Category Archives: អ្នកនិពន្ធ និង ​កវីនៅប្រទេសកម្ពុជា

សុន្ទរកថា លោក លឹម ប៊ុន ឡេង

សុន្ទរកថា

លោក លឹម ប៊ុន ឡេង

តំណាងលោកស្រី ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស

img_9406-pech-s%e1%9e%9f%e1%9f%86%e1%9e%96%e1%9f%87

សូមគោរពឯកឧត្តម សុខ អាន ទេសរដ្ឋមន្ត្រី រដ្ឋមន្ត្រីទីស្តីការគណរដ្ឋមន្ត្រី និង

លោកជំទាវជាតំណាងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់សម្តេច ហ៊ុន សែន នាយករដ្ឋមន្ត្រីនៃ

ប្រទេសកម្ពុជា!

សូមគោរពឯកឧត្តម លោកជំទាវ លោក-លោកស្រីនាងកញ្ញាជាទីគោរព!

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស «ស.អ.ខ.ប.» AEKE បានកើតចេញ

ជារូបរាងក្នុងប្រទេសបារាំងនៅថ្ងៃទី២ខែកក្កដាឆ្នាំ១៩៨៩ដោយសារការផ្តួច

ផ្តើមគំនិតរបស់លោកស្រីប៉ិច សង្វាវ៉ានដែលជាអ្នកនិពន្ធខ្មែរមួយរូបចាប់ពីឆ្នាំ

១៩៦៨។ លោកស្រីលជាអតីតសមាជិកាសកម្មមួយរូប(Membre active)នៃ

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរពីដើម។ គឺដោយសារការស្រឡាញ់អក្សរសាស្ត្រខ្មែរប្តូរ

ផ្តាច់នេះហើយទើបលោកស្រីប៉ិច សង្វាវ៉ាន បានធ្វើពលិកម្មចំណាយពេល

វេលាឥតនឿយណាយខំប្រឹងប្រែងដឹកនាំសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស

ប្រចាំនៅប្រទេសបារាំងជាង១០ឆ្នាំមកហើយ។ សកម្មភាពលើកតម្កើងអក្សរ

សាស្ត្រនេះ ក៏បានត្រូវជ្រួតជ្រាបដល់បេះដូងកូនខ្មែរមួយចំនួនក្នុងប្រទេស

បារាំងហើយចាប់អារម្មណ៍និងជួយគាំទ្រទាំងផ្លូវចិត្តនិងផ្នែកថវិកា។ រូបខ្ញុំផ្ទាល់

លឹមប៊ុនឡេងក៏បានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងសកម្មភាពខាងលើនេះដោយបានខំ

ជួយផ្សព្វផ្សាយ ឧបត្ថម្ភជាប្រាក់កាស និងជួយធ្វើជាមេប្រយោគ។

ថ្ងៃនេះ  ខ្ញុំបាទមានកិត្តិយសតំណាងលោកស្រីប៉ិច សង្វាវ៉ាន ប្រធានសមាគម

អ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសប្រចាំនៅប្រទេសបារាំង ក្នុងការទទួលភារៈកិច្ចនាំ

រង្វាន់មកចែកជូនជ័យលាភីក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដែលមិនអាចទៅទទួលរង្វាន់

ក្នុងប្រទេសបារាំងនៅថ្ងៃទី២០មករាកន្លងទៅ។

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស(ស.អ.ខ.ប) (A.E.K.E.)មានសេចក្តីសោក

ស្តាយយ៉ាងខ្លាំងពីព្រោះពុំទាន់មានលទ្ធភាព ដោយខ្វះថវិកាបោះពុម្ពប្រលោម

លោក ស្នាដៃជ័យលាភីដែលជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ៣ដើម្បីលើកតម្លៃនិងលើក

ទឹកចិត្តអ្នកនិពន្ធ។ ខ្ញុំបាទក៏សូមជម្រាបដែរថា ពិធីចែករង្វាន់ក្នុងប្រទេសបារាំង

បានប្រព្រឹត្តទៅដោយអឹកធឹកដោយមានវត្តមានឯកឧត្តមប្រាក់ សុខុនឯកអគ្គរាជ

ទូតខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំង និងលោកជំទាវចូលរួមផងដែរ។

លោកស្រីប៉ិច សង្វាវ៉ានមានចិត្តស្តាយក្រៃលែង ដោយមានធុរៈមិនអាចអញ្ជើញ

មកបំពេញភារកិច្ចនេះដោយផ្ទាល់ដៃ ប៉ុន្តែលោកស្រីផ្ញើសេចក្តីថ្លែងអំណរគុណដ៏

ជ្រាលជ្រៅចំពោះលោកយូ បូ ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ

ដែលអញ្ជើញមកក្នុងពិធីចែករង្វាន់អក្សរសិល្ប៍«សន្តិភាពលើកទី២»ឆ្នាំ២០០០

នេះ។ លោកស្រីប្រធានក៏សូមផ្ញើសេចក្តីនឹករលឹកនិងមិត្តភាព ភាតរភាព សាមគ្គី

ភាពនិងការស្រឡាញ់រាប់អានដ៏ស្មោះសបំផុតចំពោះអស់លោក-លោកស្រីដែល

ជាកវីអ្នកនិពន្ធខ្មែរទាំងអស់ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ខ្ញុំបាទសូមជម្រាបថា ថ្វីត្បិតតែ

ជីវភាពរស់នៅក្នុងប្រទេសបារាំងមមាញឹកពិតមែនតែសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅ

បរទេសប្រចាំនៅប្រទេសបារាំងមានការរីកចម្រើនបោះជំហានទៅមុខជានិច្ចគួរ

ឲ្យសង្ឃឹម។ នេះក៏ដោយសារការខំប្រឹងប្រែងឥតសំចៃកម្លាំងកាយកម្លាំងចិត្ត

និងគោលគំនិត ព្រមទាំងរក្សាទំនាក់ទំនងស្ទើរតែមិនដែលស្គាល់ការសម្រាក

របស់លោកស្រីប្រធាន ប៉ិច សង្វាវ៉ាន។

គោលបំណងធំបំផុតគឺចង់ឲ្យខ្មែរយើងទោះនៅទីណាក៏ដោយ ស្គាល់តម្លៃ អក្សរ

សាស្ត្រនិងវប្បធម៌ជាតិខ្មែររបស់យើង ព្រោះថា អក្សរសាស្ត្រ អក្សរសិល្ប៍ដែល

មែកធាងនៃវប្បធម៌នេះជាអត្តសញ្ញាណរបស់ជាតិយើង។

ប្រទេសនីមួយៗមានគណបក្សនយោបាយ២ឬ៣ ឬច្រើនពិតមែន តែវប្បធម៌មាន

តែមួយគត់។ វប្បធម៌នេះហើយជាព្រលឹងនៃជាតិនិមួយៗ។

ប្រទេសណាឬជនណាម្នាក់ដែលបាត់បង់វប្បធម៌គឺប្រៀបដូចជារូបកាយនិងគ្មាន

ព្រលឹង។

ឆន្ទៈរបស់សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសប្រចាំប្រទេសបារាំង ក៏មិនខុសពីឆន្ទៈរបស់

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅកម្ពុជាដែរគឺប្រកាន់ខ្ជាប់ជានិច្ចលើពាក្យស្លោកមួយថា

«អក្សរសាស្ត្ររលត់ ជាតិរលាយ អក្សរសាស្ត្រពណ្ណារាយ ជាតិថ្កើងថ្កាន»។

ឯកឧត្តម លោកជំទាវ លោក-លោកស្រី អ្នកនាងកញ្ញា ៤ឆ្នាំហើយដែលសមាគម

អ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសបានរៀបចំមហោស្រពតែងនិពន្ធ «ពានរង្វាន់អក្សរ

សិល្ប៍សន្តិភាព»។

នេះជា«ពានរង្វាន់អក្សរសិល្ប៍សន្តិភាពលើកទី២»ដែលត្រូវប្រព្រឹត្តធ្វើនៅថ្ងៃ

នេះ។

សូមបញ្ជាក់ថា«ពានរង្វាន់អក្សរសិល្ប៍សន្តិភាពលើកទី១»បានប្រព្រឹត្តទៅនៅ

ឆ្នាំ១៩៩៧និង១៩៩៨។ «សន្តិភាព»ពាក្យ៣ម៉ាត់នេះមិនត្រឹមតែពីរោះទេតែ

ត្រជាក់ល្ហឹមក្នុងបេះដូងនិងក្នុងអារម្មណ៍មនុស្សជាតិ។ ឈ្មោះពានរង្វាន់នេះប្រគល់

ជូនអ្នកនិពន្ណាដែលមានឧត្តមគតិខ្ពស់ខ្ពស់ចេះរកសុខជូនមនុស្សផងគ្នា ជៀសវាង

ការបៀតបៀននិងច្រណែននិន្ទាឈ្នានិសគ្នាដើម្បីរស់នៅជិតឬរស់នៅជាមួយគ្នា

ឲ្យបានសេចក្តីសុខ។ «គ្មានអ្នកណាម្នាក់ចង់បានទុក្ខទេ»«គេចង់បានសុខ

យើងក៏ចង់បានសុខដែរ»។ នេះជាប្រធានបទដែលជ័យភីទាំងឡាយបាននិពន្ធ

និងបានទទួលពានរង្វាន់ថ្ងៃនេះ។

តាងនាមលោកស្រី ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស និង

សមាជិកសមាជិកាទាំងអស់ ខ្ញុំបាទសូមថ្លែងអំណរគុណដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទូលថ្វាយព្រះ

ករុណាព្រះបាទសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ព្រះមហាក្សត្រកម្ពុជានៃព្រះរាជាណា

ចក្រកម្ពុជានិងសម្តេចព្រះរាជអគ្គមហេសីដែលបានប្រទានព្រះរាជូរាជូបបត្ថម

ទឹកប្រាក់ចំនួនពីរពាន់(២០០០ដុល្លារអាមេរិកUSD)ដល់សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ

នៅបរទេសនិងសូមថ្លែងអំណរគុណជាភិយ្យោភាពដល់ឯកឧត្តម ប្រាក់ សុខុម

នឹងលោកជំទាវ  ព្រមទាំងអស់លោក លោកស្រី ញាតិមិត្តទាំងអស់ដែលបាន

អញ្ជើញចូលរួមផ្តល់កិត្តិយសជូនអ្នកនិពន្ធជ័យលាភីទាំងគ្រប់រូបក្នុងពេលនេះ។

នេះជាសក្ខីភាពបង្ហាញនូវសាមគ្គីភាពរវាងអ្នកនិពន្ធខ្មែរក្នុងប្រទេសកម្ពុជា និង

ក្រៅប្រទេសគឺប្រទេសបារាំង។

ឆ្លៀតឱកាសដ៏ប្រសើរនេះ ខ្ញុំបាទសូមបញ្ជាក់ជូនថា សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅ

បរទេសជាសមាគមឯករាជ្យគ្មាននិន្នាការនយោបាយណាមួយឡើយ។ សមាគម

មានគោលដៅសំខាន់តែម្យ៉ាងគត់ គឺលើកតម្កើងអ្នកនិពន្ធឱ្យសរសេរនិងលើកស្ទួយ

អក្សរសាស្ត្រខ្មែរយើងងើបមុខឡើងឈានដើរទន្ទឹមស្មើអក្សរសាស្ត្រនានាក្នុងអារ្យ

ប្រទេសលើសកលលោក។

ជយោ!ពានរង្វាន់«សន្តិភាព»

ជយោសាមគ្គីភាព!

ជយោវប្បធម៌ខ្មែរ!

ជយោព្រលឹងជាតិ!

សូមអរគុណ!

Advertisements

កំណាព្យលោកអ៊ីវ ហួតសម្រាប់ខួបកំណើតខ្ញុំគម្រប់៦៩ឆ្នាំ

Madame la Présidente PECH Sangwawann
ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំង..! (ពាក្យ៨)
. PECH Sangwavann(១) សន្តានចិត្តល្អ
ពីរោះស្មោះសរ បង្កបង្កើន
បណ្តុះបណ្តាល រាល់ថ្នាលចម្រើន
និពន្ធកើតកើន.. ច្រើន..នៅបារាំង(២) ។
. អក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ ថែបានខ្ជាប់ខ្ជួន
ស្នេហ៍ចំមាំមួន ស្ងួនគុណភាពខ្លាំង
សីលធម៌ពិគ្រោះ រួសរាយសម្រាំង
សំណេរចែងចាំង ឃើញទាំងក្មេងចាស់ ។
R. ឥន្ទ្រៈទេវី នារីបញ្ញា
ឋិតជិតចិន្តា រចនាត្រចះ
អក្សរខេមរា ចារអក្សរសាស្ត្រ
កេរ្តិ៍ឈ្មោះផងរះ ជះពេញនគរ ។
៣. ជាអ្នកនិពន្ធ មានមន្តសម្តី
អាន..បានច្រើនក្រៃ លៃច្នៃបន្ត
«ពាក្យខ្មែរ»រស់រាន វិញ្ញាណកំដរ
បារមី«អង្គរ» សាទរ«កោសល្យ» ៕
(១) លោកស្រី
(២) ស្រុកបារាំង
កវី អ៉ីវហួត អនុប្រធានសមាគម
អ្នកនិពន្ធខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំង
ថ្ងៃអាទិត្យទី ២៧ វិច្ឆិកា ២០១៦

ក.ក.ន.

ខ្ញុំមានចិត្តរំភើបក្រៃលែងនិងសូមថ្លែង

អំណរគុណដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះលោក

អនុប្រធាន អ៊ីវ ហួត ដែលបានតែងកាព្យដ៏

 ពិរោះនេះផ្តល់កិត្តិយសពិសេសក្នុងថ្ងៃខួប

កំណើត៦៩ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរ

គុណដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះលោកអនុប្រធាន

អ៊ីវ ហួត។  នេះពិតជារង្វាន់១ដ៏ធំនិងមាន

តម្លៃបំផុតលើកទឹកចិត្តខ្ញុំឱ្យខិតខំបន្តការ

និពន្ធសៀវភៅថ្មីៗក្នុងពេលឆាប់ៗខាង

មុខនេះ។

ខ្ញុំសង្ឃឹមថា សុខភាពនិងពេលវេលានិង

ផ្តល់អំណោយផលល្អដល់ខ្ញុំមិនខានឡើយ៕

 

 

 

តំណ

លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស ជាអ្នកនិពន្ធឥតនឿយណាយ

pal-vannarirak

លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស ជាអ្នកនិពន្ធដែលមានការទទួលស្គាល់មួយរូប នៅក្នុងមាតុភូមិកម្ពុជា ព្រមទាំងនៅក្នុងតំបន់ផងដែរ តាមរយៈជ័យលាភី SEA Write ក្នុងក្របខណ្ឌអាស៊ីអាគ្នេយ៍ រៀបចំនៅក្រុងបាំងកក។

លោកស្រីបានជួយជ្រោមជ្រែងបង្កើត«សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ»ឡើងវិញ ជាមួយសហស្ថាបនិកផ្សេងទៀត ក្រោយពីការដួលរលំនៃរបបខ្មែរក្រហម។

នៅស្រុកខ្មែរ លោកស្រី បន្តការសរសេរឥតនឿយណាយ ទាំងប្រលោមលោក កំណាព្យ ទំនុកច្រៀង អត្ថបទភាពយន្ត ហើយនាពេលបច្ចុប្បន្ន លោកស្រីកំពុងតែសរសេរជីវប្រវត្តិជូនបុគ្គលសំខាន់ៗ និងខ្លះជាមហាសេដ្ឋីផងដែរ។

tvk-pal-vannary-reak-et-pech-sangwawann-prog-good-book

ខ្ញុំនៅចាំបានថា ក្នុងខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៧ នៅក្រុងភ្នំពេញ លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស បានអញ្ជើញខ្ញុំឲ្យចូលរួមអន្តរាគមន៍­នៅក្នុង«កម្មវិធីសៀវភៅល្អៗ» ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធរឿង«ជើងមេឃថ្មី»។ កម្មវិធីនេះ ផ្សាយនៅទូរទស្សន៍ជាតិកម្ពុជា (ទទក TVK) ។

ចំពោះខ្ញុំផ្ទាល់ លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស បានរួមចំណែកយ៉ាងច្រើនក្នុងវិស័យអក្សរសាស្ត្រអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ ព្រមទាំងផ្តល់វិភាគយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកដើម្បីកសាងមាតុភូមិយើង។

ដើម្បីឈ្វេងយល់ពីអ្នកនិពន្ធ ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស សូមចុចតំណភ្ជាប់ Link ខាងក្រោមនេះ

បទសម្ភាសក្នុងនាទីជីវិតជោគជ័យ របស់វិទ្យុបារាំង ដោយ គួច គន្ធារ៉ា ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 30/03/2010

លោកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស «ខ្ញុំអាចបោះបង់អ្វីទៀតបាន តែមិនបោះបង់ការងារនិពន្ធ»

http://www1.rfi.fr/actukm/articles/123/article_4943.asp

នាពេលថ្មីៗនេះ បទសម្ភាសក្នុងនាទីជីវិតជោគជ័យ របស់វិទ្យុបារាំង ដោយ គួច គន្ធារ៉ា ត្រូវគេយកទៅផលិតជាវីដេអូឡើងវិញ ដោយយករូបថតដែលថតដោយ ហេង ឧត្តម នៃបទយកការណ៍របស់វិទ្យុបារាំង។ ការផលិតដាក់ជាវីដេអូ ពុំមានដាក់ឈ្មោះអ្នករៀបចំ និងរូបថត ព្រមទាំងប្រភពពីវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិអ្វីបន្តិចសោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ការសុំអនុញ្ញាតណាមួយ ក៏គ្មានដែរ។ ទោះយ៉ាងណាក្តី លោកអ្នក អាចស្តាប់ខ្លឹមសារនៃបទយកការណ៍នៅក្នុង youtube នេះ។

បទយកការណ៍របស់វិទ្យុបារាំង រៀបដោយ ហេង ឧត្តម ចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី ២១ កក្កដា ២០១៥

 

កត្តាទាំងបី ​​និពន្ធដោយ​ លោកស្រី ស៊ីម​ ចាន់យ៉ា


ច្រើនសតវត្សរ៍ហើយស្ត្រីខ្មែរSIM CHANYA_224247

រងទុក្ខឥតល្ហែក្នុងសង្គម

សិទ្ធិ(១)ស្រីទន់ទាបមិនសម

ថានៈឧត្តមបានទៅប្រុស។

ស្រីសែនតូចចិត្តហើយតវ៉ា

ច្រើនលើកច្រើនសារមិនស្រួលស្រុះ

ទាមទារឲ្យស្រីនិងបុរស

គ្រប់សិទ្ធិទាំងអស់សុំឲ្យស្មើ។

សិទ្ធិក្នុងសង្គមនិងគ្រួសារ

ប្រកបមុខការងារប្រសើរ

ឋានៈឧត្តមសមគ្រាន់បើ

ស្រីស្នើឲ្យគិតដល់នាងផង។

បញ្ហាទាំងនេះសំខាន់ណាស់

ព្រោះស្រីដេរដាសច្រើនកន្លង

ហុកសិបភាគរយកម្លាំងច្បង

មិនអាចកន្លងរំលងឡើយ។

តែត្រូវស្វែងយល់ពីកត្តា

ធ្វើក្តីប្រាថ្នាឲ្យដល់ត្រើយ

ធ្វើឲ្យចិត្តស្រីបានធូរស្បើយ

តើត្រូវយើងឆ្លើយដាក់លើអ្វី។

កត្តាទីមួយគឺផ្នែកច្បាប់

ត្រូវចែងរ៉ាយរ៉ាប់ពីសិទ្ធិស្រី

ឲ្យស្មោះនិងប្រុសគ្រប់ករណី

ហើយគិតដល់អ្វីតាមភេទផង។

ទីពីរគឺត្រូវរដ្ឋជំរុញ

ព្រោះស្រីធ្លាប់តុញតុះកន្លង

ទម្លាប់សង្គមសង្កត់ចង

ច្រើនពេលកន្លងស្រីមិនក្លា។

បើកសិទ្ធិមួយមុខមិនគ្រប់គ្រាន់

ត្រូវតែបន្ទាន់រុញយ៉ាងណា

ធ្វើឲ្យស្រីហ៊ានចូលសិក្សា

ចូលកាន់មុខការគ្រប់តំណែង។

គឺថាបង្កលក្ខណៈគ្រប់

ឲ្យចិត្តស្រីឈប់ព្រួយចំបែង

ឈប់អៀន ឈប់ស្ទក់ ប្រែខែងរែង

ចូលគ្រប់កន្លែងដែលមានសិទ្ទិ។

កត្តាទីបីសំខាន់ខ្លាំង

គឺស្រីត្រូវច្បាំងក្នុងគំនិត

ច្បាំងនឹងខ្លួនឯងដែលមិនស្បិត

មិនរវល់គិតថាខ្លួនថ្លៃ។

បែរជាគិតថាខ្លួនទន់ទាប

មិនអាចប្រៀបធៀបឬកែឆ្នៃ

ខ្លួនឲ្យចេះដឹងមានតម្លៃ

ដូចភេទដទៃ គឺបុរស។

ម៉្លោះហើយស្រីច្រើននៅទំរន់

ចិត្តស្ពឹកស្រទន់ទន់ទាំងអស់

ច្រើនតែចំនួនគួរស្រណោះ

មិនអាចលោតផ្លោះតាមស្រមៃ។

បើចង់បានសិទ្ធិត្រូវខំប្រឹង

ស្រីអើយចូរដឹងឈប់សង្ស័យ

លើកសមត្ថភាពខ្លួនឲ្យថ្លាថ្លៃ

រៀនសូត្ររាល់ថ្ងៃថ្លាដូចត្បូង។

ដំបូងរៀនចំណេះទូទៅ

រួចហើយកុំនៅប្រញាប់ឈោង

ចាប់បច្ចេកទេសហើយលើកជ្រោង

កែច្នៃដូចត្បូងច្នៃរាល់ថ្ងៃ។

ហើយត្រូវពង្រីកចំណេះដឹង

ឲ្យលាតសន្ធឹងទូលាយក្រៃ

គឺអានកាសែតទស្សនាវដ្តី

សព្វសៀវភៅអ្វីដែលប្រសើរ។

ចូលរួមប្រជុំហើយខំស្តាប់

ត្រងត្រាប់យោបល់ណាគ្រាន់បើ

យកមកអនុវត្តហើយអាចស្មើ

យោបល់ប្រសើរត្រឡប់វិញ។

ត្រង់ណាមិនច្បាស់ត្រូវស្វែងយល់

មិនត្រូវនៅខ្វល់ហើយទោម្នេញ

ចិត្តអៀនចិត្តខ្លាចត្រូវទាត់ចេញ

ទើបនោះហៅពេញសមត្ថភាពស្រី។

សមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ទើបមានសិទ្ធិ

ចូលរួមគូរគិតរឿងអ្វីៗ

ចូលរួមដោះស្រាយរឿងទឹកដី

មុខងារស្ត្រីប្រែខ្ពង់ខ្ពស់។

ទាំងក្នុងសង្គម ក្នុងគ្រួសារ

ស្រីប្រែថ្លៃថ្លាមានកិត្តិយស

កត្តាទាំងបីប្រែកេរ្តិ៍ឈ្មោះ

ស្រីឲ្យពិរោះខ្ពស់ក្នុងសិទ្ធិ៍៕

ភ្នំពេញ ១៩៩៩

ផ្ការំយោលក្នុងសួនខ្ញំ

ផ្ការំយោលក្នុងសួនខ្ញំ

 

 

 

 

អំពីលោកប៉ិច ឈុនស្វាមីរបស់ខ្ញុំ ដែលជាបទសម្ភាសន៍៍របស់លោកកៅ សីហា

បទសម្ភាសន៍របស់លោក កៅ សីហាកាលពីខែកញ្ញាឆ្នាំ២០១១ អំពីលោកប៉ិច ឈុនស្វាមីរបស់ខ្ញុំ

បទសម្ភាសន៍របស់លោក កៅ សីហាអំពីស្វាមីខ្ញុំដែលបានផ្សាយក្នុងទស្សនាវដ្តី ឡេហ្សោមស្ស៍LES HOMMESកាលពីខែកញ្ញាឆ្នាំ២០១១នៅរាជធានីភ្នំពេញ 

 

រូបភាព

កំណាព្យ​ ឈ្មោះនានានៃប្រាសាទខ្មែរ ដោយ លោកយឹង ​ស្រស់

00A00
B00C00 D00 D00
នៅមានត

កញ្ចក់​បិសាច និពន្ធដោយ ​សឺង គន្ធរ

រក្សាសិទ្ធិ

 ខ្ញុំបានទទួលរឿងខ្លីនេះពីឯក​ឧត្តម សឺន ​គន្ធរជាយូរឆ្នាំកន្លងមកហើយ​។

 ​ក្នុងរដូវរងាមួយនៅប្រទេសបារាំង ខ្ញុំក៏បានលើកយករឿងនេះមកផ្សាយ

រួចហើយតាមរលកអាកាសវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFIជាយូរឆ្នាំមកកន្លងទៅ ។

 ប្រហែលជាកាលណោះ  បងប្អូន និងក្មួយៗព្រមទាំងចៅៗមួយចំនួនមិន

ទាន់បានស្គាល់វិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFI​ ឬក៏មិនទាន់បានស្តាប់ទើបរឿង

«កញ្ចក់បិសាច»នេះនៅឡើយ ​ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តលើកយកមកផ្សាយ

ជូនក្នុងគេហទំព័ររបស់ខ្ញុំនេះម្តង ។

សូមជម្រាបដែរថា ឯកឧត្តម សឺន គន្ធរដែលជាអ្នកនិពន្ធរឿង«កញ្ចក់

បិសាច»នេះជាអតីតមិត្តរួមថ្នាក់របស់ខ្ញុំ នៅថ្នាក់ទី២ទំនើបជាតិ«ក»

​(ត្រូវជាថ្នាក់ទី១១បច្ចុប្បន្ននេះ) នៃវិទ្យាល័យព្រះយុគន្ធរក្រុងភ្នំពេញ ក្នុង

ឆ្នាំសិក្សា១៩៦៥ – ១៩៦៦ (Classe de Seconde <A> au Lycée PREAH

YUKANTHOR PHNOM PENH en 1965-1966)

សូមជ្រាបដែរថា គន្ធរជាសិស្សម្នាក់ដែលពូកែខាងមុខវិជ្ជាអក្សរសាស្ត្រ

ខ្មែរណាស់ ហើយគេក៏ជាអ្នកសរសេររឿងភាគដែលបកប្រែពីរឿងចិនក្នុង

សារពត៌មាន «មាតុភូមិ» ដែរ។

សូមជូនរឿង ៖

កញ្ចក់បិសាច

មករា ១៩៨២…

រាត្រី​ងងឹត​សូន្យ​ឈឹង។ ផ្កា​ព្រិល​នៃ​សិសិរ​រដូវ​រសាត់​បោក​បក់ទៅ​លើ​កញ្ចក់​បង្អួច​លាន់​ឮ​ស្រិបៗ។ រំពេច​នោះ​ សំឡេង​ជួង​ព្រះ​វិហារ​លាន់​ឡើង​ឮ​រវើយៗពី​ជ្រលង​ភ្នំ​ឯនាយ​បញ្ជាក់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ម៉ោង​១២​អធ្រាត្រ​ហើយ។

ខ្ញុំ​ដាក់​សៀភៅ​និទាន​អំពី​ការ​សម្លាប់​ផ្តាច់​ពូជ​សាសន៍​នៃ​ពួក​កម្មុយនីស្ត​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ ចុះ​ពី​ដៃ។

ខ្ញុំ​នឹក​ហួស​ចិត្ត​ ដណ្តឹង​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា៖ ហេតុអ្វី​បាន​ជា​អាន​សៀវភៅ​អ៊ីចឹង? នាំ​ឱ្យ​តែ​ក្ដៅ​ក្រហាយ?

ខ្ញុំ​ងើប​ទៅ​រើសឱស​មួយ​ដុំ​បោះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ឡរ​កម្តៅ​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​ដ៏ធំ​ល្វីង​ល្វើយ​នេះ។ ខ្ញុំ​ដើរ​លបៗ​ទៅ​មើល​បន្ទប់​ដំណេក។

នៅ​លើគ្រែ​ ភរិយា​ខ្ញុំ​គេង​ដណ្តប់​ភួយ​ឱប​កូន​ប្រុស​តូច​ខ្ញុំ​លង់​លក់​ដូច​ត្រូវ​ថ្នាំ​សណ្តំ។ ខ្ញុំ​ឈរសម្លឹង​រង្វង់​ភ័ក្រ្ដ​ម្តាយ​និង​កូន​ ដោយ​លួច​ញញឹម​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​។ ទោះ​បី​«នារតី» ភរិយា​ខ្ញុំ​ហត់​នឿយ​ក្នុង​​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ចេញពី​ក្រុង​ប៉ារីស៍ តាំង​ពី​ព្រឹក​ព្រលឹម​មកក៏​នាង​មិន​ភ្លេច​រៀប​ចំ​គ្រែ​មួយ​ទៀត​យ៉ាង​ស្អាត​សម្រាប់​ជូន​ប្តី​។ ជា​ពិសេស​គឺ​មាន​ទឹក​មួយ​កែវ​នៅ​លើ​តុ​ក្បែរ​ក្បាល​ដំណេក​ប្តី​ជា​ដរាប។

ខ្ញុំ​បិទ​គន្លឹះ​ចង្កៀង​រួច​ចេញទៅ​ដំរេត​លើ​កៅ​អី​វែង​ ឯ​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​វិញ​ ដើម្បីអាន​បន្ត​សៀវភៅ​ទៀត​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ងងុយ​សោះ…។ មួយ​រយៈ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​ចាប់​ផ្តើម​ឈឺ​ក្បាល​តិចៗ…។ អណ្ដាត​ភ្លើង​ជះ​ពន្លឺ​ចាំង​លើក​ញ្ចក់​មួយ​ផ្ទាំង​ធំ​ដែល​គេ​ព្យួរ​ជាប់​នឹង​ជញ្ជាំង​ចំ​ចុង​ជើង​ខ្ញុំ​។… យប់​យន់​ជ្រៅ​ទៅ​… សៀវភៅ​ហាក់​ដូច​ជា​កាន់​តែធ្ងន់ឡើងៗ​ រីឯ​ត្របក​ភ្នែក​ ខ្ញុំ​ក៏​កាន់​តែទន់​ទៅៗ… ខ្ញុំ​ហាក់​អស់​កម្លាំង​អ្វី​ម្ល៉េះ​ទេ…។ ម្រាម​ដៃ​ដប់​ត្រជាក់​ស្រិប​ដូច​សំរឹទ្ធមក​ប៉ះថ្ពាល់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ក្រញ៉ាង​ ខំ​បើ​ក​ភ្នែក​ទាំ​ង​ត្រដរ… នៅ​ពី​មុខ​គឺ​«នារតី» សក់​ប៉ះ​កន្ទ្រឺង​ ភ្នែក​ក្រហម​ឆ្អៅ ភ័ក្ត្រ​ស្លេក​ស្លាំង​ដូច​អសុរកាយ។ ដង្ហើម​នាង​ដង្ហក់​ពោល​ដោយ​អួលៗ​ខ្លាំងៗ។

  • បង! រ៉ាឌី កូន​យើង​ស្រាប់​តែ​បាត់​ពី​លើគ្រែ!
  • បាត់កូន!

ខ្ញុំ​ហួស​ចិត្ត ចាប់​ឱប​ភរិយា​អស់​ទំហឹង​ រួច​សួរ​មួយ​ៗថា៖

  • យ៉ាង​ម៉េច​ហ្នឹង? អូន​មមើល៍​ឬអ្វី ?
  • បាត់… កូន… បាត់ រ៉ាឌី…

នារតីពោល​ដោយ​បង្រះ​ចេញពី​រង្វង់​ដៃ​ខ្ញុំ។

  • បាត់​ទៅ​ណា​​កើត​កូនយើង​នោះ? ក្រែង​លោ​វា​រមៀល​ធ្លាក់​ចូល​ក្រោម​គ្រែ?…
  • អត់​ទេ! អូន​រក​អស់​ហើយ ទើប​រត់​មក​ដាស់​បង។​

នាង​ចាប់​ផ្តើម​យំ…។ ខ្ញុំ​ទាញ​ដៃ​ភរិយា​ ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ដំណេក​ទាំង​ស្រងាក​ចិត្ត។ ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​សើច​បន្តិច ចង់​ខឹង​បន្តិច។ ខ្ញុំ​លាត់​ភួយ…. ហើយ​ឱន​មើលក្រោម​គ្រែ​ទាំង​ពីរ… ស្បែក​ជើង​សម្រាប់​ពាក់​នៅ​ផ្ទះ​របស់​កូន​ខ្ញុំ​នៅ​ចុង​គ្រែ​ដដែល​។ ដូច្នេះ​​កូន​ខ្ញុំ​​មិន​គួរ​ទៅណា​ឆ្ងាយ​ឡើយ ព្រោះ​រ៉ាឌី​ទោះ​ជា​ទៅ​ណា​មួយ​ជំហាន​ក៏​ទម្លាប់​ពាក់​ស្បែក​ជើង​ដែរ…។

ខ្ញុំដើរ​ទៅ​បើក​មើល​ក្នុង​ទូចុង​គ្រែ… រួច​ហួស​ទៅ​អើត​មើល​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ទៀត… នៅតែ​មិន​ឃើញ​ស្រមោល​កូន។

  • កូន​យើង វាមា​នទៅ​ណា​ឆ្ងាយ​កើត​ នៅតែ​ក្នុង​ផ្ទះ​ហ្នឹង!

ខ្ញុំ​ស្រែក​តិចៗ រួច​នឹក​សន្មតថា ច្បាស់​ជា​កូន​ខ្ញុំ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​បាយ​ហើយ។ យើងនាំ​គ្នា​ស្ទុះ​ចេញពី​បន្ទប់​ដំណេក​ឆ្លង​កាត់​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​ ហួស​ទៅ​ផ្ទះ​បាយ ខ្ញុំ​បើក​គន្លឹះ​ចង្កៀង​អគ្គីសនី… ផ្ទះ​បាយ​ស្អាត​ធេង​ឥត​ឃើញ​ស្រមោល​បុត្រ​ខ្ញុំ​ឡើយ។ សង្វាក់​បេះ​ដូង​ខ្ញុំចាប់​ផ្តើម​លោត​ញាប់​បន្តិច​ឡើង។ ខ្ញុំដើរ​បើក​ទូក្រឡេក​រុក​រក​កៀន​កោះ​ តាំង​ពីទូទឹកកកឡើង។ ភរិយាខ្ញុំទ្រហោយំ។ បង្អួច​ក្នុង​ផ្ទះ​បិទ​ជិត​ឈឹងទាំង​អស់។ ក្នុង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​មាន​តែ​​សាឡុង​វែង​មួយ​នឹង​កៅ​អី​តូច​ពីរ កញ្ចក់​មួយ​ផ្ទាំង​ធំ​ និង​ឡ​ភ្លើង​កម្តៅ​ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំពិនិត្យ​មើល​គន្លឹះ​ទ្វារ​ធំ​ឃើញ​ចាក់​សោរ​ជាប់​ដដែល​ ដូចនេះ​ រ៉ាឌី​ ច្បាស់​ជា​នៅ​តែ​ក្នុង​ផ្ទះ​ហ្នឹង​ឯង! តើ​នៅ​ឯណ៎ា?

  • ហ៎ា! ក្នុង​បង្គន់!

ភរិយា​ខ្ញុំស្រែក​ភ្លាត់​សំឡេង​មើល​មុខ​ខ្ញុំ រួច​ស្ទុះ​ទៅ​បើក​ទ្វារ​បង្គន់​ខ្វាក។ ខ្ញុំលួច​គយ​គន់​កាយ​វិការ​ភរិយា។ នាង​បែរ​ភ័ក្ត្រ​មក​រក​ខ្ញុំ​ដោយ​គ្រវី​កេសា ហើយ​ទ្រហោ​យំខ្លាំង​មែន​ទែន។

  •  អូន​មាន​បើ​ក​មើល​ក្នុង​ហិបទេ? ព្រោះ​កូន​យើង​វា​ចូល​ចិត្ត​លេង​បិទ​ពួន​ណាស់​។
  • នៅ​ទេបង!

នាង​ឆ្លើយ​ដោយ​លួច​មាន​រស្មីសង្ឃឹម​ឡើងវិញ​។ យើង​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ដំណេក​វិញ។ ភរិយាខ្ញុំ​ស្ទុះ​វឹង​ទៅ​បើក​ហិប​ធំ​។

  • យ៉ាង​ម៉េ​ច​ទៅ​អូន?

ខ្ញុំស្រែក​សួរ​ដង្ហក់។

  • អត់​ទេ! ស្អី​ហ្នឹងបង?

ដៃ​ស្រី​ចាប់​ទាញ​ឈើ​មួយ​ដុំ​តូច​ខ្មៅ​ក្រិប​ចេញ​ពី​ក្នុង​ហិប ហុច​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ…។

  • ស្អី​ហ្នឹង?

ខ្ញុំដណ្តឹង​សួរ​ខ្លួន​ឯង រួច​ដាក់​ដុំ​ឈើ​ទៅ​លើ​តុ​ក្បាល​ដំណេក​ ព្រោះ​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​កំពុង​ខ្វាយ​ខ្វល់​។ យើងខ្វល់​រៀង​ខ្លួន…។ ភរិយាខ្ញុំ​យំ​បោក​ខ្លួន​ទៅ​លើ​គ្រែ។ ខ្ញុំទាញ​វាំង​ននរូត​ខ្វាក… នៅ​ខាង​ក្រៅ​ព្រិល​ធ្លាក់​ក្រាស់​ឃ្មឹក…។ ខ្ញុំហាក់​ដូច​ចង់​ស្ទះ​ឈាម​ ខ្ញុំស្រវា​យក​អាវ​រងា​ការពារ​ទឹកកក​មក​ពាក់​ដោយ​ពោល​វាចា​ថ្នម​ៗ​ទៅ​កាន់​នារតី​ថា៖

  • បង​ចេញ​ទៅ​អើត​ខាង​ក្រៅ​មួយ​ជុំ​ផ្ទះ រួច​បើមិន​ឃើញ​កូន​ទេ បង​បើក​ឡាន​ទៅ​ប្ដឹង​រដ្ឋការ!

នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ឱន​យក​កូន​សោ​ររថយន្ត​ នារតី​ស្ទុះ​វឹង​មក​ចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ​ជាប់​ ដោយ​ស្រែក​តិច​។

  • ឈប់​សិន​បង! ចាំ​ស្តាប់…

យើង​ឮ​សូរ​សំឡេង​អ្វី​មួយ​លាន់​ឡើង​ស្រដៀង​នឹង​សំឡេង​គេ​ហូត​ច្រវ៉ាក់​ដែក​ថ្នមៗ​បើក​ទ្វារ​របង​ផ្ទះ… រួច​សំឡេង​ស្រិប! ស្រិប! ស្រិប! កាន់​តែ​ជិត​ឡើង…

ទ្វារ​បន្ទប់​ដំណេក​របើ​ក​ខ្វាក…!

រ៉ាឌី​ កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ឈរ​ហ្នឹង​ថ្កល់​នៅ​មាត់ទ្វារ។ ដៃ​ទាំងពីរញី​ត្របក​ភ្នែក ធ្វើ​មុខម្ហិះៗដូច

​ទើ​ប​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក…។

ភរិយា​ខ្ញុំ​ស្ទុះ​ទៅ​ចាប់​ក្រសោប​ឱប​កូន​ដោយ​ក្តី​ត្រេក​អរ​រក​អ្វី​ផ្ទឹម​ពុំ​បាន​ឡើយ… ទឹក​នេត្រា​នាង​រមៀល​ជោក​ថ្ពាល់។ ខ្ញុំ​ដោះ​ក្រវាត់​អាវ​រងា​ទៅ​លើ​ពួក​គេ​ រួច​យក​ដៃ​អង្អែល​សក់​កូន​ថ្នមៗ។

  • កូន​សម្លាញ់​ ប្រាប់​ប៉ាមើល៍ កូន​ទើប​មកពី​ណ៎ា​ហ្នឹង?
  • ប្រាប់ប៉ាម៉ាក់​មក​ថា កូន​មក​ពីណាថ្មើរ​ហ្នឹង?

ភរិយា​ខ្ញុំ​បន្ទរ។

  • មកពី​ដើរ… ​លេង… មាន​ឆេះភ្លើង… ល្អ​មើល​ណាស់… តាឆក់ឆ (សក់ស)​ នាំកូន​ដើរ​លេង…
  • តាសក់​ស​ណ៎ា?

ភរិយាខ្ញុំ​ស្រែក​សួរ​កូន​។

ខ្ញុំទាញ​កូន​មក​ថើប​ថ្មម​បន្លប់ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ដោយ​បោះ​វាចា​ថ្នមៗ។

  • កូន​មក​ពី​ដើរ​លេង​ឯណា​កើត​ បើ​ទ្វារ​បង្អួច​បិទអស់​យ៉ាង​នេះ? កូន​ចេញ​តាម​ណា?
  • ប៉ាប៉ា! មែនណ៎ា! កូន​មកពី​ដើរ​លេង​ជាមួយ​តា​ឆក់ឆ… គឺ​គាត់​ជា​អ្នក​ស្រែក​ហៅ​កូន​ទៅ!
  • មកពីណា? តាណា? ប្រយ័ត្ន​ម៉ាក់​វ៉ៃ កុំ​ភវើយ!

រ៉ាដី​ចាប់​ផ្តើម​ពេប។

ខ្ញុំ​លួង​កូន។

  • ប៉ាម៉ាក់​ភ័យ​ព្រោះ​បាត់​កូន​កណ្តាល​អធ្រាត្រ! ប្រាប់​ប៉ា​ឱ្យ​ត្រង់​មក​ តើ​ឯង​ទៅ​ពួន​ឯណា មកពី​ណា តាសក់​ស​នៅ​ឯណា? ឱ្យ​ប៉ា​ទៅ​លេង​ជាមួយ​គាត់​ផង​បា​នឬទេ?

កូន​តូច​ឈរ​គិត​មួយ​សន្ទុះ​ទើប​ពោល​មួយៗ៖

  • តាឆក់ឆ​ហាម​កូន​ថា​កុំ​ឱ្យ​ប្រាប់​អ្នក​ណា​ឱ្យ​សោះ​ តែកាល​ណា​គេ​ស្គាល់​ទ្វារ​ទៅ​ស្រុក​គាត់ៗ​ខ្លាច​គេ​បិទ​ទ្វារ​នោះ​លែង​ឱ្យ​ចេញ​ចូល​ទៀត… ណ៎ា!

នារតី​ ស្រែ​ក​ដង្ហក់៖

  • កូន​ឯង​ចង់​ត្រូវ​រំពាត់​ឬ​បា​នពុំ​ព្រម​ប្រាប់​ឪពុក​ម្តាយ?

កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​យំង៉ោង ដោយ​ខ្លាច​ម្តាយ​ដាក់​ទារុណកម្ម។

  • អូន​ឯង​កុំ​ធ្វើ​បាប​កូន​។ គ្នា​កំពុងតែ​ភ័យ​។

ខ្ញុំ​ទាញដៃកូន​ចេញ​ទៅ​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវវិញ។

  • កូន​សម្លាញ់​ ប្រាប់​ប៉ា​មក​ទ្វារ​នៅ​ឯណា? ព្រោះ​ប៉ាចង់​ស្គាល់​លោកតា​សក់​ស​នោះ​ដែរ​ណ៎ា!

ខ្ញុំ​បី​កូន​អង្គុយ​លើ​សាឡុង​វែង។

ភ្នែក​រ៉ាឌី​ងាក​ខ្វាក​សម្លឹង​ទៅ​រក​ផ្ទាំង​កញ្ចក់។ រួច​រ៉ាឌី​លើក​ដៃ​ចង្អុល​ត្រង់​ទៅ​ផ្ទាំង​កញ្ចក់​ដោយ​ពោល​យ៉ាង​ម៉ឺង​ម៉ាត់ថា៖

  • ហ្នឹងហើយ​ទ្វារ​ចេញ​ចូល​ទៅ​ស្រុក​លោក​តា​នុះ!
  • អ្ហ៎ា! កញ្ចក់​ហ្នឹង! ចូល​តាម​ណ៎ា!

ខ្ញុំ​ស្ទុះ​ទៅ​ពិនិត្យ​​ផ្ទាំង​កញ្ចក់ខ្ញុំ​ស្ទាប​រាវរកគែ​ម​ជុំ​វិញ​កញ្ចក់ក្រែង​ឃើញ​មាន​គន្លឹះ​ទ្វារ​សម្ងាត់​ដូច​ប្រាសាទ​បុរាណ​ជា​ដើម។ គឺ​ជា​កញ្ចក់មួយ​ផ្ទាំង​ធំ​ដែល​មាន​វ័យ​ចាស់​រាប់​សិប​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ព្រោះ​ឈើ​ដែល​ហុំ​ជុំវិញ​កញ្ចក់នោះ​ឡើង​សម្បុរ​ខ្មៅ​ខ្លីកហើយកន្លែង​ខ្លះ​មាន​ដាច់​មួយ​កង់ៗ។ ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ហើយឈើមួយ​ជុំ​តូច​ដែល​ភរិយា​ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​ក្នុង​ហិប​គឺ​ឈើ​ហុំ​កញ្ចក់នេះ​សោះ។

អណ្តាត​ភ្លើង​ចាំង​ទៅ​លើ​កញ្ចក់​គួរ​ឱ្យ​ចង់​ស្រៀវ​បន្តិច​ដែរ។

ខ្ញុំ​ថយ​មក​អង្គុយ​ជិត​កូន​វិញ​ រួ​ច​សួរ​ថា៖

  • កូន​ឯង​ចូល​យ៉ាង​ម៉េច​កើត​បើ​កញ្ចក់ជិត​ឈឹង​ហ្នឹងហ៎ា។

រ៉ាឌី​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ រួច​សើច​ស្ញេញ ពោល​មួយៗ​ដូច​មនុស្ស​ចាស់៖

  • បើ​ចង់​ចូល​ ទាល់​តែ​យក​រក​ឈើ​ខ្មៅប៉ះ​កន្លែង​ខ្វះ​ទើប​ចូល​បាន ហើយ​ឈើ​មួ​យ​ដុំ​​ចូល​បាន​តែ​ម្តង​ទេ។ កូន​នៅ​សល់​ឈើមួយ​ដុំ​ទៀត​។

ថា​រួច​នាង​តូច​រត់​វឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ដំណេក ទារ​រក​ឃើញ​ឈើ​ខ្មៅពី​ម្តាយ​។

  • ចាំ​ស្អែក​សឹម​រក កូន​ឯង​មិន​ឃើញ​ម៉ាក់​កំពុងរៀប​ចំ​គ្រែ​គេង​វិញ​ទេ​ឬ​អ្វី?

ដោយ​ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​ការ​ពិត​ខ្លាំង​ពេក! ខ្ញុំ​ក៏​ស្រែក​ប្រាប់​ទៅ​កូន​ថា​ឈើ​ខ្មៅ​នោះ​នៅ​លើ​តុក្បាល​ដំណេក។

រ៉ាឌី​ចេញ​មក​វិញ ដោយ​កាន់​​ឈើ​ខ្មៅ​មួយ​កង់​តូច​។

  • មើ​ល៍​កូន​ឯង​ធ្វើ​ម៉េច​ទៀត​ដើម្បី​ចូល​ទៅ​ជួប​តា​សក់​ស​នោះ! ហ៎ា! ហ៎ា! ខ្ញុំ​អស់​សំណើច​។

រ៉ាឌីឱន​ដាក់​ផ្ទាំង​កំណាត់​ឈើ​ហុំកញ្ចក់…

រំពេច​នោះ​ ហាក់​ដូច​លាន់​សំឡេង​ទ្វារ​ដែក​របើក​ឡើង​ ឬមួយ​ស្នូរ​ច្រវាក់​ដែក​ក៏​មិន​ដឹង​… អណ្តាតភ្លើង​ចាំង​ចែង​ចេញពី​ផ្ទាំង​កញ្ចក់​ ខ្ញុំ​ស្រវាំង​ភ្នែក។​ មួយ​កន្ទុយ​ភ្នែក​ប៉ុណ្ណោះ​ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ឃើញ​រាង​កាយ​តូច​ច្រឡឹង​របស់រ៉ាឌី​ត្រូវ​កម្លាំង​អ្វី​មួយ​ស្រូប​ចូល​បាត់​ទៅ​ក្នុង​កញ្ចាក់​ព្រម​ពេល​ជាមួយ​នឹង​អណ្តាត​ភ្លើង​ដែល​រលត់​ទៅ​វិញ។

  • រ៉ាឌី​កូន!…

កូន​ខ្ញុំ! ខ្ញុំ​ស្រែក​អស់​ទំហឹង។ ​ខ្ញុំ​ហក់​ស្ទុះ​លោត​ទៅ​តាម​ស្រមោល​កូន…។ ខ្ញុំ​ហាក់​ចងចាំ​ថា ជើង​ខ្ញុំ​ហក់​ទៅ​ធាក់​ផ្ទាំង​កញ្ចក់​ប្រាវ! ប្រាវ…។      

ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ក្រញ៉ាង! ពុទ្ធោ! ខ្ញុំ​យល់​សប្តិ​ទេ​តើ​…. ខ្ញុំ​ខាំ​មាត់​យក​ដៃ​ទះ​មុខ ទើប​ដឹង​ខ្លួន​មែន​ទែនថា ខ្ញុំ​យល់​សប្តិ។ ប៉ុន្តែ ​ជ្រុល​ហើយ ខ្ញុំ​ធាក់​កញ្ចក់បែក​ខ្ចាយ​លើ​ឥដ្ឋ ហើយ​ហាក់​ដូច​ជា​ឈាម​ជើង​បន្តិច​ផង…។

ភរិយា​ខ្ញុំ​ស្ទុះ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ដំណេក​ទាំង​សើ​ងមម៉ើង៖

  • ស្អី​ហ្នឹង​បង! ស្អី!

ខ្ញុំ​អស់​សំណើច​ យក​ដៃ​ច្របាច់​ឈាម។ នារតី​ស្ទុះ​ទៅ​យក​អាកុល​ពី​ផ្ទះ​បាយ​មក​លាង​ជើង​ឱ្យ​ខ្ញុំ។

  • បង​យល់​សប្តិ​សែន​ចម្លែក​អស្ចារ្យ​ថា​កូន​ប្រុស​យើង​ឈ្មោះ​ “រ៉ាឌី​” ពុំ​មែន​ឈ្មោះ​ “រដ្ឋា”​ ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​ឡើយ…

ខ្ញុំ​រ៉ាយ​រាប់​ត្រួសៗ​ឱ្យ​ភរិយា​ស្តាប់​តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់។

នារតីគ្រវី​ក្បាល។

  • អូន​មិន​យល់​សោះ ម៉េច​ក៏​បង​ទៅ​ធាក់​កញ្ចក់អស់​ទំហឹង​អ៊ីចឹង?
  • នរណា​ដឹងថា យល់​សប្តិ​ហាក់​ដូច​មែន​ទែន​អ៊ីចឹងហ្ន៎!

ខ្ញុំ​ក្រឡេក​មើល​នាឡិកាដៃ​ឃើញ​ម៉ោង​៤​រំលង​អធ្រាត្រ​ហើយ ក៏​បបួល​ភរិយា​ចូល​គេង​វិញ​ទាំង​ហួស​ចិត្ត។

ខ្ញុំ​អស់​កម្លាំង​ណាស់។ ខ្ញុំ​ដើរ​តាម​ក្រោយ​ភរិយា​ទៅ​បន្ទប់​ដំណេក​។ សំឡេង​ភរិយា​ខ្ញុំ​ស្រែកយ៉ៃ​លាន់​ឡើង​កណ្តាល​យប់​ស្ងាត់ រួច​រាង​កាយ​នាង​រលំ​មក​លើ​ខ្ញុំ​សន្លប់​បាត់​ស្មារតី​​មួយ​រំពេច…។

ខ្ញុំ​ខាំ​មាត់​បែក​ឈាម​ឈឺ​ផ្សា ទើប​ហ៊ាន​ជឿថា ខ្ញុំ​ពុំ​មែន​កំពុង​យល់​សប្តិ​ទៀត​ទេ…។ អស់​រយៈ​ជាង​កន្លះ​ម៉ោង​ក្រោយ​មក​ទើប​តម្រួត​និង​វេជ្ជ​បណ្ឌិត​មក​ដល់។

ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​រ៉ាយ​រាប់​ ហូរហែ​តាំងពី​រឿង​សុបិន​រហូត​ដល់​ពេល​ខ្ញុំ​បបួល​ភរិយា​ចូល​ទៅ​ទទួល​ទាន​ដំណេក​វិញ។

ខ្ញុំ​បញ្ជាក់​ប្រាប់​តម្រួត​ថា​ ពេល​ភរិយា​ខ្ញុំ​ចូល​ដល់​បន្ទប់​ដំណេក​ក៏​ស្រាប់​តែ​​មិន​ឃើញ​ «រដ្ឋា» កូន​តូច​ខ្ញុំ​នៅ​លើ​គ្រែ។ នាង​ក៏​ស្រែក​ឡើង​រួច​ដួល​សន្លប់។ ខ្ញុំ​រក​សព្វ​គ្រប់​អស់​ហើយ​ តាំង​ពី​ក្នុង​ផ្ទះ​ដល់​ក្រៅ​ផ្ទះ និង​ក្នុង​រោង​ឡាន​ទៀត​ ទើប​វាយ​ទូរសព្ទ​ប្តឹង​តម្រួត​ និង​សុំ​ឱ្យ​អញ្ជើញ​វេជ្ជ​បណ្ឌិត​ឱ្យ​ផង។

(ក្នុង​ផ្ទះ​នេះ​មាន​ទូរសព្ទ​មួយ​)…

 

មករា ១៩៨៣ មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក… ខ្ញុំ​ដឹងថា ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​ចាស់​ណាស់​ថ្វី​បើ​ខ្ញុំ​ទើប​នឹង​មាន​វ័យ៣៣​ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ។ មួយ​ឆ្នាំ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ព្រាត់និរាស​ពី​កូន​ដែល​បាត់​ដំណឹង​សូន្យ​ឈឹង​ និង​នាំ​ភរិយា​អភ័ព្វ​ដោយ​នាង​ត្រូវ​គេ​បញ្ចូន​ទៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ខាង​រោគ​ខួរ​ក្បាល…។

រថយន្ត​នាំ​ខ្ញុំ​មក​ឈប់​នៅ​ចំមុខ​ផ្ទះ​ដែល​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ​ កញ្ញា​ Sylvia MOREAU ជា​មិត្ត​នារី​បារាំង​ខ្ញុំ​ ហើយ​ត្រូវ​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ សុខ​ចិត្ត​ជូន​ខ្ញុំ​មក​មើល​ផ្ទះ​នេះ​ម្តង​ទៀត​។ យើង​ធាក់​ទ្វារ​ចូល​ទៅ… ផ្ទះ​ឥត​មនុស្សនៅ​មួយ​ឆ្នាំ​ហើយ “កញ្ចក់​បិសាច” នោះ​បែក​ខ្ទេច​នៅ​សល់​តែ​ឈើ​ហុំ​ជុំ​វិញប៉ុណ្ណោះ​។ មិន​ដឹង​មាន​ហេតុអ្វី​ខ្ញុំ​ចាប់​ដៃ​ Sylvia ច្របាច់​ ហើយ​ឱន​ខ្សិប​ថា «ខ្ញុំ​ចង់​ដុត​ឈើ​ហុំ​កញ្ចាក់​នេះ​ចោល»។ នាង​ញាក់​ស្មា​ ហើយ​សម្រប​ថា ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ក៏​បាន​ដែរ។

យើង​អង្គុយ​មើល​ភ្លើង​ឆេះ​ក្នុង​ឡ​កម្តៅ…

បន្ទប់​ទួល​ភ្ញៀវ​… Sylvia រ៉ាយ​រ៉ាប់​ថា ជីតា​នាង​បាន​ទិញ​កញ្ចក់​នេះ​ពី​អ្នក​លក់​គ្រឿង​បញ្ចាំ​ ឯ​ចុង​ភូមិ​ ហើយ​បើ​តាម​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​ថ្មី គេ​និទាន​ថា ម្ចាស់​កញ្ចក់​នេះ​ កាល​ពី​១០០ឆ្នាំ​មក​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​ដុត​ទាំង​រស់​ដោយ​ចោទ​ថា គ្រូ​ធ្មប់​អាយ​អំពាយ…។

ខ្ញុំ​នឹក​ឧទ្ទិស​​ក្នុង​ចិត្ត​ បិសាច​ឯង បើ​រលាយ​ឆេះទៅ​ហើយ​ សូម​ឱ្យ​ដំណឹង​កូន​យើង​មក​វិញ​។

ភ្លើង​រលត់​… យើង​នាំ​គ្នា​ទៅ​សំណាក់​នៅ​សណ្ឋាគារ​វិញ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​គេង​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ​ឡើយ។ ព្រឹក​ឡើង​យើង​នាំ​គ្នា​ជិះ​ស្គី​ចុះ​ភ្នំ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​តាំង​ចិត្ត​ប្រមូល​យក​កម្លាំង​ចិត្ត​មក​ទប់​ទល់​ទុក្ខ​សោក​ ហើយ​ខ្ញុំ​ជឿថា កម្លាំង​នេះ​នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឈ្នះ​នូវ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​…។ រំពេច​នេះ គេ​ធ្វើ​​សញ្ញា​ឱ្យ​ឈប់…។ ខ្ញុំ​​ឃើញ​តម្រួត​ និង​ទាហាន​ខាង​បង្រ្កាប​ភ្លើង​ (ពន្លត់​អគ្គីភ័យ)ពេញ​ពាស​ មានទាំង​ឆ្កែ​ហិត​ក្លិន​ទៀត។ ខ្ញុំ​ញែក​គេ​ឯង​ចូល​ទៅ​មើល ទោះ​បី Sylvia ពុំ​ចង់​មើល​ក៏​ដោយ…។

  • ពុទ្ធោ!

គេ​កាយ​បាន​ខ្មោច​ក្មេង​ពីរ​ចេញពី​ស្នាម​ជ្រោះ​។ គេ​ថា មិន​ដឹង​ហេតុ​អ្វី​ស្រាប់តែ​ព្រឹក​នេះ​ទទឹករលាយ​លេច​ផុស​ចេញ​ខ្មោច​ក្មេង​ពីរ​នាក់។

ខ្ញុំ​ញ័រ​ខ្លួន​ទទ្រើក… ពិភាល់​អ្វីធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ជឿថា ប្រាកដ​ជា​ខ្មោច​ «រដ្ឋា»…។

តាម​សេចក្តី​រាយ​ការណ៍​ពី​តម្រួត​ គឺ​ប្រាដក​ជា​ខ្មោច​កូន​ខ្ញុំ…

គេ​សន្និដ្ឋាន​តាម​សម្លៀក​​បំពាក់…។ រីឯ​ក្មេង​មួយ​ទៀត… ជា​កូន​របស់​អ្នក​មាន​ម្នាក់​ដែល​បាត់​ខ្លួន​កាល​ពីរ​ឆ្នាំ​១៩៨០ ឈ្មោះ​ Antoine de RADIE តាម​ផ្លាក​ដៃ​ដែល​មាន​ឆ្លាក់​ឈ្មោះ។

 

វិច្ឆិកា​ ១​៩៨៣ ភរិយា​ខ្ញុំ​សម្រាល​បាន​បុត្រ​មួយ​យ៉ាង​ស្អាត​។

ខ្ញុំ​ភ្លេច​ជម្រាប​ថា ភរិយា​ខ្ញុំ​បាន​ជា ហើយ​ចាក​ចេញ​ពី​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ខួរ​ក្បាល​ តាំងពី​រក​​ខ្មោច​កូន​ប្រុស​ឃើញ​មួយ​អាទិត្យ​មក​ម្ល៉េះ​….។

 

សរសេរ​នៅ​ខែ​វិច្ឆិកា ១៩៨៣

សឺង គន្ធរ