Category Archives: កវីនិពន្ធនៅប្រទេសជប៉ុន

ជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ ដោយ​លោកស្រី​ប៉ែន សេដ្ឋារិន

 

PENN SETHតាម​ពិត​ ការងារ​ពិត​ប្រាកដរបស់​ខ្ញុំ​គឺ​ការ​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​ទេ​។    ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​​ខាងជាតិពន្ធុ​វិទ្យា​​ហើយ​ចំណង់​ចំណូល​ចិត្ត​​ខ្ញុំមាន​ច្រើន​ណាស់​។ ខ្ញុំ​បង្រៀន​ផង​​ខ្ញុំ​ជា​​ម្ចាស់​ភោជនីយដ្ឋាន​ផង​​​ធ្វើ​ការងារ​ជា​អ្នក​បក​ប្រែ​ភាសា​ផង​​ហើយ​ជា​អ្នក​សរសេរ​។​​​​​ ការងារ​ធំ​បំផុត​របស់​ខ្ញុំគឺ​មាតា​។​ មុខ​ងារ​ជា​ភរិយា​ ខ្ញុំ​មិន​បាន​បំពេញ​ប្រហែលជា១៥​ឆ្នាំមុន​ ហើយ​ នៅ​ពេលដែល​ខ្ញុំធ្វើ​សកម្មភាព​អប់រំ​សន្តិភាព​សមានចិត្ត ​ឆ្លង​កាត់​តាម​សមាគម​វប្បធម៌​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍​CAPSEA ដែល​បើក​តាំង​ពី​២០​ឆ្នាំមុន​នៅ​ប្រ​ទេស​ជប៉ុន​ និង​១៦​ឆ្នាំ​​មុនជា​មន្ទីរ​ជា​មន្ទីរ​អប់រំ​វិជ្ជាជីវៈ​នារី​ និង​បណ្ណាល័យ​សម្រាប់​កុមារ​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​។

បើ​និយាយ​តាម​ភាសា​ជ​ប៉ុន គេ​ថា​យើង ពាក់​ស្បែកជើងផ្ទាត់ពីរ​បី​គូរ​តែ​ម្នាក់​ឯង​។​ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​គិត​ថា​ខ្ញុំ​លំបាក​ទេ គ្រាន់​តែ​គិត​ថា​បើ​ខ្ញុំ​ជា​ខ្មែរ​ម្នាក់​មិន​ខិត​ខំ​ទេ​ ខ្ញុំ​មិនមាន​ឈ្មោះ​ថា​ជា​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ទេ ហើយ​ស្អប់​ពាក្យ​ទូល​ផែនដី​តែ​ម្នាក់ឯង​ជាង​គេ​បំផុត​​។​ ដូ​ច្នេះអ្វី​ដែល​ខ្ញុំធ្វើ ហើយ​ធ្វើសព្វថ្ងៃ​នេះ គឺជាកាតព្វកិច្ច​របស់​ខ្ញុំ​ជា​ពលរដ្ខ​ខ្មែរ​និង​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​របស់ពិភពលោក។ នៅពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់ផ្តើម​សរសេរ​ គឺ​មិន​មែនដោយ​សារ​ស្រឡាញ់​មុខងារជាស្មេរទេ តែ​ចង់​ជូន​ជាគំនិត​មួយ​ដល់​បង​ប្អូន​ខ្មែរ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ចង់​ឱ្យ​ប្រ​ទេស​ខ្ញុំ​មាន​សន្តិភាព មាន​ការ​គោរពពី​ជាតិ​នានា​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ​បើ​សួរ​ខ្ញុំថា​ តើ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​លំបាក​អ្វីខ្លះ​ ខ្ញុំមិន​មានខ្វះទេ​ ជាពិសេសពីដៃគូរ​របស់​ខ្ញុំដែលរស់​នៅ​ជាមួយខ្ញុំ​ដែលដឹងថា ខ្ញុំធ្វើការងារ​គ្រប់បែបយ៉ាងហើយទាមទារឱ្យ​ខ្ញុំធ្វើការងារផ្ទះ​គ្រប់​បែបយ៉ាង​ទៀត។​

នៅ​ប្រទេសជប៉ុនក៏ដូចជានៅប្រទេស​កម្ពុជាដែរនារីភាគច្រើនជាមេផ្ទះ។ បុរសភាគច្រើនចេញទៅ​ធ្វើការយក​លុយ​មកឱ្យភរិយាទុកដាក់។ ដូច្នេះ នារី​ភាគ​ច្រើន​ដែល​រៀប​ការ​ហើយ តែងតែឈប់ធ្វើការងារផងឱ្យប្តី​ចិញ្ចឹមលុះ​ត្រាតែ​មាន​បុត្រដែល ត្រូវការ​ចំណាយ​ច្រើន​ទើបគេទៅធ្វើការបន្តិចបន្តួច។ ឯ​ខ្ញុំវិញ ​ទោះជាមាន​ស្វាមី​ក៏មិនអាច​ពឹង​លើ​កម្លាំងគេ​ដែរ​ ព្រោះយើងកាន់លុយ​រៀងៗខ្លួន​។ បើ​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើការ​ ខ្ញុំ​មិនអាចធ្វើ​សកម្មភាពអ្វី​ទាំងអស់​ដែលខ្ញុំគិត​ថា​​មាន​ប្រយោជន៍​ចំពោះមនុស្ស។ ប៉ុន្តែ​​ ខ្ញុំមាន​ការ​សប្បាយរីករាយនិង ការពេញចិត្ត​នឹង​ការងារ​​របស់​ខ្ញុំជាច្រើន។ ការងារ CAPSEA មាន​ការ​បកប្រែសៀវភៅ​ក្តី​ នាំឱ្យ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជា​មួយអ្នកអាន។​ ទំនាក់​ទំនង​ខ្លះ​ក៏​មិន​ល្អ​ដែរ​ ប៉ុន្តែមាន​ទំនាក់ទំនងល្អ​ច្រើនជាង​ ហើយការងារ​និពន្ធ​ក្តី​ការងារ​បក​ប្រែ​អត្ថបទ​អក្សរសិល្ប៍ល្អៗពីភាសាបរទេសក្តីសុទ្ធតែជា​វីតាមីនសម្រាប់​ខួរ​ក្បាល ​និង​សតិ​អារម្មណ៍របស់​ខ្ញុំ ​ឱ្យបាន​រីករាយ​មាន​ការ​រំភើប​ហើយ​អាច​ព្យាបាល​សេចក្តី​មួ​ហ្មង​​​​ខាងផ្លូវចិត្តខ្លួនឯងបានច្រើន។

ការងារ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ សព្វថ្ងៃ​ខ្ញុំពុំសូវបានធ្វើទេ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​សប្បាយចិត្តនឹងធ្វើការ​បកប្រែអត្ថបទស្រាវជ្រាវដើម្បីបង្រៀននិស្សិតនៅសកលវិទ្យាល័យ​ហើយការងារនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំបានសិក្សាខ្លួនឯងផងមានពេល​សិក្សាជា​មួយ​និស្សិតក្មេងៗផងនិងអាចមានពេលរស់នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជាក្នុងរយៈ​ពេល​វែង​ទៀត​​ផង​។

ខ្ញុំគិតថា​ដោយ​សារ​តែ​ស្ថានភាពផ្លូវ​ចិត្ត​ខ្ញុំសព្វថ្ងៃនេះ​ល្អ ហើយ​មានលំនឹងផង ​ខ្ញុំដូច​ជា​លែង​មាន​ចំណង់ចិត្តចង់សរសេរ​ប្រលោមលោក​ប្រឌិត​ត​ទៅ​ទៀត​ហើយ​ ក៏​ប៉ុន្តែ នាអនាគតកាល ខ្ញុំ​ចង់​សរសេរ​បន្ថែម​ពី​រឿង​ពិត​នៃ​មនុស្សធម្មតា។ ​​ខ្ញុំ​តែង​តែ​គោរពអ្នកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស​ដែលមានអាយុ​តិច​ជាង​ខ្ញុំ​ទេ ក៏​ប៉ុន្តែជារៀមច្បង​ឆ្នើមក្នុងការ​សរសេរ​ប្រលោមលោក​ជីវប្រវត្តិ​វីរជនជាច្រើន។

នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ជា​ស្មេរ​​ជួប​សំណេះ​សំ​ណាល ឬ​ស្តាប់​ការពិព៌ណនារបស់​មនុស្ស​ណា​ម្នាក់ពី​ជីវិតរបស់គេ​ យើង​មានការ​រំភើបញាប់ញ័រ​ហើយចង់ឱ្យអ្នក​ដទៃ​ដឹង​ពី​អ្នកនោះ​ដែរទើបបាន​ជា​យើង​មាន​កម្លាំងមាន​ថាមពល​នឹង​សរសេរ​។​​​ ខ្ញុំ​មាន​ប្រលោមលោក​បែប​ជីវប្រវត្តិ​នៃ​នារី២-​៣​នាក់ ដែលខ្ញុំ​មាន​បំណង​នឹង​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​ប៉ុន្តែជាភាសាជប៉ុន​។​ ខ្ញុំតោងតែបកប្រែ​ជា​​ភាសា​ខ្មែរ​​សិន ​ហើយ​ខ្ញុំជឿ​ថា​គឺជា​ស្នា​ដៃ​​ដែល​អាច​ជាគតិ​ដល់​យុវជន​យុវនារី​ជំនាន់​ក្រោយ​ព្រមទាំងមិត្ត​បរទេស​ដែល​ចង់ដឹង​ពី​ប្រវត្តិ​កម្ពុជា​ពិតៗ​ដែលបាន​ពិសោធពី​ប្រជាជន​ធម្មតា​៕

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

​២៤​ វិច្ឆិកា ២០១៤ ជាថ្ងៃខួបគំរប់៦៧ឆ្នាំរបស់ខ្ញំ

ពេល​វេលារំកិលទៅមុខឥតងាកក្រោយឡើយ។

កុមារភាព យុវភាពរបស់ខ្ញុំបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿន

ជាងកន្លះសតវត្សរ៍ទៅហើយ។

ជរាភាព

របស់ខ្ញុំកំពុងតែបោះជំហ៊ានទៅមុខឥតបង្អង់ ។

រាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំតែងតែសួរខ្លួនឯងថា

តើមុននឹងលាចាកលោកនេះទៅ

ខ្ញុំមានកម្លាំងនឹងបំរើអក្សរសាស្រ្តបានប៉ុន្មានរដូវទៀត

បើអារម្មណ៍និងកម្លាំងខ្ញុំចុះទន់ខ្សោយច្រើនដូច្នេះទៅតាមវ័យជរាទៅហើយ?។

ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធ អ្នកអក្សរសាស្ត្រ និង

អ្នកសារព័ត៌មានចូលនិវត្តន៍នៃវិទ្យុបារាំងអន្តជាតិRFIមួយរូប

ខ្ញុំកំពុងតែសរសេរសៀវភៅជីវប្រវត្តិរបស់ខ្ញុំដើម្បីទុកជូនក្មួយៗនិងចៅៗអាន

ប៉ុន្តែ

តើសៀវភៅជីវប្រវត្តិរបស់ខ្ញុំ

ដែលខ្ញុំទើបតែចាប់ផ្តើមបានបន្តិចនោះ អាចនឹងបញ្ចប់ហើយចេញជារូបរាង

និងបោះពុម្ពផ្សាយទាន់ពេលដែលខ្ញុំនៅមានជីវិតឬទេ?

កំពុងតែខ្វល់រាល់ថ្ងៃ ស្រាប់តែខ្ញុំបានទទួល

ប័ណ្ណជូនពរថ្ងៃកំណើតខ្ញំគម្រប់៦៨ឆ្នាំមួយដ៍ល្អស្អាត។

ក្រោយពីខ្ញុំបាន

អានប័ណ្ណជូនពរថ្ងៃកំណើតរបស់បណ្ឌិត យឺម កិច្ចសែ 

អតីតសាស្ត្រចារ្យអក្សរសាស្ត្រខ្មែរមួយរូប និងជាអតីតសាស្ត្រាចារ្យ

អក្សរសាស្ត្រខ្មែររបស់ប្អូនស្រីខ្ញុំ​  ព្រហ្ម វ៉ាន់មុនី និងភរិយារបស់លោក

ដែលសព្វថ្ងៃនេះរស់នៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ាញ

ដែលប្រកប

ដោយកម្រងពាក្យពេចន៍មិត្តភាពដ៏ក្រអូបចារភ្ជាប់ក្នុងចំណងជើងថា​

«ពរជ័យជូនស្រ្តីអក្សរសាស្រ្តនាម សង្វាវ៉ាន» និងអប់ដោយក្លិនកំណាព្យ ជូនពរ

ដ៏ក្រអូប និងពីរោះជាទីពេញចិត្ត

ទាំងអស់នេះ

ជាកម្លាំងទិព្វពិសេសបំផុតដែលជម្រុញឱ្យខ្ញុំប្រឹង

សរសេរបន្តនូវសៀវភៅ​ស្តីពីប្រវត្តិពិតរបស់ខ្ញុំបន្តទៀត។

ខ្ញុំសង្ឃឹមថា

សៀវភៅនេះនឹងអាចសរសេរចប់ជាស្ថាពរ សមតាមសេចក្តីប្រាថ្នា

និងការកំណត់ទុករបស់ខ្ញុំក្នុងឆ្នាំ២០១៥​ខាងមុខនេះ៕

ខួបគំរប់៦៨ឆ្នាំរបស់ខ្ញំ

ខួបគំរប់៦៨ឆ្នាំរបស់ខ្ញំ

អរគុណបណ្ឌិត យឹម កិច្ចសែ កវីឯក

នៅប្រទេសអាល្លឺម៉ាញដែលបានប្រើពេលយ៉ាងច្រើនក្នុងការរៀបចំប័ណ្ណដ៏ល្អនេះ។

អរគុណជាអតិបរមាចំពោះឯកឧត្តម ព្រឿង ប្រណិត

កវីឯកដែលបានទូរស័ព្ទជូនពរខ្ញុំពីខេត្តឧត្តរមានជ័យរៀងរាល់ឆ្នំា

ឆ្នាំនេះ ឯ.ឧ.ក្មួយបានផ្ញើសារដែលមានសេចក្តីទាំងស្រុងថា :
 
ក្នុងឱកាសកំណើតរបស់អ្នកមីងក្មួយ និងភរិយា សូមគោរពជូនពរអ្នកមីង ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារ
សូមទទួលបាន សុខភាពល្អ សំណាងល្អ និងជោគជ័យគ្រប់ភារកិច្ច
ព្រមទាំងជួបប្រទះនូវពរជ័យទាំងឡាយដែរមាននៅលើលោក៕
ឆ្លៀតក្នុងឱកាសនេះដែរខ្ញុំ នៅតែនិយាយពាក្យដដែរៗថា «អរគុណអ្នកមីង»
ដែលបានអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំបានស្គាល់ទឹកអ៊ឺរ៉ុប ស្គាល់ពិភពខាងក្រៅ និងទទួលបានបទពិសោធន៍ជាច្រើន។

ថ្ងៃនេះក្មួយកំពុងរង់ចាំឲ្យតែមេឃភ្លឺ នឹងអាលទូរស័ព្ទទៅជូនពរអ្នកមីង។

អំពីក្មួយ
ព្រឿង ប្រណីត

និង

អរគុណជាពិសេសចំពោះ

លោក ហេង ឧត្តម

ផងដែរដែលបានជួយវាយអត្ថបទខាងក្រោមនេះដែលជាកាដូសំខាន់មួយ។

គ្រប់យ៉ាងដែលរៀបរាប់ខាងលើនេះសុទ្ធសឹងជាអំណោយ

ដ៏មានតម្លៃបំផុតចំពោះរូបខ្ញុំ។

សូមអញ្ជើញអាន

ឆ្នាំ​១៩៤៦ – ១៩៤៧

ជីវភាព​ថ្មី​នៅរាជ​ធានីភ្នំពេញ

លោក យី ស៊ុម និងភរិយា ឌីវណ្ណ  ទិញ​បាន​ដី​មួយ​ដុំ​នៅ​ភូមិ​បឹង​កេង​កង​ សង្កាត់​លេខ​៦​

ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ។ ដីនោះ មាន​ទំហំ​ប្រហែល​៧រយ​ម៉ែត្រ​ការ៉េ។ លោក​បាន​រក​ជាង​ឲ្យ​សង់​

ផ្ទះឈើប្រក់​ក្បឿង​ធំ​ទូលាយ​នៅ​លើ​ទំហំ​ដី​ពាក់​ណ្តាល​ខាង​ក្រោយ។ គេហដ្ឋាននោះ​

នោះ​បែរ​មុខ​ទៅ​ទិស​ខាង​លិច មាន​ជណ្តើរត្រង់​ជាង១០កាំ ។

ក្រោយមក លោកប៉ានិងអ្នកម្តាយបានលើកផ្ទះឈើនេះប្រគេនសម្តេចព្រះគ្រូព្រះចៅ

អធិការកែវ អ៊ូច ​គង់នៅវត្តបុទុមវតី  បើខ្ញុំមិនច្រឡំថានះរបស់ព្រះអង្គទេ ដើម្បីជាកិច្ច

តបស្នងព្រះគុណព្រះអង្គដែលបានទទួលឱ្យលោកប៉ាស្នាក់នៅក្នុងពេលដែលលោក

ប៉ាឡើងពីកម្ពុជាក្រោមមកបន្តការសិក្សាក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ ក្រោយមក លើដី

ដដែលនេះ លោកប៉ាបានរកជាងសង់ជាវិឡាដ៏ស្តុកស្តម្ភមួយពេញលើផ្ទៃដី ទុកតែ

បន្តិចខាងមុខដើម្បីធ្វើសួនច្បារ​  និងទុកដីនៅកៀនផ្ទះប៉ែកខាងកើត ​និងខាង

ក្រោយផ្ទះដែលមានទទឹងប្រហែលជាងមួយម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ។ ភូមិគ្រឺះដ៏មាំនេះ

នៅគង់វង់រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ​ហើយត្រូវគេយកនៅទទេព្រោះយើងជាម្ចាស់ផ្ទះ

បានរត់គេចភៀសខ្លួនពីរបបយង់ឃ្នងមកនៅប្រទេសបារាំងតាំងពីឆ្នាំ១៩៧៧។

ក្រោយពីរបបខ្មែរក្រហម  អ្នកដែលចូលមកនៅបែងចែកជាល្វែងលក់តគ្នា។

ក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលនេះ អតីតវីឡារបស់យើង ដាក់លេខ «២៨២» មិនមែនលេខ

«៣៩» ដូូចពីដើមទេ។

គឺជាភូមិគ្រឹះម៉ូតសាមញ្ញមួយ ដែលស្ថិតលើ​«វិថីសម្តេចល្វីឯម ក្នុងសង្កាត់

បឹងកេងកង១ ក្រុងភ្នំពេញ ។ដីដែល​​សល់​ពាក់​កណ្តាលខាង

​មុខ លោកយ៊ីស៊ុម​មាន​គម្រោង​ទុក​ស្ថាបនា​ផ្ទះ​បី​ល្វែង​ជាន់​ផ្ទាល់​ដី។ ពីរ​ល្វែង

​សម្រាប់​ជួល។ មួយ​ល្វែង​ទៀត​ គ្រួសារស្នាក់​​នៅបណ្តោះអាសន្នសិន។ លោក

បាន​សន្សំប្រាក់​ឈ្នួល​ផ្ទះ​ ​ទុក​សង់ភូមិ​គ្រឹះ​មួយ​ក្នុង​អនាគត​កាល។

មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គូ​ស្វាមី​ភរិយា​នេះបាន​បុត្រី​មួយ​។ ទារិកា​នេះ​ ចាប់​កំណើត

​ឃើញ​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ​នៅថ្ងៃច័ន្ទ ទី​២៤ ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៤៧។

លោក​យាយ​ស្បៃ​រឿង​ក៏​មាន​វត្តមានក្នុង​ពេល​បុត្រី​សម្រាលដែរ។​ ការ​ប្រសូត​បុត្រ​ក្នុង​

ជំនាន់​នោះ ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ផ្ទះ។  ពេលចេញពីឧទរមាតា ទារិកា​មាន​សង្វារព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ក។ ​

ឆ្មប​មាន​ការ​លំបាកយក​សង្វារ​ចេញ​ពី​កទារិកាណាស់ ព្រោះបើគេយក​​មិន​ស្រួលទេ​​

អាច​បាក់​ក​ដ៏​ទន់​ខ្ចី​របស់​ទារិកានេះ។ ដោយសារតែនាង​កើត​មក​មាន​សង្វារ​ ទើប

​លោក​យាយស្បៃ​រឿងដែលជាជីដូនដាក់​ឈ្មោះ​ចៅស្រី​ច្បងនេះថា«សង្វាវ៉ាន[១]»​។

ទារិកា​សង្វាវ៉ានមាន​សក់​ច្រើន​ខ្មៅ​ក្រឹប ។ សាច់​ក្រហម​រងាល​ដែល​ចាស់ៗ​ចំណាំ​ថា

ប្រែ​សម្បុរ​ជា​ស​នៅពេល​ធំបន្តិច…………………………………………………………………

សូមស្លេស ( ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅជីវប្រវត្តិរបស់​ខ្ញុំ ដែលខ្ញំកំពុងតែសរសេរ ។សៀវភៅនេះគ្រោងចេញផ្សាយឆ្នំា២០១៥  )

*

*         *

[១] សង្វារដែលជាអត្តនាមរបស់​ខ្ញុំ សរសេរអត់ដាក់ «រ» ទេ។

ចំណែកឯអ្នកដែលបានកើតក្នុងខែវិច្ឆិកានេះដែរ ហើយក៏ជាអ្នកនិពន្ធនិងជាកវី

ខ្មែរយើងដែរមាននាមថា:

លោកស្រីសេដ្ធារិន រស់នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន

Por Chey Choun Neang Seus Srei Vei Hok Sep

និង

បណ្ឌិត យឹមកិច្ច សែ ក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ាញ

Happy 68th Birthday

​ក.ក.ន

សូមម្ចាស់ប័ណ្ណពីររូប​ពីររូបជាទីគោរពស្រឡាញ់រាប់អានទាំងពីររូបនិង

អ្នកដែលបានរៀបចំរចនាប័ណ្ណដ៏ល្អស្អាតនេះអនុញ្ញាតការផ្សាយរូបថត

ប័ណ្ណទាំងពីរនេះ ពីររូបជាទីគោរពស្រឡាញ់រាប់អានពីររូប និងលោក

អ្នកអានទាំងអស់ដែលកើតក្នុងខែវិច្ឆិកាដែរ មានសុខភាពល្អមាំមួន និង

ប្រកបដោយសុភមង្គល និង វឌ្ឍនភាពជានិច្ចនិរន្តរ៍៕