រឿងខ្លី៖វាសនាអភ័ព្វ ភាគបញ្ចប់ និពន្ធដោយ ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

តពីថ្ងៃ២៧មេសា

ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ថា​ទៅ​រួប​រួម​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ខួប​កំណើត​របស់​នាង​វាសនា​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជឿ​​ថា​ វត្តមាន​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​អាចផ្តល់​សេចក្តី​រីក​រាយ​ពិត​ប្រាកដ​ចំពោះ​ក្មេង​កំព្រា​មាតា​នេះ។

បន្ទាប់​ពី​ការ​ស្រស់​ស្រូប​ម្ហូប​អាហារ មាន​ការ​រាំ​កម្សាន្ត​តាម​សង្វាក់​ទំនើប​បរទេស​ផ្សេងៗ។ គូ​រាំ​ប្រុស​ស្រី​​រាំ​លេង​សប្បាយ​​​គ្រប់​គ្នា។ ចំណែក​ខ្ញុំ​ដែល​មិន​និយម​សង្វាក់​ញ័រ​ញាក់​លោត​កន្ត្រាក់​អស់​ទាំង​នេះ ខ្ញុំ​រីក​រាយ​នឹង​អង្គុយ​មើល​គេរាំ​​វិញ។ រីឯ​បិតា​នាង​វាសនា​ក៏​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ដែរ លោក​មិន​រាំ​លេង​នឹង​គេ​ឡើយ​បែរ​ជា​នៅ​តែអង្គុយ​ក្បែរ​ខ្ញុំ។ ឃើញ​​ដូច្នោះ​ ខ្ញុំ​ក៏​និយាយ​ជំរុញ៖

-សូម​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​រាំ​លេង​នឹង​គេចុះ។

-បាទទេ ខ្ញុំ​ចង់​នៅ​កំដរអ្នកគ្រូ​ កុំ​ឱ្យ​អ្នកគ្រូអផ្សុក។

ឮពាក្យ​អផ្សុក​ ខ្ញុំ​ចង់​តែ​ផ្ទុះ​សំណើច​។ ពាក្យ​អផ្សុក​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​យ៉ាងណា​យ៉ាង​ណីទេ។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ចេះ​អផ្សុក​ផង​តាំងតែ​ពី​ដឹង​ក្តី​មក។ តើ​មាន​អ្វី​ដែល​នាំខ្ញុំ​អផ្សុក​កើត បើ​គ្រួសារ​បងប្អូន​ខ្ញុំចុះ​សម្រុង​គ្នា។ ផ្ទះ​ខ្ញុំ​មាន​គ្រប់​ផាសុកភាព​។ ខ្ញុំ​រស់​នៅ​សប្បាយ​ក្សេមក្សាន្ត​មិន​ចង់​ទៅ​លេង​ទីណា​ផង។ ជាពិសេស​ទៅទៀត ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ទំនេរ​ឡើយ គឺ​ខ្ញុំ​មើល​សៀវភៅ ខ្ញុំ​ស្រាវ​ជ្រាវ​បំពេញ​ចំណេះ​ដឹង​របស់​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ក៏​កំពុង​បន្ត​វិជ្ជា​ថែម​ទៀត​ផង​ដែរ។ ពេល​សម្រាក​ឬ​ធុញ​ថប់​ ខ្ញុំ​គេង​ស្តាប់​ចម្រៀង​ខ្មែរ។ ខ្ញុំ​ដេរប៉ាក់​និង​រៀប​ចំ​ផ្ទះ​សម្បែង​ជា​ដើម​។ ដូច្នេះ ​ពេល​វេលា​របស់​ខ្ញុំ​ពេញ​អស់​ដោយ​កិច្ច​ការ​គ្រប់​ជំពូក​។ ពេល​នេះ​ ខ្ញុំ​មិន​រាំ​ មក​ពី​ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​រាំ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សប្បាយ​ព្រោះបាន​អង្គុយ​​មើល​គេរាំ​ដែរ​ទេ​តើ។ ខ្ញុំ​ក៏​​ឆ្លើយ​តបទៅបិតា​នាង​វាសនា​ត្រង់ៗ៖

-ច៎ា! សូម​លោក​កុំ​បារម្ភ ខ្ញុំ​មិន​ចេះអផ្សុក​ទេ។

-សូម​អ្នកគ្រូ អភ័យ​ទោស​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ផង ប្រហែល​ជា​ពាក្យ​អម្បាញ់​មិញបណ្តាល​អ្នកគ្រូអាក់អន់ស្រពន់​ចិត្ត​ទេ​ដឹង​ បាន​ជា​អ្នកគ្រូ​នៅ​​ស្ងៀម​…

-ច៎ាទេ! លោកកុំ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ពេក​។​ តាម​ពិត​ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ប្រកាន់​ខឹង​ផ្តេស​ផ្តាស​ ឥត​ពិចារណាឡើយ។ យប់​ជ្រៅ​ហើយ ខ្ញុំ​សូម​ជម្រាប​លា​លោក​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។

-អ្នកគ្រូ ចង់​អញ្ជើញ​ទៅវិញ​ហើយ​ឬ? (​វាសនា​សួរ​កាត់​ភ្លាម​) ខ្ញុំ​ជូន​អ្នក​គ្រូ​ទៅ​ផ្ទះវិញ​។​ តោះ​ លោកប៉ា​យើង​ជូន​អ្នកគ្រូ​ទៅ។ ខ្ញុំ​មិន​ឱ្យ​អ្នកគ្រូ​ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ម្នាក់​ឯង​ទេ។

-មិន​អី​ទេវាសនា អ្នកគ្រូ​យក​ឡាន​មក​ដែរ​ទេតើ!

-វាសនា​និយាយ​ត្រូវ។ ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​បណ្តោយ​ឱ្យ​អ្នកគ្រូ​បើក​ឡាន​ត្រឡប់​ទៅវិ​ញក្នុងកណ្តាល​យប់​ស្ងាត់​បែប​នេះ​ទេ។ ស្រុក​យើង​កំពុងមាន​អសន្តិសុខ​ផង​ គ្រោះ​ថ្នាក់​មើល​ពុំ​ឃើញ​ទេណ៎ា។

-ច៎ាមែន! គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច​ដែរ តែ​ខ្ញុំ​ជឿថា គ្មា​នរណា​អាច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទុច្ចរិត​មក​លើយើង​បាន​ទេ​ បើ​យើង​ពុំ​ធ្លាប់​មាន​រឿង​រ៉ាវ​ជាមួយ​គេ​នោះ។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​មាន​ជំនឿ​ថា ធ្វើ​ល្អបា​ន​​ល្អ ធ្វើ​អាក្រក់​បាន​អាក្រក់​ណ៎ា​លោក។ អរគុណ​លោក​ណាស់ដែល​យក​ចិត្តទុក​ដាក់​ជួយ​ការពារ​ខ្ញុំ។ គួរតែ​លោក​ទៅ​កំដរ​ភ្ញៀវ​ចុះ។ លោក​ទៅ​ចោល​គេ​ឯទៀត​ដែល​នៅពេញ​ផ្ទះម៉េច​នឹងកើត?

-មិន​អីទេ! គេសុទ្ធ​សឹង​តែ​ជា​បងប្អូន​និង​មិត្ត​មភ្តិ​ជិត​ដិត​ទាំង​អស់​។ យើង​ស្គាល់​ចិត្ត​គ្នាណាស់​ មិន​អាច​មាន​រឿង​អាក្រក់​ទេ។ ពួក​គេ​កំពុង​ជក់​រាំ​លេងណាស់។

បិតា​នាង​វាសនា​ក៏​បើ​ក​ឡាន​លោក​ ពីក្រោយ​រថយន្ត​ខ្ញុំ​ជូន​ខ្ញុំ​រហូត​ដល់​មុខ​ភូមិគ្រឹះ។ លោក​ជួយ​បើ​ក​ទ្វា​រ​របង​ឱ្យ​ឡាន​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ខាងក្នុងរបង​ទៀត។

ខ្ញុំ​ចេញ​មក​សម្តែង​អំណរ​គុណ​។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ក្នុង​ឡាន ឃើញ​វាសនា​គេង​ផ្អៀង​ក រងាក​​ចំហ​មាត់​លង់​លក់​យ៉ាង​ស្រួល។ ខ្ញុំលើក​ដៃ​ប្រណម្យ​សំពះ​លា​បិតា​នាង។ លោកពុំ​បាន​​លើក​ដៃ​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញទេ បែរ​ជា​ឈរ​ទ្រឹង​​សម្លឹង​ភក្ត្រ​ខ្ញុំ ហើយ​បន្លឺ​វាចា​តិចៗស្ទាក់​ស្ទើរ​​បែប​ញញើត​ញញើម​មកកាន់​ខ្ញុំ៖

-អ្នកគ្រូ! អ្នកគ្រូ​នៅចាំ​សម្តី​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ដែល​សួរ​ខ្ញុំ​ថា តើរូប​អ្នកគ្រូ​ដូច​ម្តាយ​នាងឬទេ? ខ្ញុំ​មិន​អាច​ឆ្លើយ​បាន​នៅពេល​នោះ ព្រោះ​ខ្ញុំ​សែន​សង្វេគអាណិត​កូន​ស្រី​ខ្ញុំ។ នាង​ពិត​ជា​ស្រឡាញ់​អ្នកគ្រូ​រហូត​ស្រមៃ​​និង​ចង់​ដឹងថាមុខ​មាត់​អ្នកគ្រូដូច​មាតានាង​ឬទេ? នេះ​ប្រហែល​ជា​ចង់​​បាន​អ្នកគ្រូ​ជា​មាតា​ហើយ។ វាសនា​ចង់​បាន​មាតា​ម្នាក់​ដែល​មាន​ចិត្ត​ទូលំទូលាយ​សប្បុរស​ និងស្រឡាញ់​នាង។ ច្រើន​ឆ្នាំ​ហើយ​ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​រស់​នៅ​ជា​បុរស​ពោះម៉ាយ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​​ស្រីៗ​ដែល​អាង​រូប​​សម្បត្តិ​ បោក​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ឱ្យ​វង្វេង​។ ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​រក​ប្រពន្ធ​ទៀតតែ ​តាំងតែ​ពី​នោះ​មក​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ប៉ះ​ចំស្រី​ដែល​ចិត្ត​មិន​បាន​ចំពោះ​បុត្រី​ខ្ញុំ។ ឥឡូវនេះ​ វាសនាបាន​រើស​មាតា​ខ្លួន​ឯង។ ខ្ញុំ​យល់ថា ប្រសើរ​បំផុត។ ចំណែកខ្លួន​​ខ្ញុំ​វិញ តាំងពី​ថ្ងៃ​ដំបូង​ដែល​វាសនា​ដំណាល​ពី​អ្នក​គ្រូប្រាប់ខ្ញុំ​ ទោះ​ជាកាលណោះ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​យល់​និង​ស្គាល់​អ្នកគ្រូ​ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​បាន​លួច​ស្រឡាញ់​​អ្នកគ្រូ។ ខ្ញុំបាន​ច្នៃ​រូប​រាង​អ្នកគ្រូទុក​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​ជា​ស្រេច​ទៅហើយ។ ពេល​ខ្ញុំ​បាន​យល់​បាន​ស្គាល់អ្នកគ្រូ ទោះបីជាការស្គាល់នេះមានរយៈពេលខ្លីមែន​ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​រឹត​តែ​ពិបាក​ទ្រាំ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​… ខ្ញុំ​សូម​អ្នកគ្រូ​អត់ទោស… មេត្តា​សន្តោស​ប្រណី​ជីវិត​ឥត​ន័យ​​របស់​ខ្ញុំ​និង​ស្រោច​ស្រង់​វាសនា​អនាគត​កូន​ស្រី​អភ័ព្វ​របស់​ខ្ញុំ​ផង… ​អ្នកគ្រូ​យល់​យ៉ាង​ណា​ដែរ?

ខ្ញុំ​ភ្លេច​អស់​ពី​ការ​ខ្មាស​អៀន​ដែល​ហ៊ាន​ឈរ​តែ​ពីរនាក់​កណ្តាល​យប់​ស្ងាត់ ដោយ​សារ​តែ​ឥទ្ធិពលវាចា​របស់បិតារបស់សិស្សខ្ញុំ។ អារម្មណ៍​កម្សត់​នេះ​ហាក់​ដូចជាបណ្តាល​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ចង់​ស្តាប់​​និង​ចង់​ឮតទៅ​ទៀត​។ ថ្វី​បើ​ខ្ញុំ​ពុំ​ដែល​នឹក​គិត​ថា រឿង​នេះ​អាច​បណ្តាល​ឱ្យ​ដល់​ដំណាក់​នៃ​សេចក្តី​ស្នេហា​ក្តី។ ខ្ញុំ​ឥត​វាចា​នឹង​ថ្លែង​ ព្រោះ​ពិស​មន្ត​នៃ​វាចា​ទាំង​នេះ​ចង​ខ្ទាស់​អណ្តាត​ខ្ញុំ​ឱ្យ​រឹង​គាំង​។ ខ្ញុំ​ឈរ​ទ្រឹង​ទាំង​ដើម​ទ្រូង​ញាប់​ញ័រ​ខ្លាំង លុះត្រា​តែ​ប្រយោគ​ថ្មី​នៃ​បិតា​នាង​វាសនា​បន្លឺ​បន្ត​៖

-ខ្ញុំ! ខ្ញុំ! ចង់​ស្នើចិត្ត​អ្នក​គ្រូ​ជាមុន​សិន… មុន​នឹង​ចូល​តាម​ទំនៀម​ទម្លាប់… តើ​អ្នក​គ្រូ​មេត្តា​យើង​ទាំងពីរ​ឬទេ?

សតិសម្បជញ្ញៈ​ខ្ញុំ​ដាស់​តឿន​ហើយ​បញ្ជា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​និយាយ៖

-សូម​លោកអភ័យ​ទោស ខ្ញុំ​ពុំ​អាច​ឆ្លើយ​បា​នភ្លាម​ទេ។ នៅ​កណ្តាល​រាត្រី​ដូច្នេះ ការ​នៅ​ឈរ​និយាយ​គ្នា​តែ​ពីរ​នាក់​បែបនេះ ពុំ​សមរម្យ​ចំពោះ​ភ្នែក​អ្នក​ផង​ទាំងពួង​ទេ។ បើ​គេ​ឃើញ​ គេ​មុខ​ជា​ដៀល​ត្មះ​ខ្ញុំ នោះ​កិត្តិយស​ជាស្រី​របស់​ខ្ញុំ​និង​កិត្តិ​យស​របស់​គ្រួសារ​ខ្ញុំច្បាស់​ជា​ត្រូវគេ​និន្ទា​ជា​ដាច់​ខាត។ សូម​លោក​ទុក​ពេល​ឱ្យ​ខ្ញុំ​គិត​សិន។ ខ្ញុំ​ជម្រាប​លា​សិន​ហើយ​។

ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​យ៉ាង​លឿន។ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ដល់​បន្ទប់​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​ពុំ​ទាន់​ឮ​សំឡេង​រថយន្ត​បិតា​នាងវាសនាបរ​ចេញ​ពី​មុខ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​នៅ​ឡើយ។

មួយ​ស្របក់​ក្រោយ​មក​ ទើប​ខ្ញុំ​ឮ​សូរ​រថយន្ត​លោក​បញ្ឆេះ​ម៉ាស៊ីន​បរ​ចេញ​ទៅ។ ដូច​ដក​បន្លា​ចេញ​ពី​ទ្រូង​ដែល​កំពុង​តែ​លោត​ក្តុក​ក្តាក់។រាត្រី​នោះ​ឯង​ ខ្ញុំ​ពិបាក​ធ្មេច​ភ្នែក​គេង​ម្ល៉េះ​! ព្រះ​អើយ!ខ្ញុំ​មានមហា​វិប្បដិសារៈ​។ ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​មិន​ទៅ​ចូលរួ​មក្នុង​បុណ្យ​ខួប​កំណើត​នេះ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឮ​ពាក្យ​អស់​ទាំង​ហ្នឹង​ឡើយ។ គឺ​ជា​រឿង​មួយ​ដែលនាំ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ពិបាក​ដោះ​ស្រាយ​ជាពន់​ពេក។ ម្យ៉ាង​ទៀត ​ខ្ញុំ​សែន​ស្តាយ​នឹង​អំពើ​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​មិន​សម​អី​នឹង​នៅ​ឈរ​និយាយ​សាសង​ជាមួយ​នឹង​បុរស​នារាត្រី​ស្ងាត់​។ តាំង​ពី​ខ្ញុំ​ពេញ​រូប​ពេញ​រាង​មក ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​បែបនេះ​ទេ។

ឱ! ប្រសិន​បើ​មាន​គេ​ឃើញ​ខ្ញុំ តើ​គេ​នឹង​ដៀល​ត្មះ​រិះ​គន់​បក​ស្រាយ​អំពី​ខ្ញុំ​យ៉ាងណា​។ ជា​ពិសេស​ក្នុងនាទី​ខ្លួ​នជាអប់រំ​គេ​ផង តើ​សម​យ៉ាង​ណា​ទៅ?ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​និង​រក្សា​សេចក្តី​ថ្លៃ​ថ្នូរ​ក្នុង​នាម​ជានារី​ក្រមុំ។ ខ្ញុំ​ការពារ​កិត្តិ​យស​ក្រមុំ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ជា​កិត្តិ​យស​ទាំង​មូល​នៃ​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​។ កើត​មក​ជាតិ​នេះ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឱ្យ​មាន​ឈ្មោះ​អាក្រក់​ឡើយ។ ខ្ញុំ​នឹក​ក្នុង​ចិត្ត​៖

-លោកប៉ា! លោកម៉ាក់​! សូម​លោក​អ្នក​មាន​គុណអភ័យ​ទោស​ឱ្យ​កូន​ផង កូន​បាន​ធ្វើ​អំពើ​មួយ​ពុំ​សមរម្យ​សោះ។ តាំង​ពី​កើត​មក​ កូន​ពុំ​ដែល​នាំ​រឿង​អី​ឱ្យ​លោក​បារម្ភ និងធ្វើឲ្យលោក​ខ្វះ​សេចក្តី​ទុក​ចិត្ត​លើរូប​កូន​ទេ។ គំរូ​ដ៏​ល្អ ដំបូន្មាន​ដ៏​ប្រពៃ​ ពូជពង្ស​ដ៏​ថ្លៃ​ថ្នូរ​របស់​យើង កូន​តែ​ង​​តែ​យកតម្រាប់​តាម​ឥត​ល្អៀង​ និង​ចង់​រក្សា​តទៅ​ដើម្បី​ជា​គំរូ​ដល់​ប្អូន​ៗ​។ កូន​សែន​ស្តាយ​និង​ការ​ដែល​កូន​ឈរ​និយាយ​ជាមួយ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​កូន​យល់​ថា ជា​អំពើ​មួយ​មិន​សម​រម្យនិង​គួរ​ឱ្យ​មាន​ក្តី​អាម៉ាស់។ ​កូន​មាន​ការ​សោក​ស្តាយ​​ណាស់​។

*

*         *

ទិវារាត្រី​ផ្លាស់​វេន​គ្នា​ឥត​ឈប់​ឈរ។ ​ ខ្នើត​ហើយ​រនោច មួយ​ខែ​ ពីរ​ខែ​ បី​ខែ​ កន្លះ​ឆ្នាំ មួយ​ឆ្នាំ​ក៏​កន្លង​ទៅ ខ្ញុំ​នៅ​តែពុំ​អាច​ដោះ​ស្រាយ​បាន ខ្ញុំ​នៅតែ​គ្មាន​ចម្លើយ​។ មិន​ត្រឹម​តែ​សាក​សួរ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ប៉ុណ្ណេះ​ទេ បិតា​នាង​វាសនា​បាន​ទាំង​រក​ចាស់​ទុំ​មាន​មុខ​មាន​មាត់​ចូល​មក​ស្តី​ដណ្តឹង​ខ្ញុំ​តាម​ទំនៀម​ទម្លាប់​ តែ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ពុំ​អាច​ ទោះ​ជា​ខ្ញុំ​អាណិត​គេ​យ៉ាង​ណា​ក្តី ក៏ខ្ញុំ​ត្រូវតែ​គិត​អនាគត​ខ្ញុំ​ដែរ ព្រោះ​វ័យ​បិតា​នាង​វាសនា​​និង​វ័យ​ខ្ញុំខុស​គ្នា​ច្រើនណាស់​ ហើយ​ថែម​ទាំង​មាន​​បុត្រី​ធំ​សឹង​កម្ពស់​ខ្ញុំទៅ​ហើយ​។​ តាម​ពិត​​ ខ្ញុំ​ពុំ​ដែល​ចេះ​មាន​ចិត្ត​អាណិត​​បុរស​ណា​ ដូច​អាណិត​លោក​នេះ​ឡើយ។ តែ​ទោះ​បី​ជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី​ ខ្ញុំ​តាំង​ចិត្ត​ថា ខ្ញុំ​ពុំ​អាច​ទទួល​ពាក្យ​ស្នើ​នេះបាន​ជា​ដាច់​ខាត។ ខ្ញុំ​យល់​ថា ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មាន​មធ្យោបាយ​ផ្សេងៗ​សម្រាប់​ផ្តល់​ការ​សប្បាយ​ដល់​នាង​វាសនា​ក្មេង​កំព្រា​ម្តាយ​ដ៏​កម្សត់​នេះ ក្រៅ​ពី​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ជា​ភរិយា​របស់​បិតា​នាងវាសនា។

ខ្ញុំ​សែន​​ខ្វាយ​ខ្វល់​ពេក​កន្លង​។ ខ្ញុំ​ពុំ​ដែល​​ចង់​ឱ្យ​ជីវិត​ពី​រ​នេះ​កើត​ទុក្ខ​ដោយសារ​រូប​ខ្ញុំ​ឡើយ។ កំពុងតែ​អង្គុយ​គិត​ពិចារណា​ ស្រាប់តែ​ទូរសព្ទ​រោទិ៍​ឡើង​។ ខ្ញុំ​លើក​ស្តាប់។ គឺ​នាង​វាសនា។ ម្តង​នេះ​ នាង​ដាច់​ចិត្ត​សាក​សួរ​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ឯង​។ ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ថា៖

-វាសនា ដូច​វាសនា​ស្គាល់​ចិត្ត​អ្នក​គ្រូ​យូរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ អ្នក​គ្រូ​​អាណិត​ស្រឡាញ់​និង​គិត​វាសនា​យ៉ាងណា​ពី​មុន គឺ​នៅតែ​យ៉ាង​នោះ​ដដែល។ អ្នក​គ្រូ​ស្តាយ​ណាស់​ អ្នក​គ្រូ​ពុំ​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ឱ្យ​ហួស​ពី​សន្តាន​ចិត្ត​ពី​មុន​របស់​អ្នក​គ្រូ​ទេ។ អ្នក​គ្រូ​អរគុណ​ដែល​នាង​ស្រឡាញ់​អ្នក​គ្រូ​។ អ្នក​គ្រូ​នៅ​តែ​អាណិត​ហើយស្រឡាញ់​នាង​ដូចពី​មុន ជឿ​អ្នក​គ្រូ​ចុះ។ អ្នក​គ្រូ​សង្ឃឹម​ទៀត​ថា ការ​បដិសេធ​របស់​អ្នក​គ្រូ​​ពុំ​មែន​ជា​ឧបសគ្គ​នាំ​ឱ្យ​ការ​រាប់​អាន​រវាង​យើង​ទាំង​ពីរ​​មាន​ការ​ប្រេះ​ឆា​ឡើយ​មែន​ទេវាសនា?

នាង​វាសនា​ឥត​បាន​ឆ្លើយ​តប​និង​ពាក្យ​ចុង​ក្រោ​យរបស់​ខ្ញុំ​នេះផង តែបែរ​ជា​សួរ​ខ្ញុំ៖

-តើ​ប៉ា​ខ្ញុំ​អាច​និយាយ​ជាមួយ​នឹង​អ្នក​គ្រូ​​បាន​ទេ អ្នក​គ្រូ​?

-ហ៊ឺ! វាសនា អ្នក​គ្រូ​គ្មាន​ពាក្យ​អ្វី​ឆ្លើយ​តប​ជូន​ប៉ា​នាង​ទេ។

ស្ងាត់​ឈឹង មួយ​នាទី​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ឮ​សូរ​សំឡេង​ឆ្លើយ​ឆ្លង​គ្នា​ល្វើយៗ​រវាង​បិតា​និង​បុត្រី​ពីចុង​ទូរសព្ទ​ម្ខាង។ ខ្ញុំ​ស្តាប់​ឮ​ការសន្ទនា​នេះ​គ្មា​ន​សល់៖

-ប៉ា! សូម​ប៉ា​អត់​ទោស​ឱ្យ​កូន​ផង។ នេះ​មក​ពីកូន​ទេ​បាន​ជា​ប៉ា​ត្រូវ​កើត​ទុក្ខ​ ត្រូវ​ទទួល​កា​រ​អាម៉ាស់​។ សូម​ប៉ា​កុំ​ខឹង​នឹងកូន​ណ៎ាប៉ាណ៎ា។

-វាសនា​កូន​សម្លាញ់ប៉ា! កូន​ស្រី​គ្មា​ន​កំហុស​ទេ។ គឺ​រូបប៉ា និង​ម្តាយ​បង្កើត​របស់​ឯង​ទេ ដែល​ជា​អ្នក​មាន​កំហុស​យ៉ាង​ធ្ងន់​។ កំហុស​អត់​ទាំង​នេះហើយ​ដែល​ជាកត្តា​នាំ​មក​នូវ​ទុក្ខ​សោក​ផ្តល់​ឱ្យ​កូន​ស្រី​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ។ ប៉ា​សោក​ស្តាយ​ណាស់! ប៉ា​អាណិត​កូន​ណាស់។ ណ្ហើយ​ចុះ! យើង​ខំ​កាត់​ចិត្ត​ទៅ​កូន​។ បើ​អ្នក​គ្រូ​​កូន​ គេ​ស្អប់​យើង​ហើយ យើងទ្រាំ​ទៅ ធ្វើ​ម្តេច…

-ប៉ា! អ្នក​គ្រូ​មិន​ស្អប់​យើង​ទេ។ ទាំង​នេះ បណ្តាល​មក​តែ​ពី​សំណាង​អាក្រក់​របស់​កូន​ទេ ប៉ា​អើយ!​ បាន​ជា​កូន​ឥត​មាន​ម្តាយ​នឹង​គេ… ហ៊ឹក.. ហ៊ឹក… កូន​ឃើញ​គេ​មានម្តាយ​គ្រប់​គ្នា… ម្តាយ​គេ​ថ្នាក់​​ថ្នម​​គេ គិត​គេ​ តុប​តែង​ឱ្យ​គេ… គេ​សប្បាយ​ណាស់ អភ័ព្វ​អ្វីតែ​រូប​កូន​…

-កូន​ស្រី​បណូល​ចិត្ត​ប៉ា​! កុំ​តូច​ចិត្ត​ពេក​កូន។ វាសនា​មនុស្ស​យើង​មិន​ដូច​គ្នា​ទេ។ កូន​ស្រី​ប៉ា​ឆ្នាំ​នេះ​កាន់​តែ​ធំ​ហើយ។ ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ ​ប៉ាឈប់​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ឆ្ងាយ​ចោល​កូន​ដូច​ពី​មុន​ទៀត​ហើយណ៎ា។ ប៉ា​និង​នៅ​​មើលកូន​ជំនួស​ម្តាយ​ឯង។ ឈប់​ព្រួយ​ចិត្ត​ទៅ​កូន​សម្លាញ់​ ប្រាប់​ប៉ា​មើល ​តើ​កូន​ចង់​បាន​អ្វី?

-កូន​ឥត​ចង់​បាន​ធ្វើ​ទេ ចង់​តែ​ឱ្យ​ប៉ា​ស្រឡាញ់​កូន​ គិតដល់​កូន នៅ​ជិត​កូន​ណ៎ា​ប៉ាណ៎ា​។

ខ្ញុំ​ស្តាប់​ឮ​ការ​សន្ទានា​រវាង​បិតា​និង​បុត្រី​អភ័ព្វ​នេះ​ទាំង​ឧរាក្តុកក្តួល​ពន់​ពេក។

ទោះ​ជាអ្វី​ក៏​ដោយ​ បើ​ខ្ញុំ​សម្រេច​យ៉ាង​ណា​ហើយ ខ្ញុំ​ទៅ​តែ​រក្សា​ការ​ប្តេជ្ញា​នោះ​ឥត​ប្រែ​ក្រឡាស់ឡើយ​។ សេចក្តីខ្លោច​ផ្សា​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​មេត្តា​ធម៌​នេះ​នៅ​តែ​ដិត​ជាប់ក្នុងសន្តាន​​ចិត្ត​ខ្ញុំ​រហូតដល់​ឥឡូវ។

តាំង​ពីនោះ​មក ឱ្យ​តែ​ឃើញ​ក្មេង​កំព្រា​ មិន​ថា ជាតិ​សាសន៍​អ្វីទេ ខ្ញុំ​តែង​មាន​ចិត្ត​អាណិត​ចង់​ជួយ​ស្រោច​ស្រង់​ ចង់​យក​មក​ចិញ្ចឹម​អប់រំ​បីបាច់​ថែរក្សា។

ដូចក្នុង​បច្ចុប្បន្ន​កាលនេះ ខ្ញុំ​សូម​បង្អោន​កាយ​គោរព​ ហើយ​ស្ងើច​សរសើរ​យ៉ាង​ស្មោះ​ដល់​មនុស្ស​​គ្រប់រូប​ដែល​មាន​មនុស្ស​ធម៌​ សប្បុរសធ​ម៌​ទូលំ​ទូលាយ​ជួយ​ចិញ្ចឹម​ផ្គត់​ផ្គង់​ព្យាបាល​ក្មេងកំព្រា​ខ្មែរ​ដែល​ឪពុក​ម្តាយ​នាង​ត្រូវ​ខ្មែរ​ក្រហម​សម្លាប់​អស់​ដើម្បី​ឱ្យ​កុមារាកុមារី​អភ័ព្វ​ទាំង​នោះ​បាន​ស្គាល់​ បាន​ទទួល​ការ​គ្រប់​គ្រង​យ៉ាង​កក់​ក្តៅ ស្គាល់​ជីវិត​គ្រួសារ​ បាន​រៀន​សូត្រ​ជា​ក្មេង​ដែល​មាន​ភ័ព្វ​មាន​មាតា​បិតា​នៅមូល​គ្នា​សុខ​ដុម​រម្យ​នា​ប្រកប​ទៅ​ដោយ​សុភមង្គល។

តែ​អនិច្ចា​អើយ! ខ្ញុំ​ខ្លោច​ផ្សា​អីម្ល៉េះ! កាល​បើ​ខ្ញុំ​គិត​ដល់​វាសនា​អនាគត​នៃ​ក្មេង​កំព្រា​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា។ តើ​វាសនា​អនាគត​នៃ​កុមារ​កំព្រា​ទាំង​នោះ​ និង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​​ណា​ដែរ?

-ចប់-

ស្ត្រាស់បួរ ថ្ងៃទី​១៣ មេសា ១៩៨៣

កែ​សម្រួល​នៅ ម៉ុងទីញី ថ្ងៃទី​​២៨ មេសា ២០១៣

Advertisements

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s