រឿងខ្លី៖ ព្រហ្មលិខិត វគ្គទី១ ​និង វគ្គទី២ និពន្ធដោយ​ទី ធាវី

tv2

រក្សាសិទ្ធិដោយអ្នកនិពន្ធ

វគ្គទី១

សែនកំសត់

          ព្រលឹមស្រាងៗ នៅឆ្នេរអូរឈើទាល ក្រុងព្រះសីហនុ ទឹកសមុទ្រចាប់ផ្តើម​

នាជតាម​ធម្មជាតិដូចសព្វមួយ​ដង។ ព្រះអាទិត្យ កំពុងបញ្ចេញរស្មី ​ដ៏ត្រកាលចាំង

ច្រាល មកលើឆ្នេរ​ខ្សាច់​ដ៏ហាប់ណែន។ ទេសចរខ្មែរ និងបរទេស កំពុងរត់តាម

បណ្តោយឆ្នេរហាត់ប្រាណ ដើម្បី​សុខភាព។ យុវជនខ្លះ កំពុងទាត់បាល់ប្រកួត

ប្រជែងគ្នា​យ៉ាងស្វិតស្វាញ​លើឆ្នេរខ្សាច់​ផង​ដែរ។ យុវនារី ខ្លះកំពុងឈរថត ផ្តិត

យកទេសភាពស្រស់ត្រកាលនៃផ្ទៃសមុទ្រកម្ពុជា។ អ្នកខ្លះទៀត បាន​ចុះ​ហែល

និងកំពុងហែលទឹកដ៏ត្រជាក់ ក្នុងសមុទ្រខៀវស្រងាត់មួយនេះ នា​​​ព្រលឹម​​អុល។

ខ្លះ ដើរចាប់កូនត្រី ក្តាម និងខ្យងជាការលេង​កំសាន្ត។ ចំណែកឯអ្នកខ្លះ​ទៀត​​​កំពុង​

ដើរ​កាន់​ដៃ​គ្នា​ទាំងគូរៗយ៉ាងត្រសង មើលទៅហាក់បីដូចមាន​សេចក្តីសុខ​ណាស់។

– ឱ ពុទ្ធោអើយ! ហេតុអ្វីបានគេជាមានឱកាសលំហែកាយ​សប្បាយរីករាយបែប

នេះ។ ជីវិតខ្ញុំម្តេចខុសពីគេ! សំណាងកំពុងដើរ​ឈ្ងោកមុខ បោះជំហ៊ានមួយៗតាម

បណ្តាយ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​វែងអន្លាយ។ ពេលខ្លះ សំណាង ទាត់ទឹកសមុទ្រឮសូរខ្ចាយហាក់

កំពុង​ខឹង​នឹង​ព្រហ្ម​លិខិត។ មាណពរូបនេះ មានអាយុ​ប្រហែល១៧ឆ្នាំ។ គេមាន

អាការៈស្លេកស្លាំង សម្បុរ​ស្រអែម និងសក់ក្រហមរិញៗ​។ នាយបានដើរទៅវិញទៅ

មកនៅម្តុំនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ។​ ថ្ងៃនេះ មាណព​យើង ខុសប្លែកពីធម្មតា។ ភ្នែករំពៃ

ក្រឡេកក្រឡាប់ ហាក់កំពុងប្រម៉ាញ់​រកមើលអ្វីមួយ។​

– ពូ! ខាត់ស្បែកជើងទេពូ? សំណាង កំពុងភ័យ​ព្រួយ​ ព្រោះ​គ្មាន​គេហៅខាត់ស្បែក

ជើងឡើយ។

– ព្រះអើយ! ថ្មើរនេះហើយ ខ្ញុំរកលុយមិនបាន​មួយពាន់រៀលផង។ តើឲ្យខ្ញុំបានលុយ

ឯណា ទិញថ្នាំជូនពុក។

លោក សុខណាក់ គឺជាឪពុករបស់សំណាង។ គាត់ធ្លាប់ជាកម្មករ​នៅកំពង់ផែក្រុង

ព្រះសីហនុនេះ។ ១៥ឆ្នាំមកហើយ គាត់ បានចាក​ចេញពីប្រពន្ធរបស់គាត់។ ពេល​

នេះ​គាត់ ឈឺជាទម្ងន់ដោយសារតែ​ធ្វើការហួសកម្លាំង ក្រោមភ្លៀងផ្គរជាច្រើនឆ្នាំ។

វគ្គទី២

វាសនាស្រពោន

 នៅចោមចៅជាយក្រុងភ្នំពេញ ក្រោយពីភ្លៀងធ្លាក់មួយមេយ៉ាងធំកាលពីយប់មិញ​

អរុណោទ័យ​​មាន​ពន្លឺភ្លឺត្រកាល។ រុក្ខជាតិ និងបុប្ផាក្នុងសួនរីកស្រស់បំព្រង។ ម៉ោង

៦.០០ព្រឹក ស្នូរជួង ម៉ឺងៗៗៗៗ បានលាន់ឮសូររណ្តំ ឆ្លងកាត់ចេញពីអាគារបាយ ចំ

កណ្តាល​មណ្ឌល «​ពន្លឺ​អនាគត​កុមារ» ទៅដល់អគារខាងក្រោយដែលយុវកំព្រា

ស្នាក់នៅ។

– មកៗ ពួកយើង! លោកគ្រូមកហើយ។

យុវជនកំព្រា ជាមួយកាបូបសម្លៀកបំពាក់​សំពីង​សំពោងនាំគ្នាដើរមកតម្រង់ជួរតាម

ក្រុមនីមួយៗដោយទឹកមុខសប្បាយរីករាយ។

– សួស្តី! កូនៗទាំងអស់គ្នា!

អ្នកស្រីផល្លីប្រធានមណ្ឌលក្មេងកំព្រានេះ និយាយ​ទៅ​កាន់​​​ក្មេងកំព្រាទាំងនោះ។

– ថ្ងៃនេះ ពូរ៉ប ឪពុកធម៌របស់រស្មីនឹងនាំកូនៗទាំងអស់គ្នាទៅលេងក្រុងព្រះសីហនុ។

ដូច្នេះ កូនៗត្រូវមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ ត្រូវមានវិន័យសមរម្យជាពលរដ្ឋថ្លៃថ្នូរ ឮទេ?

– ច៎ា/បាទ!

យុវកំព្រា លើកដៃសំពះឆ្លើយព្រមគ្នាដោយសេចក្តីគោរព។ ពូរ៉ប ម្ចាស់ជំនួយ ជាតិ

អាមេរិកាំង​ ឈរក្បែរលោកគ្រូអ្នកគ្រូ។ គាត់​និយាយខ្មែរ បាន​ប៉ៃ​ឡាំ​ៗរដាក់រដុប

– យើង ត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែង ត្រូវចេះគ្រប់គ្រង​កូន​ក្រុម​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​បាន​ម៉ត់ចត់។ ការ

ពារប្រសើរជាងព្យាបាល។ នេះគឺជាសុវត្ថិភាពក្នុងដំណើរ​កំសាន្ត​របស់យើង​។

– មួយទៀត វាគឺជាកាតព្វកិច្ច​របស់យើងក៏ដូចជាពលរដ្ឋទូទៅផងដែរ។ យើងទាំង

អស់គ្នាត្រូវចេះរក្សាបរិស្ថានឲ្យបានស្អាតល្អ មិនត្រូវចោលកាកសំណល់រាយ

ប៉ាយនៅទីកំសាន្ត​​​ទេ។

លោកគ្រូបានចូល​រូមប្រាប់ដល់សិស្សមុនចេញ​ដំណើរ។

“ក្មួយៗដឹងទេ? ខែវស្សានេះ សមុទ្រកំពុងសោម មានរលកធំៗណាស់។ ដូច្នេះ មិន​ត្រូវ​ហែលទៅជ្រៅទេ!” ពូរ៉បបានបន្ថែម។

…………………………………………………………………………………………..

រថយន្តក្រុង៤៥កៅអី បានចេញដំណើរនៅម៉ោង៦.៣០នាទីព្រឹក  សំដៅ​ក្រុងព្រះ​

សីហនុ ត្រូវចំណា​យរយៈពេលអស់៤ម៉ោង។ នៅលើរថយន្ត យុវកំព្រាគ្មានកង្វល់​អ្វី

​បន្តិច​សោះ​ឡើយ។ ពួកគេទះដៃ ហ៊ោរកញ្ជ្រៀវ គយគន់មើលទេសភាពដ៏ស្រស់

ត្រកាល​តាម​បង្អួច​រថយន្ត។ គេមានសេចក្តីសុខណាស់។ ពួកគេពុំដែលបានចេញ

ពីមណ្ឌល ហ្វឹក​ហ្វឺន​នេះ​​អស់​ជាច្រើនខែ។ កាលនៅក្នុងមណ្ឌល ពួកគេគ្មានពេល

ណានិយាយស្តីលេងសើច​ច្រើន​​ទេ។ ពួកគេគិតតែពីខំរៀនសួត្រ។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ពួក

គេលេងឲ្យអស់ដៃម្តង គឺគេ​ចែក​គ្នានិយាយរឿងកំប្លែងពីនេះពីនោះមិនចេះចប់។

យុវកំព្រាម្នាក់បាននិយាយ៖

​- មានមីង​ម្នាក់ចូលចិត្តធ្វើបុណ្យណាស់។ គាត់គិតថាត្រូវសន្សំកុសលឲ្យ​បាន​ច្រើន​​​

សំរាប់ជាតិ​ក្រោយ​​​។ ​ ថ្ងៃមួយ គាត់បានរៀបចំម្ហូបអាហារយ៉ាងឆ្ងាញ់​និង​យក​ទៅ

ប្រគេន​ព្រះចៅអធិការវត្តនៅម៉ោង១១ព្រឹកនេះ។ ភ្លាមនោះ អាចយ កូនរបស់​មីង

នោះបានមកពី​រត់លេង។ ដោយឃ្លានបាយពេក វាក៏បើកម្ហូបដែលគ្របទុកនោះ

បរិភោគ។ មីង ផាន់ ម្តាយអាចយ ក្រឡេកឃើញបែបនេះ។ គាត់ខឹងខ្លាំងណាស់។

គាត់ស្រែកជេរ​កូនថា អា​ចោររំបល់លយក៏ ម្តេច​ក៏ឯងឆាន់មុនលោក លោកមិនទាន់

ទាំងច្រាសច្រំផង។

សំឡេង​សើច​​កខឹកកើតមានឡើងពេញក្នុងឡាន ព្រោះពួកគេហួសចិត្តនឹងម៉ែអា

ចយ ​ដែល​ខឹង​កូនពេកបែរជានិយាយខុស។ យុវកំព្រាបានបន្តៈ

– មីងនោះក៏យកម្ហូបថ្មីទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ។ ខណៈគាត់កំពុងថ្វាយបង្គំចៅអធិការ

​វត្ត​បម្រុងនឹងប្រគេនអាហារទៅព្រះសង្ឃនោះ អា ចយ បានទៅដល់ផង​ដែរ​ ព្រោះ

វាបាន​រត់​តាម​ក្រោយ។ នៅនឹងកន្លែងមុខព្រះអធិការ មីងផាន់ បានក្រឡេកឃើញ

អា ចយ ស្រាត​នន​លគក។ គាត់ក៏លាន់មាត់យកដៃគោះទ្រូងថា លោកអើយលោក!

ម៉េចក៏មិនស្លៀកខោ។ ភ្លាម​នោះ ព្រះចៅអធិការមានសង្ឃដិកាតបយ៉ាងរហ័សថា

– អត្មាពិតជាមិនហ៊ានស្លៀក​ទេ ព្រោះ​ខុសនឹងវិន័យសង្ឃ។ ​

សំឡេងសើចក្អឹលម្តងទៀត។ រីឯអ្នកនិយាយបានបន្តៈ

– ស្អែកឡើង ចៅអធិការអង្គនោះត្រូវនិមន្តទៅបុណ្យសង្ឃទាននៅផ្ទះគេឆ្ងាយពី​វត្ត។

តាម​ផ្លូវទៅផ្ទះបុណ្យ  ព្រះអង្គត្រូវនិមន្តឆ្លងកាត់ទំនាបអូរមួយ។  ដោយស្ងាត់កំបាំង

និង​ដោយ​​​ចៃដន្យផង សង្ឃអង្គនោះបានប្រទះឃើញដើមកន្ទួតមួយដើមមានផ្លែប្រក់

មែក។

ព្រះអង្គ​​ក៏នឹក​ឃ្លាន ហើយងាកឆ្វេងងាកស្តាំ ទំនងជាគ្មានគេឃើញ ក៏សម្រេច​ចិត្ត​

ឡើង​ដើមមាន​នោះ ដើម្បីបេះឆាន់។ ហៀបនឹងឈោងព្រះហស្តបេះ សំឡេងបុរស

និងនារី បាន​ចេញ​ពី​ព្រៃ​​​គម្ពោត។

– បងសម្លាញ់ អូនពិបាកចិត្តណាស់។ ឥឡូវនេះ ម៉ាក់ ប៉ា អូន ពួក​គាត់​បាន​ដឹង​រឿង​​

យើងអស់ហើយ។

– អូនកុំព្រួយពេក! នរណា​នៅលើ អ្នកនោះ​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ។

– ​ចៅ​​អធិ​ការ ឮភ្លាម ភ័យស្លន់ស្លោស្រែកឆ្លើយតបវិញថា​៖

– ទេ! អាត្មាមិនដឹងអីទេ។

មានសង្ឃដីកាហើយ ព្រះ​អង្គ​ក៏​លោត​ចុះ និងនិមន្តដើរបន្តរហូតដល់ផ្ទះបុណ្យ។

ក្រោយពីសូត្រមន្ត និងវេរភត្ត​​​រួ​ច​រាល់ ព្រះអង្គត្រូវឆាន់នៅទីនោះ។

ដោយម្ចាស់បុណ្យជាអ្នកមានធូរធារ ចង្ហាន់​ត្រូវ​បានរៀបចំ​យ៉ាងល្អ។ ​ក្នុងនោះយើង ​

ឃើញមាន​សាប៊ូព៌ណ​បាន​រចនាឆ្លាក់​យ៉ាងស្អាត​ក្នុង​​​គោល​បំណងឲ្យសង្ឃអង្គ

នោះ លាងដៃ​នឹងសាប៊ូ ​ដើម្បីអនាម័យ​ មុននឹង​ឆាន់​​​អា​ហារ។ ផ្ទុយ​ទៅ​​វិញ ចៅអធិការ

ពុំបានចាប់អារម្មណ៍ថា ជាសាប៊ូទេ។ តែបែរជាគិតថា វាជា​បង្អែម​ទៅវិញ។​ ក្រោយពី

ព្រះអង្គ​ឆាន់អាហាររួច ក៏លើកយកបង្អែមនោះ ឆាន់​ដាក់​ចូល​ក្នុង​មាត់។​ ភ្លាមនោះ

ម្ចាស់ផ្ទះក្រឡេកឃើញក៏ស្រែកឡើង!

– តេជគុណ!……សាប៊ូទេតើ?

ចៅ​អធិការ​​ហួស​ចិត្តខ្មាសអៀនយ៉ាងខ្លាំង មិនដឹង​ឆ្លើយ​ដូចម្តេចក៏មានសង្ឃដិកា

ឆ្លើយតបថា៖

–  អាត្មា​​ដឹងដែរតើ! តែទម្លាប់អាត្មាឲ្យតែឆាន់​បាយហើយតែងតែយកសាប៊ូ

លាងបំពង់ក !

សំឡេងសើចគគ្អឹលកើតឡើងជាច្រើនពុំសូវដាច់ ធ្វើឲ្យបរិយាកាសក្នុងរថយន្តដឹក

អ្នកដំណើរ​កំសាន្តនេះ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ងងុយគេងឡើយ តែទោះជាយ៉ាងនេះ

ក៏ដោយនាងវាសនា ពុំបានសើចកក្អឹកដូចយុវកំព្រាដទៃទៀតទេ។ យុវតីរូបនេះ

មានទឹកមុខស្រពាប់ស្រ​ពោន​ក្រៀម​ក្រំ ហាក់មានអាថ៌កំបាំងអ្វីម៉្យាងក្នុងជីវិត។

– នែ! វាសនា ម្តេចក៏ឯងមិនសើចសោះអញ្ចឹង?

ណារី ដែលអង្គុយនៅជាប់នាងបានអង្រួនស្មាសួរ។

– តើឯងមានរឿងអី?

– ខ្ញុំគ្មានរឿងអ្វីទេ!

ទោះជា វាសនា ពុំហាស្តីនិយាយការពិតណាយ៉ាងក៏ដោយ​ តែការនេះបាន​បង្ហាញ

ថា មាណវីពិតជាមានរឿងលាក់ក្នុងចិត្ត។ ភ្លាមនោះសំឡេងហ៊ោកញ្ជៀវ​បានលាន់

ឮ​ឡើង។

– ហេ! ដល់ហើយ !។

នៅមានត…

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s