Category Archives: ចំណាប់អារម្មណ៍

ជូនចំពោះវិញ្ញាណក័្ខន្ធអ្នកម្តាយរបស់ខ្ញុំ

 

12417776_575554442599051_8905217034784134680_n

អ្នកម្តាយឬ អ្នកម៉ាក់ឬ ម៉ាម៉ង់ហៅតាមភាសាបារាំង Mamanជាទីគោរព

និងស្រឡាញ់!

កូនស្រីច្បងរបស់ម៉ាម៉ង់ថ្ងៃនេះ មានឱកាសសរសេរពីម៉ាម៉ង់ដោយសូមយកថ្ងៃ៨មីនា

ដែលជាទិវាសិទ្ធនារីពិភពលោកនេះដើម្បីឱទ្ទិសជូនម៉ាម៉ង់តែមួយ ទោះបីម៉ាម៉ង់មិន

មែនជាវិរៈនារីដែលបានបំពេញភារៈកិច្ចជូនជាតិក៏ដោយ ប៉ុន្តែម៉ាម៉ង់របស់កូនបាន

ពរពោះរយៈពេល៩ខែ និងមានកាតព្វកិច្ចចិញ្ចឹមបីបាច់ថែទាំកូនៗ ព្រមទាំងមានភារៈ

កិច្ចជាស្ត្រីមេផ្ទះដ៏ធំធេងណាស់ និងជាមាតាដ៏ល្អពិសេសណាស់សម្រាប់បុត្រីបុត្រា

ទាំងដប់ពីរ (១២) រូប។

ពិតណាស់ គេអាចវាស់ជម្រៅមហាសាគរ និងអាចស្ទង់សីតុណ្ហភាពក្នុងលោកបាន

ប៉ុន្តែគេមិនអាចវាស់និងស្ទង់ទំហំនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់អ្នកម្តាយចំពោះកូនៗ

ទាំងអស់របស់អ្នកម្តាយដ៏មានគុណបានឡើយ។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ម៉ាម៉ង់ចំពោះ

កូនមានទំហំធំធេងនិងមានជម្រៅជ្រៅជាមហាសាគរទៅទៀត។

រាល់គ្រាដែលអ្នកផងសរសើរថា កូនមានចរិតទន់ភ្លន់ គួរសមគោរពចាស់ទុំ និងមិន

ប្រកាន់ឬកពារឆ្មើងឆ្មៃ និយាយស្តីដោយប្រើពាក្យគួរសមចំពោះជនានុជនទួទៅ

មិនថាញាតិមិត្តសាច់បង្កើតនិងសាច់ថ្លៃដោយមិនរើសមុខ និងមិនរើសឋានៈយស

សក្តិ ទ្រព្យធន ឬក៏សរសើរថា កូនមានសណ្តាប់ធ្នាប់ប្រសប់រៀបចំទុកដាក់ចេះតុប

តែងផ្ទះចេះដេរប៉ះសម្លៀកបំពាក់ និងប៉ាក់ព្រមទាំងចេះធ្វើម្ហូបអាហារល្អៗខ្លះ

សម្រាប់គ្រួសារ ព្រមទាំងសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវ ក្នុងពេលបុណ្យទាន។ល។

ការយល់និងដឹងកិច្ចការទាំងអស់និងការសរសើរពីអ្នកផងទាំងឡាយ តែងតែ

បណ្តាលឱ្យកូននឹកដល់ម៉ាម៉ង់តែ១គត់របស់កូន ពីព្រោះកូនបានចំណេះទាំង

នេះកូនបានមកពីអ្នកម្តាយ។ អ្នកម្តាយជាស្រី្តមេផ្ទះដែលមានសណ្តាប់ធ្នាប់

ណាស់។ សម្លៀកបំពាក់និងគ្រឿងអលង្ការសម្រាប់ប្រើនៅផ្ទះនិងចេញទៅ

ខាងក្រៅនិងសម្រាប់បុណ្យទានផ្សេងពីគ្នាមិនច្របូកច្របល់លាយឡំឡើយ។

បើយើងទាំងពីរមានលក្ខណៈប្លែកពីគ្នា គឺប្លែកត្រង់ម៉ាម៉ង់ជាអ្នកយឺត ឯកូនជា

អ្នករហ័សរហួនតែប៉ុណ្ណោះ។ នេះជាការបរិយាយសង្ខេប តែកូនមានសង្ឃឹម

ថា និងមានការរៀបរាប់ពិស្តារនៅ ក្នុងរឿង«ខ្ញុំជាស្រី»ដែលជារឿងរ៉ាវទាក់

ទងនឹងខ្សែជីវិតពិតរបស់កូន។ ការស្តាយខ្លាំងបំផុតរបស់កូន គឺការគ្មាន

ឱកាសបានសរសេររឿងរ៉ាវទាំងនេះក្នុងពេលដែលម៉ាម៉ង់របស់កូននៅមាន

ជីវិត។ កូនបានឃើញ MAMAN ជាញឹកញយតែក្នុងសុបិនតែប៉ុណ្ណោះ៕

Advertisements

របាំនារីជាជួរ

គឺជារបាំមួួយដែលបានទស្សនាហើយដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាប់ចិត្ត ​ចាប់តាំងពីខ្ញុំបាន

ឃើញសិស្សនារីរួមសាលាបុទុមរាជារាំសាកដើម្បីសម្តែងក្នុងពិធីបញ្ចប់ឆ្នំាសិក្សា។

កាលនោះ ខ្ញុុំទើបតែមានវ័យ៩ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំបានឈរមើលកុមារីសិស្សរួមសាលា

រាំរបាំ<នារីជាជួរ>ទាំងក្តីរំភើបឥតឧបមា និងទាំងមានអារម្មណ៍ស្តាយសែនស្តាយ

ដែលមិនបានចុះឈ្មោះរាំជាមួយពួកគេ។

គឺចាប់តាំងពីពេលនោះហើយដែលខ្ញុំជាប់ចិត្តស្រឡាញ់សិល្បៈរបាំខ្មែរយើង

រហូតមក….

(ស្រង់ចេញពីរឿង<ខ្ញុំជាស្រី>ជីវិតពិតរបស់ខ្ញុំដែលចាប់ផ្តើមសរសេរហើយ។)

១៤​កុម្ភៈ ថ្ងៃបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់ ​ដោយប៉ិច ​សង្វាវ៉ាន​

 

កំណត់ការិយាល័និពន្ធ​(ក.ក.ន.) 

 មុននឹងផ្សាយអត្ថបទស្តីពី  «ថ្ងៃ១៤​កុម្ភៈ» ខ្ញុំសូមជម្រាបមិត្តអ្នកអានជាទីមេត្រី

ទាំងអស់ថា ខ្ញុំសម្រេចសរសេរពាក្យ«VALENTIN​​» ជាភាសាខ្មែរតាមសូរស័ព្ទ

បារាំងថា​«វ៉ាឡង់តាំង»វិញ។ខ្ ញុំមិនសរសេរថា «ប៉ាលិនថាញ» តាមបែបសូរ

ស័ព្ទអង់គ្លេសដូចប្រិយមិត្តធ្លាប់ឮក្នុងប្រទេសកម្ពុជាយើងទេ។

image001 2 roses magnifiques brillantes 

 

នៅប្រទេសខ្មែរយើង គេហៅ ថ្ងៃ១៤​កុម្ភៈថា «ថ្ងៃបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់»ដែលភាសា

អង់គ្លេសហៅថា«VALENTINE’S DAY» ចំណែកឯនៅប្រទេសបារាំង គេហៅថ្ងៃ

នេះថា « LA SAINT VALENTIN » ។

ក្នុងបុរាណកាល គេចាត់ទុក LA SAINT VALENTIN ជាបុណ្យគ្រឹស្តសាសនាដ៏

មានចំណាស់មួយ។ គេកំណត់យក«ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ»ជាថ្ងៃសម្រាប់ឧទ្ទិសដល់បុព្វជិត

«វ៉ាឡង់តាំង» VALENTIN។   ប៉ុន្តែ ខ្សែជីវិតរបស់សង្ឃអង្គនេះហាក់ដូចជាមាន

 អាថ៌កំបាំងណាស់។ ក្រោយមក  បុព្វជិតគ្រិស្តសាសនាVALENTINនេះត្រូវបាន

គេចាត់ទុកជាសន្តបុគ្កល ​LE SAINT។​

                       

ទាក់ទងថ្ងៃ «១៤ កម្ភៈ» នេះ មានរឿងដំណាលថា​ កាលពីច្រើនសតវត្សរ៍កន្លងទៅ

ក្នុងចក្រភពរ៉ូមមានស្តេចមួយអង្គព្រះនាមក្លូតទីពីរ CLAUDE II។ នៅពេលកំពុង

ពង្រឹងអំណាចឥទ្ធិពល ​អធិរាជ «ក្លូតទីពីរ» បានចេញរាជក្រឹត្យហាមយុវជនគ្រិស្ត

សាសនាមិនឲ្យរៀបអពាហ៍ពិពាហ៍ ព្រោះព្រះអង្គឆ្វេងយល់ថា អ្នកមានគ្រួសារមិន

ងាយដាច់ចិត្តចាកចោលគ្រួសារទៅបម្រើកងទ័ព ឬ មិនអាចក្លាយទៅជាយោធាដ៏

មានប្រសិទ្ធភាពឡើយ។   យុវជនណាម្នាក់ហ៊ានរៀបអពាហ៍ពិពាហ៍ យុវជននោះ

ត្រូវគេចាត់ទុកថា ប្រព្រឹត្តខុសច្បាប់។   យល់ថា រាជក្រឹត្យនេះអយុតិ្តធម៌    បុព្វជិត

«វ៉ាឡង់តាំង»នៅតែបន្តប្រារព្ធពិធីមង្គលការដោយលាក់កំបាំង។ ប៉ុន្តែ រាល់សកម្ម

ភាពរបស់បុព្វជិត« វ៉ាឡង់តាំង»​ត្រូវបានអាជ្ញាធររកឃើញ។​ អធិរាជ​«ក្លូតទី២»បាន

បញ្ជាឲ្យចាប់សង្ឃនេះយកទៅដាក់ពន្ធនាគារ​ហើយ​  ប្រហារជីវិតនៅថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ

គ្រិស្តករាជ ២៧០។ ​បុព្វជិត «វ៉ាឡង់តាំង» បានទទួលអនិច្ចធម៌ ក្នុងនាមជាអ្នកការ

ពារសេចក្តីស្នេហា និង ការពារអពាហ៍ពិពាហ៍របស់អ្នកកាន់គ្រិស្តសាសនា។ គេបាន

ចាត់ទុកថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ ជាថ្ងៃបុណ្យមួយ មិនមែនដោយសារប្រវត្តិផ្ទាល់របស់សង្ឃ « វ៉ា

ឡង់តាំង»នេះទេ ​តែថ្ងៃ «១៤កុម្ភៈ» នេះជួនចំថ្ងៃដែលធម្មជាតិ និង បុប្ផជាតិចាប់ផ្តើម

លូតលាស់និងចាប់រីកជាថ្មីក្រោយពីបានក្រៀមរញមស្លឹកជ្រុះសល់តែដើម និង មែក

ក្រោមការគម្រាមនៃធាតុអាកាសដ៍ត្រជាក់ និង ព្រិលក្នុងរដូវរងា។ ការផ្តើមលូតលាស់

ជាថ្មីនៃធម្មជាតិនេះក៏ជាសញ្ញាឲ្យដឹងដែរថា  និទាឃៈរដូវខិតជិតចូលមកដល់ហើយ។

​ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈក៏ជាថ្ងៃដែលចាប់ផ្តើមស្នេហារបស់បក្សាបក្សីកៀង

គូដែរ។

 

យោងតាមការស្រាវជ្រាវរបស់លោកសុ ភក្តី មានរឿងដំណាលថា​​បុព្វជិតវ៉ាឡង់តាំង

បានទទួលអនិច្ចធម៌  ដោយបានជួយជម្លៀសពួកអ្នកកាន់សាសនាគ្រិស្តដែលត្រូវពួក

រ៉ូម៉ាំងធ្វើទុក្ខទារុណកម្មឲ្យបានចេញពីពន្ធនាគារ។

មានរឿងដំណាលមួយទៀតថា​​ «វ៉ាឡង់តាំងVALENTINE  ជាបុគ្គលទី១ដែលបាន

ផ្ញើប័ណ្ណVALENTINE GREETING CARD ផ្ទាល់។​ នៅពេលជាប់ក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំង​

VALENTINបានចាប់ចិត្តប្រតិព័ទ្ធទៅលើបុត្រីរបស់ឆ្មាំគុក​ដោយសារនាងនេះបាន

ចេញចូលទៅសួរសុខទុក្ខ «វ៉ាឡង់តាំង»ក្នុងពន្ធនាគារ។​ មុនពេល VALENTINចូល

មរណភាព វ៉ាឡង់តាំង VALENTIN  បានសរសេរអក្ខរាទៅនាង  ដោយបានចារជា

និច្ចថា​ ពី «វ៉ាឡង់តាំងVALENTIN» ( From VALENTINE)។ ពាក្យ VALENTINE

នេះត្រូវបានគេយកមកប្រើរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ទោះបីជាប្រវត្តិពិតរបស់ វ៉ាឡង់

តាំងមានភាពស្រពិចស្រពិល​មិនច្បាស់លាស់ក៏ដោយ ​ក៏ប៉ុន្តែ សារលិខិតរបស់«វ៉ា

ឡង់តាំង»  មានលក្ខណៈគួរឲ្យអាណិតអាសូរ   និង  មានវិរៈភាព  ជាពិសេសមាន

លក្ខណៈមនោសញ្ចេតនា។          ​ដោយសារហេតុនេះហើយ បានជាមកដល់យុគ

កណ្តាល  ​VALENTIN  នៅតែជា  SAINT  ឬ សន្តបុគ្គល  មួយអង្គដែលមានប្រជា

ប្រិយភាពជាងគេនៅប្រទេសអង់គ្លេស និង ​ប្រទេសបារាំង។                                                    


សួរថា  តើនៅប្រទេសបារាំង គេចាត់ទុក «ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ ជាថ្ងៃបុណ្យ»ឬទេ? ខ្ញុំបាន

សរសេរអារម្ភកថា  «ក្នុងសៀវភៅប្រលោមលោកដែលមានចំណងជើង​«ស្តាយ»

របស់លោក ខូ ​តារាឫទ្ធ ថា    មិនមែនបុណ្យ   ពីព្រោះខ្ញុំមិនដែលឃើញគេប្រារព្ធ​

«សាំង វ៉ាឡង់តាំង»  ដូចជាបុណ្យគ្រិស្តសាសនាមួយចំនួននោះទេ។ លើសពីនេះ

ទៀត ខ្លួនខ្ញុំដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសបារាំងជាង៣៦ឆ្នាំ ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញនៅថ្ងៃ១៤

កុម្ភៈ ​ ជនជាតិបារាំងនាំគ្នាប្រារព្ធបុណ្យ«សាំងវ៉ាឡង់តាំង»នេះម្តងណាឡើយ  ក្រៅ

ពីឃើញគេយកថ្ងៃនេះរាល់ឆ្នាំជាប្រយោជន៍ពាណិជ្ជកម្មផ្សាយលក់វត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ដ៏

គួរឲ្យទាក់ទាញផ្សេងៗដូចជាផ្ការចនាបែបផ្សេងៗ  រូបបេះដូង…។ល។សម្រាប់អ្នកខ្លះ

ដែលត្រូវការទិញជូនគ្នាដើម្បីបញ្ជាក់ពីការយកចិត្តទុកដាក់ ឬក៏សម្តែងទឹកចិត្ត​ស្នេហា

 តែបើមិនគេធ្វើអំណោយទេក៏មិនមែនជាករណីចាំបាច់ខានមិនបាន និង  គ្មានការឆ្គាំ

ឆ្គងដែរក្នុងថ្ងៃ១៤កុម្ភៈនេះ។     មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ​ ក្នុងរយៈកាលជាងបីទសវត្សរ៍

នៃការរស់នៅរបស់ខ្ញុំនិងក្រុមគ្រួសារក្នុងប្រទេសបារាំងនេះ ខ្ញុំមិនដែលឃើញសភាព

គគ្រឹកគគ្រេងនៃយុវជន យុវតីសាសន៍គេ និងសាសន៍យើងនាំគ្នាប្រព្រឹត្តដូចយុវជន

និងយុវតីខ្មែរយើងមួយចំនួននៅប្រទេសកម្ពុជាដែលនាំគ្នាចេញដើរជាមួយគ្នាពាស

ពេញដងវិថីធំៗនៅក្រុងភ្នំពេញ ក្នុង ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈឆ្នាំ២០១១កន្លងទៅដែលខ្ញុំបានប្រទះ

ឃើញផ្ទាល់ភ្នែកម្តងណាឡើយ។ ការភ្លើតភ្លើន ការស្រើបស្រាលប្រាសចាកសីលធម៌

ខុសគន្លងប្រពៃណីខ្មែរ ភ្លេចគិតដល់កិត្តិយសគ្រួសារ និងកិត្តិយសនារីក្រមុំខ្មែរ ហើយ

នាំគ្នាប្រព្រឹត្តជ្រុលហួសពីសេចក្តីដើមនៃការរំលឹកអំពីបុព្វជិត «វ៉ាឡង់តាំង»  នៅអឺរ៉ុប

ដែលជាប្រភពនៃ LA SAINT VALENTIN ឬ VALENTINE’S DAY ១៤ កុម្ភៈ ជាការ

ស្តាយជាទីបំផុត។ បាតុភាពចម្លែកនៅថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ ដែលហូរចូលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយ

នេះតាមរយៈខ្សែភាពយន្ត និង ចម្រៀងនៃប្រទេសជិតខាង មិនមែនត្រឹមតែបណ្តាល

មាតាបិតា  អាណាព្យាបាល និង អ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់ប្រពៃណីជាតិកើតទុក្ខព្រួយបារម្ភទេ

សូម្បីតែមជ្ឈដ្ឋានគ្រិស្តបរិស័ទ  ក្នុងប្រទេសកម្ពុជាក៏សម្តែងក្តីព្រួយបារម្ភខ្លាំងណាស់

ដែរ។

ខ្ញុំពេញចិត្តនិងចាំពាក្យមួយឃ្លារបស់អ្នកនិពន្ធ វង់ ផឿងហើយតែងទុកជាគតិដ៏ប្រពៃ

ជានិច្ចក្នុងជីវិតថា​ « ប្រាក់ឈ្នះល្បែងតែងចាយវាយខ្ជះខ្ជាយ   ស្រីដែលចែចង់បាន

ងាយជាស្រីគ្មានតម្លៃ»

ថ្មីៗនេះ ក្រោយពីបានអានរឿង «នាងស្រីមតី» និពន្ធដោយលោក ណុច​ សកុណា

នុតរ៍  ខ្ញុំស្រឡាញ់ឃ្លាមួយដែលក្នុងវគ្គ«បណ្តូលស្នហ៍» ទំព័រ​៣៦ដែលមានសេចក្តី

ថា «បើគ្រាន់តែថែរក្សាខ្លួនឲ្យមានភាពបរិសុទ្ធក្នុងជិវិតពុំបាន តើទទួលកិច្ចការធំ

ម្តេចនឹងកើត? នារីត្រូវស្វែងយល់ថា  យើងមិនមែនស្រីចិត្តងាយដែលសម្រាប់ពួក

ប្រុសៗកំហូចកន្លងខ្លួន ឃើញកេរ្ត៍ ទោះបីយើងធ្លាប់ឭប្រុសៗជាមាសទឹកដប់   តែ

ធីតាខ្មែរត្រូវធ្វើខ្លួនយ៉ាងគត់មត់ជាសិរីក្នុងគ្រួសារ…      គឺរតនៈរង្សីឯណោះវិញទេ

ដែលលើកតម្លៃមាស»។

នៅត្រង់វគ្គ«សម្តីសកេរ៍្» ទំព័រ៦៩​ លោក ណុច សកុណានុតរ៍បានក៏បានលើកឡើង

ដែរថា៖ ​«ពួកបុរសដែលខំរៀនសង្វាតរកកិត្តិយសតម្លៃថ្លៃថ្នូរ គេតែងតែស្វែងរក

ប្រពន្ធកបលក្ខណ៍ហើយមានមោទនភាពបំផុតក្នុងរឿងជីវិតគ្រួសារ។  អូនត្រូវចាំ

ថា   ​គ្រាប់ពេជ្រដ៏ល្អវិញទេលើកតម្លៃសំបកចិញ្ជៀនឲ្យកាន់តែប្រសើរឡើងហើយ

ភរិយាគាប់ ពិតជាជង្រុកនៃសិរីសួស្តី ភោគៈ តេជៈ សម្រាប់ស្វាមី​…គ្មានអ្វីដែលគួរ

ឲ្យខ្លាច ជាងឭពាក្យក្មេងពាលហៅបងថាជាអាមោឃស៊ីដែលគេនោះទេណ៎ាអូន!។

នារីខ្មែរទាំងឡាយ ចុះបើនៅមានបុរសខ្មែរដែលមានសន្តានចិត្តដូចទស្សនៈអ្នកនិពន្ធ

ទាំងពីររូបនេះ​ ហើយបុរសនោះពិតជាស្រឡាញ់នាងចង់បាននាងជាឧត្តមភរិយាពេញ

ច្បាប់ លុះដល់ក្រោយអាពាហ៏ពិពាហ៍ស្រាប់តែគេដឹងថា   នាងជាស្រីរហើរហាយ  តើ

ឧត្តមស្វាមីនាង គេនឹងមានប្រតិកម្មយ៉ាងដូចម្តេចដែរចំពោះរូបនាងនៅពេលនោះ?។

តើនាងបានគិតទេថា បុរសដែលបានលួងលោម និងបានខ្លួនប្រាណនាងហើយ គេ

នៅតែស្រឡាញ់នាង ​ ចង់ចូលស្តីដណ្តឹងនាងរៀបការ   ក្រាបក្បាលដល់កន្ទេលនៅ

ចំពោះមុខមេបានិងចាស់ទុំបាចផ្កាស្លាឲ្យពរជ័យឫទេ???  បើនាងសំអាងទៅលើវេជ្ជ

សាស្រ្តបច្ចុប្បន្នដេរភ្ជិតឲ្យដូចដើមនោះ​ តើនាងមិនចេះខ្មាសអៀនវេជ្ជបណ្ឌិតទេឬអ្វី? 

លោក​ ណុច  ​សកុណានុតរ៍ បានសរសេរដែរថា « ប្រពៃណីខ្មែរយើងខុសពីលោក

ខាងលិច ក្រមុំពួកគេប្តូរប្រុសដូចប្តូរសម្លៀកបំពាក់។ សាសន៍ទាំងនោះទុកការរួម

ភេទដូចចានបាយ   ស៊ីហើយលាង    គ្មានភាពជាក់លាក់    តែចំពោះកូនក្រមុំខ្មែរ

ចាស់ៗតែងអប់រំប្រដែប្រដៅឲ្យរក្សាខ្លួនដូចសំពត់ក្នុងផ្នត់ រហូតប្រៀបធៀបមាន

កូនស្រីដូចមានពាងប្រហុកខុលលើផ្ទះ  ឯពាក្យមនុស្សមាត់វែងខ្លីឭឆ្ងាយណាស់

 DSC03984

បើលោកអ្នកនាងកញ្ញាចង់អានអត្ថបទផ្សេងទៀតដែលទាក់ទងនឹង

ថ្ងៃ១៤​កុម្ភៈសូមអានរឿង «បុប្ផា១៤កុម្ភៈ» និពន្ធដោយ ហេង ឧត្តម

រឿង« រាត្រីនៅវៀងច័ន្ទ» និង រឿង «ទិវាដួងចិត្ត» ដោយ ឡឹក ជំនោរ

ព្រមទាំងអត្ថបទខ្លះទៀតដែលទាក់ទង ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ    នៅក្នុងគេហ

ទំព័ររបស់ខ្ញុំនេះដោយរាវរក ឆ្នាំ២០១១ និងឆ្នាំ២០១២ ត្រង់ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ ។  ប្រិយមិត្ត

អាចស្តាប់ក្នុងបណ្ណសារផ្នែក«នាទីអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ»  របស់ខ្ញុំតាមរយៈ «វិទ្យុបារាំង

អន្តរជាតិ RFI »   ឬ សូមជាវរឿង«ស្តាយ»និពន្ធដោយលោក ខូ ​តារាឫទ្ធ   និងរឿង

 ​​«កាដូថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់» ដែលជាកម្រងរឿងស្នេហាខ្លីៗ   និពន្ធដោយ  សួង ម៉ាក់

ឡឹក ជំនោរ ហេង ឧត្តម។ យុវអ្នកនិពន្ធទាំងបីរូបនេះបានបញ្ចេញមនោសញ្ចេតនា

និងទស្សនៈយល់ឃើញរៀងៗខ្លួន  អំពីរឿងរ៉ាវដែលកើតឡើងក្នុងថ្ងៃ«១៤កុម្ភៈ»

ស្មារតី គោរព «កម្មសិទ្ធិបញ្ញា» ដោយ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

ខាងក្រោមនេះ ជាសម្រង់សារលោក​កែវ ឈុនដែលខ្ញុំបានទទួលនៅថ្ងៃ

២០/១១/២០១២ ម៉ោង២១:៥៨។

ជំរាបសួរលោកស្រី
ខ្ញុំបានចូលអានក្នុងទំព័ររបស់លោកស្រី ឃើញអត្ថបទអក្សរសិល្ប៍មានសារ:សំខាន់

ជាច្រើន ធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រឡាញ់ជក់ជាប់ចិត្ដយ៉ាងខ្លាំង ហើយចង់ផ្សាយ​បន្ដ​ដើម្បីឲ្យ​អក្សរ​

សាស្ដ្រ​ខ្មែរ រីក​ចំរើន​ ថ្កុំ​ថ្កើង​ ​រុង​រឿង​  អណ្ដែត​ត្រសែត​ខ្ពង់​ខ្ពស់​ ក្នុង​ពពក​នៃ​ពន្លឺ​ត្រចះ

​ត្រចង់​សុសសាយពេញបណ្ដាញសកលក្នុងពិភពលោកតទៅ។

បំណងនេះមានជាយូរណាស់ដែរមកហើយ។ ជួបសេចក្ដីប្រកាស«កម្មសិទ្ធិបញ្ញា»

ភ្លាម ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានសេចក្ដីរំភើបសប្បាយក្នុងចិត្ដឥឧបមា។  ខ្ញុំសូមរក្សាសិទ្ធិអ្នកនិពន្ធ

គោរព កម្មសិទ្ធិបញ្ញា  ហើយបំពេញសំណាកលិខិតអនុញ្ញាត ផ្ញើភ្ជាប់ជាមួយសារនេះ

ដោយស្មោះស្ម័គ្រជាទីបំផុត។ ក្រែងមានការឆ្គាំឆ្គងដោយប្រការណាមួយ សូមលោក

ស្រីមេត្ដាអនុគ្រោះ ជួយកែតម្រូវ និងធ្វើការអនុញ្ញាតទៅតាមការគួរ។

ដោយសេចក្ដីគោរពខ្ពង់ខ្ពស់
ខ្ញុំ កែវ ឈុន

Autorisation pour Mr KEO CHHUN​ (1)

បន្ទាប់ពីលោកកែវ ឈុននៅប្រទេសស្វីស ខ្ញុំបានទទួលសារមួយពីលោក​ឡឹក

ជំនោរ khmerpen នៅប្រទេសកម្ពុជា   ថ្ងៃ ០៥/០២/២០១៣ ម៉ោង ៦:៥៣។​​

លោកជំនោរបានផ្ញើភ្ជាប់មកជាមួយនូវ«លិខិតអនុញ្ញាតសូមផ្សាយបន្ត»ដែលខ្ញុំ

ប្រកាសជូនដូចតទៅ ៖

Copyright From Ms. PECH Sangwawann (2)

ខ្ញុំសូមសរសើរលោក កែវ ឈុន និង លោក​ឡឹក ជំនោរ ដែលមានស្មារតីខ្ពស់

គោរព«កម្មសិទ្ធិបញ្ញា»នៃអ្នកនិពន្ធ និង កវីខ្មែរទាំងអស់ដែលបានរួមចំណែក

បំផុសបំផុលកិច្ចនិពន្ធ និងស្នាដៃ ដើម្បីបុព្វហេតុអក្សរសាស្ត្រ អក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ

នៅក្នុងគេហទំព័ររបស់ខ្ញុំផ្ទាល់«​ប៉ិច ​សង្វាវ៉ាន សូមស្វាគមន៍» និង គេហទំព័រ

«សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស»។ 

ខ្ញុំសែនរំភើបណាស់ ​​និង សូមចាត់ទុកកាយវិការដ៏ប្រពៃរបស់លោកទាំងពីរជា

គំរូល្អតទៅសម្រាប់បងប្អូនអ្នកអានគ្រប់ទិសទីលើសកលលោក។ សូមអរគុណ

ជាអនេក។

ចំពោះលោកអ្នកនាងដែលបានចម្លងរឿងខ្លីៗរបស់ខ្ញុំនិងរូបថតខ្ញុំជាមួយសិស្ស

ខ្ញុំកន្លងមក និង លោកអ្នកនាង ដែលទើបតែមានបំណងចង់បាន «លិខិតសូម

អនុញ្ញាតផ្សាយបន្ត» ​សូមអញ្ជើញចូលទាញយកនៅក្នុងទំព័រ​« @រក្សាសិទ្ធិ

​ @ TOUS DROITS RESERVES @ ALL RIGHTS RESERVED@»

កកន ដើម្បីអាន (1) (2)​សូមអញ្ជើញចុចលើជួរ

អក្សរនិមួយៗ៕

បទវិភាគរឿង«ព្រោះតែអ្នក» ដោយ​លោក​កែវ ឈុន

«ព្រោះតែអ្នក» ជា​រឿង​ប្រលោម​លោក​ខ្នាត​ខ្លី​ថ្មី​មួយ​ទៀត​របស់​អ្នក​និពន្ធ​ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

ក្នុងចំណោម​ប្រលោម​លោក​ខ្នាត​ខ្លី​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​ខ្ញុំបា​នអាន។   ខ្លឹម​សារ​ពិសេស

​នៅ​ក្នុង​រឿង «ព្រោះតែអ្នក» ដែល​យើង​អាច​ទាញ​យក​មក​ធ្វើ​ការ​សិក្សា​រៀន​សូត្រ  គឺ

​អ្នក​និពន្ធ​បាន​សរសេរ​ផ្តោត​ទៅ​លើ​ការ​អប់រំទូន្មាន ទំនាក់​ទំនង​ល្អ​រវាង​ប្ដី​ប្រពន្ធ​ដោយ

​ត្រង់​តែ​ម្ដង។

និមល​ជា​កូន​កំព្រា​ក្នុង​របប​គ្រប់​គ្រង​ដោយ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម ឳពុក​ម្ដាយ​នាង​ត្រូវ​ស្លាប់

ដោយ​ការ​អត់​ឃ្លាន។​  បង​ស្រី និង  បង​ថ្លៃ​នាង​ត្រូវ​ទាហាន​ខ្មែរ​ក្រហម​សម្លាប់​យ៉ាង

​អណោច​អធម្ម​។ និមល​ព​ក្មួយ​ប្រុស​កូន​បង​ស្រី​ឆ្លង​ដែន រត់​ភៀស​ខ្លួន​មក​រស់​នៅទី

​ក្រុង​ស្រ្តាស់​បួរ​ប្រទេស​បារាំង។     នាង​បាន​សម្រេច​ចិត្ដ​រៀប​ការ​ជា​មួយ​បុរស​ម្នាក់​

ឈ្មោះ​សុភា​ដែល​តាម​សុំ​ស្រឡាញ់​នាង។ ស្នេហានិមល និងសុភាមាន​ការ​រកាំ​រកុះ

គ្នា​​ ព្រោះ​សុភា​ច្រណែន​ថានិមល​ស្រឡាញ់​ក្មួយ​ជីវ៉ា​របស់​នាងច្រើន​ជាង​ស្រឡាញ់

​ខ្លួន ហើយសុភា​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ជា​សុភាព​បុរស​ម្នាក់ប្រកប​ដោយ​សំដី​ផ្អែម​ល្អែមប្រែ

​ក្លាយ​ទៅ​ជា​បុរស​គំរោះ​គំរើយ​ម្នាក់​យ៉ាង​ខ្លាំង​   ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​និមល និង សុភាជួបនូវ

​វិបត្ដិ​គ្រួសារ ​រង​ទុក្ខ​សោក​ស្ទើរ​តែ​ទ្រាំ​ពុំ​បាន​។

ពិត​មែន​ហើយ   ការ​គ្រប់​គ្រង​គ្រួសារ​ឲ្យមាន​សេចក្ដី​សុខ​ទៅ​បាន  គឺ​ជា​កា​តព្វ​កិច្ច​

យ៉ាង​សំខាន់​បំផុត​សម្រាប់​បុរសនិង​ស្រ្ដីដែល​ចុះ​សំរុង​ជ្រើស​រើស​គ្នា​ធ្វើ​ជា​គូ​គ្រង។

ក្នុង​កិច្ច​ការ​នេះ​គេ​ត្រូវ​ចេះ​អត់​ធ្មត់​សន្ដោស​ប្រោស​ប្រណីគ្នា  ហើយ​ត្រូវ​ចៀស​វាង

នូវ​អំពី​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ទាំង​ឡាយ​ណា​ដែល​ជា​កត្ដា​នាំ​ទុក្ខ​មក​ឲ្យ​គ្រួសារ ហើយដែល​

ជា​កត្ដា​សំខាន់​បំផុត ធ្វើ​ឲ្យ​បាក់​បែក​ប្ដី​ប្រពន្ធ​គ្នា​តែ​ម្ដង។

ការ​ទាស់​ទែង​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​ក្នុង​គ្រួសារ  មិន​មែន​បណ្ដាល​មក​ពី​រឿង​ធំៗ​នោះ​ទេ គឺ

​កើត​មក​តែ​ពី​រឿង​កំប៉ិច​កំប៉ុក​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅ​ក្នុង​រឿងរាមកេរ្ដិ៍ ដោយ​គ្រាន់​

តែ​នាង​សិតា​គូរ​រូប​អសុរ   ព្រះ​រាម  ដែល​អួត​អាង​ថា  ជា​អវតាដ៏​សំខាន់​មួយ​របស់​

ព្រះវិស្ណុ​នោះ ក៏​នៅ​តែ​មាន​ក្ដី​ប្រចណ្ឌ ​មើល​ងាយ​ស្នេហា​នាង​សិតា​ រហូត​ក្លាយ​ជា

​ទំនាស់​បាក់​បែក​គ្នា​គ្មាន​ថ្ងៃ​ជួប។

យ៉ាង​ណា​មិញ​ការ​ទាស់​ទែង​គ្នា​រវាង​និមល និង​ស្វាមី ​ក្នុង​«រឿង​ព្រោះ​តែ​អ្នក» មិន

​មែន​កើត​ចេញ​ពី​រឿង​ធំ​ដុំ​ឯ​ណា។   ការ​ស្រឡាញ់​រញ៉ិច​រញ៉ុក​របស់​ប្ដីដែលជួប​នឹង​

ការ​សោះ​អង្កើយ​របស់​ប្រពន្ធ ដោយ​សំអាង​ទៅ​លើ​កត្ដា​ផ្សេងៗធ្វើ​ឲ្យ​ម្នាក់ៗ ភ្លេច

​ក្ដី​ស្រឡាញ់​បរិសុទ្ធ​អស់​រលីងហើយ​ងក់​ងរ​រក​រឿង យក​តែ​ត្រូវ​រៀងៗ​ខ្លួន​ទៅ។

«ច្បាប់​ប្រុស»អប់រំ​បុរស ​ឲ្យ​ចេះ​ប្រកាន់​នូវ​ឥរិយាបថ​ស្លូត​បូត​សុភាព​រាប​សារ​សម

សួន។   «ច្បាប់​ស្រី» អប់រំ​ស្ដ្រី​ឲ្យ​ប្រកាន់​នូវ​​ឥរិយាបថទន់​ភ្លន់​សុភាព​ ​ចេះ​យក​ចិត្ដ​

ទុក​ដាក់ក្នុង​ការ​ញ៉ិក​ញ៉ុក​របស់​ប្ដី រហូត​ដល់​ការ​រួម​រក្ស មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​ឲ្យ​ប្ដី​អាក់​អន់

​ស្រពន់​ចិត្ដ​ឡើយ។ មើល​ទៅ ​នៅ​ក្នុង​សង្គម​បចុប្បន្ន​ហាក់​ដូច​ជា​ពាក្យ​ទូន្មាន​នេះ

គៀប​សង្កត់​តែ​ទៅ​លើ​ស្ដ្រី​ជា​ភរិយា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្រៃ​លែង​ ឲ្យ​ត្រូវ​តែ​គោរព​ប្ដីគ្រប់​

ប្រការ តែ​គឺ​ជា​ក្បួន​ចិត្ដ​សាស្ត្រ​ម្យ៉ាង​ដែល​ជា​មូលដ្ឋាន​នៃ​អរិយធម៌វប្បធម៌​ខ្មែរ​ក្នុង

ការ​អប់រំ​បុរស​ស្ដ្រី​ឲ្យ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ល្អរ​វាង​គ្រួសារ​ប្ដី ប្រពន្ធ​គ្នា​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ។

ចរិយា​សុភាព​រាបសារ ​ទន់​ភ្លន់ សំដី​ផ្អែម​ពីរោះ​ គឺ​ជា​ប្រពន្ធ​សីល​ធម៌​នៃ​មនុស្ស​ជាតិ​

គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍ ហើយ​ជា​ពិសេស គឺ​ជា​ប្រពន្ធ​អរិយ​ធម៌​វប្ប​ធម៌​របស់​ខ្មែរ​យើង​តែ

​ម្ដង​  ហើយ​ដែល​យើង​ចាត់​ទុក​ថា   គឺ​ជា​សោ​ភ័ណសាស្ដ្រ​មួយ​ប្រភេទ​អាច​កែ​លំអ

​សង្គម​មនុស្ស​ឲ្យ​រស់​នៅ​យ៉ាង ​ប្រពៃ​ស្ងប់​សុខ​បាន ។ ពាក្យ​ខ្មែរ​តែង​ពោល​ថា «ក្ដៅ​

ស៊ី​រាក់​ ត្រជាក់​ស៊ី​ជ្រៅ» ឬ «ទឹក​ត្រជាក់​ត្រី​កុំ» ឬ «សន្សឹមៗកុំ​បំបោល…» ជា​ដើម៕

ក.ក.ន.

អរគុណលោក កែវ​ឈុនដែលបានវិភាគរឿង«ព្រោះតែអ្នក»។ ពិតណាស់ ដូច

លោកកែវ ឈុនបានវិភាគថា  ទំនាស់​និងការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​ក្នុង​គ្រួសារច្រើនតែ

បណ្តាលរៀងកំប៉ិកកំប៉ុក   ប៉ុន្តែ​រឿងដែលយើងយល់ថា ជារឿងតូចតាចបំផុត

ដែលស្វាមី ឬភរិយាបានប្រព្រឹត្តជ្រាំដែលៗឲ្យធុញថប់យូរខែយូរឆ្នាំអាចក្លាយ

ជារឿងធំបាន។  ចំពោះនិមល…..

ខ្ញុំនិងជូនគោលគំនិតខ្ញុំដែលខ្ញុំចង់បង្ហាញក្នុងរឿងនេះ នៅពេលក្រោយ។ សូម

អធ្យាស្រ័យ

បទវិភាគដោយ​លោក​កែវ ឈុន លើរឿង ខ្យល់សមុទ្រ និពន្ធដោយ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

«ខ្យល់សមុទ្រ» ខ្យល់ គឺ​ជា​សភាវៈ​បក់​រំជួល​នៃ​អាកាស ធ្វើ​ឲ្យ​កំរើក​ យោល​យោគ​ទៅ​តាម​កម្លាំង​ខ្សោយ ឬ​ខ្លាំង ​ទៅ​តាម​ចរន្ដ​សម្ពៀត​អាកាស​នោះ ។  សមុទ្រ គឺ​ជា​ទី​វាល​ទឹក ធំ​ធេង​ជ្រាល​ជ្រៅ​ល្ហល្ហេវ​លន្លឹម​បាត់​ត្រើយ ធ្វើ​ខ្យល់​អាច​បក់​បោក​មក​ដោយ​សេរី ហើយ​នាំ​មក​នូវ​សម្ពៀត​អាកាស​ត្រជាក់​បរិសុទ្ធ ដែល​មនុស្ស​សត្វ​នានា អាច​ស្រូប​ដក​ដង្ហើម​យក​ភាព​បរិសុទ្ធ​នេះ បាត់​ក្ដី​កង្វល់ បាត់​ក្ដី​នឿយ​ហត់​ផ្សេងៗ ភ្លឺ​ថ្លា​គំនិត រីក​រាយ​សប្បាយ​​បាន​យ៉ាង​ល្អ។ អ្នក​និពន្ធ​ ដែល​មាន​មាន​ចិត្ដ​ខ្វល់​ខ្វាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង​អំពី​បញ្ហា​សង្គម បញ្ហា​អក្សរ​សាស្ដ្រ ទំនៀម​ទម្លាប់ ដែល​ជា​តម្លៃ​ជាតិ​ខ្លួន​ ហើយ​តែង​និពន្ធ សរសេរ​ពី​ទឹក​ចិត្ដ​របស់​ប្រជាជន​ពិតៗ ក្នុង​សម័យ​ដែល​ខ្លួន​រស់​នៅ ឲ្យ​មើល​ឃើញ​ពី​កំហុស ​ពីការ​រីក​ចំរើន ឬ​ការ​ចុះ​ឱន​ថយ​ទាំង​ឡាយ​ ហើយ​ធ្វើ​ការ​កែ​តម្រូវ​ឲ្យ​បាន​ទាន់​ពេល​វេលា​។ នៅ​ទី​នេះ​អ្នក​និពន្ធឲ្យ​ឈ្មោះ​រឿង​ថា «រឿងខ្យល់សមុទ្រ» គឺ​ជា​រឿង​មួយ​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​និទាន​អំពី​ពន្លក​ស្នេហា​ដ៏​បរិសុទ្ធ​ ដូច​ខ្យល់​សមុទ្រ ​ដែល​បាន​បក់​បោក​មក​បបោស​អង្វែល កំលោះ​ឧត្ដម និង នាង​ក្រមុំ​ទេវី​វណ្ណឲ្យ​លង់​លក់​លើ​តេន​សយនា​ស្នេហ៍ដ៏​សែន​សុខ សែន​សប្បាយ​រក​អ្វី​ប្រៀប​ពុំ​បាន។

នៅ​ក្នុង​រឿង​ស្នេហា ដ៏​សុខ​សាន្ដ​នេះ ​អ្នក​និពន្ធ​បាន​សរសេរ​រៀប​រាប់​យ៉ាង​ក្បោះ​ក្បាយ​អំពី​សីល​ធម៌​សង្គម ​សីលធម៌​ស្នេហា វប្បធម៌ អក្សរ​សាស្ត្រ ដោយ​ត្រង់​ៗ​តែ​ម្តង ហើយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​សាច់​រឿង​មាន​អត្ថ​រស​ពិរោះ​ជក់​ចិត្ដ​យ៉ាង​ខ្លាំង​តែ​ម្តង ព្រោះថា ប្រជា​ជន​យើង អរិយ​ធម៌ វប្ប​ធម៌​ជាតិ​យើង ដែល​បាន​តស៊ូ​ទប់​ទល់​ នឹង ការ​ឈ្លាន​ពាន​ឥត​ឈប់​ឈរ អំពី​អ្នក​ជិត​ខាងគ្មាន​សប្បុរស​ធម៌ តាំង​ពី​ច្រើន​សតវត្ស​រ៍រួច​មក​ហើយ តែ​មិន​ព្រម​ចុះ​ចាញ់ ​មិន​ព្រម​ទម្លាក់​អាវុធ​ចុះ​ញ៉ម នឹង វាស​នា​អភ័ព្ទ​របស់​ខ្លួន​នោះ  នេះ​ជា​វាសនា​ដ៏​ឧត្ដុង្គ​ឧត្ដម​ខ្លាំង​ណាស់​ចំពោះ​យើង​ជា​ខ្មែរ​គ្រប់ៗ​គ្នា។ អត្ថរស​ដ៏​សំខាន់ៗ​ពីរ​យ៉ាង ដែល​យើង​អាច​ទាញ​ចេញ​ពី​សាច់​រឿង​ទុក​ជា​គ្រឿង​សិក្សា​រៀន​សូត្រ​គឺ:
 
«ស្នេហាបរិសុទ្ធ» ស្នេហា​វា​ជា​បាតុ​ភូត​ម្យ៉ាង​ដែល​អាច​កើត​ឡើង​គ្រប់​ពេល​វេលា គ្មាន​ឋានៈ វណ្ណៈ ឬ​អាច​ហាម​បាន​អ្វី​ទាំង​អស់។ នៅ​ក្នុង​សម័យ​ចាស់​បូរាណ ទំនៀម​ទម្លាប់​ហាក់​តឹង​តែង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​រឿង​ស្នេហា  ហើយ​ថែម​ទាំង​ត្រូវ​បែង​ចែក​វណ្ណៈ ឋានៈ មាស​ប្រាក់ កិត្ដិយស​ទៀត​ផង។ នៅ​ក្នុង​រឿង​ប្រាសាទ​នាង​នាង​ខ្មៅ នាង​ខ្មៅ​មាន​ស្នេហា  ស្រឡាញ់​ជា​មួយ​បុរស​ក្រី​ក្រ​ម្នាក់ ត្រូវ​បិតា​នាង ដាក់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត។ ស្នេហា​ទុំ​ទាវ​ត្រូវ​បែក​បាក់គ្នា​រហូត​ក្ស័យ​ជីវិត ព្រោះ​ម្ដាយ​នាង​ទាវ​លោភ​លន់ ចង់​បាន​កិត្ដិយស លុយ​កាក់​មាស​ប្រាក់​យ៉ាង​ច្រើន​ហួស​ហេតុ​ពេក។ ស្នេហា​ព្រោះ​តែ​ការ​យល់​ច្រឡំ​ចិត្ដ​គ្នា ដែល​កើត​ចេញ​មក​ពី​កត្ដា​ជា​ច្រើន​យ៉ាង ដូច​ជា​កត្ដា​​ស្នេហា​ជាតិ​ជា​ដើម ដូច​ស្នេហា​ទីឃាវុធ នឹង​នាង​ក្រមុំ​សៀម​ចន្ទមណី ក្នុង​រឿង​មាលា​ដួង​ចិត្ដ បណ្ដាល​ឲ្យ​គូស្នេហ៍​វិះ​តែ​បែក​បាក់​គ្នា​ទាំង​ស្រុង​តែ​ម្ដង។​ ប៉ុន្ដែ​សេចក្ដី​ស្នេហា​បរិសុទ្ធ របស់​នាង​ត្រចើល​ដោះ​ក្រាល នឹង ចៅ​ព្រាន​ប្រមាញ់​វឹង​សុង ជា​ស្នេហា​ផ្អែម​ត្រជាក់​កើត​ចេញ​ពី​ក្ដី​ស្រឡាញ់​ស្មោះ​ឥត​ងាក​រេ បើ​ទោះ​ជា​មាន​មាស​ប្រាក់​លុយ​កាក់ កិត្ដិ​យស ​រហូត​ព្រះ​មហាក្សត្រ ​គ្រប់គ្រង​​ផែន​ដី​ក៏​ដោយ ក៏​តាដុង យាយ​ជ័យ​មិន​ឈ្លក់​វង្វេង​លោភ​លន់ នឹង ទ្រព្យ​សម្បត្ដិ លើក​កូន​ស្រី​ឲ្យ​ទៅ​ព្រះ​មហា​ក្សត្រ ដែល​តាម​ស្រឡាញ់​នាង​យ៉ាង​ខ្លាំង​នោះ​ទេ។ យាយ​តា យល់​ចិត្ដ​កូន​ស្រី​យ៉ាង​ច្បាស់ ហើយ​សុខ​ចិត្ដ​ពង្រត់​កូន​ស្រី ​គឺ​នាង​ត្រចើល​ដោះ​ក្រាល ឲ្យ​បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​គូស្នេហ៍​របស់​នាង​ គឺ​ចៅ​ព្រាន​ប្រមាញ់​វឹងសុង​ដោយ​សុទ្ធ​ចិត្ដ​វិញ។  ​ យ៉ាង​ណា​មិញ ភាព​កក់​ក្ដៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​ចិត្ដ​នៃ​គូស្នេហ៍​ក្នុង​រឿង ​«ខ្យស់​សមុទ្រ» គឺ​ជា​ជោគ​ជ័យ​យ៉ាង ធំ​ធេង​ រវាង​កំលោះ ​ឧត្ដម និង នាង​ក្រមុំ​ទេវីវណ្ណ ដែល​មាន​ភាព​ជឿ​ជាក់ ​ពិត​ប្រាកដ​ ​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​ចិត្ដ​រៀងៗ​ខ្លួន​ ឥត​ងាក​រេ​ តាំង​ពី​ស្នេហា​គេ​ទាំង​ពីរ​ប៉ិច​ពន្លក រហូត​បាន​រៀប​ការ ជា​ស្វាមី​ភរិយា មាន​បុត្រី រួម​សុខ​រួម​ទុក្ខ នឹងគ្នា​ជា​រៀង​រហូត គឺ​ជា​ស្នេហា​ផ្អែម​ត្រជាក់ នៃ​ស្ថាន​សួគ៌​លោកិយ​តែ​ម្តង។

«វប្បធម៌ អរិយធម៌ អក្សរ​សាស្រ្ដ ភាសា» នៅ​ក្នុង​សម័យ​អតីត​កាល ចាស់​ៗបូរាណ​ខ្មែរ​យើង​ហាក់​ពុំ​សូវ​យក​ចិត្ដ​ទុក​ដាក់ ក្នុង​រឿង​សិក្សា​រៀន​សូត្រ​អក្សរ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​គ្នា​នោះ​ទេ ហើយ​ជា​ពិសេស វិបត្ដិ​នេះ​បាន​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​កូន​ស្រីៗ​តែ​ម្តង។ ឳពុក​ម្ដាយ​ខ្លះ​មិន​ឲ្យ​កូន​ស្រី​ទៅ​រៀន​ទេ ព្រោះ​ខ្លាច​កូន​ស្រី​រៀន​ចេះ​ទៅ  អាច​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ស្នេហា​ភ្លើត​ភ្លើនជាមួយ​បុរសៗ ធ្វើ​ឲ្យ​អាប់​យស​អាប់​កេរ្ដិ៍​ឈ្មោះ​វង្ស​ត្រកូល​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​សង្គម។ វិបត្តិនេះ​វា​មិន​មែន​ត្រឹម​តែ​មិន​ឲ្យ​តម្លៃ ទៅ​លើ​ការ​រៀន​សូត្រ​អក្សរ​លេខ​ទេ ប៉ុន្ដែ​ចាស់ៗ​បូរាណ​ខ្មែរ​យើង​ក៏​មិន​ឲ្យ​តម្លៃទៅ​លើ សិល្បៈ តួ​សម្ដែង ច្រៀង​រាំ រឿង​ប្រលោម​លោក​ រឿង​និទាន​បែប​មាន​ស្នេហា ជា​ដើម​ផង​ដែរ។ ការ​យល់​ច្រឡំ​បែប​នេះ​វា​សឹង​តែ​ក្លាយ​ជា​ទំនៀម​ទម្លាប់ ហើយ​ដុះ​រីក​ជាប់​នៅ​ក្នុង​សន្ដាន​ចិត្ដ​ខ្មែរ​ស្ទើរ​គ្រប់ៗ​គ្នា​ទាំង​អស់​តែម្តង​។ នៅ​ក្នុង​រឿង«ខ្យល់​សមុទ្រ» អ្នក​និពន្ធ​ដាក់​តួ​អង្គ​និមួយ​ៗ សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​សិល្បៈ មាន​ទឹក​ចិត្ដ​ស្រឡាញ់​ វប្បធម៌ អរិយ​ធម៌​ខ្មែរ​យ៉ាងស្វិត​ស្វាញ ស្អិត​រមួត​តែ​ម្ដង។ តាំង​ពី​កុមារី​បុប្ផារដ្ឋ​អ្នក​សិល្បៈ​សម្ដែង  ពូកុសល ចូល​ចិត្ដ​តាំង​ក្បាច់​ចម្លាក់​ខ្មែរ​លំអ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ នាង​ទេវីវណ្ណ ចូល​ចិត្ដ​ភាសាខ្មែរ អាន​រឿង​អាន​អក្សរ​សាស្ដ្រ​ខ្មែរ​ ឧត្ដម​អ្នក​និពន្ធ ​អ្នកស្រី​កល្យាណី​អ្នក​ផ្ដើម​គំនិត​ដ៏​ឆ្នើម​ក្នុង​ការ​បង្កើត​ទស្សនាវដ្ដី​ខ្មែរ បោះ​ពុម្ព​សៀវ​ភៅ​ខ្មែរ​ជា​ដើម។ ក្នុង​ន័យ​នៃ​សាច់​រឿង​ទាំង​អស់​នេះ​ធ្វើឲ្យ​អ្នក​អាន​រំភើប​ញាប់​ញ័រ​តាម​សាច់​រឿង​ជា​អនេក ព្រោះ​អ្នក​និពន្ធ​បាន​ប្រើ​វិធី​សាស្ដ្រ​តែង​និពន្ធដ៏​ឆ្នើម​ម្យ៉ាង​ ក្នុង​ការ​ដាស់​សតិ​សម្ប​ជញ្ញៈ​អ្នក​អាន​ឲ្យ​ភ្ញាក់​រលឹក​ឡើង ក្នុង​ការ​ជួយ​កាត់​បន្ថយ​នូវ​ភាព​ព្រងើយ​កន្ដើយ ​និង ជួយ​លើក​ស្ទួយ សីល​ធម៌ វប្ប​ធម៌ ភាសា អក្សរ​សាស្ដ្រ​ខ្មែរ ឲ្យ​រីក​ចម្រើន​លូត​លាស់​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ៕

ក.ក.ន.

ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំ អ្នកនិពន្ធរឿង “ខ្យល់សមុទ្រ” នឹង រឿងខ្លីៗទាំងប៉ុន្មានដែលបាន

ប្រកាសសក្នុងប្លក់នេះ តែងតែលើកយកបទវិភាគរបស់លោក កែវ ឈុន មកចុះ

ផ្សាយនៅលើទំព័រប្លក់ខ្ញុំនេះមិនដែលខាន?     នេះព្រោះតែ  ខ្ញុំមិនអាចធ្វើព្រងើយ

កន្តើយហើយលាក់ទុកអត្ថបទដ៏ល្អនេះ មិនចែករំលែកអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំបាន

ទទួលជូនក្មួយៗ   និងប្រិយមិត្តអ្នកអានដ៏មានភក្តីភាពរបស់ខ្ញុំឡើយ។  

ប្រិយអ្នកអានដ៏មានភក្តីភាព និងមានឧត្តមគតិមួយរូបដូចលោក កែវ ឈុន មិន

មែនគ្រាន់តែអាន ដើម្បីកំសាន្តអារម្មណ៍ រួចបិទកុំព្យូទ័រទេ  តែ​លោកបានអានយ៉ាង

យកចិត្តទុកដាក់បំផុត។   លោកយល់ច្បាស់អំពីអត្ថន័យនៃរឿង «ខ្យល់​សមុទ្រ»

គ្រប់ចំណុចគ្មានចន្លោះត្រង់ណាឡើយ។

ជាពិសេស បទវិភាគដ៏មានខ្លឹមសារនេះរបស់លោក កែវ ឈុន គឺជាវិភាគទានដ៏

ថ្លៃថ្លាក្នុងកិច្ចរួមចំណែកដ៏សំខាន់មួយ និងជាជំនួយដ៏កម្រ​សម្រាប់ទុកជាប្រយោជន៍

ដល់ក្មួយៗអ្នកសិក្សាអក្សរសាស្ត្រដំបូង ដែលរៀនវិភាគអត្ថបទអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ។

 

ដោយសុទ្ធចិត្តពីចម្ងាយ ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណលោកជាអតិបរមា និងសូម

គោរពសរសើរលោក កែវ ឈុនដោយសុទ្ធចិត្ត ដែលមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះ

ក្នុងវិស័យវប្បធម៌ខ្មែរយើង៕

អ្នកនិពន្ធ ប៉ិច ​សង្វាវ៉ាន

អ្នកសារព័ត៌មានចូលនិវត្តន៍នៃវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFI

ប្រធានស្ថាបនឹក ស.អ.ខ.ប.

ក្នុងពេលខ្ញុំសម្ភាសលោកគង់ណៃ
អ្នកចម្រៀងចាប៉ីនៃប្រទេសកម្ពុជា

បទវិភាគលើរឿងស្រមោលស្នហ៍ ដោយ​លោក ​កែវ ឈុន

រឿង «ស្រមោលស្នេហ៍» គឺជារឿងមួយដែលអ្នកនិពន្ធ បានលាតត្រដាងអំពីសង្គមរបៀបរបបរស់នៅបែបបញ្ចឹមប្រទេស។ សំណាងតួអង្គដ៏សំខាន់មួយដែលចូលចិត្ដដើរលេងរាំរាជ តាមក្លិបតាមបារ សប្បាយឥតឈប់ឈរហើយធ្លាក់ខ្លួនចូលទៅក្នុងសេចក្ដីស្នេហ៍ ពុះកញ្ជ្រោលជាច្រើនលើកច្រើនសារ។

ដំបូង សំណាងបានចាប់ចិត្ដស្នេហាទៅលើនាងប៉ាទីនយ៉ា អង់ស្សេឡា នារីកូនកាត់ អេស្បាញ៉ុល សៀម នាងមិនមែនជានារីក្រមុំទេ នាងមានអាយុបង សំណាងដល់ទៅជិត ១០ឆ្នាំឯណោះ ហើយថែមទាំងមានប្ដីទៅហើយទៀតផង។ ស្នេហាពុះកញ្ជ្រោលរោលរាល ឃើញភ្លាមស្រឡាញ់ភ្លាម មិនអាចអត់ទ្រាំបាន គេទាំងពីរនាក់បានរួមរក្សស្នេហាគ្នាឡើងស្ថានសួគ៌លោកិយ ទាំងសំណាងខ្លួនឯង មានការស្រពិចស្រពិលថា នារីកូនកាត់សៀមដ៏ស៊ីវិល័យ ក្នុងរឿងស្នេហាមិនចាញ់នារីអឺរ៉ុបមួយនេះ គ្រាន់តែចង់សាកល្បងភ្លក្សរសជាតិស្នេហ៍ ជាមួយប្រុសក្មេងតែប៉ុណ្ណោះក៏ដោយ តែសំណាងស្រឡាញ់នាងយ៉ាងប្ដូរផ្ដាច់។

នៅពេលដែលនាងប៉ាទីនយ៉ាត្រឡប់ទៅបាងកកវិញ សំណាងបានទៅទាក់ទងស្រឡាញ់គ្នាជាមួយនាង អង់រីយ៉ែត នាងមានប្ដី ថែមទាំងមានកូនមួយទៀតផង។ សេចក្ដីស្នេហារបស់សំណាងម្ដងនេះ ជាសេចក្ដីស្នេហាដែលកើតដោយក្ដីមនោសញ្ចេតនាអាណិតអាសូរចំពោះនាង អង់រីយ៉ែត ដែលប្ដីនាងជាអ្នកប្រមឹក ធ្វើបាបជិះជាន់ ប្រើអំពើហឹង្សាលើនាងគ្រប់ពេលវេលា។ ទំនាក់ទំនងស្នេហាយ៉ាងជិតស្និតស្អិតរមួត សំណាង និង នាងអង់រីយ៉ែតបានរួមរស់នៅជាមួយគ្នាដោយគ្មានអ្វីរំខានឡើយ។ ស្នេហាដ៏ទាន់សម័យ ដែលសង្គមខ្មែរយើងពុំទាន់អាចទទួលយកបានមួយនេះ គឺនាងអង់រីយ៉ែត ត្រូវបែងចែកសេចក្ដីស្នេហាទៅលើមនុស្សដល់ទៅ ៣នាក់ គីប្ដី កូនប្រុស និង សំណាងគូកំណាន់ជាទីស្រឡាញ់របស់នាង។ ឯសំណាងវិញ ចង់ហួងហែងទាមទាសេចក្តីស្នេហានេះតែម្នាក់ឯង ដោយតវ៉ាឲ្យនាងអង់រីយ៉ែត ត្រូវតែលែងលះជាមួយប្ដីកំណាចរបស់នាងឲ្យដាច់ស្រឡះតែម្ដងទៅ។

នៅពេលដែលរង់ចាំការលែងលះប្ដីរបស់នាងអង់រីយ៉ែតមិនទាន់ដាច់ស្រេច ហើយចេះតែអូសបន្លាយពេលវេលាយូរទៅៗ សំណាងក៏ហាក់រសាយចិត្ដ គេត្រឡប់មកនៅបារីសវិញ ហើយបានទាក់ទងស្នេហាជាមួយនារីខ្មែរម្នាក់ គឺនាងតារាវី ។ នាងជានារីខ្មែរម្នាក់ ប្រកាន់ទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរ ឥតភ្លើតភ្លើតទៅតាមសង្គមជឿនលឿនបរទេសឡើយ។ នាងមានអំណោយទានគួរឲ្យស្រឡាញ់ជាពន់ពេកណាស់។ សំណាងបានស្ដីដណ្ដឹងរៀបការជាឧត្ដមភរិយាដោយសុខសាន្ដ។

រឿង «ស្រមោលស្នេហ៍» មានន័យឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើស្នេហា

យ៉ាងស៊ីជម្រៅដែលអ្នកនិពន្ធបានទាញយកមកបង្ហាញថា៖
ស្នេហាលាក់កំបាំងលឿនរហ័សរបស់សំណាង មិនបានធ្វើឲ្យសំណាងស្វែងរកសេចក្ដីសុខបានឡើយ។ នាងប៉ាទីនយ៉ា ត្រឡប់ទៅរូមរស់ជាមួយប្ដីនាងឯបាងកកវិញបាត់ទៅ ហើយយូរៗម្ដងស្រមោលស្នេហ៍នេះចូលមកលងសំណាងឲ្យឆ្កួតវង្វេងយ៉ាងគួរអនិច្ចា។ ស្នេហាសម័យទំនើបរបៀបអ៊ឺរ៉ុប អាមេរិក របស់អង់រីយ៉ែត ដែលគេអះអាងថា ជាស្នេហាធម្មតាមិនប្រកាន់ ហើយបើទោះបីជាស្នេហានេះកើតមកពីក្ដីស្រឡាញ់បរិសុទ្ធចិត្ដ លាយលំទៅដោយមនោសញ្ចេតនាអាណិតអាសូរគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏សេចក្ដីស្នេហានេះ គ្រាន់តែជាស្រមោលស្នេហ៍ ដែលចូលមកលងពួកគេឲ្យស្ថិតនៅក្នុងវិប្បដិសារី យ៉ាងគួរឲ្យអណោចអធម្ម អន្លង់អន្លោចយ៉ាងក្រៃលែង ។ នាងអង់រីយ៉ែតហាក់ដូចជាត្រូវទទួលរងកម្ម បាត់បង់សេចក្ដីស្នេហានេះច្រើនជាងគេ គឺបាត់បង់ប្ដី បាត់បង់ប្រុសកំណាន់ចិត្ដជាទីស្នេហា ពោលគឺនាងបាត់លំនឹងជីវិត សឹងតែទាំងអស់តែម្ដង។ សំណាងនឹកសោកស្ដាយពីទង្វើស្នេហា ភ្លើតភ្លើនរបស់គេ ជាមួយនាងប៉ាទីនយ៉ាផង ហើយស្លុងស្លុតចិត្ដយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះនាងអង់រីយ៉ែតជាទីដ៏សែនស្រឡាញ់ផង ធ្វើឲ្យគេធ្លាក់ចូលក្នុងចង្កូមបិសាច គឺស្រមោលស្នេហ៍ ដែលតាមលងគេគ្មានពេលស្រាកស្រាន្ត។ នាងតារាវី បរិសុទ្ធចិត្ដ បរិសុទ្ធស្នេហ៍ នាងទទួលបានសុភមង្គលក្នុងរឿងស្នេហា តែនាងក៏រកាំរំខានក្នុងចិត្ដមិនតិចដែរ ដោយនាងនឹកអាណិតអង់រីយ៉ែត ដែលជាស្រីដូចគ្នា ដូចវាចារបស់អ្នកនិពន្ធលើកសរសេរក្នុងវគ្គនេះថា «មនុស្សស្រីទូទៅ ទោះជាសាសន៍ណាក៏ដូចសាសន៍ណាដែរ តែងមានមនោសញ្ចេតនាទន់ជ្រាយនៅចំពោះហេតុការណ៍អាក្រក់ដែលធ្លាក់មកលើខ្លួន ជាពិសេសក្នុងបញ្ហាស្នេហា។ »

ស្រមោលស្នេហ៍ ដែលតាមលង សំណាង ប៉ាទីនយ៉ា អង់រីយ៉ែត មានអត្ថរសយ៉ាងធំធេង ឬថាជាដំណើរនាំផ្លូវសម្រាប់យុវជន យុវតីគ្រប់រូបឲ្យប្រុងប្រៀបស្មារតី ឲ្យមានសតិបញ្ញា ឲ្យគិតពិចារណាគ្រប់ជ្រុងជ្រោយថា បើទោះបីជា សេចក្ដីស្នេហា ជាបាតុភូតធម្មជាតិកើតឡើងសម្រាប់មនុស្សសត្វប្រុសស្រីមិនអាចទប់បាន ហើយគេមិនចាំបាច់ត្រូវការស្វែងរកស្នេហាដាច់ខាត ស្នេហាបរិសុទ្ធ ដូចស្នេហានាងប៉ាទីនយ៉ា ឬ ស្នេហាសំណាងចំពោះនាងអង់រីយ៉ែត ដែលម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានវ័យខុសគ្នា មានប្ដី មានកូន យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គេមិនត្រូវមើលស្រាលក្នុងសេចក្ដីស្នេហានេះបានឡើយ ព្រោះថា បើស្នេហានេះបាត់បង់ទៅវិញកាលណា វាគឺជាស្ថាននរកលោកិយតែម្ដង។ ស្នេហានាងកាកី ផ្លាស់ប្ដូរពីប្រុសមួយទៅប្រុសមួយ ត្រូវគេកាត់ទោសប្រហារជីវិតបង់ អសោចកេរ្ដិ៍រហូតសព្វថ្ងៃទៀត។ ព្រះរាមដែលមើលងាយសេចក្ដីស្នេហារបស់នាងសិតា ក៏ត្រូវទោសទណ្ទកម្មបាត់បង់នាងសិតា យ៉ាងគ្មានថ្ងៃត្រឡប់វិលវិញឡើយ។