Category Archives: កវី និងអ្នកនិពន្ធនៅប្រទេសបារាំង

ខែវិច្ឆិកា ខួប​កំណើត​កវី យឹម កិច្ចសែ និង​ខ្ញុំ!

240_f_109338379_tf2mwbcip5p81ikrv4qfjiaigtywvcxo

ជូនចំពោះប្រិយមិត្តបណ្ឌិត យឹម កិច្ចសែជាទីគោរពរាប់អាន

២០វិច្ឆិកា១៩៤៦ – ២០វិច្ឆិកា២០១៦

ជាទិវាខួបកំណើត៧០ឆ្នាំរបស់ប្រិយមិត្តយឹម កិច្ចសែ

ក្នុងថ្ងៃខួបកំណើតគម្រប់៧០ឆ្នាំរបស់ប្រិយមិត្តជាទីគោរពរាប់អាន

ខ្ញុំមានចិត្តរីករាយជូនពរលោកអតីតសាស្ត្រាចារ្យភាសាខ្មែររបស់

ព្រហ្ម វ៉ាន់មុនីនិងឯកឧត្តមព្រហ្ម សិទ្ធត្រាដែលជាប្អូនងង្កើតរបស់ខ្ញុំ។

សូមកវីបណ្ឌិតយឹម កិច្ចសែ ជាទីគោរពរាប់អានរបស់ខ្ញុំ មានសុខភាពល្អ។

សូមទឹកប៉ាកកានិងចុងប៉ាកការបស់កវី កិច្ចសែមានទេពកោសល្យ មាន

រស្មីចិញ្ចាចលេចត្រដែត និងជ្រួតជ្រាបពេញដួងចិត្តកូនខ្មែរគ្រប់រូប និង

គ្រប់ទិសទី ជិតឆ្ងាយក្នុងពិភពលោកជានិរន្តន៍។

សូមឲ្យកវីដេលខ្ញុំចាត់ទុកជាមិត្តរួមប៉ាកកា មានប្រជាប្រិយភាពជាដរាប

និងសូមឲ្យមិត្តភាពគ្រួសារយើងទាំងពីររឹងមាំដូចសិលា និងជាគំរូដល់កវី

អ្នកនិពន្ធជំនាន់ក្រោយ។

សូមប្រិយមិត្ត និងគ្រួសារទាំងមូល ប្រកបដោយសុភមង្គលជានិច្ចនិង

មានសុខភាពល្អ។

ខែ«វិច្ឆិកា»ដែលជាខែកំណើតរបស់យើង ដូច្នេះហើយ ទើបបាន

នាំឲ្យយើងមាននិស្ស័យស្គាល់រាប់អានគ្នា បើទោះបីជាយើងមិនដែល

ស្គាល់ភក្រ្តគ្នាក៏ដោយក្នុងយុវភាព។

សែ មិនដែលស្គាល់មុខខ្ញុំមែន តែខ្ញុំបានស្គាល់ឈ្មោះ លោក យឹម កិច្ច

សែ តាំងពីឆ្នាំ ដែលលោកធ្វើជាសាស្ត្រាចារ្យភាសាខ្មែររបស់ ព្រហ្ម

វ៉ាន់មុនី និង ព្រហ្ម សិទ្ធត្រាដែលជាប្អូនបង្កើតទាំងពីររបស់ខ្ញុំនៅវិទ្យា

ល័យព្រះយុគន្ធរម្ល៉េះ។ ខ្ញុំបានស្គាល់នាម យឹម កិច្ចសែ តាមរយៈសៀវ

ភៅអនុស្សាវរីយ៍! ខ្ញុំនៅចាំបានពាក្យមួយឃ្លាក្នុងសៀវភៅរបស់ប្អូនស្រី

ដែលសែបានចារថា «នាងវ៉ាន់មុននីអាចក្លាយជាអ្នកនិពន្ធបាន»។

តាមពិត វ៉ានមុនីមិនបានក្លាយជាអ្នកនិពន្ធទេ។ គឺខ្ញុំជាបងស្រីនាងទេតើ

ដែលជាអ្នកនិពន្ធ។

ដោយសារតែនិស្ស័យក្នុងផ្នែកអក្សរសិល្ប៍នេះហើយដែលនាំយើងទាំងពីរ

បានស្គាល់រាប់អានគ្នា!!

រហូតមកដល់វ័យស្របាលនេះទៅហើយ! និយាយដោយស្មោះត្រង់ ខ្ញុំនៅ

តែនឹកសរសើរពីទឹកដៃដ៏ពីរោះរបស់ សែ ដែលបានរំលេចជាកម្រងកំណាព្យ

«យុវវ័យមាយា» និងដែលពោរពេញដោយមនោសញ្ចេតនាមិនចេះរីកស្ងួត៕

ដោយក្តីគោរពរាប់អានដ៏ស្មោះសរបំផុតរបស់ខ្ញុំ!

ប៉ិច សង្វាវ៉ាន នាមដើមព្រហ្ម សង្វាវ៉ាន

នាមប៉ាកាព្រហ្ម សុទ្ធធីតា

ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំង

អតីតអ្នកសារព័ត៌មានCHEF EDITION នៃវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFI

RADIO FRANCE INTERNATIONALE

carte-anniversaire-femme-70-ans-oiseau

Advertisements

ជូនចំពោះវិញ្ញាណក័្ខន្ធអ្នកម្តាយរបស់ខ្ញុំ

 

12417776_575554442599051_8905217034784134680_n

អ្នកម្តាយឬ អ្នកម៉ាក់ឬ ម៉ាម៉ង់ហៅតាមភាសាបារាំង Mamanជាទីគោរព

និងស្រឡាញ់!

កូនស្រីច្បងរបស់ម៉ាម៉ង់ថ្ងៃនេះ មានឱកាសសរសេរពីម៉ាម៉ង់ដោយសូមយកថ្ងៃ៨មីនា

ដែលជាទិវាសិទ្ធនារីពិភពលោកនេះដើម្បីឱទ្ទិសជូនម៉ាម៉ង់តែមួយ ទោះបីម៉ាម៉ង់មិន

មែនជាវិរៈនារីដែលបានបំពេញភារៈកិច្ចជូនជាតិក៏ដោយ ប៉ុន្តែម៉ាម៉ង់របស់កូនបាន

ពរពោះរយៈពេល៩ខែ និងមានកាតព្វកិច្ចចិញ្ចឹមបីបាច់ថែទាំកូនៗ ព្រមទាំងមានភារៈ

កិច្ចជាស្ត្រីមេផ្ទះដ៏ធំធេងណាស់ និងជាមាតាដ៏ល្អពិសេសណាស់សម្រាប់បុត្រីបុត្រា

ទាំងដប់ពីរ (១២) រូប។

ពិតណាស់ គេអាចវាស់ជម្រៅមហាសាគរ និងអាចស្ទង់សីតុណ្ហភាពក្នុងលោកបាន

ប៉ុន្តែគេមិនអាចវាស់និងស្ទង់ទំហំនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់អ្នកម្តាយចំពោះកូនៗ

ទាំងអស់របស់អ្នកម្តាយដ៏មានគុណបានឡើយ។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម៉ាម៉ង់ចំពោះ

កូនមានទំហំធំធេងនិងមានជម្រៅជ្រៅជាមហាសាគរទៅទៀត។

រាល់គ្រាដែលអ្នកផងសរសើរថា កូនមានចរិតទន់ភ្លន់ គួរសមគោរពចាស់ទុំ និងមិន

ប្រកាន់ឬកពារឆ្មើងឆ្មៃ និយាយស្តីដោយប្រើពាក្យគួរសមចំពោះជនានុជនទួទៅ

មិនថាញាតិមិត្តសាច់បង្កើតនិងសាច់ថ្លៃដោយមិនរើសមុខ និងមិនរើសឋានៈយស

សក្តិ ទ្រព្យធន ឬក៏សរសើរថា កូនមានសណ្តាប់ធ្នាប់ប្រសប់រៀបចំទុកដាក់ចេះតុប

តែងផ្ទះចេះដេរប៉ះសម្លៀកបំពាក់ និងប៉ាក់ព្រមទាំងចេះធ្វើម្ហូបអាហារល្អៗខ្លះ

សម្រាប់គ្រួសារ ព្រមទាំងសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវ ក្នុងពេលបុណ្យទាន។ល។

ការយល់និងដឹងកិច្ចការទាំងអស់និងការសរសើរពីអ្នកផងទាំងឡាយ តែងតែ

បណ្តាលឱ្យកូននឹកដល់ម៉ាម៉ង់តែ១គត់របស់កូន ពីព្រោះកូនបានចំណេះទាំង

នេះកូនបានមកពីអ្នកម្តាយ។ អ្នកម្តាយជាស្រី្តមេផ្ទះដែលមានសណ្តាប់ធ្នាប់

ណាស់។ សម្លៀកបំពាក់និងគ្រឿងអលង្ការសម្រាប់ប្រើនៅផ្ទះនិងចេញទៅ

ខាងក្រៅនិងសម្រាប់បុណ្យទានផ្សេងពីគ្នាមិនច្របូកច្របល់លាយឡំឡើយ។

បើយើងទាំងពីរមានលក្ខណៈប្លែកពីគ្នា គឺប្លែកត្រង់ម៉ាម៉ង់ជាអ្នកយឺត ឯកូនជា

អ្នករហ័សរហួនតែប៉ុណ្ណោះ។ នេះជាការបរិយាយសង្ខេប តែកូនមានសង្ឃឹម

ថា និងមានការរៀបរាប់ពិស្តារនៅ ក្នុងរឿង«ខ្ញុំជាស្រី»ដែលជារឿងរ៉ាវទាក់

ទងនឹងខ្សែជីវិតពិតរបស់កូន។ ការស្តាយខ្លាំងបំផុតរបស់កូន គឺការគ្មាន

ឱកាសបានសរសេររឿងរ៉ាវទាំងនេះក្នុងពេលដែលម៉ាម៉ង់របស់កូននៅមាន

ជីវិត។ កូនបានឃើញ MAMAN ជាញឹកញយតែក្នុងសុបិនតែប៉ុណ្ណោះ៕

រូបភាព

២៤វិច្ឆិកា ប័ណ្ណថ្ងៃខួបកំណើត៦៨ឆ្នាំ

 

  • ឆ្នាំនេះក៏ដូចជាឆ្នាំមុនដែរខ្ញុំមានកិត្តិយសដែលបានទទួលជាប័ណ្ណជូន
  • ពរក្នុងថ្ងៃខួបកំណើត៦៨ឆ្នាំដ៏ល្អដែលរចនាដោយបណ្ឌិត យឹម កិច្ចសែ
  • លោកជាមិត្តរួមប៉ាកាជាទីគោរពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មួយរូបនៅប្រទេសអាល្លឺម៉ង់
  • មិត្តដ៏ល្អរបស់ខ្ញុំនេះមិនដែលភ្លេចថ្ងៃសំខាន់នៃជិវិតខ្ញុំទេ។

ទឹកចិត្តនិងកាយវិការដ៏ប្រពៃនេះបណ្តាលឱ្យខ្ញុំរំភើបនិងមានចិត្តសោមស្ស

ក្រៃលែង រំភើបនឹងការផ្តល់តម្លៃខ្ពស់ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំរលីងរលោងទឹកភ្នែកនិង

ប្រឹងរស់ដើម្បីអាចសរសេរអ្វីៗដែលខ្ញុំចង់សរសេរ។  អរគុណបណ្ឌិត យឹម

កិច្ចសែនិងលោក សំ វិជ្ជាដែលបានសម្រឹតសម្រាំងប័ណ្ណដ៏ល្អជាទីពេញចិត្ត

នេះ។​

ខ្ញុំនិងរក្សាទុកប័ណ្ណនេះជាមរតកមិត្តភាពដ៏មានតម្លៃមួយប្រចាំជីវិតក្នុងនាម

ជាអ្នកស្រឡាញ់អក្សរសាស្ត្រអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរមួយរូបនៅក្រៅប្រទេស៕

Sangwawann Bauk Sorng Aksor Sell

ដំណើរ​គ្មាន​ចប់​នៃ​ការ​យល់​សប្តិ​របស់​ខ្ញុំ Les voyages sans fin de mes rêves ដោយ​ គីម ខូវ​នី

ខ្ញុំ​ស្ទុះ​តម្រង់​ទៅរក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ដែល​អង្គុយ​បត់​ជើង​នៅ​មុខ​ទី​អាសនៈ​ក្បែរ​បង្អួច​ខាង​ត្បូង​ផ្ទះ នៅ​ពី​ក្រោយ​ម្តាយ​ខ្ញុំ ឪពុក​ខ្ញុំ​កាន់ធូប​បី​សរសៃ​និង​ផ្កាមួយ​បាច់​ សម្រាប់​ថ្វាយ​បូជា​ព្រះ ចំណែក​ឯ​ក្មួយ​ស្រី​អង្គុយ​ប្រប​នឹង​ជើង​ម្តាយ​ខ្ញុំ ងាក​ភ័ក្រ្ត​ញញឹម​មក​ទទួល​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំខំ​រត់​តម្រង់​ទៅ តែ​ជំហាន​ខ្ញុំ​រង្វើលៗ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ព្រះ​ធរណី​លូក​ហត្ថ​ក្តោប​បាត​ជើង​ខ្ញុំ ឱរាខ្ញុំ​បុក​ញ័រ​ ព្រោះ​ខ្ញុំត្រេក​អរ​ឥត​ឧបមា ដោយ​បាន​ឃើញ​ភ័ក្រ្ត​អ្នក​ទាំង​អស់​ជា​ថ្មី។​ ខ្ញុំចូល​ទៅ​ប្រប​ជិត​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​លត់​ជង្គង់​ចុះ​លុះ​ខ្ញុំ​ស្ទុះ​ស្រវា​ឱប​បាទា​ម្តាយ​ថ្លៃ… ស្រាប់តែ​ក្តោប​បាន​តែ​សំបក​អាវ​និង​សំពត់ទេស​ឯក​ស គ្មាន​ប្រាណ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​នៅ​ខាង​ក្នុង។​ ខ្ញុំ​ភ័យ​ ខ្ញុំ​ខ្លាច ខ្ញុំ​ស្រែក​ហៅ​ម៉ែ​ មាន​តែ​ភ្លើង​ទៀន​មុ​ខ​ព្រះ​ពុទ្ធ​បដិមា​ជា​សាក្សី​កង្វល់​ខ្ញុំ។​ ខ្ញុំ​រត់​រក​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​​គ្រប់​បន្ទប់​ក្នុង​ផ្ទះ។ ខ្ញុំ​ឃើញ​តែ​គ្រែទទេ គ្មាន​អ្នក​ណា​ឆ្លើយ​នឹង​ខ្ញុំ​វិញ។ ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង​ ខ្ញុំ​មើល​នាឡិកា​ទើប​តែ​ម៉ោងមួយ​ភ្លឺ។  តើខ្ញុំ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​​ឬ​ស្រុក​បារាំង​? ខ្ញុំ​ស្ទុះ​ទៅ​បើក​ថត​តុ ខ្ញុំ​ឃើញ​ឪពុក​ម្តាយ​និង​ក្មួយ​ស្រី​ញញឹម​ស្ងួត​លើ​រូប​ថត​ចាស់​ពណ៌​លឿង​… ឱពុទ្ធោ! ម្តេច​ក៏​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​មិន​នាំ​ព្រលឹង​ខ្ញុំ​ក្នុង​យល់​សប្តិ​ទៅ​ជា​មួយ​ផង?

*                  *

*

ថ្ងៃនេះ​ ឪពុក​ខ្ញុំ​ស្លៀក​ខោ​ឡាញ់​ខ្មៅ និង​ពាក់​អាវ​សូត្រ​សដៃ​វែង​មាន​កមូល​ ឯម្តាយ​ខ្ញុំ​ គាត់​ស្លៀក​សំពត់​ហូល​គោម​ធំ ហើយ​ពាក់​អាវ​ជរ​សដៃ​ខ្លី។ ឪពុក​ខ្ញុំ​កាន់ដៃ​ម្តាយ​ខ្ញុំ ចុះ​សន្សឹម​ៗតាម​កាំជណ្តើរ​នៃ​ផ្ទះ​ជីតា​ខ្ញុំ​ក្នុង​ខេត្ត​កណ្តាល​។ សមាជិក​គ្រួសារ​ទាំង​អស់​ បាន​មក​ចូល​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​បុណ្យ​គាស់​រំលាយ​សព​ជីតា​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ស្ទុះ​តម្រង់​ទៅ​រក​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ ដើម្បី​យក​ស្បែក​ជើង​ទៅ​ជូន​គាត់​ទៅ​មុខ​កាំ​ជណ្តើរ… ស្រាប់​តែ​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​បោះ​ជំហាន​មក ជើង​គាត់​អណ្តែត​លើ​ព្រះ​ធរណី។ ខ្ញុំ​ខំ​រត់​តាម​តែ​តាម​មិន​ទាន់​ ហើយ​ឃើញ​គាត់​ឡើង​ជិះ​កាណូត​មួយ​ពណ៌​ស កាណូត​នោះ​គ្មាន​អ្នក​បើក​បរ​ គ្មាន​អ្នក​ដំណើរ​ឯណា​ក្រៅ​ពី​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ កាណូត​លឿន​ទៅ​ក្នុង​ដង​ទន្លេ​បាសាក់ គាត់​បែរ​ភ័ក្ត្រ​ញញឹម​មក​រក​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​លោត​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ ខ្ញុំ​ហែល តែ​ចម្លែក​ខ្ញុំ​ហែល​គឿង​នៅតែ​មួយ​កន្លែង… ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង​​ ខ្ញុំ​មើល​នាឡិកា​ទើប​តែ​ម៉ោង​៣ភ្លឺ។ តើ​ខ្ញុំ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ឬ​ស្រុក​បារាំង? ខ្ញុំ​ដង្ហក់​ហត់​ប្រៀប​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​ខំ​បម្រះ​ហែល​លើ​គ្រែ​តាម​ព្រលឹង​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​… ឱ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់! ម្តេច​ក៏​ឪ​ពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឡើង​កាណូត​ជិះ​ទៅ​ជា​មួយ​ផង?

*                  *

*

នៅ​លើ​រាន​ហាល​ហ៊ុំ​ព័ទ្ធ​ដោយ​ផ្កា​រំយោល ធូប​បី​សរសៃ​បង្ហុយ​ផ្សែង​នៅ​មុខ​រាន​ទេវតា​ ម្តាយ​ខ្ញុំអង្គុយបក់​ផ្លិត​ជូន​ឪពុក​ខ្ញុំ។ ចំណែក​ឯ​បង​ប្រុស​ខ្ញុំកំពុង​បង្រៀន​ក្មួយ​ស្រី​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំទាញ​ដៃ​នាង​ឡើង​តាម​ជណ្តើរ​ឈើ​ខាង​មុខ​ផ្ទះ ដែល​អម​ដោយ​ផ្កា​ដក​ខឹមនិង​ណា​គ្រី នាង​ញញើត​ខ្លាច​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ។ នាង​ខំ​លាក់​ខ្លួន​ពី​ខាង​ក្រោយ​ខ្នង​ខ្ញុំ​ហើយ​ច្រាន​ខ្ញុំឲ្យ​ឡើង​មុន។ លុះ​ខ្ញុំឡើង​ដល់​កាំ​ជណ្តើរ​ខាង​លើ​ ខ្ញុំងាក​ទៅ​រក​នាង​ ដើម្បី​បង្ហាញ​នាង​ទៅឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ… ស្រាប់​តែ​បាត់​រូប​នាង​ ហើយ​មាន​តែ​បក្សី​សារិកា​មួយ​ទំ​លើ​ស្មា​ខ្ញុំ ខ្ញុំឆ្ងល់​ ខ្ញុំស្រែក​ហៅ​ឈ្មោះ​នាង។ ខ្ញុំឮសារិកា​ឆ្លើយ​តាម​សំឡេង​ពីរោះ​នាង​មក​វិញ។ នាង​ហើរ​ចេញ​ពី​ស្មា​ខ្ញុំទៅ​ក្នុង​អាកាស​វេហាស៍​ ហើយ​ទៅទំ​លើ​ស្ពាន​ឥន្ធធនូ… ខ្ញុំភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង ខ្ញុំមើល​នាឡិកា​ទើប​ម៉ោង​២ភ្លឺ តើ​ខ្ញុំនៅស្រុក​ខ្មែរ​ឬ​ស្រុក​បារាំង? ខ្ញុំស្ទាប​ស្មា​ខ្ញុំ ខ្ញុំហាក់​ដូច​ជា​មាន​ស្នាម​ក្រចក​ខ្វាច​ក្រចៅ ប្រៀប​ដូច​ជា​មាន​បក្សី​ទើប​នឹង​ទំលើ​… ឱ! ម្តេច​ក៏​នាង​មិន​យក​ស្លាប​មួយ​គូ​មក​ពាក់​ឲ្យ​ខ្ញុំ ហើយ​យើង​ហើរ​ទៅ​ជួប​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ?

*                  *

*

ខ្ញុំឃើញសក់​ស្កូវ​ម្តាយ​ខ្ញុំត្រូវ​គេ​កោរ​ធ្លាក់​ទៅលើ​ដី។ នេត្រ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​គោក​អស់​ទឹក​ភ្នែក ។គាត់​សម្លឹង​ទៅ​ជើង​មេឃ​មួយ​ពេញ​ដោយ​ទុក្ខ។​ ជើង​មេឃ​ឆ្ងាយ​ដែល​ខ្ញុំទៅ​មិន​ដល់។​ ខ្ញុំត្រកង​បំពេរ​ម្តាយ​ខ្ញុំ ដូច​កាល​ដែល​ម្តាយ​ខ្ញុំបំពេរ​ខ្ញុំនៅ​កុមារ​ ពេល​មាន​ទុក្ខ។​ ខ្ញុំកាន់​ដៃ​ម្តាយ​ខ្ញុំ។ យើង​សម្លឹង​សព​ឪពុក​ខ្ញុំដែល​មាន​សំពត់​រូប​ព្រះ​មួយ​គ្រប​ពីលើ។​ ខ្ញុំស្ទុះ​ទៅ​ឱប​សព​ឪពុក​ខ្ញុំម្តង​ទៀត។ សាច់​គាត់​ប្រែ​ពី​ក្តៅ​ឧណ្ណទៅ​ត្រជាក់​ដូច​ចិត្ត​ខ្ញុំ​កំព្រា… ស្រាប់​តែ​ចេញ​ពី​ទ្រូង​ឪពុក​ខ្ញុំ។ សំឡេង​មួយ​ខ្សោយ​ដែល​មានតែ​ខ្ញុំម្នាក់​ឯង​ឮ៖

«កូន! កូន​កុំ​ចោល​ម្តាយ​កូន​ឲ្យនៅ​ម្នាក់​ឯង​ណា យើង​ជួប​គ្នា​នៅ​ជាតិ​ក្រោយ »។

ខ្ញុំ​ស្រែក​ថា ៖ «ទេ ! សូម​ពុក​រង់ចាំ​ពេល​យើង​ចេញ​ដំណើរ​ទៅទាំង​បី​នាក់ !»។

ខ្ញុំភ្ញាក់​ដឹងខ្លួន​ឡើង ខ្ញុំមើល​នាឡិកា​ទើប​តែ​ម៉ោង​៤ភ្លឺ តើ​ខ្ញុំនៅស្រុក​ខ្មែរ​ឬ​ស្រុក​បារាំង? ខ្ញុំនៅ​បើក​ទូ​ទុក​ខោអាវ ខ្ញុំរើយក​សំពត់​រូប​ព្រះ​ពុទ្ធ​មក​មូរ​ធ្វើ​ជា​ខ្នើយ​កើយ​សម្រក់​ទឹក​ភ្នែក… ឱ! អនុស្សាវរីយ៍ ឱ!​ វិប្បដិសារី ឱ! ដំណើរ​មិន​ចេះចប់​នៃ​យល់​សប្តិ​របស់​ខ្ញុំ៕

វិច្ឆិកា ១៩៩០

លិខិត​ពីនាង​កង្រី Lettre d’une princesse morte ដោយ លោកគីម ខូវ​នី​

ជីវិត​យើង​ប្រៀប​ដូច​ជា​ដុំ​ពេជ្រ​ទាំង​គ្រាប់​ដែល​មាន​មួយ​ម៉ឺន​ជ្រុង ហើយ​ជ្រុង​ខ្លះ​មាន​ចាំង​ឆ្លុះ​រស្មី​ស្រស់​ពណ្ណរាយ​​ ឯជ្រុង​ខ្លះ​ទៀត​ស្ថិត​ក្នុង​ស្រមោល​ខ្មៅ។ អនុស្សាវរីយ៍​ក្នុង​ជីវិត​យើង​ ក៏​មាន​ន័យ​ដូច​ដុំ​ពេជ្រ​ដែរ​។ អនុស្សាវរីយ៍ខ្លះ​បាន​គូស​ឆូត​ជីវិត​យើងប្រៀបដូច​ជា​គេ​ឆ្លាក់​ឆ្នៃ​លើ​ផ្ទាំង​សីលា​ ដើម្បី​ឲ្យ​​យើង​រក្សា​ក្នុង​អណ្តូង​ឱរា​យើង ហើយ​យើង​កកាយ​យក​មក​រម្លឹក​ជាថ្មី​វិញ ទៅ​តាម​ពណ៌​នៃ​មនោសញ្ចេតនា​យើង​ ក្នុង​កាលៈទេសៈនីមួយ​ៗ​។ ជីវិត​ខ្ញុំ​ក៏​ពេញ​ដោយ​ជ្រុង​រស្មី​និង​ជ្រុង​ស្រមោល​ខ្មែរ​ដែរ។ មាន​អនុស្សាវរីយ៍ខ្លះ ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ចូល​ចិត្តលើក​យក​មក​រម្លឹកឲ្យ​រស់​ជាថ្មី​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​ចាត់ទុក​ដូច​ជា​ការយ​ល់​សប្តិ​អាក្រក់​ដែល​ត្រូវ​ចប់​ពេល​អរុណ​រះ​ឡើង​ ព្រោះ​ជា​រឿង​រត់​ចោល​ផ្ទះ​កំណើត​ ជា​រឿង​បែក​ឃ្លាត​គ្រួសារ​ នៅឯ​មាតុភូមិ ជារឿង​លាន​មរណៈ។ រឿង​វិនាសកម្ម​ទាំង​នេះ ក្លាយ​ទៅ​ជា​សម្បត្តិ​រួម​នៃ​រាស្ត្រ​ខ្មែរ​ម្នាក់ៗ ដែល​បាន​ឈឺចាប់​ក្នុង​សាច់​ឈាម​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ដោយ​បាន​បាត់​បង់​សមាជិក​គ្រួសារ​ដូច​ខ្ញុំ​ដែរ។

          ក្នុង​ចំណោម​ជ្រុង​រស្មី​នៃ​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ​នៅ​លើ​ដី​បរទេស​ មាន​រឿង​មួយ​នោះ​ដែល​គ្មាន​ន័យ​ធំ​ដុំ​ដល់​អ្នក​ឯទៀត តែ​មាន​សារៈ​សំខាន់​សម្រាប់​ខ្ញុំ​។ រឿង​នោះ​មាន​ដំណើរ​ដូច​តទៅ៖

«ថ្ងៃមួយ​នោះ ក្នុង​សួន​ច្បារ​ធំ​មួយ​ចំកណ្តាល​ក្រុង​ប៉ារីស៍ នារីម្នាក់​អង្គុយ​លើ​កៅ​អី​ថ្មមួយ​ក្បែរ​ខ្ញុំ ក្រោម​ចំហាយ​ថ្នម​មុន​ដំបូង​នៃ​ព្រះ​សុរិយា​នៅ​ដើម​រដូវ​ផ្ការីក។ សត្វ​ព្រាប​ទាំង​ហ្វូង ហើរ​ចុះ​ក្បែរ​គុម្ព​ផ្កា​ដើម្បីស្វែង​រក​ចំណី​។ សត្វ​ព្រាប​មួយ​គូ​នោះ​យំ​រហឹម ចែចង់​គ្នា​នៅ​ចំពី​មុខ​យើង​ ជាហេតុ​ឲ្យ​នាង​ញញឹម​ ហើយ​ស្រវា​ចាប់​កាន់​ដៃ​ខ្ញុំ។ នាង​បោះ​ចំណិត​នំប៉័ង​ក្បែរ​ជើង​នាង​។ សត្វព្រាប និង​សត្វ​ចាប​ចូល​មក​ចឹក​ដណ្តើម​គ្នា។ ខ្ញុំ​បេះ​ចំណិត​នំប៉័ង​ដាក់​លើ​បាត​ដៃ សត្វ​ចាបតូច​មួយ ហើរ​មក​ឆាប​យក​ចំណិត​នំប៉័ង​នោះ​ភ្លាម។ នាង​ក៏​ធ្វើ​តាម​ខ្ញុំ ហើយ​សត្វ​ចាប​ដដែល​ក៏​ហើរ​ចុះ​មក​លើ​បាត​ដៃ​នាង​ មួយ​វិនាទី​ដើម្បី​ចឹក​យក​ចំណិត​នំប៉័ង​។ នាង​ញញឹម​មក​រក​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​រស្មី​ព្រះ​សុរិយា​អង្អែល​សក់​ខ្មៅ​វែង​ដែល​ធ្លាក់​លើ​ស្មា​នាង។ ខ្ញុំ​លើក​ដៃ​ទៅ​អង្អែល​ភ័ក្ត្រ​នាង​ដែល​នៅ​ជាប់​ស្នាម​ស្រពោន​បន្ទាប់​ពី​មរណភាព​នៃ​មាតា​នាង​ពីប៉ុន្មាន​អាទិត្យ​មុន​នេះដោយ​ជំងឺ​មហារីក។ ខ្ញុំ​ស្ទាប​ភ័ក្ត្រ​នាង​ ប្រៀប​ដូច​ជា​​ខ្ញុំ​ចង់​បញ្ជាក់​ខ្លួន​ខ្ញុំ​​ថា តើ​រូប​នាង​ពិត​ឬ​ដែល​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​? មួយ​ភ្លែត​នោះ ខ្ញុំ​មាន​ការ​រំភើប​ ប្រៀប​ដូច​ជា​ស្ថាន​សួគ៌ ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ជឿស្រាប់​តែ​ឧប្បត្តិក​ផុស​ឡើង​ចំពី​មុខ​ខ្ញុំ​។ មួយ​ឆ្នាំ​ មុន​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់​នាង មាន​មនោសញ្ចេតនា​ចម្លែក​មួយ​បាន​ផ្តួច​ផ្តើម​ក្នុង​ឱរា​ខ្ញុំ។ ​ការស្រមៃ​ប្រែ​ក្លាយ​បន្តិច​ម្តង​ៗ​ពី​ការ​រវើរវាយ​ទៅ​ជា​ការ​ជាក់​ស្តែង​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំថា នាង​នឹង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ជួប​គ្នា​ក្នុង​ឱកាស​ណា​មួយ​ដែល​យើង​គ្មាន​បាន​គ្រោង​ទុក​ជា​មុន។ រូប​សម្រស់​របស់​នាង​ក្នុង​ពេល​នេះ ឆ្លើយ​ត្រូវ​នឹង​សម្រស់​ក្នុង​ការ​ស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ​។ វិញ្ញាណ​ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លាក់​ឆ្នៃ​ទុក​ជា​មុន​ស្រេច​នូវ​រូប​នារី​ម្នាក់​ដែល​មាន​ភ័ក្ត្រ​មូល​ទ្រវែង​បន្តិច មាន​ថ្ពាល់​រំលេច​ដោយ​ខួច​ពីរ​ ហើយ​សក់​ខ្មៅ​វែង​លើ​ស្មា។ កាលណា​ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​នាង ខ្ញុំ​នឹក​ឡើង​ថា សុភមង្គល​ក្នុង​រយៈ​មួយ​នាទី​ឬ​មួយ​ម៉ោង​ក្រោម​រស្មី​ដំបូង​នៃ​សុរិយា​នា​ដើម​រដូវ​ផ្ការីក ពុំ​អាច​នឹង​​មក​លក់​ប្តូរ​ជាមួយ​មាស​មួយ​លាន​តម្លឹង​បាន​ឡើយ ព្រោះ​នេះ​ជា​សម្បត្តិ​ទ្រព្យ​តែ​មួយ​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​នឹក​ភ្នក​ទៅ​រឿង​នាង​កង្រី​និង​ឫទ្ធីសែន ដែល​ស្នេហា​ធំ​ធេង​មាន​ការ​ចប់​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​យ៉ាង​ឃោឃៅ​មួយ​។ នៅ​ពេលខ្ញុំ​នឹកមក​ដល់​រឿង​នាង​កង្រី​និង​ឫទ្ធីសែន​កាលណា ខ្ញុំ​ញញឹម​ស្ងួត​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។ នាង​ឆ្ងល់​ហើយ​សួរ​ខ្ញុំ​ពី​ដើម​ហេតុ​នៃ​ការ​ញញឹម​ចម្លែក​នេះ។ ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ប្រាប់​នាង​ថា ខ្ញុំ​បាន​ប្រដូច​មនោសញ្ចេតនា​យើង​ទាំង​ពីរ​ទៅ​នឹង​រឿង​នាង​កង្រី​និង​ឫទ្ធីសែន​ ហើយ​ខ្ញុំ​ខ្មាស់អៀន​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​​ដែល​មាន​អំនួត​ហ៊ាន​យក​រឿង​ខ្ញុំ​និង​នាងទៅ​លើ​កម្ពស់​ស្មើ​នឹង​រឿង​ព្រេង​បុរាណ។ មួយ​វិញ​ទៀត​ខ្ញុំ​សុំ​ទោស​នាង​ជាមុន ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ចង់​ប្រដូច​រូប​នាង​ទៅ​នឹង​នាង​កង្រី​ដែល​មាន​កំណើត​ជា​យក្សា តែ​ខ្ញុំ​ចង់​លើក​យក​ចំណុច​ស្នេហា​យ៉ាង​ទុរគត​របស់​យើង​មក​និយាយ​។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​ពី​ចម្ងល់​របស់​ខ្ញុំ ព្រោះ​តាំង​ពី​កុមារ​មក ខ្ញុំ​បាន​រៀន​ដល់​ត្រឹម​វគ្គ​ត្រង់​នាង​កង្រី​បែក​ពី​ឫទ្ធីសែន​ ហើយ​បោក​សម្លាប់​ខ្លួន​នៅ​មាត់​ទន្លេ។ ហេតុនេះ​ហើយ​ខ្ញុំ​ចង់​ប្រឌិត​រឿង​នេះ​តទៅ​ទៀត​ដោយ​នឹក​ស្រមៃ​ថា មុន​ពេល​នាង​កង្រី​បោក​សម្លាប់​ខ្លួន​ទៅ នាង​កង្រី​បាន​សរសេរ​លិខិត​មួយ​ទុក​ឲ្យ​ឫទ្ធីសែន​។ នាង​ក៏​សុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រៀប​ចំ​ជា​កំណាព្យ​មួយ តាម​របៀប​កំណាព្យ​ច្រើន​ទៀត​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​អាន​ឲ្យ​នាង​ស្តាប់។ លិខិត​ត​ទៅនេះ ជាលិខិត​ប្រឌិត​ឡើង ហាក់​ប្រៀប​ដូច​ជា​មត៌ក​មួយ​អំពី​នាង​កង្រី​ ដែល​តម្កល់​ទុក​ជា​ច្រើន​សត​វត្ស​រ៍មក​ហើយ​សម្រាប់​ឫទ្ធី​សែន​ជាស្វាមី​នាង​ និង​គ្រប់​អង្គ​ឫទ្ធីសែន​ទាំង​អស់​ដែល​រាស្ត្រ​ខ្មែរ​រង់​ចាំ​ជា​យូរ​មក​ហើយ ដើម្បី​ស្រោច​ស្រង់​មាតុភូមិ​ពី​សមុទ្រ​ទុក្ខ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ។ អតីត​ដើរ​មក​ជួបបច្ចុប្បន្នៗ​រង់​ចាំ​អតីត ខ្ញុំ​ស្តាប់​សំឡេង​សតិ​សម្បជញ្ញៈរបស់​ខ្ញុំ​ដូច​តទៅ។ ពី​មាត់​ទន្លេ​កំពង់​ឆ្នាំង​ដែល​នាង​ដួល​ស្លាប់​ នាង​កង្រី​បាន​ទុក​លិខិត​ចុង​ក្រោយ​មួយ​ឲ្យ​ឫទ្ធីសែន ៖

«ព្រះ​អង្គ​ជា​ទី​គោរព​និង​ស្នេហា

ឱព្រះ​អង្គ​! កុំ​ភ្លេច​ទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ហូរ​លាយ​ជា​មួយ​នឹង​ទឹក​ទន្លេទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ហូរ​លើ​

ឈាម​ជាតិ​ខ្មែរ​ដែល​ក្សិណក្ស័យ​រាប់​លាន​នាក់​ដោយ​សត្រូវ​ក្នុង​និង​ក្រៅ

ទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ហូរ ដើម្បី​បញ្ជាក់​ស្នេហាស្មោះស្ម័គ្រ​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ​ព្រះ​អង្គ។

ទោះ​បី​ប្រាណ​ខ្ញុំ​បាន​ឱន​លំទោន​បូជា​ចំពោះ​ព្រះអង្គ​គ្រប់​ពេល​វេលា​

តែ​ហត្ថខ្ញុំ​​នៅ​លើក​ ដើម្បី​កាន់​ដាវ​ការពារ​ព្រះ​អង្គ​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ

ខ្ញុំ​សូម​ព្រះ​អង្គ​ស្តាប់​សម្រែក​ខ្ញុំ​ដែល​បម្រះ​ចេញមក​ពី​ជម្រៅសាវតា

ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឲ្យ​រាស្ត្រ​ខ្មែរ​បោះ​បង់​ឈ្មោះខ្ញុំ​ក្នុង​អណ្តូង​បំភ្លេច​។

ខ្ញុំ​ទទួល​យក​ទាំង​អស់​ចំពោះ​ទឹក​ភ្នែក​រាស្ត្រ​ខ្មែរ​ដែល​ព្រាត់​ប្រាស់​

ខ្ញុំ​ដឹង​ជាក់​ថា ព្រះ​អង្គ​មិន​បាន​ក្បត់​ជាតិ​ខ្មែរ​និង​ទឹក​ដី​ខ្មែរ​ឡើយ​

ខ្ញុំត្រូវ​តែ​ការពារកេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ព្រះអង្គ​ចំពោះ​ការ​រិះ​គន់​គ្រប់​យ៉ាង

ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​ជា​និមិត្ត​រូប​នៃ​ព្រលឹង​ខ្មែរ​ក្នុង​ជល​សារ​ពេល​ដោយ​ព្យុះ

​នយោបាយ។

ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​តែ​ពេញ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​រាស្ត្រខ្មែរ​តូច​តាច​តាម​ស្រែ​ចម្ការ​ដែល​

ត្រូវ​គោរព​ព្រះអង្គ។ រាស្ត្រ​កំព្រា​ទាំង​នេះ​អាច​ក្លាយ​ជា​កង​ទ័ព​ក្លាហា​ន​

ដើម្បី​ការពារ​មាតុភូមិ ​តែ​ខ្ញុំ​សូម​ព្រះ​អង្គ​កុំ​រក្សា​នៅ​លើ​ភ័ក្ត្រ​ព្រះ​អង្គ​នូវ​ស្នាម

​របួស​នៃ​ហិង្សា គួរ​តែ​ព្រះ​អង្គ​បាច​សាច​កំហឹង​ទាំង​នេះ​ក្នុង​វាយោ​ ហើយ

​ជា​បន្លា​ដោត​ព្រះ​ទ័យ​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។

ព្រះ​អង្គ​ឮឬ​ទេ? សម្រែក​ក្នុង​រាត្រី​ដែល​រាស្ត្រ​ខ្មែរ​ក្នុង​មាតុភូមិ​ស្រែក​ហៅ​ព្រះ​អង្គ

ព្រះ​អង្គឮ​ឬទេ? សំឡេង​ធម៌​ខ្សឹបៗ​ដូច​សំឡេង​វាយោ​ក្នុង​ស្លឹក​ដើម​ពោធិ

ឱដើម​ពោធិ! ដែល​ចោល​ម្លប់​ត្រឈៃក្បែរ​ព្រះ​វិហារ​ក្នុង​ស្រុក​ខ្មែរ។

តើ​អ្នក​ណា​ហើយ​អាច​ដាច់​ចិត្ត​ទៅ​កាប់​រំលំដើម​ពោធិ ហើយ​បោះ​ព្រះ​ពុទ្ធ​រូប​ទៅ​ក្នុង​

ត្រពាំង។

រដូង​ភ្លៀង​នឹង​បុណ្យ​ភ្ជុំ​មក​ដល់​ទឹក​ភ្លៀង ទឹក​ភ្លៀង​ហូរ​លាង​ព្រះ​ធរណី​ពី​សំណៅ

​ឈាម​ខ្មែរឈាម​ខ្មែរ​ដែល​ក្លាយ​បន្តិច​ម្តងៗ ជា​ទន្លេ​ជា​ដើម​ត្នោត ជា​ដី​ស្រែ ជា​

ទេសភាព​តាំ​ង​ពីខ្ញុំ​ឃ្លាត​ព្រះ​អង្គ​នៅ​មាត់​ទន្លេ​ ខ្ញុំ​ខំ​រត់​រក​វាសនា​ខ្ញុំ​ច្រើន​ជីវិត

តែ​វាសនា​ពិត​ប្រាកដ​របស់​ខ្ញុំ​ បាន​ចង្អុល​ផ្លូវ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​វិល​ត្រឡប់​មក​រក​ព្រះ​អង្គ​វិញ។

ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ព្រះ​អង្គ​ព្រួយ​ព្រះ​ទ័យ​ ខ្ញុំ​ខ្វេះ​យក​ឱរា​ខ្ញុំ​ដាក់​ជើង​ពាន​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ

ខ្ញុំ​ដាក់​ខ្លួន​ជា​ទាសា​ព្រះ​អង្គ ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​ស្រមោល​តាម​គ្រប់​ជំហាន ខ្ញុំ​សរសេរ

​លើ​សិលា​ចារឹក រក្សា​ព្រះ​នាម​ក្នុង​សាវតារ​ខ្មែរ ខ្ញុំ​ក្លាយ​ខ្លួន​ជា​វល្លិព័ទ្ធ​ជុំ​សិលា​

ប្រាសាទ​កុំ​ឲ្យ​បែក​បាក់​កណ្តាល​ព្រៃ។

ខ្ញុំ​ថ្វាយ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ ដើម្បី​ខ្ញុំ​ចង់​ឃើញ​ព្រះ​ភ័ក្រ្ត​ព្រះ​អង្គ​រីក​ជា​ថ្មី ទោះ​បី​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ទៅ

ខ្ញុំ​នៅតែ​តាមចងពៀរ​ជាមួយ​ឃាតករ​នៃ​រាស្ត្រ​ខ្មែរ។

នៅ​មុខឃាតករ ខ្ញុំ​មាន​តែ​ក្រចក​ជា​អាវុធ​ ក្រចក​ក្លាយ​ជា​ព្រួញ

នៅ​មុខឃាតករ ខ្ញុំ​យក​ប្រាណ​ខ្ញុំ​ជា​ខែល​ ការ​ពារ​តាម​ចាស់​យាយ​ចាស់​ដួល​

លើ​ផ្លូវ

នៅ​មុខឃាតករ ខ្ញុំ​​កេណ្ឌ​កង​ទ័ព​ព្រាយ​បិសាច ទេវតា ព្រះ​ឥន្ទ​ព្រះ​ព្រហ្ម

នៅ​មុខឃាតករ ខ្ញុំ​រម្លឹក​នៅ​គ្រប់​ចូល​ឆ្នាំ​ខ្មែរ​ ពី​មេសា​ខ្មៅ​១៩៧៥។

ទោះ​បី​ប្រជា​រាស្ត្រ​ខ្មែរ​ត្រូវ​ខ្ចាត់​ខ្ចាយ​ពី​ផ្ទះ​សម្បែង​ ហើយ​រសាត់​ទៅ​ព្រំ​ដែន​

ទោះ​បី​រាស្ត្រ​ទាំង​នោះ​គ្មាន​សំឡេង​ស្រែក​ហៅ​សតិសម្បជញ្ញៈ​សាកល​លោក

តែ​សំឡេង​ព្រះ​អង្គ​ជា​ស្គរ​ធំ​ទូង​ពេញ​ព្រៃ​ កាត់​វាល ឆ្លង​សមុទ្រ

សំឡេង​ស្គរ​ជា​សង្ឃឹម ដែល​ព្រះ​អង្គ​ផ្តល់​ដល់​រាស្ត្រ​ ដែល​ពេល​ខ្លះ​ជង្គង់​ទន់។

ថ្ងៃ​មួយ​មក​ដល់​ រាស្ត្រខ្មែរ​ដែល​គេ​សម្រាត​កិត្តិយស​ ហ៊ាន​ងើប​ក្បាល ​ដៃ​ជ្រង​សក់

ថ្ងៃ​មួយ​មក​ដល់​ សំឡេងព្រះ​អង្គ​ដក​សេចក្តី​ខ្លាច​ចេញ​ពី​ឱរា​ខ្មែរ

ថ្ងៃ​មួយ​មក​ដល់​ សំឡេង​ព្រះ​អង្គ​វាយ​បំបាក់​ច្រវាក់​ដែក​ ដែល​ចង​រឹត​សេរីភាព

ថ្ងៃ​មួយ​មក​ដល់​ រាស្ត្រ​ខ្មែរ​ចាប់​ចាក់​គ្រឹះ លើក​សសរ ប្រក់​ដំបូង​ប្រាសាទ​ថ្មី។

ថ្ងៃ​នោះ បដិមា​ព្រះ​ពុទ្ធ​រូប​ត្រូវ​រាស្ត្រ​ខ្មែរ​ហែ​មក​អភិសេក​ទុក​ជា​សក្ការៈ​បូជា

ថ្ងៃ​នោះ ទឹកស្ទឹង​ច្រៀង​ជា​ថ្មី​នូវ​ទំនុក​ស្ទឹង​សៀម​រាប ឬ​ កូលាបបាត់​ដំបង

ថ្ងៃ​នោះ ស្រែចម្ការ​ត្រូវ​រាស្ត្រ​ភ្ជួរ​រាស់សាប​ព្រួស​យក​ផ្លែ​ផ្កា​ជា​ថ្មី

ថ្ងៃ​នោះ កំពូល​ប្រាសាទ​អង្គរ​វត្ត​អណ្តែត​ខ្ពស់​ក្នុង​មេឃា​ កម្ពុជា​រស់។

ពេល​នោះ វាយោបក់​ឡើង​ហើយ​នាំ​សំឡេង​ព្រះ​អង្គ​មក​ដាស់​សតិ​ខ្មែរ

​គេ​នាំ​គ្នា​សួរ​ថា តើ​វាយោ​ជា​សំឡេង​ព្រះអង្គ ឬ​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ជា​វាយោ​

ពេល​នោះ​ឯង​ ដី​ខ្មែរ ទឹក​ខ្មែរ មេឃ​ខ្មែរ មាន​ឈ្មោះ​តែ​មួយ​ គឺ​មហានគរ​

ហើយ​ទើប​ព្រះ​អង្គ​នឹក​ឃើញ​ថា នាង​កង្រី​មិន​ដែល​ឈប់​ស្នេហា​ឫទ្ធី​សែន

​មួយ​នាទី​ឡើយ៕

ពី​ត្រើយ​ម្ខាង​នៃ​ជីវិត

នាង​កង្រី

ទន្លេស្រែក​ហៅ L’appel du fleuve ដោយលោក គឹម ខូវ​នី

រាត្រី​លឿន​ទៅ​មុខ​នាឡិកា​វាយ​ម៉ោង​១២អធ្រាត្រ

កុមារពីរឬបីនាក់​ដេញ​ចាប់​ក្រោមចង្កៀងគោម។

ខ្ញុំ​ហៀប​នឹង​ចូល​និទ្រា ស្រាប់តែ​តែ​ខ្ញុំ​ឮ​សូរ​ជើង​ដើរ​យឺតៗ

ប្រៀប​ដូច​អ្នក​ដំណើរ​នោះ​ត្រេច​មក​ពី​ឆ្ងាយ

ហើយ​វិល​វល់​គ្មាន​ញាតិមិត្ត​ជា​ទីពឹង។

លុះ​ស្រមោល​មក​ដល់​ក្រោម​ចង្កៀង

ទើប​ខ្ញុំ​ឃើញ​យាយ​ចាស់​ម្នាក់​យួរ​បង្វិច​តូច​មួយ​

គាត់​ហត់​ណាស់​ ជើង​អូស​ធ្ងន់​លើ​ថ្នល់​កៅស៊ូ

គាត់​បើក​មាត់​ដក​ដង្ហើម​ស្ទើរ​មិន​ដល់​គ្នា

គាត់​បន្ទន់​ជង្គង់​ចុះ​នៅ​មុខ​ប៉ុស្តិ​អ្នក​យាម

ហើយ​សុំ​អនុញ្ញាត​អង្គុយ​សម្រាក​បន្តិច​សិន។

គាត់​លើក​ដៃ​សំពះ​សុំ​ទឹក​បន្តិច

ព្រោះ​តាំង​ពី​ព្រឹក​មក​គ្មាន​ទឹក​ផឹក​តាម​ផ្លូវ​ស្ងួត

គាត់​អង្វរ​សុំ​បាយ​បន្តិច ព្រោះ​គ្មាន​ប្រាក់​ទិញ។

យាយ​ចាស់​និយាយ​ថា ៖

«ចៅអើយ ខ្ញុំ​រត់​ចោ​ល​ផ្ទះ​តាំង​ពី​ព្រឹក

ម្សិល​មិញ ដោយ​គ្រាប់​កាំ​ភ្លើង​ធ្លាក់​ជា​មួយ​សន្សើម​ពេល​ព្រឹក

ឆាប​ឆេះ​ឆួល​អស់​ទៅ​ហើយ។

ពេល​ផ្ទះ​ឆេះ​គ្មាន​អ្នក​ឯណា​ជួយ

ព្រោះ​ប្តី​ស្លាប់​ចោល​យូរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ

សម្បត្តិ​បន្តិច​បន្តួច​រលាយ​ទៅ​ជា​ផ្សែង។

ខ្ញុំ​មាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ធ្វើ​ទាហាន​តែ​ស្លាប់​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ

ឯដី​ស្រែ​ទុក​ចោល​គ្មាន​អ្នក​ណា​ជួយ​ធ្វើ

គោមួយ​នឹម​ត្រូវ​គ្រាប់​ងាប់​ស្អុយ​ក្រោម​ភ្លៀង​ខ្យល់។

ខ្ញុំ​រត់​ចោល​ផ្ទះ​ឆេះ​មក​ទី​ក្រុង

ដើម្បីរក​ក្មួយ​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​ចេញ​ពី​ភូមិ​តាំង​ពី​តូច​

ខ្ញុំ​ខំ​ដើរ​រក​តាំង​ពី​ព្រលឹម តែ​រក​មិន​ឃើញ

ជួប​តែ​ជ​ន​ភៀស​ខ្លួន​រាប់​សែន​នាក់

ដែល​ជ្រក​តាម​របង​ផ្ទះ​គេ ឬ​តាម​វត្ត។

ឥឡូវ​នេះ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​នៅ​សល់​អ្វី

ក្រៅ​ពី​ស្រមោល​ដើរ​តាម​ពី​ក្រោយ​ខ្ញុំ។​»

យាយ​ចាស់​និយាយ​រួច​ហើយ​ស្រាយ​បង្វិច​គាត់

ដក​ចេញ​យក​ប្រអប់​ស្លា​ខ្មុក​ពណ៌ខ្មៅ​មួយ

ហើយ​ហូត​យក​ស្លឹក​ម្លូ​មួយ​មក​បៀក​កំបោរ​ក្រហម

ដោយ​ផ្ទាល់​នឹង​ចំណិត​ស្លា​ក្រៀម។

យាយ​ចាស់​ធ្វើ​ឡើង​អង្វើលៗ

ប្រៀប​ដូច​គាត់​ប្រមូល​ជីវិត​គាត់​ដែល​នៅ​សល់

មក​ប្រើ​បញ្ចប់​សម្រាប់​ម្លូរ​មួយ​មាត់​ចុង​ក្រោយ​

ព្រោះ​បន្ទាប់​ពី​ចាក​ចេញ​ពី​ទីនេះ​ទៅ

តើ​វាសនា​រង់​ចាំ​គាត់​របៀប​ណា

យាយ​ចាស់​បិទ​ប្រអប់​ស្លា​ ហើយ​វិច​បង្វិច​ជា​ថ្មី

គាត់​សើច​ដាក់​ទាន​ដល់​អ្នក​យាម

ហើយ​គាត់​ច្រត់​ក្បាល​ជង្គង់​យ៉ាង​ទារុណ

ខំ​ក្រោក​ឡើង​ទាំង​ខ្នង​កោង​ទាំង​ក្បាល​ធ្ងន់

អូស​ជើង​មួយៗ​ដៃ​យួរ​បង្វិច

គាត់​បែរ​ភ័ក្ត្រ​តម្រង់​ទៅស្ពាន​មុនីវង្ស។

ខ្ញុំ​ឮ​ជំហាន​គាត់​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​បន្តិច​ម្តងៗ

សក់​ស្កូវ​គាត់​លេច​អណ្តែត​ក្នុង​រាត្រី។

តើ​ជីដូន​ចាស់​មាន​កម្លាំង​ឆ្លង​ផុត​ស្ពាន​ចុងក្រោយ​នេះ​ឬ​ទេ?

ឬ​មួយ​ក៏​លោត​ចុង​ឲ្យ​ទឹក​ទន្លេ​នាំ​យក​ទៅ

ដើម្បី​បញ្ចប់​ការ​តូច​ចិត្ត​នឹង​វាសនា​ស្រុក​កម្សត់

ហើយ​បិទ​វាំង​នន​លើ​ព្រហ្ម​លិខិត

ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ជួប​តែ​នឹង​ការ​ព្រាត់​ប្រាស។

១០ កក្កដា ១៩៧៧

គីម ខូវនី​

អនុស្សាវរីយ៍នៃសកម្មភាពផ្នែកអក្សរសាស្រ្តខ្មែរនៅកម្ពុជា

 

 

 

CERTIFICAT DE REMERCIEMENT NOU HACH  DU 09-07-2011 114940

 

 

CERTIFICAT SUCCESS MAGAZINE DU 13- 08- 2011_115637