Category Archives: ក្រុមយុវអ្នកនិពន្ឋខ្មែរ

អ្នកនិពន្ធខ្មែរពីរនាក់ ជាប់ ជ័យលាភី«អ្នកនិពន្ធអាស៊ានវ័យក្មេង»(ASEAN Young Writers Award)

start01_en 

ឆ្លៀត​វេលានេះ ខ្ញុំ​សូម​សរសើរ​ចំពោះ​យុវ​អ្នកនិពន្ធ​ខ្មែរ ពីរ​រូប ដែល​បាន​ជាប់​រង្វាន់​ជ័យលាភី​«អ្នកនិពន្ធ​អាស៊ានវ័យ​ក្មេង​»(ASEAN Young Writers Award) គឺ លោក ម៉ា ច័ន្ទ​បញ្ញា និង​លោក ហេង ឧត្តម។

Maក្នុង​នាម​ខ្ញុំជា​អ្នក​និយម​​​ស្រឡាញ់ដង​​ប៉ាកកាមួយ​រូប ខ្ញុំ​សូម​កោត​សរសើរ​ចំពោះ​ការ​ខិតខំ​ប្រឹង​របស់​អ្នក​ទាំងពីរ​កន្លង​មករហូត​ទទួល​ជ័យលាភី​នាពេល​នេះ ​ដើម្បី​បម្រើ​អក្សរសាស្ត្រ អក្សរ​សិល្ប៍​ខ្មែរ​យើង។ នេះ​ជា​ការ​រួម​ចំណែក​ជាមួយ​អ្នក​និពន្ធ​ខ្មែរ​ដដៃ​ទៀត ដើម្បី​តម្កើង​តម្លៃ​អក្សរ​សិល្ប៍​ខ្មែរ​យើង។ 

ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា យុវអ្នកនិពន្ធ​ទាំង​ពីរនិង​អ្នកនិពន្ធ​ខ្មែរ​ទាំង​ឡាយ​ ​Ouនឹង​នៅតែ​បន្ត​សរសេរ​ដើម្បី​បម្រើ​ខ្មែរនិង​ពិភព​លោក​បន្ត​ទៀត ក្នុង​វត្ថុបំណង​ពង្រឹង​ខឿន​វប្បធម៌​អក្សរ​សាស្ត្រ​ជាតិ បម្រើ​ស្មារតី​អ្នកអាន ដើម្បី​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ការ​អភិវឌ្ឍ​ជា​វិជ្ជមាន​នៅ​ក្នុង​សង្គម។

10626529_322275271279998_2564713274595735948_n

 ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ខ្លះ​ៗ​មក​ថា ជ័យលាភី​«អ្នកនិពន្ធ​អាស៊ានវ័យ​ក្មេង​ »(ASEAN Young Writers Award) ជា​ពាន​រង្វាន់​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍ ដែល​បង្កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋាបាល​ក្រុងបាំង​កក (Bangkok Metropolitan Administration) និង​គណៈកម្មការ​ពាន​រង្វាន់​អ្នកនិពន្ធអាស៊ាន (Organizing Committee of the S.E.A. Write Award)​ សហការ​ជាមួយ​ បណ្តាញ​អ្នកនិពន្ធអាស៊ាន និង​ មហាវិទ្យាល័យ​​សិល្បៈ​ នៃ​សាកល​វិទ្យាល័យ Mahidol ។

 

តាម​រយៈ​ស្មារតី​ សហគមសេដ្ឋកិច្ច​អាស៊ាន (ASEAN Economic Community) ជ័យលាភី​«អ្នកនិពន្ធ​អាស៊ានវ័យ​ក្មេង​» នេះ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដើម្បី​លើក​ស្ទួយ​អ្នក​ជំនាន់​ថ្មី​ដែល​មាន​ទេព​កោសល្យ​អក្សរ​សិល្ប៍​ និង​ដើម្បី​ពង្រី​ងរឹត​ចំណង​ទាក់​ទង​​វប្បធម៌​នៅ​ក្នុង​តំបន់ ព្រម​ទាំង​លើក​កម្ពស់​ការ​អាន​ និង​សរសេរ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជា​ជន​វ័យ​ក្មេង​ថៃនិង​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ាន។

ពិធី​ប្រគល់​រង្វាន់​ដល់ជ័យលាភី​«អ្នកនិពន្ធ​អាស៊ានវ័យ​ក្មេង​» លើកនេះ ក៏​នឹង​ត្រូវ​រៀប​ចំ​ជា​ការ​អប​អរដល់​ខួប​លើក​ទី​១៣ នៃ​ការ​ដាក់​ក្រុង​បាំង​កក​ជា​រាជធានី​សៀវភៅ​ពិភព​លោក ដោយ​អង្គការ​យូណេស្កូ។ មិន​តែប៉ុណ្ណោះ ក៏​នឹង​មាន​ការ​ប្រកាសបើក​ឲ្យ​​​ប្រកួត​រង្វាន់​លើក​ទី​៣៥ នៃ​រង្វាន់​អ្នកនិពន្ធ​អាស៊ាន​ប្រចាំ​ឆ្នាំ ផង​ដែរ​។

 លោក​លោកស្រី​អាច​ស្វែង​យល់​បន្ថែម​ពី​ជ័យ​លាភី​នេះ តាម​រយៈ​គេហទំព័រ ៖ The ASEAN Young Writers Award

 

 

Advertisements

រឿង ព្រហ្មលិខិត វគ្គទី៨​ និពន្ធដោយទី ធាវី

វគ្គទី៨

កម្មនាងចិន្តា

ប្រហែលជាមួយម៉ោងគត់ ចិន្តាមិនបាននៅរេរ៉ក្នុងផ្សារយូរទេ។ តាមធម្មតា​

នាង​បាន​ចំណាយ​​ពេលយ៉ាងហោចណាស់ក៏ជាងមួយម៉ោងដែរក្នុងការដើរ

ទិញនេះទិញនោះ ជាពិសេសគឺ​ទិញគ្រឿងស្លស្លុកធ្វើម្ហូបបំពេញចិត្តប្តី។​ ថ្ងៃ

នេះនាង​រួសរាន់​ត្រឡប់​មកផ្ទះវិញ​ខុស​ពីសព្វមួយដង  ព្រោះនាងខ្វល់ខ្វាយ

ពីសុខទុក្ខរបស់ប្តី។ នាងបានទិញសម្ភារៈ​សង្គ្រោះបន្ទាន់​មួយចំនួនផងដែរ

មានប្រេងកូឡា ប្រេងខ្យល់ ថ្នាំរាគ ថ្នាំឈឺក្បាល និងវិលមុខជាដើមសម្រាប់

ការមិនស្រួលខ្លួនរបស់ស្វាមី។

– ពូៗ ឈប់ត្រឹមហ្នឹងហើយ!

នាង ចិន្តាបញ្ឈប់ពូស៊ីក្លូ​ រួចហុចប្រាក់ថ្លៃជិះតាមទម្លាប់ ហើយរួសរាន់​ប្រញាប់

ចុះ​ដើរ​សំដៅ​ទៅខ្ទម​កំសត់ក្នុងដីឡូត៍របស់ខ្លួន។

ខណៈឃើញទ្វារផ្ទះចាក់សោរបិទ។ នាងគ្រវីក្បាល ដកដង្ហើមធំលាន់មាត់​

– យី! បង​នេះ​មិនស្រួលហើយនៅទៅធ្វើការទៀត មិនខំ​សំរាក​ទេ!

ថាហើយ​នាង​ក៏ទាញ​យកកូន​សោរ​ពីក្នុងកន្ត្រកម្ហូបរួចចាក់សោរចូលផ្ទះ។

ក្រោយពីនាងបានយកគ្រឿង​ស្លស្លុកនៅក្នុងកន្ត្រកព៌ណ​ខៀវកញ្ចាស់ដែល​

ទើប​យូរចុះពី​ស៊ីក្លូ​​​ទៅទុក​ក្នុង​ផ្ទះ​បាយហើយ នាងប្រះខ្លួនគេងលើពូកមួយ

ស្របក់ធំ យក​ដៃស្ទាបពោះ រួចពោលពាក្យក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង។

– បងសំឡាញ់! តើបងមាន​ដឹងទេ​ថា​យើង​នឹងមានកូនមួយទៀតហើយ។ អូន

មានទម្ងន់​៣ខែហើយបង។ អូននឹងធ្វើបងឱ្យបង​រំភើប​ចិត្ត​ពេល​ដែល​បងនឹង

ឃើញ​ពោះ​អូន​ធំ​ជាង​នេះ។

គិតហើយ  នាងក៏ងើបទៅចាក់ទឹកផឹក។

ក្រដាសស្អីនេះ! មាណវីអភ័ព្វឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងក៏ទាញយកមកអាន។

…………………………………………………

ភ្នំពេញ ថ្ងៃ ទី​១២​ មេសា ឆ្នាំ២០១២

ចិន្តាប្រពន្ធសម្លាញ់!

បងមិនចង់សួរនាំអូនទេ! តែបងគិតថា អូនធ្វើនេះត្រូវហើយ គឺត្រូវទៅនឹង

គំនិត ដែលអូនគិតថា ប្តីម្នាក់នេះ អូនបានតស៊ូយ៉ាងលំបាក តែលទ្ធផល

វានៅតែលំបាកដូចសព្វថ្ងៃនេះ។ បងក៏ដឹងថា តាមពិត អូនគឺជានារីម្នាក់

នោះសោះ ដែលសុខណាក់បានសម្លឹងឃើញ ហើយគេធ្លាប់ប្រាប់បងជា

រឿយៗកាលពីតូចមកនោះ។ ពេលនេះ បងដឹងច្បាស់ហើយ​ថា ​បង​គ្រាន់

​តែជាស្ពានចម្លង​អូនឱ្យបានជួបគេតែប៉ុណ្ណោះ។ ជួនពរ​អូនឱ្យ​​បាន​ជួប​គេ

​ពេញ​មុខ។ វាមិនអីទេ ព្រោះគេជាអ្នកមាន។ គេអាចមានប្រពន្ធពីរក៏បាន

ដែរ។ តាមចិត្តអូនចុះ។ បងលាអូនហើយ បងនិងកូនមួយនេះលាអូនអស់

មួយជីវិតពីថ្ងៃនេះទៅ!។

ពីម្ចាស់ស្នេហ៍ពង្រាត់របស់អូន!

…………………………………………………………..

អានសំបុត្រចប់ ចិន្តាអភ័ព្វ​វិលមុខ​ដួលក្នុង​សភាព​ជោគជាំ​លើផ្ទៃ​មុខ

​ដោយ​​​ជលនេត្រ។ សំបុត្រ​បានជ្រុះធ្លាក់​ពីក្នុងដៃរបស់នាងដោយ​ហើរ

ចេញ​ឆ្ងាយ​​​​ទៅ​ជើង​​​តុ​ម្ខាង ប្រៀបដូចចិត្តហោះ​ហើររបស់សុខណាក់

ក្នុងដំណើរជិវិត មិនដឹងទៅខាងណា។ នៅក្នុងពេលនេះ​នាង​កំពុងតែ​

រងគ្រោះ​ក្លាយខ្លួនដូចនាងបដាចាគួរឱ្យអាណិតជាពន់ពេក។

នៅមានត….

 

ព្រហ្មលិខិត ភាគ៧ ដោយ ទី ធាវី

          @រក្សាសិទ្ធិដោយអ្នកនិពន្ធ

ល្ងាចបានមកដល់ ព្រះសូរិយាបានបន្ទាបខ្លួនលាភព​ផែន​ដីហាក់​បី​ដូច

ជាសែន​ស្រណោះ​​ណាស់។ ក្នុងផ្ទះតូចកំសត់លើដីឡូត៍ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ

សុខណាក់​បានត្រឡប់មកពី ​ពីហាងលក់រថយន្តដែលខ្លួនធ្វើការដូច

សព្វមួយដង។ គេមកដល់ផ្ទះហើយ។​ មុននេះ ​បុប្ផាប្រពន្ធ​សុខឃឹម​

ក៏បាន​យកសំណាង​កូនប្រុស​របស់​គេ​​មក​ផ្ទះ​វិញ​ហើយ​ដែរ។ ចំណែក

ឯនាងចិន្តាកំពុងតែដាំបាយធ្វើម្ហូបទុកជូនប្តីពិសារ។

សុខណាក់ ​អស់​កំលាំ​ង ល្ហិត​ល្ហៃដៃជើងកំពុងតែ​គេងលើពូក​ជាមួយ​កូន

​ប្រុស​បន្ទាប់​ ពីងូត​ទឹករួចដើម្បីរង់ចាំចិន្តារៀបបាយទឹក។ មាណព​រូបនេះ

​រសេះរសោះ​ប្រែខ្លួន​ចុះ​ឡើងដែល​ជា​អភូតបុព្វ​មិនធ្លាប់មាន។ មួយរំពេច

​នោះ  ​ ស្រាប់តែ​នាយ​​ក្រឡេកភ្នែកប្រទះ​ឃើញ​របស់​អ្វីម៉្យាងនៅកន្លៀត

ពូក។ គេយកដៃ​ស្ទាបរួច​យក​វា​ចេញ​ពីកៀនពូកនោះ ​ទើប​យល់​ច្បាស់​ថា

​ជា​ កាបូបលុយមានដោយក្រដាសប្រាក់ដុល្លារ និងលុយរៀលដែលនាយ

មិនធ្លាប់ឃើញពីមុន។

លាកាបូប​ឡើង សុខ ណាក់ក៏បានឃើញកូនរូបថតមួយសន្លឹកថតគ្នាពីរ

នាក់ ដែលសុខ ណាក់

ស្គាល់​ច្បាស់​ថា​ជារូបថតរបស់ប្រពន្ធខ្លួននិងសុឃីមកាលពីក្មេងៗ។ មិន

បង្អង់ សុខណាក់​បាន​ក្រឡាប់រូបនោះឡើងឃើញមានសំណេរជាអក្ខរា

លើនៅខ្នងរូបថតនោះថា៖ ចិន្តា​ម្ចាស់​ចិត្តបង។ វាគួរឱ្យចម្លែកណាស់

សុខ ណាក់គិតម្តងហើយម្តងទៀតក្នុងអារម្មណ៍មិនប្រក្រតីថា«ហេតុអ្វី

បានជាកាបូបនេះមកនៅទីនេះ?» ។អ្វីដែលមិនមែនចៃដន្យធ្វើឱ្យនាយ

រំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំងនោះ គឺពេលឃើញមានស្រោមអនាម័យនៅក្នុង

កាបូបនេះ។

“ឱពុទ្ធោអើយ! ហេតុអ្វី​បាន​ជាប្រពន្ធ​របស់​ខ្ញុំ​លួច​ផិតក្បត់ខ្ញុំបែបនេះ?”

សំណួរ​លាយ​ឡំនិងទឹកភ្នែកហូរក្នុងគំនិតមិនល្អចាប់ផ្តើមកើតមាន

ឡើង។

នាងចិន្តាជាភរិយាដ៏កម្រនិងស្មោះស្ម័គ្រភក្តីប្តីបំផុតកំពុងរងគ្រោះ

ដោយពុំបានដឹងអ្វីសោះ​ចេញពីគំនិតប្តី។ ការគិតដោយខ្វះការ

ពិចារណាជាអាវុធសម្លាប់​មនុស្ស​ម្នាក់​ដោយ​សាហាវ​បំផុត។ សុខ

ណាក់នៅតែគិតថា​ ប្រពន្ធរបស់ខ្លួន​លួចផិតក្បត់​ជាមួយសុខ ​ឃីម​

ជាមិត្ត​ស្និទស្នាល​ទីបំផុតម្នាក់នេះដោយភ្ជាប់រឿងដែលបានស្រមៃ

ទៅដល់ពាក្យសំដីដែលសុខ ឃីម ធ្លាប់​ប្រាប់នាយកាលនៅពីក្មេង

នោះថា «សំឡាញ់! តើឯងដឹង​ទេថា ​គ្នាស្រឡាញ់​នរណា​ក្នុង​

ណោម​ មិត្តស្រីដែលរៀនក្នុងថ្នាក់របស់យើង។ គ្នាបានសម្លឹងឃើញ

ហើយ គ្នា​ធំឡើង​គ្នាយក​នាង​ធ្វើ​ប្រពន្ធហើយវើយ»។

​គ្មានអ្វី​អាចមក​កែប្រែ​ផ្ទាំងសិលាយ៉ាងរឹងនៃ​ការ​គិតដ៏គម្រក់នេះទេ។

សុខ ណាក់ក៏ប្រញាប់លាក់កាបូបនោះទុកមិនឱ្យប្រពន្ធដឹងឡើយ។

អ្នកឈឺណាស់ឈឺស្ទើរតែក្អួតឈាម។  តាមពិតប្រពន្ធខ្ញុំគឺជាក្មេងស្រី

ម្នាក់នោះហើយដែលសុខ ឃីមបាននិយាយប្រាប់។ បុរសខំជួតទឹក

ភ្នែក មិនឱ្យប្រពន្ធសង្ស័យពីការគិតខុសនេះទេ។ ពេញមួយយប់សុខ

ណាក់ មិនបានធ្មេចភ្នែកគេងមួយស្រឡេតឡើយ។ រីឯ​នាង​ចិន្តាហាក់

មិនចាប់អារម្មណ៍លើការណ៍ចម្លែករបស់ប្តីឡើយ។ យប់នោះ​ដែរផែន

ការ​នាំពង្រ​ត់​កូន​ប្រុសចេញពីផ្ទះ ដែលបានចេញជាគម្រោងដ៏លាមក​

និងបានមកស​ន្ថិត​ក្នុងខួរ​ក្បាល​មាណព​ដ៏ល្ងីល្ងើម្នាក់នេះ។

ស្អែកឡើង នាយមិនរួសរាន់ទៅធ្វើការដូចសព្វមួយដងទេ។ នៅម៉ោង

​ប្រហែល​៨ព្រឹក នាងចិន្តាជាប្រពន្ធក៏ចេញទៅផ្សារដោយពោលពាក្យ

យ៉ាងទន់ភ្លន់ទៅកាន់ប្តីថា៖

–  បង ថ្ងៃនេះបើបងមិនស្រួលមិនចាំបាច់ទៅធ្វើការទេ!​ ចាំ​អូន​ទូរស័ព្ទ​

ទៅប្រាប់បង​ឃីមឱ្យ។

ពាក្យនេះប្រៀបបីដូចដុំភ្លើងដែលយកមកឆូលក្នុងគំនរចំបើងដែល

កំពុងហាលយ៉ាងស្ងួត ឬប្រៀបដូចជាភ្លើងឆូលប្រេងសាំងដុតរោល

ក្នុងដួងចិត្តសុខណាក់កាន់តែខ្លាំងឡើង។ ចិន្តាលាប្តីទៅផ្សារ៖

– អូនទៅផ្សារហើយ បងនៅផ្ទះជួយមើលកូនផង!”​ ថារួច​នាង​ក៏​ចេញ

​បាត់ទៅ។

ការគិតម្នាក់ឯងដោយមិនពិគ្រោះជាអ្នកដ៏ទៃមិនប្រាកដថា

ត្រូវនោះទេ។ ចូរកុំគិតខ្លីដូចជាមនុស្សដែលមិនបានរៀនសូត្រគ្មាន

ចំណេះដឹង។ ការគិត​តែពីអវិជ្ជមាន​មក​លើ​​ នរណាម្នាក់ជាទង្វើថោក

ទាបបំផុតក្នុងសង្គមមនុស្ស។ ពេលវេលាបានផ្តល់ឱ្យនាយ បុរស

គំនិតខ្លី សុខ ណាក់ កាន់តែ​ធ្លាក់​ក្នុងពិភព​ងងឹតក្នុងពេល​ដែល​ចិន្តា

​ចេញ​ទៅ​ផ្សារបាត់។ ភ្លាមនោះនាយ​ក៏ប្រញាប់ស្លៀក​ពាក់ ហើយដឹក

ដៃ​សំណាង​ជាកូនប្រុស​ចាកចេញ​ទៅ​ដោយទុកសំបុត្រមួយលើតុ។​

នៅមានត…

ខេមរា (បទពិសោធន៍និពន្ធរឿង) ដោយ សុខ ចាន់ផល

រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង​ដោយអ្នកនិពន្ធ

 

_MG_7725ខ្ញុំ​មិន​គិត​ថា ការ​តែង​និពន្ធ​អាច​រៀន​ចេះ​ឡើយ តែ​អាច​ស្វែង​យល់​បន្ថែម​តាម​បទ​ពិសោធន៍​របស់​​អ្នក​ដទៃ។ សម្រាប់​ខ្ញុំ គ្រូ​​ដ៏​ពូកែ​​គឺ​បទ​និពន្ធ​មួយ​ដ៏​ល្អ ពោល​គឺ​បើ​អ្នក​មាន​ទេពកោសល្យ​ផ្នែក​នេះ អ្នក​ប្រាកដ​ជា​អាច​រៀន​តាម​ស្នាដៃ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​អ្នក​បាន​អាន មើល ឬ​ស្ដាប់។

ហេតុអ្វី​បាន​​ជានឹក​ឃើញ​​សរសេរ​រឿង​នេះ? ព្រោះ​វា​ជា​រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​បំភ្លេច​មិន​បាន ហើយ​ចង់​ប្រាប់​គេ​​ពី​អារម្មណ៍​ពិត​របស់​ខ្ញុំ។ អ្វី​ក៏​ដោយ​ត្រូវ​​តែ​មាន​គោល​បំណង។ គោល​បំណង​នៃ​ការ​សរសេរ​រឿង គឺ​ការ​ចង់​ប្រាប់​រឿង​នោះ​ដល់​អ្នក​ដទៃ។ អ្នក​មិន​បាច់​តាំង​ខ្លួន​ឯង​ជា​អ្នក​និពន្ធ​​​អី​នោះ​ឡើយ តែ​អ្នក​ត្រូវ​មាន​អារម្មណ៍​រំភើប​ចំពោះ​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​ចង់​សរសេរ និង​មាន​​ចេតនា​បរិសុទ្ធ​ចង់​ប្រាប់​រឿង​នោះ​ដល់​អ្នក​អាន​របស់​អ្នក។ អាច​ធ្វើ​អារម្មណ៍​ដូច​អ្នក​កំពុង​តែ​សរសេរ​សំបុត្រ​មួយ​ផ្ញើ​ទៅ​កាន់​មិត្តសម្លាញ់​របស់​អ្នក ប្រាប់​គេ​ពី​ហេតុការណ៍​ដ៏​​អស្ចារ្យ​មួយ ​ដែល​អ្នក​បាន​ជួប​ក្រោយ​ពេល​បែក​គ្នា។ វា​ជា​​អារម្មណ៍​ចែក​រំលែក និង​ជា​អារម្មណ៍​ពិត។

ប្រើ​បេះដូង​សរសេរ នឹង​បាន​ភាសា​បេះដូង តែ​បើ​ប្រើ​វិធីសាស្រ្ត​សរសេរ​នឹង​បាន​មេរៀន។ ទោះ​បី​វា​ជា​រឿង​ប្រឌិត តែ​អ្នក​ត្រូវ​ប្រើ​អារម្មណ៍​ពិត​សរសេរ​ចេញ​មក។ អ៊ីចឹង​តើ​​អ្នក​បាន​អារម្មណ៍​ពិត​នោះ​មក​ពី​ណា? នោះ​ជា​បទ​ពិសោធន៍​ជីវិត ព្រោះ​​ការ​ងារ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​គឺ​ការងារ​ជីវិត។ រឿង​​ «ខេមរា» ខ្ញុំ​បាន​សរសេរ​ពី​អារម្មណ៍​ក្មេង​ម្នាក់​ដែល​ខ្វះ​ភាព​កក់​ក្ដៅ សរសេរ​ពី​យប់​មួយ​ដែល​គេ​ត្រូវ​ខ្មោច​សង្កត់។ ខ្ញុំ​បាន​ប្រើ​អារម្មណ៍​​ខ្លួន​ឯង​សរសេរ នៅ​ពាក់​កណ្ដាល​យប់​​ដែល​ខ្ញុំ​យល់​សប្ដិ​អាក្រក់។ អារម្មណ៍​ពេល​នោះ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ពី​ភាព​ឯកោ​របស់​ក្មេង​កំព្រា ពី​រស​ទឹក​ភ្នែក​ដែល​តែង​តែ​ហូរ​កាត់​ថ្ពាល់​។ អ្នក​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​ចូល​មាត់ ប្រាកដ​ជា​មិន​ដឹង​ថា​​ទឹក​ភ្នែក​មាន​រស​ជាតិយ៉ាង​ណា​ទេ ហើយ​ក៏​ពណ៌នា​អារម្មណ៍​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​​នោះ​មិន​ត្រូវ​ដែរ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ ពេល​មាន​អ្នក​សួរ​ខ្ញុំ​ថា ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ទើប​អាច​​ក្លាយ​ជា​អ្នកនិពន្ធ​ ខ្ញុំ​​ក៏​​គិត​ថា គឺ​ជីវិត​ផ្ដល់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ។

ជួនកាល​ខ្ញុំ​អាច​និយាយ​ថា ស្នាដៃ​ខ្ញុំ​មិន​មែន​ខ្ញុំ​សរសេរ​ទេ តែ​ជា​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​សរសេរ។ តើ​ខ្ញុំ​ចេះ​អ្វី​​ខ្លះ​ទៅ បាន​ជា​ខ្ញុំ​អាច​សរសេរ​រឿង​ឱ្យ​អ្នក​ដទៃ​អាន​បាន? ជា​សំណួរ​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​សួរ​ខ្លួន​ឯង ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា នៅ​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ទៀត ដែល​ពួក​គេ​ចេះ​ដឹង​ជាង​ខ្ញុំ មាន​គំនិត​ល្អ​ជាង​ខ្ញុំ តែ​​បែរ​ជា​ព្រម​​អាន​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​វិញ។ នេះ​អាច​បញ្ជាក់​ពី​ទេពកោសល្យ​ខុស​គ្នា​របស់​មនុស្ស។ ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ចេះ​​និយាយ​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ចេះ​សរសេរ ហើយ​ការ​សរសេរ​ជា​ការងារ​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បំពេញ​ឱ្យ​ជីវិត​ខ្ញុំ។ ទោះ​យ៉ាងណា​ ចំណេះ​ដឹង​ទូទៅ​ពិត​ជា​សំខាន់​ណាស់។ អារម្មណ៍​របស់​អ្នក​នឹង​រឹត​តែ​មាន​តម្លៃ​បើ​វា​​​មាន​ប្រយោជន៍​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ។ ចំណេះ​ដឹង​ទូទៅ​នេះ​ក៏​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​រចនា​បថ​នៃ​ការ​សរសេរ ឬ​ក៏​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ភាសា​​​ដែរ ពោល​អ្នក​និពន្ធ​ត្រូវ​យល់​ដឹង​ពី​ភាសា​ជ្រៅ​ជ្រះ មិន​មែន​ចេះ​តែ​សរសេរ​បាយ​បិណ្ឌ​ចូល​បាយ​បាត្រ​នោះ​​ទេ។

បេះដូង​ធំ អារម្មណ៍​ទូលាយ គួរ​តែ​ជា​លក្ខណៈ​របស់​អ្នក​និពន្ធ។ មិន​មែន​ត្រឹម​​តែ​ចេះ​​វិភាគ​បាន​​វែង​ឆ្ងាយ​ មិន​មែន​ត្រឹម​តែ​​ក្ដី​ស្រមៃ​ដែល​គេ​គិត​មិន​ដល់ តែ​អ្នក​ជា​មនុស្ស​ឈ្លាសវៃ​ក្នុង​សិល្បៈ​ប្រើ​ពាក្យ​ពេចន៍ ឃ្លាឃ្លោង ដឹង​ឆ្គង ដឹង​ខុស។ តើ​អ្នក​ធ្លាប់​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្លួន​ឯង​ស្រាប់​តែ​ចេះ​ប្រើ​ពាក្យ​ពេចន៍​ត្រូវ​តាម​​កាលទេសៈ​ ទាំង​ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​អ្នកណា​បង្រៀន​ដែរ​ឬ​ទេ? វា​ជា​សមត្ថភាព​​​ពី​កំណើត​មួយ​ដែល​​ឧបនិស្ស័យ​ផ្ដល់​ឱ្យ​អ្នក​​​ងាយ​យល់​ ជាង​អ្នក​ដទៃ។ បើ​ចង់​ប្រាប់​ថា ​អ្នក​​កំពុង​តែ​គេង​ក្នុង​ពេទ្យ តើ​អ្នក​នឹង​សរសេរ​យ៉ាង​ម៉េច? ពេល​អាន​រឿង​ខាង​ក្រោម​នេះ សូម​ចាប់​អារម្មណ៍​លើ​ការ​ពណ៌នា​របស់​ខ្ញុំ។  ព្រឹត្តិការណ៍​មួយ​ដូច​គ្នា តែ​​មាន​រស​​ខុស​គ្នា​ បើ​សរសេរ​ដោយ​មនុស្ស​ខុស​គ្នា។

បើអ្នក​មាន​និស្ស័យ​នឹង​ការ​តែង​​និពន្ធ អ្នក​ប្រាកដ​ជា​យល់​ពី​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំនិយាយ!

ខេមរា

ម៉ោងដប់ពីរអធ្រាត្រ…

ខ្ញុំយល់សប្តិអាក្រក់ៗណាស់។ សុបិន​ទាំងនោះ​សុទ្ធ​តែ​ច្បាស់​ក្រឡែត ប៉ុន្តែ​មិន​ដឹង​និយាយ​ពី​អ្វី​ឱ្យ​ពិត​ប្រាកដ។ វា​គឺ​ជា​សុបិន​ដែល​មាន​វិការដ្ឋាន​ផ្សេងៗ​នៅ​ក្នុង​ពិភព​ស្រមោល​ដ៏​គួរ​ឱ្យ ​ខ្លាច។ នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ភ្នំ​ដ៏​ងងឹត ខ្ញុំ​មើល​ឃើញ​តែ​ផ្សែង​ហុយ​ទ្រលោម។ ខ្ញុំ​ខំ​ដើរ​រក​ច្រក​ចេញ​យ៉ាង​លំបាក​លំបិន តែ​នៅ​តែ​មិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ដើរ​ទៅ​ណា​ឡើយ។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា មាន​ដៃ​ដ៏​ធំ​មួយ​មក​ចាប់​ទាញ​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ។ ខ្ញុំ​ខំ​រើ​បម្រះ​ខ្លួន​ជាមួយ​នឹង​ចង្វាក់​បេះដូង​ដង្ហក់ ប៉ុន្តែ​ខ្លួន​ប្រាណ​ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​រឹង​កំព្រឹស។ កម្លាំង​ចិត្ត​ខំ​ប្រឹង​ជម្នះ​រើ​ខ្លួន តែ​សូម្បី​តែ​ម្រាម​ដៃ​ក៏​កម្រើក​មិន​កើត…

ខ្ញុំដេកម្នាក់ឯងនៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតសូន្យ ហើយ​នឹក​ខ្លាច​ពី​ទី​កន្លែង​នៅ​ក្នុង​សុបិន។ បេះដូង​ខ្ញុំ​នៅតែ​លោត​មិន​ឈប់។ ខ្ញុំ​គិត​ថា​ដៃ​ដែល​លូក​មក​ចាប់​ខ្ញុំ​អំបាញ់​មិញ​នេះ​គឺ​ជា​ដៃ​របស់​ ខ្មោច។ ខ្ញុំ​ខំ​កម្លា​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​ថា វា​គ្រាន់​តែ​ជា​សុបិន​ទេ។ សំងំ​ដេក​ឱ្យ​លក់​ម្តង​ទៀត​ទៅ ភ្ញាក់​ឡើង​វិញ​នឹង​ដល់​ពេល​ភ្លឺ​ហើយ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដេក​លក់​ម្តង​ទៀត ប៉ុន្តែ​រូប​ខ្ញុំ​នៅតែ​កំពុង​ដើរ​ក្នុង​ពិភព​ព្រឺព្រួច​ដដែល។ ម្តង​នេះ​ខ្ញុំ​កំពុង​ដើរ​នៅ​លើ​វាល​ស្រែ​ដ៏​ក្រៀម​ក្រោះ។ ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​គ្រាប់​មីន​ផ្ទុះ​ស្ទើរ​លោះ​ព្រលឹង រួច​ឃើញ​មនុស្ស​ផ្អើល​ឈូឆរ​ស្រែក​ខ្លាំងៗ​ថា ឪពុក​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ហើយ!!! ខ្ញុំ​នឹក​ថា អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ជួប​ប្រទះ​នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​រូប​ភាព​បំភាន់​ភ្នែក​ ប៉ុណ្ណោះ។ កុំ​ខ្លាច​ឱ្យ​សោះ។ ឆាប់​ភ្ញាក់​ឱ្យ​លឿន ខ្ញុំ​នឹង​ចេញ​ផុត​ពី​ទី​កន្លែង​នេះ​ហើយ។ តាំង​ចិត្ត​រួច ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចេញ​ផុត​ពី​ភព​សុបិន​នោះ​មែន។

ខ្ញុំ​ក្រោកបើកបង្អួចមើលយល់ផែនដីសែនអាប់អួ។ ទិដ្ឋភាព​នៅ​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​ហាក់​ស្រពេច​ស្រពិល​ចម្លែក។ វា​មិន​មែន​ជា​ថ្ងៃ​សូរ្យ​គ្រាស​ទេ តែ​ប្រហែល​ជា​ថ្ងៃ​មួយ​ដែល​មាន​ព្យុះ​អ័ព្ទ​បាំង​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ​ជិត។ ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​លោក​យាយ​ខ្ញុំ កំពុង​និយាយ​គ្នា​ជាមួយ​អ្នក​ជិត​ខាង​ម្នាក់។ រាល់​ថ្ងៃ​លោក​យាយ​ចូល​ចិត្ត​និយាយ​ដើម​ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​ប្រាប់​គេ​គ្រប់​ គ្នា ហាក់​មិន​ចេះ​ធុញ​ទ្រាន់។ គាត់​ស្រែក​ឡូងៗ​ថា ម្តាយ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ស្រី​អាក្រក់​ណាស់ ទាល់​តែ​ខ្ញុំ​ទ្រាំ​មិន​បាន​ច្រាន​ទ្វារ​បន្ទប់ ដើរ​ទៅ​រក​គាត់។

“គឺម៉ែឯងហ្នឹងហើយ ដែលធ្វើឱ្យឪពុកឯងស្លាប់!” លោក​យាយ​សម្លុត​ខ្ញុំ គ្រាន់​តែ​ឃើញ​មុខ​ខ្ញុំ​ភ្លាម។

“លោកយាយ!” ខ្ញុំ​ខឹង​លោក​យាយ​​ឡើង​ញ័រ​ខ្លួន។ “លោក​យាយ​មាន​ប្រសាសន៍​មិន​ពិត​ទេ! ពុក​ខូច​ព្រោះ​មីន។ ម៉ែ​ខ្ញុំ​ឈឺ​ចិត្ត​ណាស់! ម៉េច​ក៏​លោក​យាយ​នៅ​តែ​បន្ទោស​គាត់​ទៀត?”

“អញចង់បន្ទោសគឺអញបន្ទោស! ម៉េច? ឯង​​កាន់​ជើង​ម៉ែ​ឯង​យ៉ាង​ហ្នឹង ចង់​ទៅ​នៅ​ជាមួយ​វា​អ្ហេះ? ឯង​ទៅៗ! ចាំ​មើល​វា​ស្រលាញ់​ឯង​ដូច​អញ​ទេ? ម៉្លេះ​សម​វា​យក​ប្តី​ថ្មី​បាត់​ទៅ​ហើយ។ វា​មិន​ស្រណោះ​ចិញ្ចឹម​អា​កូន​ប្រុស​សំណល់​ដូច​ឯង​ទេ។” គាត់​និយាយ​រួច ពេប​មាត់​ដាក់​ខ្ញុំ។

ខ្ញុំរត់ចេញពីផ្ទះវឹង ស្រាប់តែ​មាន​ដៃ​មួយ​ចាប់​ទាញ​ខ្ញុំ​ចូល​ផ្ទះ​វិញ។ ដៃ​នោះ​ធំ​ណាស់ មិន​មែន​ជា​ដៃ​របស់​លោក​យាយ​ទេ តែ​គឺ​ដៃ​ដដែល ដែល​ចាប់​ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​សុបិន​នោះ​ហើយ។ រូប​កាយ​ខ្ញុំ​ក៏​រឹង​ស្តូក​ម្តង​ទៀត។ ខ្ញុំ​ខំ​រើ​បម្រះ ស្ទើរ​ដាច់​ដង្ហើម ទើប​បាន​ដឹង​ខ្លួន​វិញ។

ចាកផុតពីសុបិនក្នុងសុបិននោះមក ខ្លួន​ប្រាណ​ខ្ញុំ​ព្រឺ​ខ្ញាកៗ​ដូច​កំពុង​តែ​គ្រុន​ក្តៅ។ អារម្មណ៍​ដ៏​ភិត​ភ័យ​ប្រែ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​អារម្មណ៍​ដ៏​សង្វេគ។ ទឹក​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ហូរ​កាត់​ថ្ពាល់ ចូល​រន្ធ​ត្រចៀក​និង​មាត់។ ទឹក​ភ្នែក​មាន​រស​ប្រៃ​លាយ​ល្វីង។ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ស្គាល់​រស​ទឹក​ភ្នែក​ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​ឪពុក​ខ្ញុំ​ ស្លាប់ ហើយ​ខ្ញុំ​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​រាល់​ថ្ងៃ ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃ្លាត​ពី​ម្តាយ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​បែក​ពី​ម្តាយ​ខ្ញុំ​មួយ​ឆ្នាំ​ហើយ។ កាល​នៅ​ក្បែរ​គាត់​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ខ្លាច​សុបិន​អាក្រក់​ទេ ព្រោះ​គាត់​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដេក​ឱប​គាត់​ឱ្យ​ជាប់ បើ​ទោះ​ជា​សុបិន​អាក្រក់​យ៉ាង​ណា ក៏​ខ្ញុំ​មាន​គាត់​នៅ​ក្បែរ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ពេល​យប់​ណាស់ ព្រោះ​ពេល​ខ្ញុំ​ដេក​លក់​យល់​សប្តិ​អាក្រក់ ខ្ញុំ​គ្មាន​គាត់​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​ឡើយ។

“អ្នកម៉ែអើយ! តើម៉ែនៅឯណា? ម៉ែមាននឹកកូនទេ?”

ពេលល្ងាចស្នូរជួងនៅសាលាបឋមសិក្សារបស់ខ្ញុំលាន់​ឮ​ឡើង។ សិស្ស​ទាំង​ឡាយ​រត់​ចេញ​ពី​ថ្នាក់​រៀន​ដូច​កូន​ចាប​ហើរ​ចេញ​ពី​សំបុក។ ខ្ញុំ​ឈរ​គោរព​ទង់​ជាតិ និង​ច្រៀង​បទ​នគរ​រាជ​លាន់​រងំ​ពេញ​សាលា។ នេះ​គឺ​ជា​បទ​ចម្រៀង​ជាតិ​របស់​មាតុភូមិ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ច្រៀង​ចម្រៀង​នេះ​ណាស់ ព្រោះ​ជា​ចម្រៀង​ដែល​ម្តាយ​ខ្ញុំ​បង្រៀន​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ចេះ​ច្រៀង។ ម្តាយ​ខ្ញុំ​តែង​ប្រាប់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ខំ​រៀន ថ្ងៃ​ក្រោយ​អាច​បម្រើ​ប្រទេស​ជាតិ និង​អភិវឌ្ឈ​ខេត្ត​ឧត្តរមានជ័យ​ឱ្យ​សម្បូរ​សប្បាយ។ កាល​ពី​មុន ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ពុក​ម៉ែ​នៅ​ស្រុក​បន្ទាយ​អំពិល។ ​ថ្ងៃ​មួយ​ពុក​ទៅ​ស្រែ​​ក៏​​ដើរ​​ជាន់​​គ្រោះ​​មីន​​ផ្ទុះ​​ស្លាប់​​ចោល​​ ពួក​​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ចាំ​មិន​ភ្លេច​ទេ​នូវ​ទិដ្ឋភាព​ដែល​ម៉ែ​រន្ធត់​ចិត្ត​រហូត​សន្លប់​ បាត់​ស្មារតី តែ​លោក​យាយ​​មិន​អាណិត​គាត់​សោះ បែរ​ជា​ចេះ​តែ​និយាយ​ថា ម្តាយ​ខ្ញុំ​ប្រើ​ពុក​ទាល់​តែ​ស្លាប់។ ហេតុនេះ​ហើយ​ទើប​លោក​យាយ​នាំ​ខ្ញុំ​មក​នៅ​ស្រុក​សំរោង​ជាមួយ​គាត់ ដោយ​ហាម​ផ្តាច់​មិន​ឱ្យ​ម៉ែ​​មក​លេង​ខ្ញុំ​ឡើយ។

ខ្ញុំដើរយឺតៗមកដល់ខ្លោងទ្វារសាលា ស្រាប់តែ​មាន​សំឡេង​មួយ​ស្រែក​ហៅ​ខ្ញុំ “ខេមរា! កូនម្តាយ” វា​គឺ​ជា​សំឡេង​ដ៏​ស្រួយ​ស្រែស​របស់​ម្តាយ​កម្សត់​ខ្ញុំ។ គាត់​ញញឹម​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក ហើយ​រត់​មក​ឱប​ខ្ញុំ “កូន​ប្រុស​ម្តាយ! ម្តាយ​នឹក​កូន​ស្ទើរ​តែ​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ!”

ទឹកភ្នែកម្តាយខ្ញុំស្រក់លើអាវពណ៌សរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​និយាយ​អ្វី​ទៅ​គាត់​ទេ។ ខ្ញុំ​ឱប​គាត់​យ៉ាង​ណែន ដើម្បី​ឱ្យ​ដឹង​ថា វា​ជា​ការ​ពិត​ឬ​សុបិន ហើយ​ខ្ញុំ​យំ​សសឹក​ដើម្បី​ប្រាប់​គាត់​ថា ខ្ញុំ​ត្រេកអរ​រហូត​និយាយ​មិន​ចេញ។

“ម៉ែ! ម៉ែអើយ!” ខ្ញុំចាប់ផ្តើមហៅគាត់។

ម្តាយកូនយើងនៅតែឱបគ្នាមិនឆ្អែត។ រំពេច​នោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​បុរស​ម្នាក់​វ័យ​ស្របាល​នឹង​ឪពុក​ខ្ញុំ ដើរ​មក​រក​ពួក​ខ្ញុំ ព្រម​ទាំង​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ “ក្មួយ​ឈ្មោះ​ខេមរា​មែន​ទេ?” សំឡេង​បុរស​នោះ។

ឮសំឡេងគាត់ ម្តាយខ្ញុំលែងឱបខ្ញុំ។ គាត់​ក្រោក​ឈរ​ជូត​ទឹក​ភ្នែក​ចេញ រួច​ញញឹម​ទៅ​រក​បុរស​ចម្លែក និង​ណែនាំ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​គាត់​នោះ​ស្គាល់ “នេះ​ហើយ​គឺ​ជា​កូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ​ណា៎​បង!”

ខ្ញុំស្តាប់ឮម្តាយខ្ញុំប្រើពាក្យដែលគាត់ធ្លាប់តែហៅឪពុកខ្ញុំ ទៅ​ហៅ​បុរស​ម្នាក់​នោះ អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ក៏​ប្រែ​ជា​ភាន់​ភាំង។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​មាន​សុភមង្គល​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ រួច​ខ្ញុំ​សម្លឹង​មុខ​បុរស​ចម្លែក​នោះ។

“ខេមរាកូន! ឆាប់ជម្រាបសួរលោកពូទៅកូន!” បញ្ជា​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ។

ខ្ញុំមិនធ្វើតាមអ្វីដែលម្តាយខ្ញុំប្រាប់ទេ។ ខ្ញុំ​រត់​វឹង​ចេញ​ពី​ពួក​គាត់ ឆ្លង​កាត់​ថ្នល់…

បាតដៃរបស់ខ្ញុំកំពុងមានដៃដ៏ទន់មួយគូក្រសោបជាប់ ហើយ​​ដូច​​ជា​​មាន​​ទឹក​​ភ្លៀង​​ពីរ​​បី​​តំណក់​​ស្រក់​​លើ​​ផង។ ខ្ញុំ​​បើក​​ភ្នែក រួច​​ឮ​​សំឡេង​​ម្តាយ​​ខ្ញុំ “ខេមរា! កូន​​ម្តាយ​​ដឹង​​ខ្លួន​​វិញ​​ហើយ!” ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ថា​ដៃ​ដ៏​ទន់​ទាំង​គូ​នោះ​គឺ​ជា​ដៃ​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ រី​ឯ​ទឹក​ភ្លៀង​ពីរ​បី​តំណក់​នោះ​គឺ​ជា​ទឹក​ភ្នែក​របស់​គាត់។ រូប​ភាព​ទាំង​ឡាយ​នៅ​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ប្តូរ​ផ្លាស់​ពី​ព្រឹល​ស្រអាប់ ក្លាយ​ទៅ​ជា​ភ្លឺ​ច្បាស់​វិញ។ ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ដេក​នៅ​លើ​គ្រែ​ពណ៌​ស នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​មួយ​ដែល​ជញ្ជាំង​ក៏​លាប​ថ្នាំ​ពណ៌​ស​ដែរ។ ក្រៅ​ពី​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ដែល​អង្គុយ​ជិត​ខ្ញុំ​ជាង​គេ ខ្ញុំ​ឃើញ​លោក​យាយ​ខ្ញុំ និង​លោក​ពូ​ម្នាក់​នោះ​ទៀត។

“កូនប្រុសម្តាយ!” សំឡេង​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ស្រដី​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក​ហូរ​រហាម។ “កូន​យល់​ច្រឡំ​នឹង​ម្តាយ​ហើយ។ អ្វីៗ​មិន​ដូច​កូន​គិត​ទេ។ លោក​ពូ​សុវណ្ណ​គឺ​ជា​មិត្ត​ដ៏​ល្អ​របស់​ឪពុក​កូន។ គាត់​បាន​ជូន​ម្តាយ​មក​រក​កូន ព្រោះ​គាត់​ចង់​ស្គាល់​រូប​កូន ដែល​ជា​និម្មិត​រូប​នៃ​មិត្ត​សម្លាញ់​របស់​គាត់។ សូម​កូន​កុំ​ខឹង​នឹង​ម្តាយ​ណា​កូន!”

“ពូគឺជាមិត្តភក្តិរបស់ឪពុកក្មួយ និងជាមិត្តភក្តិរបស់ម្តាយក្មួយដែរ។” លោកពូ​សុវណ្ណ​និយាយ​ដោយ​ពាក្យ​ទន់​ភ្លន់​ដាក់​ខ្ញុំ។ គាត់​ញញឹម​សម្លឹង​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ ទើប​បន្ត​ទៀត “ពូ​បែក​ពី​ឪពុក​ក្មួយ​យូរ​ហើយ។ ពូ​សោក​ស្តាយ​ណាស់ ដែល​គ្មាន​ឱកាស​បាន​ឃើញ​គាត់​ម្តង​ទៀត។ ក្មួយ​ប្រុស​គឺ​ជា​រូប​គាត់…” គាត់​ហាក់​ដូច​ជា​ក្តុក​ក្តួល “ឥឡូវ​ពូ​ធ្វើ​ការ​នៅ​អង្គការ​កំចាត់មីន។ ពូ​សន្យា​នឹង​ក្មួយ​ថា ពូ​នឹង​កំចាត់​មីន​ឱ្យ​អស់​ពី​លើ​ដី​ខ្មែរ មិន​ឱ្យ​មាន​ឪពុក​ណា​ស្លាប់​ចោល​កូន ដោយ​សារ​គ្រាប់​មីន​ទៀត​ឡើយ។”

លោកពូសុវណ្ណបន្លឺប្រាប់ខ្ញុំរួច ក៏​ងាក​ទៅ​រក​លោក​យាយ​ខ្ញុំ “អ៊ំ​ស្រី! សូម​អ៊ំ​ស្រី​ឈប់​គិត​ថា ម្តាយ​ខេមរា​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ឱ្យ​ប្តី​ស្លាប់​ទៀត​ទៅ! ឃាតករ​ពិត​ប្រាកដ​គឺ​មីន… មីន​ដែល​សេស​សល់​ពី​សង្គ្រាម​រ៉ាំ​រ៉ៃ។ ស្រុក​ទេស​យើង​សុខសាន្ត​ត្រាណ​ហើយ អ៊ំ​ស្រី​ម៉េច​ក៏​ដាច់​ចិត្ត​ឱ្យ​ម្តាយ​កូន​ពីរ​នាក់​រស់​នៅ​បែក​គ្នា​ទៀត? ការ​ដែល​អ៊ំ​ស្រី​ទុក​នូវ​កំហឹង​ចំពោះ​ការ​ឃ្លាត​ទៅ​នៃ​ឪពុក​របស់​ខេមរា​នេះ គឺ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​​ថែ​រក្សា​ទុក​នូវ​គ្រាប់​មីន​ចំពោះ​ការ​ឃ្លាត​ទៅ​នៃសង្គ្រាម​ដូច្នេះ​ដែរ។”

លោកយាយយកដៃផ្តិតទឹកភ្នែករបស់គាត់ ទើប​ពោល​ថា “ពេល​ដឹង​ថា​ខេមរា​ត្រូវ​ម៉ូតូ​បុក ខ្ញុំ​ភ័យ​ស្ទើរ​តែ​ស្លាប់​បាត់​ទៅ​ហើយ។ ពេល​នេះ​ចៅ​ខ្ញុំ​ផុត​គ្រោះ​ថ្នាក់ ខ្ញុំ​ក៏​លែង​ចង់​បាន​អ្វី​ទៀត​ដែរ។ តើ​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ហេតុផល​អ្វី​បំបែក​ម្តាយ​កូន​គេ​ទៀត?” រួច​លោក​យាយ​ចាប់​ដៃ​ម្តាយ​ខ្ញុំ “កូន​ស្រី! ថ្ងៃ​នេះ​ម៉ែ​បាន​សម្លឹង​ទឹក​មុខ​កូន​ច្បាស់ ទើប​ម៉ែ​បាន​យល់​ពី​ទឹក​ចិត្ត​កូន។ ឱ្យ​ម៉ែ​សុំ​​ទោស​ផង​កូន! ឪពុក​ខេមរា​គឺ​ជា​គ្រាប់​ពេជ្រ​​តែ​មួយ​របស់​ម៉ែ ទើប​ម៉ែ​ខឹង​កូន ហើយ​យក​រូប​កូន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ទោស​ជំនួស​មីន​ដែល​គ្មាន​វិញ្ញាណ។ លោក​ក្មួយ​មាន​ប្រសាសន៍​ត្រូវ​ណាស់! កំហុស​ឆ្គង​របស់​ម៉ែ​នេះ គឺ​ដូច​ចង់​​បន្សល់​ទុក​គ្រាប់​មីន ក្រោយ​ពេល​សង្គ្រាម​បញ្ចប់​​អ៊ីចឹង។ ឥឡូវ​ស្រុក​ខ្មែរ​លែង​មាន​សង្គ្រាម​ហើយ ប្រជាជន​ខ្មែរ​ក៏​មាន​តែ​ដួង​ចិត្ត​សន្តិភាព។ ម៉ែ​​សង្ឃឹម​​ថា​​កូន​​ស្រី​​នឹង​​លើក​លែង​​ទោស​​ឱ្យ​​ម៉ែ។ ប៉ុន្តែ​​ម៉ែ​​មាន​​សំណូម​ពរ​​មួយ​​ទៀត… សូម​​កូន​កុំ​យក​ខេមរា​ទៅ​ចោល​ម៉ែ​អី! ម៉ែ​ប្រាថ្នា​ចង់​រស់​ក្បែរ​កូន​ចៅ មុន​ពេល​ដែល​ម៉ែ​ស្លាប់​ទៅ។ សូម​កូន​មក​រស់​នៅ​ជាមួយ​នឹង​ម៉ែ​មក៍!”

“ម៉ែ!” ម្តាយខ្ញុំក្រសោបម្រាមដៃលោកយាយ ដាក់​លើ​ប្រអប់​ទ្រូង​របស់​គាត់ “កូន​សូម​អរគុណ​ម៉ែ​ណាស់!” រួច​គាត់​យក​ដៃ​អង្អែល​ក្បាល​ខ្ញុំ ដែល​កំពុង​ដេក​សម្លឹង​មើល​ពួក​គាត់​ភ្លឹះៗ “ខេមរា​កូន! ម្តាយ​បាន​រស់​ក្បែរ​កូន​រហូត​ហើយ!”

គ្រានោះអារម្មណ៍ខ្ញុំរំភើបពន់ប្រមាណ។

កក្កដា ២០០៧

 

រឿងខ្លី៖ព្រហ្មលិខិត វគ្គទី៤​​ និង ​វគ្គទី​៥ និពន្ធដោយ​ទី ធាវី

IMG_0019-2

រក្សាសិទ្ធិ​ដោយ​អ្នកនិពន្ធ

វគ្គទី៤

វិប្បដិសារី

ក្នុងបរិយាកាសដ៏សែនសោកសង្រេងនៃមរណភាពរបស់ លោកសុខ ណាក់ និង​

ក្ដីទុក្ខព្រួយបារម្ភនៃម៌ាគាជីវិតរបស់មាណពអភ័ព្វ យុវកំព្រា​កំពុង​ឈរ​ព័ទ្ធជុំវិញ​ហេតុ​

ការណ៍ ត្រៀបត្រា។​ ក្នុងខ្ទមកំសត់ ដែលមានតែជញ្ជាំងធ្លុះធ្លាយ និងដំបូងប្រក់មេឃ

ខ្លះហូរទឹកភ្នែក ខ្លះមានទឹកមុខស្រពោន។ ម្នាក់ៗមិនអាចជួយ​សំណាង​បានទេ ​ក្រៅ​

ពី​បង្ហាញការជួយរំលែកទុក្ខនៃមហាសមុទ្រកម្មដ៏ធំធេងនេះ។ ភ្នែកសំណាងឡើង

​ហើម ​គេនៅ​មិនទាន់ឈប់យំនៅឡើយ។ មាណពដែលនៅ​យំអណ្តឺតអណ្តកកំពុង

តែលាសំបុត្រដែលខ្ចប់​នាមប័ណ្ណមួយសន្លឹក​​​មក​អាន។

ខ្ទមស្លឹក កំពង់សោមថ្ងៃ៥ តុលា​​ឆ្នាំ​២០០៧

សំណាងកូនសម្លាញ់ពុក! ក្នុងខណៈដែលកូនកំពុងអានសំបុត្រនេះ ពុកបានស្ថិតនៅ

ក្នុងពិភពថ្មី កូនមិនគួរយំសោកបោកប្រាណដូចពីមុនបានទៀតទេ។ កូនមាសឪពុក !

កើតចាស់ឈឺស្លាប់ជារឿងធម្មតា។ ដូច្នេះកូនមិនចាំបាច់កើតទុក្ខច្រើនពេកទេ ផ្ទុយ

ទៅវិញកូនត្រូវគិតពីខ្លួនឯង ហើយកូនត្រូវតែរឹងមាំក្នុងជីវិត ត្រូវចេះគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង

តស៊ូ អត់ធ្មត់ ពុកលែងរំខានកូនទៀតហើយ។ ម្យ៉ាងទៀត កូនក៏លែងលំបាកមើលថែ

ទាំពុកទៀតដែរ។

កូនសម្លាញ់! កូនត្រូវតែវិលទៅរកការរៀនសូត្រវិញ។ កុំភ្លេចទៅរកម្ដាយឯងណា

កូនតាមរយៈនាមប័ណ្ណនេះ។ ពុកសង្ឃឹមថា កូនពិតរកម្ដាយឯងឃើញហើយ។ ជួយ

ពន្យល់សុំការលើកលែងទោសពីម្ដាយឯងឱ្យពុកផង។

                            *******

លោក សុខ ណាក់ ធ្លាប់បានរស់នៅពោរពេញដោយកំហឺង និង​ការឈឺចាប់​ដែល​

លាក់​​ទុក​កប់យ៉ាងជ្រៅក្នុងល្អាង​​បេះដូង​ដ៏ស្ងាត់​ជ្រងំតែម្នាក់ឯងពុំដែល​ហាមាត់ស្ដី

និ​យាយ​បង្ហើប​​ប្រាប់អ្នកណាម្នាក់ឡើយពី អាថ៌កំបាំងជីវិត​ដែលស្ថិតក្នុងភាពស្មុគ

ស្មាញ​ក្នុងគ្រួសារ​ដ៏អាប់​អួរបស់គាត់។ ក្រៅតែពីខ្លួនឯង គាត់ពុំដែល​ឱ្យអ្នកណាម្នាក់

ដឹងរឿង​អាថ៌​កំបាំង​នេះ​ឡើយ​ សូម្បីតែកម្មករកំពង់ផែដែលធ្វើការជាមួយគ្នា ជា

ពិសេស​សំណាង​កូនបង្កើត​របស់​គាត់។

ជាង​១០ឆ្នាំមកនេះ​ លោកតែងតែបង្ហូរទឹកភ្នែកខ្សិបប្រាប់ទឹកសមុទ្រ ឬហ្វូង​តារា​រាល់​

ពេលរាត្រីថា «ខ្ញុំខុសហើយជាតិនេះ គឺខ្ញុំមានវិប្បដិសារីខ្លាំងណាស់» ។ ប៉ុន្ដែ​ អ្វី​ដែល​

កាន់តែ​ធ្វើឱ្យលោកគ្រាំ​​គ្រា​ផ្លូវចិត្ដរហូតធ្លាក់​ខ្លួនឈឺ    គួបផ្សំ​ធ្វើការ​ហាល​ភ្លៀង​ហាល​

ផ្គរផង​នោះគឺថា​ចំលើយវិប្បដិសារីដ៏ជូរចត់បាន​មកជន្ទ្រាំ​ក្នុងទីលាន​បេះដូងដ៏សែន

​ក្ដុកក្ដួល​បំផុត ដែលធ្វើឱ្យលោកបង្កប់វិប្បដិសារី​កាន់តែជ្រៅឡើងៗ។

សំណាងអាន សំបុត្របន្ដៈ

កូនមាស ឪពុក! សុំទោស​ដែលពុកលាក់នូវរឿងរ៉ាវពុកមិនឱ្យកូនដឹង។ រឿងនោះ វា​

វែង​ឆ្ងាយ​ណាស់​កូន​។ ប៉ុន្ដែ ពេលនេះ ពុកសង្ខេបដើម្បីឱ្យកូនបានយល់។កាលពី២០ឆ្នាំមុន ពុកនៅជា សិស្ស ថ្នាក់ទី ៨ នៃអនុវិទ្យាល័យកោះសូទិន។ ពុក​បាន​

ស្រឡាញ់​នារី​ម្នាក់នៅក្នុងថ្នាក់រៀនជាមួយគ្នា។ ដំបូងឡើយ យើងទាំងពីរនាក់ គ្រាន់​

ជា​មិត្ដ​រួម​ថ្នាក់​ធម្មតាប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្ដែដោយភាពស្និតស្នាលពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ព្រមជា

មួយការ​យល់ចិត្ដគ្នាទៅវិញទៅមក  យើងក៏បានបណ្ដុះពន្លក​ស្នេហា​យ៉ាងឆាប់

រហ័ស។

មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ឪពុក​ម្ដាយនាងបានដឹងរឿងយើង។ ថ្ងៃ​មួយ​ នាង​ក៏​បាន​មកប្រាប់ពុក​

ដើម្បីឲ្យឱ្យ​​ពុកឆាប់ចូល​ស្ដីដណ្ដឹងតាមច្បាប់ប្រពៃណី។ ពុក​ក៏ព្រម​ធ្វើតាមនាងបង្គាប់

ប្រាប់។​ តែ ​អនិច្ចា ពេលដែលពុកចូលស្ដីដណ្ដឹងនាង ស្រាប់តែឪពុកម្ដាយនាងបែរជា

ប្រាប់ថា នាង​ភ្ជាប់​ពាក្យ​ជា​មួយ ភារម្យកូនថៅកែថ្នាំកូតាប ក្នុងភូមិនោះរួចបាត់ទៅ

ហើយ។

មែន! ជាការពិត ដោយពុកជាកូនត្រកូលអ្នកក្រីក្រមានតែម្ដាយ។ ណាមួយពុកនៅជា​​​​​

សិស្ស​រៀន​នៅ​ឡើយ​ ធ្វើឱ្យគេមើលឃើញថា ពុកនៅក្មេង​ពុំទាន់​មានលទ្ធភាព​រក​

សុភមង្គល​ឱ្យកូនគេ ​ទើប​ត្រូវ​ទទួល​លទ្ធល​​ទាំងឈឺផ្សាបែបនេះ។ ដោយអំណាចនៃ

ក្ដីស្រឡាញ់របស់យើងទាំងពីរនាក់។ ពុក​ក៏បាន​ពង្រត់​នាង​មក​ភ្នំពេញ។       

*******

វគ្គទី៥

លទ្ធផលមិនយល់ចិត្តកូន

២០ឆ្នាំមុន ក្នុងវ័យ១៨ឆ្នាំ សេចក្ដី​ស្នេហាពុះ​កព្រោលរោល​រាល​ពេញ​អស់​នគរកាយ​

អ្នក​ទាំងពីរ។ កំលោះសុខ ណាក់ ជ្រួលច្រាលក្នុងចិត្ដឥតឧបមា។ មួយថ្ងៃ​ប្រៀប​បាន​

ទៅ​នឹង​មួយឆ្នាំ។  កំលោះមិនអស់ចិត្ដ​ឡើយ ​កាលដែលនាយ​មិនឃើញសំបុត្រ ឬ​

ទទួល​ដំណឹង​​​ពី​នាង​ចិន្ដា​ជា​សង្សារ​បណ្ដូលចិត្ដរបស់ខ្លួន។​ យប់នេះ គឺជាយប់ទីមួយ

ក្នុងថ្ងៃទទួល​បានចម្លើយស្នេហា ឪពុកម្តាយរបស់នាងបានព្រាងបង្ឃាំងកំលោះ​ក្រមុំ

មួយគូនេះ​ឱ្យនៅឆ្ងាយពីគ្នាទាំងអាល័យ។

រីឯភារម្យ សប្បាយចិត្ដយ៉ាងខ្លាំង កាលខ្លួនបានសម្រេចបំណងដែលប៉ង​យក​នាង​

ចិន្ដាជាគូគាប់។  ភារម្យបានក្លាយជាគូដណ្តឹងរបស់នាង​ចិន្តាតាំងពីឪពុក​ម្តាយ​របស់

​នាង​និង​ឪពុក​​​ម្តាយ​​ចិន្តា​បាន​យល់ព្រមគ្នា​ដោយសម្រេចមិន​ឱ្យ​នាង​ចិន្តាជាសាមីខ្លួន

កូនស្រី​​ដឹងសោះ​ឡើយ​នៅមុននេះ។ កំលោះ​កួន​ថៅកែថ្នាំកូតាប​ម្នាក់នេះ​ក៏ជាសិស្ស​

រៀន​ថ្នាក់​ទី៨ជា​មួយ​សុខ ណាក់ និងនាងចិន្តាផងដែរ។ នាយមានចរិតក្រអឺតក្រទម ​

ឈ្លើយ​និង​ដៃ​ដល់។ គ្មាននរណាម្នាក់ចូលចិត្តនាយឡើយ។ នាយចូលចិត្ត​រំខាននាង

​ចិន្តា​គ្រប់​ពេល​ដែលធ្វើ​ឱ្យនាងមិនពេញចិត្តទាល់តែសោះ។

ម៉ោងប្រហែល១២ រំលងអធ្រាត្រ  សត្តនិករគ្រប់គ្នាចូលសម្រាន្តនិន្ទ្រា​ល់ង​លក់​យ៉ាង​

ស្កប់​​ស្កល់ ព្រោះពួកគេហត់នឿយអស់កំលាំងរហិតរហៃក្រោយពីការងារ​ចំការ​ពេញ​

មួយ​ថ្ងៃ​របស់គេ។ ឯគោ​ក្របី​ឆ្កែ​មាន់​ទា​ក៏ចូលដេកដែរ។ ប៉ុន្តែ នាង​ចិន្ដា​មិនទាន់​ចូល

កាន់ដំណេកនៅ​ឡើយ។ នាង​ដើរ​ចុះ​ដើរ​ឡើង​ក្នុងបន្ទប់នាង ។ ម្ដងប្រះខ្លួនដេក ម្ដង

ងើប​អង្គុយ​ហើយយក​ខ្នើយ​ទ្រ​ចង្កា​​​ហាក់កំពុង​គិត​វែង​ឆ្ងាយ។ ឪ​ពុកម្តាយនាង​មិនដឹង

ការណ៍នេះទាល់តែសោះ។ ​ភ្លាមនោះ​ នាងលួក​ដៃ​បើក​បង្អួច​ថ្នមៗធ្វើឲ្យឱ្យ​រស្មីនៃដួង

​ខែជះពន្លឺ​ចូល​ក្នុងបន្ទប់​របស់​នាង​មួយ​ចម្រៀកតួច។ យប់នេះ នៅក្រោមផ្ទៃមេឃដ៏

សែនឆ្ងាយសន្លឹមគ្មាន​ដុំពពក​ខ្មួល​ខ្មៅ​បន្តិច​​​សោះ​​ មានតែជំនោររាត្រីដ៏សែនត្រជាក់។

នាងចិន្តាខំ​សម្លឹង​ទៅក្រោម​តាមចន្លោះ​បង្អូច​របស់​​​នាង។ ​រំពេចនោះ នាងក៏​ឃើញ

ស្រមោលស្ទុងៗនៃមនុស្សម្នាក់ ដែល​នាង​ដឹង​ច្បាស់​ខ្លួនឯងថា បុរសនោះគឺជា សុខ

ណាក់ជាសង្សារធ្លាប់បាន​ណាត់​ជួបគ្នា​ជារឿយៗ ​ប៉ុន្តែ ម្តងនេះខុសពីលើកមុន។

– ចុះមក ចុះឱ្យលឿនឡើងៗ។

សុខ ណាក់ស្រែកតិចៗដោយយកដៃក្ដោបមាត់ រួច​បោយ​​ដៃឱ្យចិន្តាចុះ។ នាងបាន

ដើរទៅបើកទ្វារក្រោយថ្មមៗ​និងលួចចុះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បំផុត​។ ពួកគេមានគម្រោង

ពង្រត់គ្នាទៅឆ្ងាយ។

*******

ព្រលឹងស្រាងៗនារដូវរស្សា នៅ​ម្ដុំវត្ដតាអ៊ុកច្រាំងទន្លេទើបបាក់ថ្មីៗ សំឡេងកាណូត

បាន​​ឮ​លាន់​កង​រំពង​ខ្ទរ​ទន្លេ​មេគង្គ​ខាង​ជើងពីម្តុំនោះ។​ កាណូតបានចាក​ចេញ​ឆ្ងាយ​​

ពី​ច្រាំង​​សំដៅ​ទៅកាន់ទីរួមខេត្ដកំពង់ចាម។ សំណាងល្អ ​ ​នៅលើកាណូត គ្មាន​អ្នក

​ដំណើរ​​ណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍ពីរឿងនេះទេ។ គួស្នេហ៍​ទាំងពីរ​បានទៅ​ដល់ទីរួមខេត្ដ

កំពង់ចាម​ដោយសុវត្ថិភាព។ នៅវេលាម៉ោងប្រហែលប្រាំពីរកន្លះព្រឹក សុខ ណាក់

និងនាងចិន្ដាបានបន្ដ​ដំណើរ​តាម​រថយន្ដ​​តាក់​ស៊ីឆ្ពោះទៅទីក្រុងភ្នំពេញ។

នៅទឹកដឹកោះឯណោះវិញ មនុស្សម្នាឆោឡោស្វះស្វែងរកនាងចិន្ដាសព្វទិសទី។

– ប៉ាវា​អើយ! បាត់កូនយើងហើយ បាត់ចិន្ដាកូនយើងហើយ! ពុទ្ធោ កូនហេតុ​អ្វីបាន​

កូន​ដាច់​ចិត្ដ​ម្ល៉េះ។

កំពុងតែរលីងរលោងទឹកភ្នែក សំឡេង អាឆើតប្អូន ជីដូនមួយរបស់ភារម្យបានស្រែក

ឡើង៖

– មីងអើយ កូនមីង រត់តាមអាសុខ ណាក់ហើយ។ អាសុខ ណាក់ក៏បាត់ដែរ។

កាលដែល​បានដឹងរឿងនាងចិន្ដារត់​តាមកំលោះរូបនេះ ភារម្យ​ជាគូដណ្ដឹង ខឹង​យ៉ាង​​​​

ខ្លាំង​ខាំធ្មេញលាន់ឮក្រឺតយកជើងញីបារីដែលបោះចោលទៅនឹងដីហើយស្រដីថា៖

«ហ្អែង​មិនអីទេ​ ហ្អែង​គង់​តែដឹងគ្នា ហ្អែង» ។

សុខណាក់ និងនាងចិន្ដាបានទៅដល់ទីក្រុងភ្នំពេញដោយសុវត្ថិភាព។ ស៊ីក្លូដែលដឹក

អ្នកទាំងពីរបាន​ឈប់​មុខ​ផ្ទះវិឡាមួយ។

នៅលើផ្ទះ នារីម្នាក់ស្រឡាំងកាំង កាលដែលឃើញមនុស្សសំរែពីរនាក់កំពុងចុច​

កណ្ដឹង​ផ្ទះ រ៉ឺងៗ។ ឃើញដូចនេះក៏ហៅប្ដី៖

– បងៗ នរណាគេហ្នឹងនោះ?។

សុខ ឃីមបានចេញមកមើល ៖

– អេ ពួកម៉ាក គឺពួកម៉ាករបស់បងទេ។ បើកទ្វារឱ្យគ្នាចូលមក។

សុខ ឃីម គឹជាមិត្ដស្និតស្នាលរបស់សុខណាក់តាំងតែពីតូច។ គេធ្លាប់​រៀន​នៅ​បឋម​

សិក្សា​ចុងកោះសទិនត្បូងជាមួយគ្នា។ ជាពិសេស​អ្នកទាំង​ពីរធ្លាប់​រួមសុខរួមទុក្ខជា

ក្មេង​វត្ដ​រួម​គ្នា​។​គ្រានោះ តាមទំលាប់ ​អ្នកភូមិក្បែរវត្តតែង​តែបញ្ជូន​កូនៗ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​

បំរើព្រះ​សង្ឃ​និង​​ស្នាក់​អាស្រ័យ​នៅក្នុងវត្តក្បែរនោះដែលមាន​លោកតា យ៉ាង់ ធីជា

ព្រះចៅអធិការ​វត្ត​​សុទ្ធា​វិទ្យា​រ៉ាម ហៅ​វត្ដធម្មយុទ្ធ។ ​នាយមានឪពុកម្ដាយ​ដែលបាត់

ដំណឹង​ក្រោយ​របប​ខ្មែរ​​ក្រហម​តែក្រោយមកបានដឹងថាឪពុកម្តាយរបស់សុខ ឃឹម

រស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិក។

នៅត្រឹមថ្នាក់ទី៤  នាយបានត្រូវអ៊ំស្រីយកមករស់នៅ​ជាមួយនៅភ្នំពេញនេះ។ ថ្មីៗ​

នេះ​​​ នាយ​បានរៀបការជាមួយជាជីដូនមួយដែលត្រូវជាកូនអ៊ំស្រីតែម្ដង ហើយ​

ប្រកបមុខ​របបជា​ថៅកែ​ឡាន​។ នាងបុប្ផាបើកទ្វារ៖

– ជំរាបសួរអ្នក

– ច៎ាស

បុប្ផាបានឆ្លើយតប

-​ អាម៉ាក ឡើងមកលើផ្ទះមក

សុខ ឃីមបានស្រែកពីលើផ្ទះ។

នៅលើផ្ទះវិឡាដ៏ស្កឹមស្កៃសុខណាក់បានណែនាំនាងចិន្ដាដើម្បីឱ្យសុខឃីមនិងភរិយា

បានស្គាល់។

– ពួកម៉ាក់ នេះគឺ…….

– អើ! កុំអាលណែនាំអី ឯងងូតទឹកសិនទៅ ឯងមកពីឆ្ងាយផង នឹងអាលញ៉ាំបាយ

មើលទៅអ្នកទាំងពីរល្វើយហើយ។

– មើលរកកន្សែងឱ្យគ្នាងួតទឹកងូតភក់។

សុខ ឃីមបានបញ្ជានាងបុបា្ពជាភរិយា។

*******

នៅមានត

រឿងខ្លី៖ ព្រហ្មលិខិត វគ្គទី១ ​និង វគ្គទី២ និពន្ធដោយ​ទី ធាវី

tv2

រក្សាសិទ្ធិដោយអ្នកនិពន្ធ

វគ្គទី១

សែនកំសត់

          ព្រលឹមស្រាងៗ នៅឆ្នេរអូរឈើទាល ក្រុងព្រះសីហនុ ទឹកសមុទ្រចាប់ផ្តើម​

នាជតាម​ធម្មជាតិដូចសព្វមួយ​ដង។ ព្រះអាទិត្យ កំពុងបញ្ចេញរស្មី ​ដ៏ត្រកាលចាំង

ច្រាល មកលើឆ្នេរ​ខ្សាច់​ដ៏ហាប់ណែន។ ទេសចរខ្មែរ និងបរទេស កំពុងរត់តាម

បណ្តោយឆ្នេរហាត់ប្រាណ ដើម្បី​សុខភាព។ យុវជនខ្លះ កំពុងទាត់បាល់ប្រកួត

ប្រជែងគ្នា​យ៉ាងស្វិតស្វាញ​លើឆ្នេរខ្សាច់​ផង​ដែរ។ យុវនារី ខ្លះកំពុងឈរថត ផ្តិត

យកទេសភាពស្រស់ត្រកាលនៃផ្ទៃសមុទ្រកម្ពុជា។ អ្នកខ្លះទៀត បាន​ចុះ​ហែល

និងកំពុងហែលទឹកដ៏ត្រជាក់ ក្នុងសមុទ្រខៀវស្រងាត់មួយនេះ នា​​​ព្រលឹម​​អុល។

ខ្លះ ដើរចាប់កូនត្រី ក្តាម និងខ្យងជាការលេង​កំសាន្ត។ ចំណែកឯអ្នកខ្លះ​ទៀត​​​កំពុង​

ដើរ​កាន់​ដៃ​គ្នា​ទាំងគូរៗយ៉ាងត្រសង មើលទៅហាក់បីដូចមាន​សេចក្តីសុខ​ណាស់។

– ឱ ពុទ្ធោអើយ! ហេតុអ្វីបានគេជាមានឱកាសលំហែកាយ​សប្បាយរីករាយបែប

នេះ។ ជីវិតខ្ញុំម្តេចខុសពីគេ! សំណាងកំពុងដើរ​ឈ្ងោកមុខ បោះជំហ៊ានមួយៗតាម

បណ្តាយ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​វែងអន្លាយ។ ពេលខ្លះ សំណាង ទាត់ទឹកសមុទ្រឮសូរខ្ចាយហាក់

កំពុង​ខឹង​នឹង​ព្រហ្ម​លិខិត។ មាណពរូបនេះ មានអាយុ​ប្រហែល១៧ឆ្នាំ។ គេមាន

អាការៈស្លេកស្លាំង សម្បុរ​ស្រអែម និងសក់ក្រហមរិញៗ​។ នាយបានដើរទៅវិញទៅ

មកនៅម្តុំនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ។​ ថ្ងៃនេះ មាណព​យើង ខុសប្លែកពីធម្មតា។ ភ្នែករំពៃ

ក្រឡេកក្រឡាប់ ហាក់កំពុងប្រម៉ាញ់​រកមើលអ្វីមួយ។​

– ពូ! ខាត់ស្បែកជើងទេពូ? សំណាង កំពុងភ័យ​ព្រួយ​ ព្រោះ​គ្មាន​គេហៅខាត់ស្បែក

ជើងឡើយ។

– ព្រះអើយ! ថ្មើរនេះហើយ ខ្ញុំរកលុយមិនបាន​មួយពាន់រៀលផង។ តើឲ្យខ្ញុំបានលុយ

ឯណា ទិញថ្នាំជូនពុក។

លោក សុខណាក់ គឺជាឪពុករបស់សំណាង។ គាត់ធ្លាប់ជាកម្មករ​នៅកំពង់ផែក្រុង

ព្រះសីហនុនេះ។ ១៥ឆ្នាំមកហើយ គាត់ បានចាក​ចេញពីប្រពន្ធរបស់គាត់។ ពេល​

នេះ​គាត់ ឈឺជាទម្ងន់ដោយសារតែ​ធ្វើការហួសកម្លាំង ក្រោមភ្លៀងផ្គរជាច្រើនឆ្នាំ។

វគ្គទី២

វាសនាស្រពោន

 នៅចោមចៅជាយក្រុងភ្នំពេញ ក្រោយពីភ្លៀងធ្លាក់មួយមេយ៉ាងធំកាលពីយប់មិញ​

អរុណោទ័យ​​មាន​ពន្លឺភ្លឺត្រកាល។ រុក្ខជាតិ និងបុប្ផាក្នុងសួនរីកស្រស់បំព្រង។ ម៉ោង

៦.០០ព្រឹក ស្នូរជួង ម៉ឺងៗៗៗៗ បានលាន់ឮសូររណ្តំ ឆ្លងកាត់ចេញពីអាគារបាយ ចំ

កណ្តាល​មណ្ឌល «​ពន្លឺ​អនាគត​កុមារ» ទៅដល់អគារខាងក្រោយដែលយុវកំព្រា

ស្នាក់នៅ។

– មកៗ ពួកយើង! លោកគ្រូមកហើយ។

យុវជនកំព្រា ជាមួយកាបូបសម្លៀកបំពាក់​សំពីង​សំពោងនាំគ្នាដើរមកតម្រង់ជួរតាម

ក្រុមនីមួយៗដោយទឹកមុខសប្បាយរីករាយ។

– សួស្តី! កូនៗទាំងអស់គ្នា!

អ្នកស្រីផល្លីប្រធានមណ្ឌលក្មេងកំព្រានេះ និយាយ​ទៅ​កាន់​​​ក្មេងកំព្រាទាំងនោះ។

– ថ្ងៃនេះ ពូរ៉ប ឪពុកធម៌របស់រស្មីនឹងនាំកូនៗទាំងអស់គ្នាទៅលេងក្រុងព្រះសីហនុ។

ដូច្នេះ កូនៗត្រូវមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ ត្រូវមានវិន័យសមរម្យជាពលរដ្ឋថ្លៃថ្នូរ ឮទេ?

– ច៎ា/បាទ!

យុវកំព្រា លើកដៃសំពះឆ្លើយព្រមគ្នាដោយសេចក្តីគោរព។ ពូរ៉ប ម្ចាស់ជំនួយ ជាតិ

អាមេរិកាំង​ ឈរក្បែរលោកគ្រូអ្នកគ្រូ។ គាត់​និយាយខ្មែរ បាន​ប៉ៃ​ឡាំ​ៗរដាក់រដុប

– យើង ត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែង ត្រូវចេះគ្រប់គ្រង​កូន​ក្រុម​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​បាន​ម៉ត់ចត់។ ការ

ពារប្រសើរជាងព្យាបាល។ នេះគឺជាសុវត្ថិភាពក្នុងដំណើរ​កំសាន្ត​របស់យើង​។

– មួយទៀត វាគឺជាកាតព្វកិច្ច​របស់យើងក៏ដូចជាពលរដ្ឋទូទៅផងដែរ។ យើងទាំង

អស់គ្នាត្រូវចេះរក្សាបរិស្ថានឲ្យបានស្អាតល្អ មិនត្រូវចោលកាកសំណល់រាយ

ប៉ាយនៅទីកំសាន្ត​​​ទេ។

លោកគ្រូបានចូល​រូមប្រាប់ដល់សិស្សមុនចេញ​ដំណើរ។

“ក្មួយៗដឹងទេ? ខែវស្សានេះ សមុទ្រកំពុងសោម មានរលកធំៗណាស់។ ដូច្នេះ មិន​ត្រូវ​ហែលទៅជ្រៅទេ!” ពូរ៉បបានបន្ថែម។

…………………………………………………………………………………………..

រថយន្តក្រុង៤៥កៅអី បានចេញដំណើរនៅម៉ោង៦.៣០នាទីព្រឹក  សំដៅ​ក្រុងព្រះ​

សីហនុ ត្រូវចំណា​យរយៈពេលអស់៤ម៉ោង។ នៅលើរថយន្ត យុវកំព្រាគ្មានកង្វល់​អ្វី

​បន្តិច​សោះ​ឡើយ។ ពួកគេទះដៃ ហ៊ោរកញ្ជ្រៀវ គយគន់មើលទេសភាពដ៏ស្រស់

ត្រកាល​តាម​បង្អួច​រថយន្ត។ គេមានសេចក្តីសុខណាស់។ ពួកគេពុំដែលបានចេញ

ពីមណ្ឌល ហ្វឹក​ហ្វឺន​នេះ​​អស់​ជាច្រើនខែ។ កាលនៅក្នុងមណ្ឌល ពួកគេគ្មានពេល

ណានិយាយស្តីលេងសើច​ច្រើន​​ទេ។ ពួកគេគិតតែពីខំរៀនសួត្រ។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ពួក

គេលេងឲ្យអស់ដៃម្តង គឺគេ​ចែក​គ្នានិយាយរឿងកំប្លែងពីនេះពីនោះមិនចេះចប់។

យុវកំព្រាម្នាក់បាននិយាយ៖

​- មានមីង​ម្នាក់ចូលចិត្តធ្វើបុណ្យណាស់។ គាត់គិតថាត្រូវសន្សំកុសលឲ្យ​បាន​ច្រើន​​​

សំរាប់ជាតិ​ក្រោយ​​​។ ​ ថ្ងៃមួយ គាត់បានរៀបចំម្ហូបអាហារយ៉ាងឆ្ងាញ់​និង​យក​ទៅ

ប្រគេន​ព្រះចៅអធិការវត្តនៅម៉ោង១១ព្រឹកនេះ។ ភ្លាមនោះ អាចយ កូនរបស់​មីង

នោះបានមកពី​រត់លេង។ ដោយឃ្លានបាយពេក វាក៏បើកម្ហូបដែលគ្របទុកនោះ

បរិភោគ។ មីង ផាន់ ម្តាយអាចយ ក្រឡេកឃើញបែបនេះ។ គាត់ខឹងខ្លាំងណាស់។

គាត់ស្រែកជេរ​កូនថា អា​ចោររំបល់លយក៏ ម្តេច​ក៏ឯងឆាន់មុនលោក លោកមិនទាន់

ទាំងច្រាសច្រំផង។

សំឡេង​សើច​​កខឹកកើតមានឡើងពេញក្នុងឡាន ព្រោះពួកគេហួសចិត្តនឹងម៉ែអា

ចយ ​ដែល​ខឹង​កូនពេកបែរជានិយាយខុស។ យុវកំព្រាបានបន្តៈ

– មីងនោះក៏យកម្ហូបថ្មីទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ។ ខណៈគាត់កំពុងថ្វាយបង្គំចៅអធិការ

​វត្ត​បម្រុងនឹងប្រគេនអាហារទៅព្រះសង្ឃនោះ អា ចយ បានទៅដល់ផង​ដែរ​ ព្រោះ

វាបាន​រត់​តាម​ក្រោយ។ នៅនឹងកន្លែងមុខព្រះអធិការ មីងផាន់ បានក្រឡេកឃើញ

អា ចយ ស្រាត​នន​លគក។ គាត់ក៏លាន់មាត់យកដៃគោះទ្រូងថា លោកអើយលោក!

ម៉េចក៏មិនស្លៀកខោ។ ភ្លាម​នោះ ព្រះចៅអធិការមានសង្ឃដិកាតបយ៉ាងរហ័សថា

– អត្មាពិតជាមិនហ៊ានស្លៀក​ទេ ព្រោះ​ខុសនឹងវិន័យសង្ឃ។ ​

សំឡេងសើចក្អឹលម្តងទៀត។ រីឯអ្នកនិយាយបានបន្តៈ

– ស្អែកឡើង ចៅអធិការអង្គនោះត្រូវនិមន្តទៅបុណ្យសង្ឃទាននៅផ្ទះគេឆ្ងាយពី​វត្ត។

តាម​ផ្លូវទៅផ្ទះបុណ្យ  ព្រះអង្គត្រូវនិមន្តឆ្លងកាត់ទំនាបអូរមួយ។  ដោយស្ងាត់កំបាំង

និង​ដោយ​​​ចៃដន្យផង សង្ឃអង្គនោះបានប្រទះឃើញដើមកន្ទួតមួយដើមមានផ្លែប្រក់

មែក។

ព្រះអង្គ​​ក៏នឹក​ឃ្លាន ហើយងាកឆ្វេងងាកស្តាំ ទំនងជាគ្មានគេឃើញ ក៏សម្រេច​ចិត្ត​

ឡើង​ដើមមាន​នោះ ដើម្បីបេះឆាន់។ ហៀបនឹងឈោងព្រះហស្តបេះ សំឡេងបុរស

និងនារី បាន​ចេញ​ពី​ព្រៃ​​​គម្ពោត។

– បងសម្លាញ់ អូនពិបាកចិត្តណាស់។ ឥឡូវនេះ ម៉ាក់ ប៉ា អូន ពួក​គាត់​បាន​ដឹង​រឿង​​

យើងអស់ហើយ។

– អូនកុំព្រួយពេក! នរណា​នៅលើ អ្នកនោះ​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ។

– ​ចៅ​​អធិ​ការ ឮភ្លាម ភ័យស្លន់ស្លោស្រែកឆ្លើយតបវិញថា​៖

– ទេ! អាត្មាមិនដឹងអីទេ។

មានសង្ឃដីកាហើយ ព្រះ​អង្គ​ក៏​លោត​ចុះ និងនិមន្តដើរបន្តរហូតដល់ផ្ទះបុណ្យ។

ក្រោយពីសូត្រមន្ត និងវេរភត្ត​​​រួ​ច​រាល់ ព្រះអង្គត្រូវឆាន់នៅទីនោះ។

ដោយម្ចាស់បុណ្យជាអ្នកមានធូរធារ ចង្ហាន់​ត្រូវ​បានរៀបចំ​យ៉ាងល្អ។ ​ក្នុងនោះយើង ​

ឃើញមាន​សាប៊ូព៌ណ​បាន​រចនាឆ្លាក់​យ៉ាងស្អាត​ក្នុង​​​គោល​បំណងឲ្យសង្ឃអង្គ

នោះ លាងដៃ​នឹងសាប៊ូ ​ដើម្បីអនាម័យ​ មុននឹង​ឆាន់​​​អា​ហារ។ ផ្ទុយ​ទៅ​​វិញ ចៅអធិការ

ពុំបានចាប់អារម្មណ៍ថា ជាសាប៊ូទេ។ តែបែរជាគិតថា វាជា​បង្អែម​ទៅវិញ។​ ក្រោយពី

ព្រះអង្គ​ឆាន់អាហាររួច ក៏លើកយកបង្អែមនោះ ឆាន់​ដាក់​ចូល​ក្នុង​មាត់។​ ភ្លាមនោះ

ម្ចាស់ផ្ទះក្រឡេកឃើញក៏ស្រែកឡើង!

– តេជគុណ!……សាប៊ូទេតើ?

ចៅ​អធិការ​​ហួស​ចិត្តខ្មាសអៀនយ៉ាងខ្លាំង មិនដឹង​ឆ្លើយ​ដូចម្តេចក៏មានសង្ឃដិកា

ឆ្លើយតបថា៖

–  អាត្មា​​ដឹងដែរតើ! តែទម្លាប់អាត្មាឲ្យតែឆាន់​បាយហើយតែងតែយកសាប៊ូ

លាងបំពង់ក !

សំឡេងសើចគគ្អឹលកើតឡើងជាច្រើនពុំសូវដាច់ ធ្វើឲ្យបរិយាកាសក្នុងរថយន្តដឹក

អ្នកដំណើរ​កំសាន្តនេះ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ងងុយគេងឡើយ តែទោះជាយ៉ាងនេះ

ក៏ដោយនាងវាសនា ពុំបានសើចកក្អឹកដូចយុវកំព្រាដទៃទៀតទេ។ យុវតីរូបនេះ

មានទឹកមុខស្រពាប់ស្រ​ពោន​ក្រៀម​ក្រំ ហាក់មានអាថ៌កំបាំងអ្វីម៉្យាងក្នុងជីវិត។

– នែ! វាសនា ម្តេចក៏ឯងមិនសើចសោះអញ្ចឹង?

ណារី ដែលអង្គុយនៅជាប់នាងបានអង្រួនស្មាសួរ។

– តើឯងមានរឿងអី?

– ខ្ញុំគ្មានរឿងអ្វីទេ!

ទោះជា វាសនា ពុំហាស្តីនិយាយការពិតណាយ៉ាងក៏ដោយ​ តែការនេះបាន​បង្ហាញ

ថា មាណវីពិតជាមានរឿងលាក់ក្នុងចិត្ត។ ភ្លាមនោះសំឡេងហ៊ោកញ្ជៀវ​បានលាន់

ឮ​ឡើង។

– ហេ! ដល់ហើយ !។

នៅមានត…

មានអ្នកណាយល់ពីខ្ញុំ? ដោយ សុខ ចាន់ផល

 រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាងដោយអ្នកនិពន្ធ

មនុស្សគឺកម្ម មិន​មែន​តែ​ខ្ញុំ​ទេ ដែល​មាន​ទុក្ខ អ្នក​ផ្សេង​ក៏​មាន​ទុក្ខ​របស់​គេ គ្រាន់​តែ ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា គេ​កើត​ទុក្ខ​រឿង​អី។ ពេល​ខ្លះ​ពិត​ជា​ចង់​យំ​ណាស់ ចង់​ឱ្យ​ទឹក​ភ្នែក​លួង ​លោម​អារម្មណ៍​ពិបាក​ទ្រាំ​ខ្លះ ដែល​គ្មាន​អ្នក​ណា​ចង់​ដឹង។ មិន​ដឹង​ថា​មក​ពី​អី បើ​ទឹក​ ភ្នែក​ហូរ​មក ក៏​គ្រាន់​ធូរ​ស្រាល​អារម្មណ៍​។ ការ​ដែល​មិន​បាន​និយាយ ដល់​បាន​សរសេរ​ ចេញ​មក​ក៏​រសាយ​បាន​ខ្លះ។

ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​តូច​ចិត្ត​ណាស់ បន្ទាប់​ពី​និយាយ​ស្ដី​មិន​សូវ​ល្អ​ដាក់​ម្ដាយ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ ចេះ​តែ​បែប​នេះ គ្មាន​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាល​នឹង​ម្ដាយ​សោះ។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​បន្ទោស​ខ្លួន​ឯង ប្រឹង​ប្រែង​រក​អារម្មណ៍​ល្អៗ​ជាមួយ​គាត់ តែ​តែង​តែ​បរជ័យ។ កាល​ពី​មុន​គាត់​កាច​ដាក់​ ខ្ញុំ សឹង​នឹង​ថា​មិន​ធ្លាប់​សម្ដែង​អារម្មណ៍​ថា​ស្រលាញ់​ខ្ញុំទេ។ ហេតុ​នេះ ទោះ​​ជា​ពេល​ នេះ​គាត់​ស្លូត​ដាក់​ខ្ញុំ​ តែ​​ព្រោះ​គាត់​ធ្លាប់​បាន​គូស​បន្ទាត់​កម្រិត​មនោសញ្ចេតនា​ពួក​ យើង ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​មិន​អាច​ចូល​ទៅ​ស្និទ្ធស្នាល​នឹង​គាត់​ដដែល។ ខ្ញុំ​តូច​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​មិន ​អាច​ធ្វើ​ដូច​​ម្ដាយ​កូន​គេ​ដទៃ។ តើ​ខ្ញុំ​គួរ​និយាយ​អារម្មណ៍​ទាំង​នេះ​ប្រាប់​គេ​ទេ? គ្មាន​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ ទៅ​ម្ដាយ​ខ្ញុំ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​គាត់​យំ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​គួរ​តែ​ សរសេរ​វា​ទុក ដោយ​សង្ឃឹម​ថា វា​នឹង​ក្លាយ​ជា​សៀវភៅ​មេរៀន​មួយ​ ដើម្បី​ដាស់​តឿន​កែ​ ប្រែ​កំហុស​ឆ្អង​ខ្លួន​ឯង។

កាល​ពី​តូច​ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ​យាយតា ពេល​ណា​ឮ​ថា​ម្ដាយ​មក​លេង ខ្ញុំ​អរ​ណាស់ រត់​ទៅ​រក​ គាត់​ហើយ… ម៉ែ! ម៉ែ! ខ្ញុំ​ហៅ​គាត់​បែប​នេះ។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ស្គាល់​មុខ​ឪពុក​ទេ ហើយ​ខួរ​ ក្បាល​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ម៉ែ​ម្នាក់​ដូច​គេ​ឯង​ដែរ គ្រាន់​តែ​គាត់​ផ្ញើ​ខ្ញុំ​នឹង​ យាយតា។ ខ្ញុំ​ក៏​ស្រលាញ់​យាយ​ខ្ញុំ​ដែរ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​​លួច​តូច​ចិត្ត ព្រោះ​គាត់​ស្រលាញ់​កូន​ពៅ​ គាត់​ជាង​ខ្ញុំ។ យ៉ាងណា​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ជា​ចៅ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ខុស​ពី​កូន​ប្រុស​ពៅ​តែ​មួយ​ គ្រាប់​របស់​គាត់។ ហេតុ​នេះ​ខ្ញុំ​ឱប​យាយ​មិន​បាន​យូរ​ទេ ព្រោះ​កូន​គាត់​ច្រណែន។ យល់​ថា​ ខ្ញុំ​ជា​ក្មេង​ប៉ិន​តូច​ចិត្ត​ណាស់​មែន​ទេ? នេះ​ជា​អារម្មណ៍​ក្មេង​កំព្រា ស្រវា​អី​ក៏​មិន​ ស្និទ្ធ ឱប​អ្នកណា​ក៏​មិន​កក់​ក្ដៅ មនុស្ស​នៅ​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​​​គ្រាន់​តែ​ជា​​ទី​បង្អែក​បណ្ដោះ ​អាសន្ន ត្រូវ​ស្ដាប់​បង្គាប់​ទើប​ពួក​គាត់​ស្រលាញ់។ បាន​ត្រឹម​តែ​លួច​ច្រណែន​គេ​ប៉ុណ្ណោះ គ្មាន​ផ្លូវ​មាន​អ្វី​ដូច​គេ ក៏​​ដេក​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​ស្ទើរ​រាល់​យប់។ មិន​ដែល​ស្គាល់​ អារម្មណ៍​លេខ​មួយ​ក្នុង​ចិត្ត​អ្នកណា​ទេ សូម្បី​តែ​ម៉ែ។

  រូប​ភាព​យប់​មួយ​នោះ​​ស្ថិត​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​រហូត… បាន​ជួប​ម៉ែ​ម្ដងៗ ប៉ង​ដេក​ក្បែរ​ ម៉ែ ឱប​ម៉ែ ប៉ុន្តែ… ម៉ែ​ខ្ញុំ​បេះ​ដៃ​ខ្ញុំ​ចេញ ស្រែក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដេក​ឆ្ងាយ​ពី​គាត់ ព្រោះ​គាត់​ ស្អុះ។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា រហូត​ទៅ​ម៉ែ​គ្មាន​ថ្ងៃ​ដឹង​ថា យប់​នោះ​ខ្ញុំ​ដេក​យំ​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ទេ។ យំ​ ដោយ​គិត​បណ្ដើរ​ថា ក្នុង​លោក​នេះ​សូម្បី​ម៉ែ​តែ​ម្នាក់​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​ដែរ ខ្ញុំ ​អស់​ហើយ គ្មាន​អ្នកណា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឱប​ទេ។ កូន​ក្មេង​​មិន​ទាន់​ចូល​រៀន​ផង​ក៏​តាំង​ចិត្ត​ ម្នាក់​ឯង​ថា ខ្ញុំ​គ្មាន​អ្នកណា​ស្រលាញ់​ទេ ហើយ​ឈប់​ប៉ង​ឱប​អ្នកណា​ទៀត​ទៅ ដេក​ឱប​ដៃ​ ខ្លួន​ទៅ ​ទើប​ជា​របស់​ខ្លួន​ឯង​ពិត​ប្រាកដ។ តាំង​ពី​យប់​នោះ​មក ទោះ​ជា​ខ្ញុំ​នឹក​ម៉ែ​ ប៉ុណ្ណា​ក៏​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ទៅ​ជិត​គាត់​ដែរ។

  អាច​មក​ពី​គិត​ថា​ម៉ែ​មិន​ស្រលាញ់​ខ្លួន ខ្ញុំ​ក៏​លែង​ចេះ​ខ្លាច​ម៉ែ ហើយ​ចេះ​តែ​ឈ្លោះ​ គ្នា​នឹង​គាត់។ វា​ដូច​ជា​អារម្មណ៍​សង​សឹក​តប​ទៅ​មនុស្ស​ដែល​យើង​ស្រលាញ់ ដែល​គេ​មិន​ ស្រលាញ់​យើង។ ម៉ែ​ស្រលាញ់​ក្មួយៗ​​គាត់​ណាស់ មក​ពី​ពួក​គេ​ស្អាតៗ​ជាង​ខ្ញុំ។ មនុស្ស​គឺ​បែប​ នេះ​ ស្រលាញ់​តែ​គុណ​សម្បត្តិ​គ្នា​ប៉ុណ្ណោះ ទោះ​អ្នក​នោះ​ជា​សាច់​ឈាម​បង្កើត​យើង​ក៏​ ដោយ។ ខ្ញុំ​គ្មាន​អី​ល្អ​នោះ​ទេ ក្រៅ​ពី​រៀន​ពូកែ។ ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ជាមួយ​ម្ដាយ​មីង​ រហូត​រៀន​ចប់​បាក់​ឌុប យូរៗ​ទើប​ខ្ញុំ​ជួប​ម៉ែ​ម្ដង។ ខ្ញុំ​លែង​ជា​កូន​ក្មេង​នឹក​ម៉ែ​ទៀត​ ហើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ទម្លាប់​ខ្លួន​នឹង​ការ​រស់​នៅ​ជាមួយ​គេ​បាន​ហើយ។ នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ម៉ែ ខ្ញុំ​ តាំង​ចិត្ត​ធ្វើ​ជា​ក្មេង​ល្អ កុំ​ឱ្យ​គេ​និយាយ​ដើម ដល់​ថ្នាក់​ឈឺ​ក៏​មិន​ហ៊ាន​ប្រាប់​គេ​ដែរ កុំ​ឱ្យ​គេ​គិត​ថា​ជា​មនុស្ស​ទម្រន់។ ម៉ែ​កាន់​​តែ​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​បន្តិច​ម្ដងៗ ពេល​ដែល​ពួក​ យើង​មិន​នៅ​ជុំ​គ្នា ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​បង្ក​បញ្ហា​ដល់​អ្នកណា មាន​តែ​ជួយ​ធ្វើការ​គេ ថែម​ទាំង​រៀន​ក្លាយ​ជា​សិស្ស​ពូកែ លើក​មុខ​ម៉ាត់​ម៉ែ​មក​រហូត។

  ពេល​ប្រលង​ធំៗ មិន​ថា​តែ​ថ្នាក់​ជាតិ ឬ​ក៏​សិស្ស​ពូកែ ខ្ញុំ​ទៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង។ អ៊ីចឹង​ហើយ​ ដល់​ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ ដែល​មាន​ម៉ែ​ឪ​បង​ប្អូន​ជូន​ទៅ​មក ខ្ញុំ​ស្រាប់​តែ​អស់​សំណើច នឹក​ ថា​ប៉ុណ្ណឹង​សោះ​ធ្វើ​ដូច​អស្ចារ្យ​ម្ល៉េះ បន្ទាប់​មក​ក៏​តាំង​នឹក​ស្រណោះ​ខ្លួន​ឯង។ គិត​ទៅ អាច​និយាយ​ថា​ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ឆ្លង​កាត់​ពេល​វេលា​ដ៏​លំបាក​បំផុត​តែ​ម្នាក់​ឯង។ ថាទៅ​មើ ដល់​ពេល​រីករាយ​ តើ​ខ្ញុំ​អាច​ឆ្លង​ជាមួយ​អ្នកណា? មាន​អ្នក​ខ្លះ​ព្យាយាម​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្និទ្ធ​ ស្នាល​នឹង​ម៉ែ ឱ្យ​ដូច​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ ហើយ​ថា​ឱ្យ​ខ្ញុំ តែ​ពួក​គេ​មិន​ដែល​ដឹង​សោះ ​ថា ​ស្ថាន​ភាព​គេ​និង​ខ្ញុំ​ខុស​គ្នា​ប៉ុណ្ណា។ មាន​អ្នកណា​យល់​ពី​ខ្ញុំ?