Category Archives: រឿងកំប្លែង

កំប្លែង៖ផ្ទះកូននៅជាប់ផ្លូវ ដោយ ប៉ិច ​សង្វាវ៉ាន

ថ្ងៃមួយ អ្នកស្រីម្នាក់នៅប្រទេសបារាំងបានទូរស័ព្ទសន្ទនាជាមួយម្តាយដែលរស់នៅឯប្រទេសកម្ពុជា។

– ហ៊ឺ ! ម៉ាក់អើយ ! បើពិបាកពេក អញ្ជើញមកនៅស្រុកបារាំងជាមួយខ្ញុំតែម្តងទៅ ឲ្យប៉ាដឹងចិត្តម្តង។ កោតប៉ាធ្វើទៅរួច ចំណាស់

នេះទៅហើយៗក៏ក្រទៀត នៅឆ្លៀតមានស្រីក្មេងបណ្តើរ កៀកកាន់ដៃគ្នាឲ្យស្អិតមើលតែស្ករតាំម៉ែ ខ្ញុំកោតតែប៉ាមិនចេះខ្មាសកូនចៅ

និងមនុស្សម្នានៅជុំវិញខ្លួន។

– អើ !  ទៅក៏ទៅ ទ្រាំនៅឃើញមុខអាតាប៉ិកញ្ចាស់កំព្រើលមុខក្រាស់ឡើងខ្លាញ់ឲ្យរងើម មិនចេះខ្មាសកូនចៅ រាល់ថ្ងៃយ៉ាងនេះច្បាស់

ជាគ្រំាគ្រាចិត្តឆ្អិតទ្រូងខូចបេះដូង​បេះត្នោត អាយុខ្លីមិនខាន។ ក្នុងទ្រូងម៉ាក់ ភ្នំភ្លើងឆេះក្តៅងុំរាល់វិនាទី ឱបដើមចេកស្លោក  ។

– គ្រាន់តែស្តាប់រឿងម៉ាក់ ខ្ញុំក៏ក្តៅក្រហាយសឹងតែឆេះស្លាប់ទៅហើយ។ ស្រុកយើងក្តៅផង ម៉ាក់ក្តៅចិត្តទៀតច្បាស់ជាគ្រោះថ្នាក់ទាន់

ហន់។ ម៉ាក់មកនៅស្រុកបារាំងជាមួយខ្ញុំទៅទើបឆាប់ត្រជាក់ចិត្ត ព្រោះស្រុកគេក៏ត្រជាក់ជាងស្រុកយើងដែរ។ ក្តៅក្រហាយយ៉ាង

ណាក៏អាចធន់នឹងធាតុអាកាសត្រជាក់ស្រឺតៗដែរ។

– តែម៉ាក់នៅមានបញ្ហាមួយទៀត។

– បញ្ហាអីទៅម៉ាក់?

-ទៅនៅស្រុកបារាំង ខានឃើញមុខ​ និងអំពើអាក្រក់របស់អាតាប៉ិកកញ្ចាស់កំព្រើលប៉ាឯងមែន តែគិតសព្វៗទៅ បើម៉ាក់គេងញ៉ាំ

ៗមិនធ្វើការអីសោះ ដូចជាខ្លាចចិត្តលោកកូន ប្តីកូនឯងណាស់។​ នៅឯណេះ ម៉ាក់ធ្លាប់តែធ្វើការ មិនឈប់ដៃ។ បើនៅស្ងៀម​មិនដឹង

ជាអផ្សុកយ៉ាងណាយ៉ាងណីមិនខាន។

– អីចឹង  ម៉ាក់គិតឲ្យច្បាស់ទៅ កុំបន្ទោសខ្ញុំ កុំឲ្យថ្ងៃក្រោយស្តាយ។

– ម៉ាក់មិនចង់ឲ្យកូនឯងពិបាកចិញ្ចឹមម៉ាក់ទេ។

-ស្លាប់ហើយ ចុះម៉ាក់ចិញ្ចឹមខ្ញុំជិតសាមសិបឆ្នាំនោះ ស្មានតែម៉ាក់អត់ងងុយតិចដង អស់កម្លាំង អស់លុយតិចណាស់ទៅឬ? ដល់ពេល

ខ្ញុំសងគុណម៉ាក់វិញហើយ។

–  ម៉ាក់ត្រូវតែធ្វើការ ។

– ធ្វើការអីកើត? ម៉ាក់មិនទាន់ចេះបារំាងមួយម៉ាត់ផង។ ខ្ញុំនៅស្រុកបារាំងជាងប្រាំបីឆ្នាំហើយ មិនទាន់រកបានការងារជាប់លាប់ផង

ទម្រាំម៉ាក់ទៀត។

– អូហ៍ ! នឹកឃើញហើយ និយាយអីចឹង ផ្ទះកូនឯងនៅជាប់ផ្លូវទេ?

– ចា៎សម៉ាក់ ផ្ទះខ្ញុំនៅជាប់ផ្លូវតើ។

–  នៅជាប់ផ្លូវ ស្រួលហើយ

–  ស្រួលរឿងអីម៉ាក់

– ស្រួលលក់ដូរ។

– ពុទ្ធោ ម៉ាក់ចង់លក់អីនៅស្រុកបារាំង?

–  លក់ប៊ីចេង អំបិល ស្ករ ម្រេច  … អីៗទៅណា។

– ស្លាប់ ! នៅស្រុកបារាំង គ្មានអ្នកណាលក់គ្រឿងអស់ហ្នឹងនៅតាមផ្លូវទេ។

– អូហ៍ នៅស្រុកបារាំង គេមិនលក់គ្រឿងអស់ហ្នឹងនៅតាមផ្លូវទេ?។ ចុះគេលក់នៅឯណាទៅអីចឹង?

– គេលក់ក្នុងហាងធំៗ។

– អីចឹង!

– កូនថា នៅស្រុកបារាំង ម៉ាក់រកការមិនបានធ្វើមែនឬ?

– គ្មានសំបុត្រស្នាម គ្មានច្បាប់ធ្វើការទេម៉ាក់។ បើធ្វើការងងឹត កាលណាគេចាប់បាន រឿងធំមិនខាន។

– អូហ៍ នៅទីនោះមានគេធ្វើការងងឹតដែរ? មើលម៉េចឃើញ ធ្វើការក្នុងងងឹត?

– មិនមែនធ្វើការក្នុងទីងងឹតទេ គឺធ្វើការខុសច្បាប់។ ​តែ មើលទៅប្រហែលជាម៉ាក់អាចដើរបោសជូតផ្ទះ លាងបង្គន់ឲ្យគេបាន។​ អូហ៍

មែន នឹកឃើញទៀតហើយ មើលកូនគេក៏បានដែរ មួយម៉ោងគេឲ្យ៨ឬ៩​អឺរ៉ូដែរ ។

– អៃយ៉ា! បានថ្លៃណាស់ហ្ន៎! មួយម៉ោងដល់ទៅ៨ឬ៩​អឺរ៉ូ។ ធ្វើតែ១០ម៉ោង បាន៨០​សឹបឬ៩០អឺរ៉ូស្រេច។ បើធ្វើពេញ១ខែច្បាស់ជាបាន

លុយច្រើន។ នៅស្រុកយើង ម៉ាក់ធ្វើការរោងចក្រ ១ខែបានតែ៥០ហុកសឹបដុល្លារ  ប្អូនកូនឯងរត់តុក៏បានតែ៥០ហុកសឹបដុល្លារ…៕

Advertisements

កំប្លែង៖ព្រះអង្គទតមើលមិនស្គាល់ ដោយ​សុ ភក្តី

shy3

រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង

មានស្រ្តីវ័យកណ្ដាលម្នាក់កើតជម្ងឺខ្យល់គ (Hearth attack) យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរហើយត្រូវ

បញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យជាបន្ទាន់ដើម្បីឲ្យគ្រូពេទ្យធ្វើការវះកាត់។ នៅលើតុវះកាត់ស្រ្តី

នោះសន្លប់អត់ដឹងខ្លួន  គឺបានសេចក្ដីថាជិតស្លាប់ (near death experience)។

ពេលជិតស្លាប់ហ្នឹង គាត់ក៏បានជួបព្រះអង្គ។ពេលជួបជាមួយព្រះ នាងក៏ចាប់សួរ

ព្រះអង្គថា :

ស្រ្តី : តើជីវិតខ្ញុំម្ចាស់ត្រូវអស់ពេលហ្នឹងឬ​ ?

ព្រះអង្គ : អត់ទេ នាងត្រូវរស់បាន ​៤៣ឆ្នាំ ២ខែ ៤ថ្ងៃ ទៀត។ ​ក្រោយពីការវះកាត់

រួចហើយ នាងក៏បានជាសះស្បើយឡើងវិញ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារឮព្រះមានបន្ទូល

ប្រាប់ថា ​ត្រូវរស់បាន​៤៣​ឆ្នាំទៀត នាងយើងក៏មានគំនិតថ្មីថាបើត្រូវរស់បានរហូត

ដល់៤៣ឆ្នាំទៀត  នាងគួរតែធ្វើខ្លួនឲ្យស្អាត ។ គិតឃើញហើយ ស្ត្រីយើងក៏ទៅគ្លី

និក clinic កែសម្ភស្ស ឲ្យគេបូមខ្លាញ់(liposuction) ចេញ។

បន្ទាប់មក នាងក៏ទៅឲ្យគេធ្វើមុខ ( facelift ) ។  បន្ទាប់មកទៀត  គាត់ក៏ឲ្យគេដេរ

ពោះ  ( Tummy tuck ) ។ ​ ថ្ងៃមួយ  គាត់ដើរឆ្លងផ្លូវ ស្រាប់តែត្រូវឡានពេទ្យ

Ambulance បុកគាត់ស្លាប់ ​។  ក្រោយពីស្លាប់ គាត់ក៏បានជួបព្រះម្ដងទៀត ។

ឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងគាត់ក៏ចាប់សួរព្រះ​​:

ស្រី្ត : ព្រះអង្គមានបន្ទូលប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំត្រូវរស់បាន ៤៣ ឆ្នាំទៀត ចុះហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំ

ឆាប់ស្លាប់ម៉្លេះ?។  ហេតុអ្វី បានជាព្រះអង្គមិនជួយរុញខ្ញុំម្ចាស់ឲ្យផុតពីផ្លូវឡាន 

Ambulance?
ព្រះអង្គ : ​អើ ពីព្រោះឯងទៅកែមុខ កែខ្លួន កែក្បាលពោះអស់ទៅ យើងមើល

ឯងលែងស្គាល់៕

អាព្រហើន! ដោយ ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

រក្សាសិទ្ធិ

191357តពីរឿងកំប្លែង«យីលោកប៉ា ទៅណាយូរម៉្លេះ? »

 

ថ្ងៃមួយ  នៅសុខៗ ស្រាប់តែរស្មីលេងក្បាលប៉ារបស់គេ។ បិតារស្មីស្រែកហាម

ណាស់ រស្មីកាន់តែលូកលេងណាស់ ព្រោះរស្មីចាំថា ប៉ារបស់គេក៏ធ្លាប់អង្អែល

ក្បាលគេជារឿយៗដែរ។​ ឃើញកូននៅតែរឹងទទឹង ទ្រាំមិនបាន ប៉ារបស់រស្មីក៏

ស្រែកគំរាមខ្លាំងៗ៖

– ​ អាព្រហើន! ប្រាប់ថាកុំលេងក្បាលប៉ាឮទេ!

កន្លងទៅច្រើនថ្ងៃ រស្មីដែលជាក្មេងរពឺសផង ឆ្ងល់ផង និងចូលចិត្តប៉ះពាល់វត្ថុ

គ្រោះថ្នាក់នៅក្នុងផ្ទះផងដូចជា ខ្សែភ្លើងនិងកន្លែងដោតខ្សែភ្លើងជាដើម  ទោះ

បីជាប៉ារបស់គេស្រែកហាមយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏រស្មីមិនស្តាប់បង្គាប់ដែរ។ ទ្រាំ

មិនបាន ប៉ារបស់រស្មីក៏វាយកំប៉េះគូថរស្មីប៉ាច់ៗដើម្បីឲ្យរាងចាល។  រស្មីឈឺក៏

ស្រែកយំឡែៗ​ហើយនិយាយភាសាបារាំងផងខ្មែរផង៖

–  អ៊ូយ ! ça fait mal! (១) អាចង្រៃយក៍!

– រស្មី! ម៉េចក៏ហ៊ានជេរប៉ា!

–  ប៉ារស្មីក៏ខោកក្បាលរស្មីមួយក្រញរ!

រស្មីឈឺតិចៗដែរ ក៏នឹកឃើញពាក្យដែលខ្លួនធ្លាប់ឮប៉ាស្តីថាឲ្យខ្លួនពីថ្ងៃមុនក៏

ស្រែកឲ្យឪពុកផង យំផង ៖

–  អាចង្រៃយក៍! អាព្រហើន!

– ចុម! មើល៍ វាហ៊ានជេរបង!

ប៉ារស្មីលាន់មាត់នឹកហួសចិត្តត្បិតមិននឹកថាកូនជេរ។ ម៉ាក់រស្មីក៏បន្ទោសប្តី៖

– មកពីបងឯងហ្នឹង ចូលចិត្តតែជេរកូនរាល់ដង។ ឃើញទេ!  វាចេះប្រើពាក្យ

អាក្រក់ទាំងអស់នេះតាមបងឯង ។  នេះជាគំរូអាក្រក់ដែលវាចម្លងពីបងឯង

ហ្នឹងដឹងទេ?៕IMAGE ETONNANT 1503751

(១) ប្រែថា ឈឺណាស់!

រឿងកំប្លែង៖លោកប៉ាទៅណាយូរម៉្លេះ? ​ដោយ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

តពីរឿងកំប្លែង«ចង់បានលេខល្អជាងហ្នឺង»

ផ្សាយថ្ងៃ១៤ កុម្ភៈ២០១៣

@ រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង

រស្មីជាក្មេងឆ្លាត តែមានចិត្តមានៈ។ គេជាក្មេងម្នាក់ដែលចូលចិត្តសង្កេត ​និង

យកចិត្តទុកដាក់ណាស់។ ចាប់តាំងពីអាយុ៣ឆ្នាំម៉្លេះ រស្មីតែងតែយកតម្រាប់

តាមឳពុករបស់គេជានិច្ច តាំងពីអំពើ និង ពាក្យសម្តី ។ តាមធម្មតា   រស្មីមាន

ទម្លាប់ហៅម្តាយថា​«ម៉ាម៉ង់» និងហៅឪពុកថា«ប៉ាប៉ា»ដូចជាកូនខ្មែរដទៃទៀត

នៅក្នុងប្រទេសបារាំងអីចឹង ។ ​ យូរៗម្តង កាលណាគេចង់ហៅឪពុកម្តាយតាម

កុនខ្មែរ  ឫ កុនភាគកូរ៉េ ដែលគេធ្លាប់បានឮជារឿយៗ   ក្នុងពេលនៅលេងជិត

ម្តាយដែលកំពុងតែមើលកុនទាំងនោះម្តងៗ  រស្មីក៏ធ្វើត្រាប់តាមភ្លាមហើយក៏

ហៅម៉ាក់ប៉ាយ៉ាងពិរោះថា «អ្នកម៉ាក់ និង លោកប៉ា»គួរឲ្យខ្នាញ់។​  គិតទៅទាំង

ពាក្យផ្អែមពិរោះ ទាំងពាក្យមិនពិរោះ ត្រូវខួរក្បាលដ៏ខ្ចីរបស់គេថតទុកបានទាំង

អស់គ្មានសល់ឡើយ។

ថ្ងៃមួយ  រស្មីទន្ទឹងមើលផ្លូវប៉ារបស់គេយ៉ាងយូរមិនឃើញត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។

រស្មីអន្ទះសាសួរម្តាយមិនឈប់។ គេចាំស្តាប់តែស្នូរសោរ។ គ្រាន់តែឮប៉ារបស់

គេចាក់សោរក្រឹកៗ   រស្មីអរណាស់ក៏ស្ទុះវឹងទៅទទួលឪពុកដល់មាត់ទ្វារភ្លាម

ហើយក៏និយាយថា៖

– លោកប៉ា ទៅណាយូរម្ល៉េះ! យ៊ី អានេះវ៉ី !!!​

ពាក្យអសុរសនេះ រស្មីចាំច្បាស់ណាស់  នៅពេលដែលប៉ារស្មីខឹងហើយស្តីឲ្យ

រស្មីរាល់ដង។ image canard

រឿងកំប្លែង ៖ ចង់បានលេខល្អជាងហ្នឹង ដោយ ប៉ិច​ សង្វាវ៉ាន

កុមារារស្មីអាយុ៧ឆ្នាំជាសិស្សឆ្លាតម្នាក់នៅក្នុងថ្នាក់។ គេមិនត្រឹមតែឆ្លាតខាងមុខ

វិជ្ជាផ្សេងៗទេ គេក៏ឆ្លាតខាងភាសាអង់គ្លេសដែលជីដូនបានចុះឈ្មោះឲ្យរៀនផង

ដែរ។ ថ្ងៃនេះ ពេលចេញពីសាលាមីងរបស់រស្មីបានឆែកមើលសៀវភៅរស្មីហើយ

បានឃើញស្មីរៀនបានលេខ៥ផ្នែកភាសាអង់គ្លេស។ ជីដូននិងមីងរបស់រស្មីដែល

ធ្លាប់តែសង្ឃឹមទុកថា រស្មីចូលចិត្តរៀនភាសាអង់គ្លេស សមតែរស្មីរៀនបានលេខ

ល្អជាងនេះក៏និយាយលើកទឹកចិត្ត៖

– ល្អ! រស្មីគួរតែខំរៀនឲ្យរឹតតែពូកែជាងនេះ។  លើកក្រោយឯងត្រូវយកលេខ១ឲ្យ

បានឭទេ ទើបអ៊ំស្រីនៅស្រុកបារាំងសប្បាយចិត្តផ្ញើលុយឲ្យរៀនភាសាអង់គ្លេស

បន្តទៀត។

រស្មីឭមីងនិងជីដូននិយាយព្រមគ្នាដូច្នេះក៏ធ្វើមុខឡិនឡង់ហើយឆ្លើយថា ៖ IMAGE ETONNANT 1503751

– អុញនុះ! ម៉ាក់យាយ និងមីងច្រឡំ ឲ្យខ្ញុំរៀនបានលេខ? ខ្ញុំកំពុងតូចចិត្ត

ថាលេខនៅតិចផង លេខ១ រឹតតែតិចទៅទៀត។ ខ្ញុំចង់បានលេខ៤៥ ទើបល្អជាង

ហើយរឹតតែពូកែផង ។ នៅក្នុងថ្នាក់ខ្ញុំមានសិស្សដល់ទៅ៤៥នាក់៕ image canard

កំប្លែង ៖ រៀនភាសាអង់គ្លេស ដោយ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

 ម៉ោងនេះជាម៉ាងរៀនភាសាអង់គ្លេស។  នៅពេលដែលលោកគ្រូដើរចូល

ក្នុងថ្នាក់ សិស្សទាំងអស់ក្រោកឈរសម្តែងគារវកិច្ច។ ក្រោយពីធ្វើសញ្ញា

ឲ្យសិស្សអង្គុយចុះ លោកគ្រូចាប់ផ្តើមសួរ ៖

–  How are you?

–  អា យូ លោកគ្រូហៅ។

សិស្សម្នាក់កេះប្រាប់សិស្សឈ្មោះ យូ។ យូ ភ្លេចខ្លួនស្មានតែលោកគ្រូសួរក៏ស្ទុះ

ក្រោកឈរភ្លែត។

លោកគ្រូអស់សំណើច តែមិនហ៊ានសើច ខំទប់សឹងតែរឹងពោះ និងរាគវត្តុរាវ 

ពីព្រោះមិនចង់បំបាក់មុខសិស្ស យូ ដែលពូកែភាសានេះជាងគេ មិនសម ថ្ងៃ

នេះយូមិនយល់ពាក្យសួរសុខទុក្ខទៅជាយល់ថា ហៅអាយូទៅវិញ។ លោក

គ្រូបែរជានិយាយថា៖

 –  ក្នុងម៉ោងរៀន ចូរអ្នកទាំងអស់គ្នាកុំខ្សឹបខ្សៀវគ្នា ក្រែងស្តាប់ខ្ញុំនិយាយ

មិនទាន់ ។ យូងើបឈរ ចង់សួរអី?

 – បាទ អត់ទេលោកគ្រូ ។ អាប្រុញវាប្រាប់ខ្ញុំថាលោកគ្រូហៅខ្ញុំ។

សិស្សទាំងអស់នាំគ្នាសើចគិល។ លោកគ្រូនិយាយបង្អាក់សំណើច

សិស្ស ៖

 – ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំឲ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាធ្វើលំហាត់មួយ ដែលជាលំហាត់រំលឹក

មេរៀនចាស់ឡើងវិញ។

សិស្សទាំងអស់ឈ្ងោកសរសេរយ៉ាងស្ចៀមស្ងាត់ សូម្បីតែសត្វមុស

មួយហើរក៏មិនឮសូរផង។

នៅពេលសម្រាក  សិស្សនារីម្នាក់កំពុងតែនិយាយជាមួយ យូ។

 – យូ ! យូឯងពូកែអង់គ្លេសជាងខ្ញុំ។  ក្នុងលំហាត់អំបាញ់មិញ ខ្ញុំបានរំលង

ពាក្យ ដេក មួយ។  យូ ! ខ្ញុំភ្លេចទៅ ដេក អង់គ្លេសប្រែថាម៉េច?

 –  ដេករាល់យប់ចេះភ្លេចកើត ដេក TO SLEEP  ហាស ហា សិស្សល្អ។

 – នែ! កុំនិយាយផ្តេសផ្តាស! ម្សៀ យូ!

 – ផ្តេសផ្តាសអី! បើដេក TO SLEEP មែនមិនឲ្យប្រាប់ !

 – ព្រហើនណាស់ ! នរណាប្រាប់ យូ ឯងថា ខ្ញុំដេកធូរស្លីប ?។ ណេះយកមួយ

កំភ្លៀងនេះទុកជាមេរៀនទៅ។

– យី ! ខ្លួនឯងភ្លេចមេរៀន មិនគិត ទៅជាចង់ទុកមេរៀនឲ្យខ្ញុំ ។សួរគេៗប្រាប់

ហើយ គួរតែអរគុណ បែរជាទះកំភ្លៀងឯងទៅវិញ។ ស្រីនេះ រមិលគុណមែន!

ច្បាស់ជាយប់មិញ TO SLEEP មិនឆ្អែត។

យូ ត្រូវមួយកំភ្លៀង គិតតែស្រែកបញ្ជាក់ដដែលៗ ថាដេក TO SLEEP  ដេក

TO SLEEP។

– នែ ! មនុស្សឆ្កួត !ឈប់និយាយឡប់ៗ។

– លោកគ្រូ ខ្ញុំមិនសុខចិត្តទេ។ យូ ព្រហើនណាស់ ហ៊ានថាខ្ញុំដេកធូរស្លីប។

ចុះថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃអីបានជាសម្បូរណ៍រឿងអស់សំណើចម្ល៉េះ!?

យូ និយាយផ្តេសផ្តាសឲ្យខ្ញុំ លោកគ្រូចង់សើច?

– យូ មិនផ្តេសផ្តាសទេ និយាយត្រូហើយនាង។ ដេក ប្រែភាសាអង់គ្លេសថា

TO SLEEP។  អ្នកទាំងអស់គ្នា ថ្ងៃក្រោយ ក្នុងពេលរៀនភាសាអង់គ្លេស កុំ

យកពាក្យអង់គ្លេសមកគិតតាមសូរស័ព្ទខ្មែរយើង។ វានំាឲ្យយល់ច្រឡំអ៊ីចឹង

ទៀត។

ស្តាប់ពាក្យលោកគ្រូអង់គ្លេសហើយ សិស្សនារីក៏ងាកមកនិយាយជាមួយ

យូ។

–  សូមទោស យូ ខ្ញុំស្មានតែ យូ ឯងនិយាយផ្តេសផ្តាសលែបខាយដាក់ឲ្យខ្ញុំ៕

 ក. ក. ន. ៖    យកពាក្យ HOW ARE YOU and TO SLEEP តាមលំនាំ

រឿង “មួយកំភ្លៀងព្រោះយល់ខុស” និពន្ធដោយលោក សេង ស៊ីយ៉ាវុធ ដែលផ្សាយក្នុង

វិទ្យុអាស៊ីសម្លេងខ្មែរឆ្នាំ១៩៨៩នៅក្រុងប៉ារីសប្រទេសបារាំង៕

កំប្លែង៖ ខ្ញុំស្បថតាមគេ ដោយ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

ក្នុងពេលធ្វើកិច្ចសច្ចាប្រណិធានដើម្បីចូលកាន់ដំណែងថ្មីបម្រើប្រទេសជាតិ

អ្នកអន្ទើ្រសខែងរែងមួយរូបបានស្បថស្បែតាមពាក្យគេថា ៖

< ខ្ញុំសូមសន្យា លះបង់កម្លាំងកាយ នឹងកម្លាំងចិត្តខិតខំបម្រើប្រទេសជាតិ

មាតុភូមិដ៏ជាទីស្នេហាដោយចិត្តស្មោះត្រង់ឥតវៀចវេបន្តិចណាឡើយ។ បើ

ខ្ញុំហ៊ានប្រព្រឹត្តអំពើពុករលួយ ក្បត់ប្រជារាស្រ្ត និងប្រទេសជាតិមាតុភូមិ សូម

ឲ្យវត្ថុសក្តិសិទ្ធក្នុងលោកបំផ្លិចបំផ្លាញជិវិតខ្ញុំឲ្យរន្ទះបាញ់ចំកណ្តាលលលាដ៏

ក្បាលទាំងកណ្តាលថ្ងៃត្រង់គ្មានភ្លៀងមួយដំណក់  សូមឲ្យឡានបុក សូមឲ្យ

ធ្លាក់យន្តហោះ សូមឲ្យលង់ទឹកស្លាប់ចោលប្រពន្ធ កូន ចៅអស់មួយពូជកុំឲ្យ

សល់មួយគ្រាប់ណាបន្តត្រកូល សូមឲ្យឆេះផ្ទះរលាយជាផេះហិនហោចទ្រព្យ

សម្បត្តិ >។

លុះស្បថរួចហើយ អ្នកអន្ទើ្រសរូបនោះនឹកភ័យក៏និយាយខ្សឹបៗថា៖

<សូមបារមី និងវត្ថុសក្តិសិទ្ធដែលបានជ្រាបដឹងឮពាក្យសម្បថរបស់ទូលព្រះ

បង្គំមុននេះ មេត្តាប្រោសប្រណីអភ័យទោស។  សូមមេត្តាកុំកត់ត្រាទុកពាក្យ

សម្បថរបស់ខ្ញុំអំបាញ់មិញនេះ ព្រោះខ្ញុំថាតាមគេទេ មិនមែនចេញពីបេះដូង

បេះត្នោតខ្ញុំ ឬ ដួងចិត្តដួងចៃខ្ញុំទេ!។  ខ្ញុំកំពុងតែរមូលពោះប៉ងថាក្នុងរយៈប្រាំ

ឆ្នាំនេះ ត្រូវតែខំរកឲ្យបានវីឡាប្រាំ ភរិយាក៏ប្រាំដែរដើម្បីចាំផ្ទះនិងរក្សាទ្រព្យ

តែបើនិយាយពីការចង់បានរថយន្ត៥គ្រឿង វាដូចជានៅស្ទើរបន្ទិច។ណ្ហើយ!

ឲ្យគ្រប់១០គ្រឿងដូចម្រាមដៃ ម្រាមជើងតែម្តងទៅ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ   ខ្ញុំត្រូវ

តែបើករថយន្តខ្លួនឯងទើបទុកចិត្ត ហើយមានសុវត្ថិភាពគ្រប់គ្រាន់…។

ឱ! ភ្លេចគិតពីរឿងប្រាក់ឲ្យឈឹងតែម្តង! តែមិនដឹងចង់បានប្រាក់ប៉ុន្មានទេឲ្យ

គេកោត។ មានប្រាក់ដាក់ក្នុងផ្ទះ វាពិបាកទៀត។ បើទិញទូដែកដាក់ មើលទៅ

ខ្លាចដាក់មិនគ្រាន់។  ដាក់ធនាគារ ខ្លាចអ្នកឲ្យប្រាក់តាមបាញ់។ បើពិបាកពេក

គិតធ្វើបន្ទប់សម្ងាត់ពិសេសមួយទុកដាក់ប្រាក់។  អូហ៍! ចុះបើប្រាក់ច្រើនពេក

គរដូចកូនភ្នំ ឈោងដៃ និងឡើងជណ្តើរមិនដល់ គឺទាល់តែបើកដំបូលច្រក។

អុញ! ឡើងលើដំបូលផ្ទះនៅពេលយប់ស្ងាត់ ស្រួលមិនស្រួលរបូតជើងធ្លាក់

ក្តុកបែកកេសា ។ បើមិនធ្លាក់ទេ ស្រាប់តែ អង្គរក្សឃើញស្មានតែចោរបាញ់

ស្លាប់តៃហោងឥតអំពើ។ ពុទ្ធោអើយ ! បើមិនប្រឹងរកលុយទេ ខ្លាចគេមើល

ងាយណាស់   ព្រោះសម័យសម្ភារៈនិយមនេះ  ម្ចាស់ថ្លៃអើយ! នរណា

នរណាក៏សម្លឹងមើលមនុស្សតែសំបកខាងក្រៅ។  បើមិនខំប្រឹងយ៉ាងហ្នឹង

ទេ ក្រែងគេមិនសរសើរថា អ្នកមាន។  វាពិបាកត្រង់ហ្នឹងឯង.!?>៕ ចប់៕