើត​ទៅ​ចោល​ទុក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​កំព្រា​ជាមួយ​លោកប៉ា… អ្នក​គ្រូ​! ជីវិតខ្ញុំ​អភ័ព្វ​ណាស់!

ដោយសារ​ខ្ញុំ​ឮនាង​និយាយ​ទាំងអួល​ដើមក ខ្ញុំ​ក៏​លែង​ហ៊ាន​សួរ​នាងទៀត។

*         *

*

ខ្ញុំចេះ​តែ​នឹក​ឃើញ​រឿង​រ៉ាវ​ដែល​សិស្ស​ថ្មី​ខ្ញុំ​រៀប​រាប់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្តាប់។ ខ្ញុំ​មាន​មនោសញ្ចេតនា​អាណិត​នាង​វាសនា​យ៉ាង​ខ្លោច​ចិត្ត។ ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​ស្រមៃឃើញ​រង្វង់​ភក្ត្រ​វាសនា​ដែល​ក្រៀម​ស្រពោន ចេះតែ​ឮ​សម្តី​នាង​ត្អូញត្អែរ​ ហើយ​ហាក់​ឃើញ​កែវ​ភ្នែក​ដែល​មាន​ទុក្ខ​នេះ​គ្រប់​ពេលវេលា​។ ខ្ញុំ​នឹក​អនិច្ចា​ ហើយ​មាន​និស្ស័យ​ចង់​ប្រោស​ប្រណី​ជួយ​នាង​នេះ​ឱ្យ​បាន​​ស្គាល់​ភាព​កក់​ក្តៅ​ខាងផ្លូវ​ចិត្ត។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា នាងវាសនា ជាក្មេង​កំព្រា​ដួង​ចិត្ត​ម្នាក់ដោយ​ខ្វះ​ការ​ថ្នាក់​ថ្នម​ និង​សេចក្តី​ស្នេហា​ពី​មាតា​បង្កើតយ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ។

នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់ ខ្ញុំ​សម្គាល់​ឃើញ​ វាសនា​ជា​សិស្ស​ម្នាក់​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ក្នុង​ការ​រៀន​សូត្រ​ណាស់​។ នាង​មាន​ឫកពា​សុភាព​រាប​សា​ទន់​ភ្លន់​។ អត្តចរិត​នេះ​បណ្តាល​ឱ្យ​វាសនា​ក្លាយ​ជា​សិស្ស​សំណព្វម្នាក់​របស់​ខ្ញុំ​។ រីឯវាសនា​វិញ នាង​ក៏​ដូច​ជា​មាន​និស្ស័យ​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ដែរ​។ ហេតុនេះ​ហើយ​បាន​ជា​ធ្វើ​ឱ្យ​នាង​ និង​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ជិត​ស្និទ្ធ។

+        +

+

ពេលវេលា​ចេះតែ​កន្លង​ទៅមុខ។ ព្រឹក​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មួយ វាសនា​បា​នមក​លេង​​ខ្ញុំដល់ផ្ទះ។ ខ្ញុំ​ចំណាំ​ឃើញថា គ្រប់​ប្រយោគ​វាចា​ដែល​នាង​និយាយរក​ខ្ញុំ នាង​តែង​រំឭក​ពី​ម្ដាយ​នាង​ជានិច្ច។

-អ្នកគ្រូ! ចិត្តអ្នកគ្រូល្អណាស់! បើ​ខ្ញុំ​​ម្តាយមាន​ចិត្ត​ដូច​អ្នកគ្រូ ខ្ញុំ​ពុំ​ដឹង​ជា​សប្បាយ​​យ៉ាង​ណា​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​គ្មាន​សំណាង​សោះ។ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ណាស់​អ្នកគ្រូ តើ​ម្តាយ​ខ្ញុំ នឹក​ខ្ញុំ ដូច​​ខ្ញុំ​នឹកនិង​ត្រូវការ​គាត់​ឬទេ​? តើ​ម៉ាក់ខ្ញុំ​ចង់​ឃើញ​ខ្ញុំ​ ដូច​ខ្ញុំ​អន្ទះសា​ចង់​ឃើញ​គាត់​ដែរ​ឬ​ទេ​?​

-តើអ្នកគ្រូ​ត្រូវ​ឆ្លើយ​យ៉ាង​ណា​ បើ​អ្នកគ្រូ​ពុំ​ទាន់​ធ្លាប់​ធ្វើ​ជា​ម្តាយ​គេ​នៅ​ឡើយ​ តែ​អ្នកគ្រូ​ជឿ​ថា ធម្មតា​ចិត្ត​មាតា​ក្នុង​លោក​តែងតែ​គិត​និង​ស្រឡាញ់​កូន​ណាស់។ មាតាណាក៏​តែង​​មា​ន​កង្វល់​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍​ពី​អនាគត​វាសនា​របស់​បុត្រ​ធីតា។ នៅ​ក្នុង​លោក​នេះ មាន​មាតា​​អភ័ព្វ​ច្រើន​ណាស់​ដែល​ខំ​ននាលតស៊ូ​​ជម្នះ​ធម្មជាតិ​បង្ហូរ​ញើស​ដើម្បី​រក​ស៊ី​ចិញ្ចឹម​និង​ផ្តល់​អនាគត​ឱ្យ​បុត្រ​ធីតា​របស់​ខ្លួន​។ អ្នកគ្រូមិន​យល់​ទឹក​ចិត្ត​​មាតា​របស់​នាង​ទេ បើ​គាត់​នៅ​រស់​ គាត់​ត្រូវតែ​ស្វែង​ចង់​ឃើញ​នាង​។ ត្រង់​ហ្នឹង​ហើយ ដែល​អ្នកគ្រូនឹកថា  ប្រហែល​ម៉ាក់របស់នាង​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ​ទេ​ដឹង? តែ​ណ្ហើយ​ចុះ​ ទោះ​ជាយ៉ាងណាក៏​ដោយ​ បើ​ម្តាយ​នាង​នៅ​រស់​ នាងគង់​តែមាន​សំណាង​​ជួប​គាត់​ថ្ងៃ​ណា​មួយមិន​ខាន។ នាង​កុំ​តូច​ចិត្ត​ពេក។​ តាម​ពិត​ នាង​នៅ​មានឪ​ពុក​ម្នាក់​ដែល​ស្រឡាញ់​និងគិត​ដល់​នាង​ណាស់។ ប៉ុណ្ណេះ​ក៏​ចាត់​ជា​ភ័ព្វ​ល្អ​ទៅ​ហើយ​ដែរ បើ​ប្រៀប​ជា​មួយ​ក្មេង​កំព្រា​ដទៃ​ទៀត​ក្នុង​ពិភព​លោក​យើង​នេះ។ កុំ​គិត​ច្រើន​ពេក​ កុំ​បណ្តោយ​ឱ្យ​អារម្មណ៍​រវើ​រវាយ​ផ្តេស​ផ្តាស។ សំខាន់ ត្រូវនាង​ខំ​ផ្ចង់ស្មារតី​ឱ្យ​មូល ​ខំ​រៀន​សូត្រ​ឱ្យ​ពូកែ​ និងវែង​ឆ្ងាយ​ទៅមុខ​ណ៎ា។

ខ្ញុំ​ពោល​លួង​លោមសិស្សនេះ​ទាំង​ខ្លោចផ្សា​។ វាសនា​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​ដោយ​ក្រសែ​ភ្នែក​ដ៏​សែន​កម្សត់​ញ៉ាំង​ឱ្យ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​កាន់តែ​អាណិត​នាង​ខ្លាំងឡើងៗ​។ ក្រោយ​ពី​សម្លឹង​មុខខ្ញុំ​យ៉ាង​យូរ​ នាង​ក៏​ថ្លែងទៀត​ថា៖

-អ្នកគ្រូ ខ្ញុំ​ចេះតែ​នឹក​ថា ម្តាយ​ខ្ញុំ​មាន​រូប​រាង​ មុខមាត់​ និងសម្តី​ដូចអ្នកគ្រូ​អ៊ីចឹង! តើ​ថ្ងៃ​ណា​ ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ម្តាយ​ខ្ញុំ​?

ខ្ញុំ​រឹត​តែ​រន្ធត់​ចិត្ត។ នេះ​ហើយ​ឬ​ទឹក​ចិត្ត​កណ្តែង​កណ្តោច​នៃ​ក្មេង​ដែល​ខ្វះ​សេចក្តី​ស្នេហា​ពី​មាតា​របស់​ខ្លួន។ ខ្ញុំ​ឈរ​ធ្មឹង​ពិចារណា​«តើ​នៅ​ក្នុង​លោក​យើង​នេះ មាន​កុមារ​កំព្រា​ប៉ុន្មា​ននាក់​? តើ​នាងរងា​យ៉ាងណា? នាង​ពុំ​ដែល​ស្គាល់​សេចក្តី​ស្នេហា ខ្វះ​ការ​កក់​ក្តៅ​ខាង​ផ្លូវ​ចិត្ត​ ខ្វះ​ការ​គ្រប់​គ្រង​​ថ្នាក់​ថ្នម​លួង​លោម​ ខ្វះ​ការ​អប់រំ​ពី​មាតា ដែល​នាង​ត្រូវ​ការ​​ចាំ​បាច់បំផុត… ឱ! ក្មេង​កំព្រា​ទាំងឡាយ​ក្នុង​លោក​អើយ!»

ខ្ញុំ​ផ្តោត​នេត្រា​ខ្ញុំ​ទៅ​លើ​រង្វង់​ភក្ត្រ​ដ៏​ក្រៀម​ស្រពោន​នៃ​វាសនា​ម្តងទៀត។ ខ្ញុំ​ហាក់ដូចជា​ឮ​សម្រែក​ដួង​ចិត្ត​សិស្ស​នេះ​យំ​ទួញ​គួរ​ឱ្យ​ខ្លោចផ្សាជា​ពន់​ពេក។ ឱ! ហេតុ​អ្វី​ក៏​ខ្ញុំ​មាន​និស្ស័យ​ចំពោះក្មេង​នេះ​ដល់​ម្លឹង? មនុស្ស​ធម៌​ដែល​ជានិស្ស័យ​កំណើត​របស់​ខ្ញុំ​រីកដាល​ធំឡើងៗ​ជាលំដាប់​ពេញ​បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​។ ម្តងៗ ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​ស្គាល់​មាតា​​នាង​វាសនា​ណាស់។ តើ​ជា​នារី​បែបណា​? មាន​មុខ​មាត់ និង​ចិត្ត​គំនិត​ដូច​ម្តេច​បាន​​ជា​ដាច់​ចិត្ត​បោះបង់​ឈាម​ដ៏​ល្អ​របស់​ខ្លួន​ដោយ​គ្មាន​នឹក​នា​សោះ​យ៉ាង​នេះ?។

*         *

*

មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក​ វាសនាលែង​ជា​សិស្ស​ខ្ញុំ​ទៀត​ហើយ។ នាង​បាន​ឡើង​ថ្នាក់​ទី​៥ទំនើបជាតិ (១) តែ​ខ្ញុំ​នៅតែ​មាន​ចិត្ត​រាប់​អាន​ក្មេង​ស្រី​នេះ​ដូច​ពី​មុន​ដដែល។ ជា​ច្រើន​ដង​ណាស់​មក​ហើយ ដែល​វាសនាតែង​តែទទូច​អញ្ជើញ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ទៅ​លេង​ផ្ទះ​នាង។ តែកន្លងមក ខ្ញុំ​​រក​លេស​ដោះស្រាយ​មិន​ព្រម​ទៅ​ឡើយ។ តាម​ពិត​ទៅ​ ខ្ញុំ​ប្រកាន់​បន្តិច​ផង​ ព្រោះខ្ញុំ​ជា​ស្រីក្រមុំ។ ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ទៅទីកន្លែង​ណា​ដែល​មាន​ប្រុស​កំលោះ ឬ​បុរសពោះ​ម៉ាយទេ។ ជាពិសេស​ទៅទៀត ខ្ញុំ​ខ្លាច​បិតា​នាង​វាសនាយល់​ច្រឡំ​លើ​ចិត្ត​មេត្តា​ធម៌​ដ៏ស្មោះ​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ​បុត្រីលោក​ផង។ ប៉ុន្តែ​ មិន​ដឹង​ចៃ​ដន្យ​អ្វី​ នៅថ្ងៃ​មួយ​នោះ រថយន្ត​ខ្ញុំ​ខូច ត្រូវដាក់ឱ្យ​យានដ្ឋានជួសជុល។ ​នៅពេល​ចេញពី​សាលា ខ្ញុំ​ប្រុ​ង​ឡើងជិះ​ត្រី​ចក្រ​យាន​ (ស៊ីក្លូ) ស្រាប់តែ​ វាសនារត់​ចេញ​មក​កាត់ពីមុខ ​ហើយ​ឃាត់​ខ្ញុំ។

-អ្នកគ្រូ ខ្ញុំ​សូម​អញ្ជើញ​អ្នក​គ្រូ​ជិះ​ឡាន​ជាមួយ​ខ្ញុំ​វិញ។

ខ្ញុំ​ហារ​មាត់​​ប្រុងប្រកែក​ ស្រាប់តែ​ខ្ញុំ​ឮ​វាចា​បុរស​ម្នាក់​ពោល​មក​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ពិរោះស្រទន់។

-បាទ! សូម​អ្នក​គ្រូ​អញ្ជើញ​ជិះ​ឡាន​ជាមួយ​យើង​វិញ ទាន!

-អ្នក​គ្រូ​ នេះ​លោក​ប៉ា​ខ្ញុំ។

-អូហ៍! ច៎ា! ជម្រាបសួរ​លោក!

-បាទ! ជម្រាប​សួរ​អ្នក​គ្រូ​! បើ​អ្នក​គ្រូ​​មិន​យល់​ទាស់​ទេ ខ្ញុំ​និង​កូនស្រី​សូម​ជូន​អ្នក​គ្រូ​​ទៅ​ផ្ទះ​ម្តង​។

​ខ្ញុំ​ប្រកែក​យ៉ាងណា ក៏​បិតា​និង​បុត្រី​នេះនៅតែ​ទទូច​ហៅ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ជិះ​រថយន្ត​ជាមួយ​ទាល់តែ​បាន​។ ខ្ញុំ​លំបាក​និងរំខាន​ក្នុង​ចិត្ត​ជា​ពន់​ពេក។

មួយ​ស្របក់​បន្ទាប់​មក រថយន្ត​បា​នមក​ដល់​ផ្ទះ​ខ្ញុំ។ ​ជាការគួរសម​ ខ្ញុំ​​អញ្ជើញ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ឡើង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​។ នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ នាង​វាសនា​ដើរ​មើល​រូបភាព​ផ្សេងៗ​ដែល​តាំង​នៅលើ​ជញ្ជាំង ជាឱកាស​ឱ្យ​បិតា​នាង​ចាប់​ផ្តើម​និយាយ​ឡើង៖

-ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​មាន​កិត្តិយស​ណាស់​ដែល​បាន​ស្គាល់​អ្នក​គ្រូ។​ វាសនា​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ តាំងពី​បាន​ចូលរៀនថ្នាក់​​អ្នក​គ្រូ​​មក ​នាង​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ការ​ប្រែប្រួល​ច្រើន​ ទាំង​ចម្រើន​ក្នុង​ការ​សិក្សា​ ទាំង​រីក​រាយ​ ទាំង​ផ្លូវ​ចិត្ត។ នាង​ឧស្សាហ៍​និយាយសរសើរ​អ្នក​គ្រូ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ញឹក​ញយ​។

-លោកដឹង​ទេ វាសនា​ជា​ក្មេង​ម្នាក់​គួរ​ឱ្យ​អាណិត​ណាស់។ នាង​ថ្លែង​ទុក្ខ​សោក​របស់​នាង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​គ្មានចន្លោះទេ។

-បាទ ពិត​មែន​ កូន​នេះ​អភ័ព្វ​ណាស់។ នាង​ព្រាត់​ម្តាយ​តាំង​ពី​អាយុ​មួយ​ឆ្នាំ​។ ចំណែក​ខ្ញុំ​ ជា​អ្នក​កាសែត​តែងតែ​មាន​បេសកកម្ម​ចេញទៅ​ខេត្ត​ញឹក​ញាប់​។ ម្ល៉ោះ​ហើយ កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ជាមួយ​មេដោះ​ច្រើន​ជាងនៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​។ ឥឡូវ​នាងកាន់តែ​ធំ​ឡើង​ហើយ។ ខ្ញុំ​តែងតែ​គិត​ដល់​អនាគត​នាង​គិតដល់​ពេល​នាង​ពេញ​រូប​រាង​ឡើង។ វាសនា​ទាម​ទារឱ្យ​ខ្ញុំ​រក​មាតា​ដ៏​ល្អ​ម្នាក់​​ឱ្យ​នាង​។ នេះ​ជា​វ័យ​ដែល​នាង​ត្រូវ​ការវត្តមាន​នរណា​ម្នាក់​ដែល​មាន​ភេទ​ដូច​គ្នា​ គ្រាន់នឹង​អាច​ពិភាក្សា​បញ្ហាផ្សេងៗដែល​នាងមិនអាចនិយាយជាមួយខ្ញុំកើត។

ពេល​នោះ វាសនា​ស្ទុះ​សំដៅ​មក​រក​បិតា​នាង​។ ​នាង​ចាប់​ទាញ​ដៃ​បិតា​បណ្តើរ​មក​ឈរ​នៅចំពី​មុខ​កន្លែង​ព្យួរ​រូប​ថត​ខ្ញុំ ហើយនិយាយ៖

-លោកប៉ា មើលនេះ រូប​ថត​អ្នក​គ្រូ​ខ្ញុំ​ស្អាតណាស់ ​មែន​ទេលោកប៉ា? រូប​ថត​អ្នក​គ្រូ​ដូច​រូប​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​ឬ​ទេ?

សែន​ហួស​ចិត្ត បិតា​នាង​គ្រវី​ក្បាល​មួយ​ៗ ហើយ​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​យ៉ាងយូរ។ ខ្ញុំ​អៀន​ស្ទើរ​តែ​រត់​ចេញ​ពី​ទីនេះ ហើយ​នឹក​ក្នុង​ចិត្ត​ថា រូប​ខ្ញុំ​ឯណា​អាច​ប្រដូច​ស្មើ​នឹងតារា​ភាព​យន្ត​ដែល​ជាមាតា​នាង​វាសនា​បាន​នោះ?។

*

*         *

(១) ថ្នាក់ទី៨បច្ចុប្បន្ន Classe de Cinquième

នៅមានត…