Category Archives: ផ្សេងផ្សេង… ពីនេះពីនោះ…

ទន្លេស្រែក​ហៅ L’appel du fleuve ដោយលោក គឹម ខូវ​នី

រាត្រី​លឿន​ទៅ​មុខ​នាឡិកា​វាយ​ម៉ោង​១២អធ្រាត្រ

កុមារពីរឬបីនាក់​ដេញ​ចាប់​ក្រោមចង្កៀងគោម។

ខ្ញុំ​ហៀប​នឹង​ចូល​និទ្រា ស្រាប់តែ​តែ​ខ្ញុំ​ឮ​សូរ​ជើង​ដើរ​យឺតៗ

ប្រៀប​ដូច​អ្នក​ដំណើរ​នោះ​ត្រេច​មក​ពី​ឆ្ងាយ

ហើយ​វិល​វល់​គ្មាន​ញាតិមិត្ត​ជា​ទីពឹង។

លុះ​ស្រមោល​មក​ដល់​ក្រោម​ចង្កៀង

ទើប​ខ្ញុំ​ឃើញ​យាយ​ចាស់​ម្នាក់​យួរ​បង្វិច​តូច​មួយ​

គាត់​ហត់​ណាស់​ ជើង​អូស​ធ្ងន់​លើ​ថ្នល់​កៅស៊ូ

គាត់​បើក​មាត់​ដក​ដង្ហើម​ស្ទើរ​មិន​ដល់​គ្នា

គាត់​បន្ទន់​ជង្គង់​ចុះ​នៅ​មុខ​ប៉ុស្តិ​អ្នក​យាម

ហើយ​សុំ​អនុញ្ញាត​អង្គុយ​សម្រាក​បន្តិច​សិន។

គាត់​លើក​ដៃ​សំពះ​សុំ​ទឹក​បន្តិច

ព្រោះ​តាំង​ពី​ព្រឹក​មក​គ្មាន​ទឹក​ផឹក​តាម​ផ្លូវ​ស្ងួត

គាត់​អង្វរ​សុំ​បាយ​បន្តិច ព្រោះ​គ្មាន​ប្រាក់​ទិញ។

យាយ​ចាស់​និយាយ​ថា ៖

«ចៅអើយ ខ្ញុំ​រត់​ចោ​ល​ផ្ទះ​តាំង​ពី​ព្រឹក

ម្សិល​មិញ ដោយ​គ្រាប់​កាំ​ភ្លើង​ធ្លាក់​ជា​មួយ​សន្សើម​ពេល​ព្រឹក

ឆាប​ឆេះ​ឆួល​អស់​ទៅ​ហើយ។

ពេល​ផ្ទះ​ឆេះ​គ្មាន​អ្នក​ឯណា​ជួយ

ព្រោះ​ប្តី​ស្លាប់​ចោល​យូរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ

សម្បត្តិ​បន្តិច​បន្តួច​រលាយ​ទៅ​ជា​ផ្សែង។

ខ្ញុំ​មាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ធ្វើ​ទាហាន​តែ​ស្លាប់​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ

ឯដី​ស្រែ​ទុក​ចោល​គ្មាន​អ្នក​ណា​ជួយ​ធ្វើ

គោមួយ​នឹម​ត្រូវ​គ្រាប់​ងាប់​ស្អុយ​ក្រោម​ភ្លៀង​ខ្យល់។

ខ្ញុំ​រត់​ចោល​ផ្ទះ​ឆេះ​មក​ទី​ក្រុង

ដើម្បីរក​ក្មួយ​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​ចេញ​ពី​ភូមិ​តាំង​ពី​តូច​

ខ្ញុំ​ខំ​ដើរ​រក​តាំង​ពី​ព្រលឹម តែ​រក​មិន​ឃើញ

ជួប​តែ​ជ​ន​ភៀស​ខ្លួន​រាប់​សែន​នាក់

ដែល​ជ្រក​តាម​របង​ផ្ទះ​គេ ឬ​តាម​វត្ត។

ឥឡូវ​នេះ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​នៅ​សល់​អ្វី

ក្រៅ​ពី​ស្រមោល​ដើរ​តាម​ពី​ក្រោយ​ខ្ញុំ។​»

យាយ​ចាស់​និយាយ​រួច​ហើយ​ស្រាយ​បង្វិច​គាត់

ដក​ចេញ​យក​ប្រអប់​ស្លា​ខ្មុក​ពណ៌ខ្មៅ​មួយ

ហើយ​ហូត​យក​ស្លឹក​ម្លូ​មួយ​មក​បៀក​កំបោរ​ក្រហម

ដោយ​ផ្ទាល់​នឹង​ចំណិត​ស្លា​ក្រៀម។

យាយ​ចាស់​ធ្វើ​ឡើង​អង្វើលៗ

ប្រៀប​ដូច​គាត់​ប្រមូល​ជីវិត​គាត់​ដែល​នៅ​សល់

មក​ប្រើ​បញ្ចប់​សម្រាប់​ម្លូរ​មួយ​មាត់​ចុង​ក្រោយ​

ព្រោះ​បន្ទាប់​ពី​ចាក​ចេញ​ពី​ទីនេះ​ទៅ

តើ​វាសនា​រង់​ចាំ​គាត់​របៀប​ណា

យាយ​ចាស់​បិទ​ប្រអប់​ស្លា​ ហើយ​វិច​បង្វិច​ជា​ថ្មី

គាត់​សើច​ដាក់​ទាន​ដល់​អ្នក​យាម

ហើយ​គាត់​ច្រត់​ក្បាល​ជង្គង់​យ៉ាង​ទារុណ

ខំ​ក្រោក​ឡើង​ទាំង​ខ្នង​កោង​ទាំង​ក្បាល​ធ្ងន់

អូស​ជើង​មួយៗ​ដៃ​យួរ​បង្វិច

គាត់​បែរ​ភ័ក្ត្រ​តម្រង់​ទៅស្ពាន​មុនីវង្ស។

ខ្ញុំ​ឮ​ជំហាន​គាត់​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​បន្តិច​ម្តងៗ

សក់​ស្កូវ​គាត់​លេច​អណ្តែត​ក្នុង​រាត្រី។

តើ​ជីដូន​ចាស់​មាន​កម្លាំង​ឆ្លង​ផុត​ស្ពាន​ចុងក្រោយ​នេះ​ឬ​ទេ?

ឬ​មួយ​ក៏​លោត​ចុង​ឲ្យ​ទឹក​ទន្លេ​នាំ​យក​ទៅ

ដើម្បី​បញ្ចប់​ការ​តូច​ចិត្ត​នឹង​វាសនា​ស្រុក​កម្សត់

ហើយ​បិទ​វាំង​នន​លើ​ព្រហ្ម​លិខិត

ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ជួប​តែ​នឹង​ការ​ព្រាត់​ប្រាស។

១០ កក្កដា ១៩៧៧

គីម ខូវនី​

Advertisements

ការកែលម្អក្នុងគេហទំព័ររបស់ខ្ញុំ

សូមប្រិយមិត្តអ្នកអានជាទីមេត្រីអធ្យាស្រ័យ ចំពោះកង្វះផ្នែកបច្ចេកទេស

ដែលមិនអាចធ្វើឱ្យគេហទំព័ររបស់ខ្ញុំមានប្រណិតភាពដូចបំណងប្រាថ្នា

ខ្ញុំនៅឡើយ។

រយៈពេលថ្មីៗនេះ ក្រោយពីខ្ញុំបានប្តូរទ្រង់ទ្រាយ​គេហទំព័រ  ស្រាប់តែលេច

ភាពកំបុតក្នុងឃ្លា​ខ្លះ។ ពេលនេះ ខ្ញុំកំពុងតែរង់ចាំវត្តមានអ្នកដែលបានជួយ

បង្កើតគេហទំព័រនេះ ដើម្បីឱ្យគេកែសម្រួល និងណែនាំអំពីរបៀបប្រើថ្មីៗខ្លះ

បន្ថែមទៀត។

អរគុណប្រិយមិត្តអ្នកអានដែលមានការយោគយល់៕

ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

ទារកភ្លោះក្នុងគភ៌ជជែកគ្នា​​ ប្រែសម្រួលដោយ ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

បានអានក្នុងទស្សនាវដ្តី CROIRE et VIVRE ខែ មីនា ២០១៣

Jumeau dans le ventre de sa mèreទារកទី១ : ឯងជឿថា មានជីវិតក្រោយពីការ

សម្រាល?

ទារកទី២ : ប្រាកដណាស់   ជីវិតត្រូវតែមាន

ក្រោយពីការសម្រាល។  យើងនៅក្នុងពោះ

ដើម្បីសន្សំកម្លាំងឲ្យខ្លាំង និងដើម្បីត្រៀមខ្លួន

ចាំទទួលអ្វីៗដែលនិងត្រូវកើតមានឡើងនៅ

ពេលក្រោយ។

ទារកទី១: សុទ្ធតែរឿងអត់ន័យទាំងអស់។ គ្មានជីវិតទេ ក្រោយពីការសម្រាលចេញពីផ្ទៃ ។  តើ

ជីវិតនៅពិភពខាងក្រៅផ្ទៃពោះមានបែបផែនដូចអីទៅហ្ន៎?

ទារកទី២ : មាន​ព្រឹត្តិការណ៍ច្រើនណាស់នៅពិភពម្ខាងនោះ។  គេថា នៅខាងក្រៅពោះមានពន្លឺ

យ៉ាងច្រើន   មានការសប្បាយរីករាយ និង មានភាពរំភើបញាប់ញ័រក៏ច្រើនដែរ គឺថា… មានជីវភាព

រាប់ពាន់រាប់ម៉ឺនសែនប្រភេទ… ឧទាហរណ៍ នៅពេលយើងកើតចេញពីពោះម្តាយទៅពិភពខាងក្រៅ

គេប្រើមាត់សម្រាប់ញ៉ាំ ។JUMEAUX dans le ventre_152615

ទារកទី១: ឯងនេះនិយាយផ្តេសផ្តាសតែម្តង !   យើងមានទងសុក​ហើយតើ។ ទងសុកនេះហើយ

ដែលចិញ្ចឹមជិវិតយើង ។ អ្នកណាក៏ដឹងរឿងនេះដែរ។ យើងជាទារកមិនដែលញ៉ាំនឹងមាត់ទេ។ មែន

ហើយយើងមិនដែលបានទទួលអ្វីមកពីជីវិតផ្សេងៗទៀតដែរ​… ដូច្នេះ រឿងនេះជារឿងរបស់មនុស្ស

ឆោត។  ខ្ញុំយល់ថា ជីវិតយើងត្រូវតែចប់ក្រោយពីការសម្រាល។  រឿងហ្នឹងវាអីចឹង យើងត្រូវតែសុខ

ចិត្តទទួល។

ទារកទី២ : អេហ៍ ខ្ញុំសុំគិតរឿងផ្សេងម្តង។ ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រាកដជាមិនដឹងដែរថា ជីវិតយើងដូចម្តេច

ទេ ក្រោយពីយើងកើតចេញពីផ្ទៃ ហើយខ្ញុំក៏គ្មានភស្តុតាងអ្វីយកមកបញ្ជាក់ប្រាប់ឯងដែរ។ ប៉ុន្តែ ចង់

ជឿជាក់់ថា   នៅក្នុងជីវិតដែលនឹងត្រូវមកដល់នេះ  យើងទាំងពីរច្បាស់ជាឃើញមុខ«អ្នកម្តាយរបស់

យើង»។ ​គឺអ្នកម្តាយយើងនេះណ៎ាដែលជាអ្នកចិញ្ចឹមបីបមថ្នមថែយើង។

ទារកទី១ : «អ្នកម្តាយ» ?  ឯងជឿទៅលើ «អ្នកម្តាយ»?។  អាហ៍ ! តើ «អ្នកម្តាយ»នៅឯណាហ្ន៎ ?

ទារកទី២ :​ នៅកន្លែងណាក៏មានវត្តមាន«ម្តាយ»ដែរ។ គាត់នៅជុំវិញខ្លួនយើង !។ យើងកើតមក

ពីម្តាយរបស់យើង។ យើងមានជីវិតដោយសារតែអ្នកម្តាយយើង ។ បើគ្មានអ្នកម្តាយយើងទេ យើង

ក៏គ្មានរូបរាងនៅនេះដែរ។

ទារកទី១ : មិនសមហេតុសមផលទេ។ ខ្ញុំមិនដែលប្រទះឃើញអ្នកម្តាយណាម្នាក់សោះ។ ដូច្នេះ

មិនគួរឲ្យជឿថា មានវត្តមានរបស់អ្នកម្តាយទេ។

ទារកទី២ :​ នេះជាទស្សនៈផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯង។ ខ្ញុំមិនយល់ស្របតាមឯងទេ ព្រោះជួនកាល នៅ

ពេលណាស្ងប់ស្ងាត់  យើងអាចឭម្តាយយើងច្រៀងរហ៊ឹម។  យើងក៏អាចដឹងដែរ កាលណាដៃអ្នក

ម្តាយអង្អែលពិភពរបស់យើង។ ប្រាកដណាស់ ជីវិតពិតរបស់យើងនឹងចាប់ផ្តើម ក្រោយពីអ្នកម្តាយ

សម្រាលយើងចេញពីផ្ទៃ៕

បវរកញ្ញាខ្មែរឆ្នាំ២០១៣ប្រចាំប្រទេសបារាំង

ស្រង់ចេញពីYOUTUBE

បវរកញ្ញាខ្មែរឆ្នាំ២០១២ប្រចាំប្រទេសបារាំង

ស្រង់ចេញពីYOUTUBE

 

នួន ភិមាន នារីខ្មែរឆ្នើមមួយរូប

មានកិត្តិយសជាHEROក្នុងបច្ចុប្បន្ន

កាលនៃទូរទស្សន៍ស៊ីអិនអិនCNN។

ដើម្បីទស្សនាកម្មវិធីCNNនេះ សូមចុចលើខ្សែដំណខាងក្រោម។

http://youtu.be/LX7UU4-1Bac

រឿងកំប្លែង ៖ ចង់បានលេខល្អជាងហ្នឹង ដោយ ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

កុមារារស្មីអាយុ៧ឆ្នាំជាសិស្សឆ្លាតម្នាក់នៅក្នុងថ្នាក់។ គេមិនត្រឹមតែឆ្លាតខាងមុខ

វិជ្ជាផ្សេងៗទេ គេក៏ឆ្លាតខាងភាសាអង់គ្លេសដែលជីដូនបានចុះឈ្មោះឲ្យរៀនផង

ដែរ។ ថ្ងៃនេះ ពេលចេញពីសាលាមីងរបស់រស្មីបានឆែកមើលសៀវភៅរស្មីហើយ

បានឃើញស្មីរៀនបានលេខ៥ផ្នែកភាសាអង់គ្លេស។ ជីដូននិងមីងរបស់រស្មីដែល

ធ្លាប់តែសង្ឃឹមទុកថា រស្មីចូលចិត្តរៀនភាសាអង់គ្លេស សមតែរស្មីរៀនបានលេខ

ល្អជាងនេះក៏និយាយលើកទឹកចិត្ត៖

– ល្អ! រស្មីគួរតែខំរៀនឲ្យរឹតតែពូកែជាងនេះ។  លើកក្រោយឯងត្រូវយកលេខ១ឲ្យ

បានឭទេ ទើបអ៊ំស្រីនៅស្រុកបារាំងសប្បាយចិត្តផ្ញើលុយឲ្យរៀនភាសាអង់គ្លេស

បន្តទៀត។

រស្មីឭមីងនិងជីដូននិយាយព្រមគ្នាដូច្នេះក៏ធ្វើមុខឡិនឡង់ហើយឆ្លើយថា ៖ IMAGE ETONNANT 1503751

– អុញនុះ! ម៉ាក់យាយ និងមីងច្រឡំ ឲ្យខ្ញុំរៀនបានលេខ? ខ្ញុំកំពុងតូចចិត្ត

ថាលេខនៅតិចផង លេខ១ រឹតតែតិចទៅទៀត។ ខ្ញុំចង់បានលេខ៤៥ ទើបល្អជាង

ហើយរឹតតែពូកែផង ។ នៅក្នុងថ្នាក់ខ្ញុំមានសិស្សដល់ទៅ៤៥នាក់៕ image canard