Category Archives: អ្នកនិពន្ធ ​និង កវីនៅប្រទេសបារាំង

សុន្ទរកថា លោក លឹម ប៊ុន ឡេង

សុន្ទរកថា

លោក លឹម ប៊ុន ឡេង

តំណាងលោកស្រី ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស

img_9406-pech-s%e1%9e%9f%e1%9f%86%e1%9e%96%e1%9f%87

សូមគោរពឯកឧត្តម សុខ អាន ទេសរដ្ឋមន្ត្រី រដ្ឋមន្ត្រីទីស្តីការគណរដ្ឋមន្ត្រី និង

លោកជំទាវជាតំណាងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់សម្តេច ហ៊ុន សែន នាយករដ្ឋមន្ត្រីនៃ

ប្រទេសកម្ពុជា!

សូមគោរពឯកឧត្តម លោកជំទាវ លោក-លោកស្រីនាងកញ្ញាជាទីគោរព!

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស «ស.អ.ខ.ប.» AEKE បានកើតចេញ

ជារូបរាងក្នុងប្រទេសបារាំងនៅថ្ងៃទី២ខែកក្កដាឆ្នាំ១៩៨៩ដោយសារការផ្តួច

ផ្តើមគំនិតរបស់លោកស្រីប៉ិច សង្វាវ៉ានដែលជាអ្នកនិពន្ធខ្មែរមួយរូបចាប់ពីឆ្នាំ

១៩៦៨។ លោកស្រីលជាអតីតសមាជិកាសកម្មមួយរូប(Membre active)នៃ

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរពីដើម។ គឺដោយសារការស្រឡាញ់អក្សរសាស្ត្រខ្មែរប្តូរ

ផ្តាច់នេះហើយទើបលោកស្រីប៉ិច សង្វាវ៉ាន បានធ្វើពលិកម្មចំណាយពេល

វេលាឥតនឿយណាយខំប្រឹងប្រែងដឹកនាំសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស

ប្រចាំនៅប្រទេសបារាំងជាង១០ឆ្នាំមកហើយ។ សកម្មភាពលើកតម្កើងអក្សរ

សាស្ត្រនេះ ក៏បានត្រូវជ្រួតជ្រាបដល់បេះដូងកូនខ្មែរមួយចំនួនក្នុងប្រទេស

បារាំងហើយចាប់អារម្មណ៍និងជួយគាំទ្រទាំងផ្លូវចិត្តនិងផ្នែកថវិកា។ រូបខ្ញុំផ្ទាល់

លឹមប៊ុនឡេងក៏បានចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងសកម្មភាពខាងលើនេះដោយបានខំ

ជួយផ្សព្វផ្សាយ ឧបត្ថម្ភជាប្រាក់កាស និងជួយធ្វើជាមេប្រយោគ។

ថ្ងៃនេះ  ខ្ញុំបាទមានកិត្តិយសតំណាងលោកស្រីប៉ិច សង្វាវ៉ាន ប្រធានសមាគម

អ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសប្រចាំនៅប្រទេសបារាំង ក្នុងការទទួលភារៈកិច្ចនាំ

រង្វាន់មកចែកជូនជ័យលាភីក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដែលមិនអាចទៅទទួលរង្វាន់

ក្នុងប្រទេសបារាំងនៅថ្ងៃទី២០មករាកន្លងទៅ។

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស(ស.អ.ខ.ប) (A.E.K.E.)មានសេចក្តីសោក

ស្តាយយ៉ាងខ្លាំងពីព្រោះពុំទាន់មានលទ្ធភាព ដោយខ្វះថវិកាបោះពុម្ពប្រលោម

លោក ស្នាដៃជ័យលាភីដែលជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ៣ដើម្បីលើកតម្លៃនិងលើក

ទឹកចិត្តអ្នកនិពន្ធ។ ខ្ញុំបាទក៏សូមជម្រាបដែរថា ពិធីចែករង្វាន់ក្នុងប្រទេសបារាំង

បានប្រព្រឹត្តទៅដោយអឹកធឹកដោយមានវត្តមានឯកឧត្តមប្រាក់ សុខុនឯកអគ្គរាជ

ទូតខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំង និងលោកជំទាវចូលរួមផងដែរ។

លោកស្រីប៉ិច សង្វាវ៉ានមានចិត្តស្តាយក្រៃលែង ដោយមានធុរៈមិនអាចអញ្ជើញ

មកបំពេញភារកិច្ចនេះដោយផ្ទាល់ដៃ ប៉ុន្តែលោកស្រីផ្ញើសេចក្តីថ្លែងអំណរគុណដ៏

ជ្រាលជ្រៅចំពោះលោកយូ បូ ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ

ដែលអញ្ជើញមកក្នុងពិធីចែករង្វាន់អក្សរសិល្ប៍«សន្តិភាពលើកទី២»ឆ្នាំ២០០០

នេះ។ លោកស្រីប្រធានក៏សូមផ្ញើសេចក្តីនឹករលឹកនិងមិត្តភាព ភាតរភាព សាមគ្គី

ភាពនិងការស្រឡាញ់រាប់អានដ៏ស្មោះសបំផុតចំពោះអស់លោក-លោកស្រីដែល

ជាកវីអ្នកនិពន្ធខ្មែរទាំងអស់ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ខ្ញុំបាទសូមជម្រាបថា ថ្វីត្បិតតែ

ជីវភាពរស់នៅក្នុងប្រទេសបារាំងមមាញឹកពិតមែនតែសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅ

បរទេសប្រចាំនៅប្រទេសបារាំងមានការរីកចម្រើនបោះជំហានទៅមុខជានិច្ចគួរ

ឲ្យសង្ឃឹម។ នេះក៏ដោយសារការខំប្រឹងប្រែងឥតសំចៃកម្លាំងកាយកម្លាំងចិត្ត

និងគោលគំនិត ព្រមទាំងរក្សាទំនាក់ទំនងស្ទើរតែមិនដែលស្គាល់ការសម្រាក

របស់លោកស្រីប្រធាន ប៉ិច សង្វាវ៉ាន។

គោលបំណងធំបំផុតគឺចង់ឲ្យខ្មែរយើងទោះនៅទីណាក៏ដោយ ស្គាល់តម្លៃ អក្សរ

សាស្ត្រនិងវប្បធម៌ជាតិខ្មែររបស់យើង ព្រោះថា អក្សរសាស្ត្រ អក្សរសិល្ប៍ដែល

មែកធាងនៃវប្បធម៌នេះជាអត្តសញ្ញាណរបស់ជាតិយើង។

ប្រទេសនីមួយៗមានគណបក្សនយោបាយ២ឬ៣ ឬច្រើនពិតមែន តែវប្បធម៌មាន

តែមួយគត់។ វប្បធម៌នេះហើយជាព្រលឹងនៃជាតិនិមួយៗ។

ប្រទេសណាឬជនណាម្នាក់ដែលបាត់បង់វប្បធម៌គឺប្រៀបដូចជារូបកាយនិងគ្មាន

ព្រលឹង។

ឆន្ទៈរបស់សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសប្រចាំប្រទេសបារាំង ក៏មិនខុសពីឆន្ទៈរបស់

សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅកម្ពុជាដែរគឺប្រកាន់ខ្ជាប់ជានិច្ចលើពាក្យស្លោកមួយថា

«អក្សរសាស្ត្ររលត់ ជាតិរលាយ អក្សរសាស្ត្រពណ្ណារាយ ជាតិថ្កើងថ្កាន»។

ឯកឧត្តម លោកជំទាវ លោក-លោកស្រី អ្នកនាងកញ្ញា ៤ឆ្នាំហើយដែលសមាគម

អ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេសបានរៀបចំមហោស្រពតែងនិពន្ធ «ពានរង្វាន់អក្សរ

សិល្ប៍សន្តិភាព»។

នេះជា«ពានរង្វាន់អក្សរសិល្ប៍សន្តិភាពលើកទី២»ដែលត្រូវប្រព្រឹត្តធ្វើនៅថ្ងៃ

នេះ។

សូមបញ្ជាក់ថា«ពានរង្វាន់អក្សរសិល្ប៍សន្តិភាពលើកទី១»បានប្រព្រឹត្តទៅនៅ

ឆ្នាំ១៩៩៧និង១៩៩៨។ «សន្តិភាព»ពាក្យ៣ម៉ាត់នេះមិនត្រឹមតែពីរោះទេតែ

ត្រជាក់ល្ហឹមក្នុងបេះដូងនិងក្នុងអារម្មណ៍មនុស្សជាតិ។ ឈ្មោះពានរង្វាន់នេះប្រគល់

ជូនអ្នកនិពន្ណាដែលមានឧត្តមគតិខ្ពស់ខ្ពស់ចេះរកសុខជូនមនុស្សផងគ្នា ជៀសវាង

ការបៀតបៀននិងច្រណែននិន្ទាឈ្នានិសគ្នាដើម្បីរស់នៅជិតឬរស់នៅជាមួយគ្នា

ឲ្យបានសេចក្តីសុខ។ «គ្មានអ្នកណាម្នាក់ចង់បានទុក្ខទេ»«គេចង់បានសុខ

យើងក៏ចង់បានសុខដែរ»។ នេះជាប្រធានបទដែលជ័យភីទាំងឡាយបាននិពន្ធ

និងបានទទួលពានរង្វាន់ថ្ងៃនេះ។

តាងនាមលោកស្រី ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅបរទេស និង

សមាជិកសមាជិកាទាំងអស់ ខ្ញុំបាទសូមថ្លែងអំណរគុណដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទូលថ្វាយព្រះ

ករុណាព្រះបាទសម្តេច នរោត្តម សីហនុ ព្រះមហាក្សត្រកម្ពុជានៃព្រះរាជាណា

ចក្រកម្ពុជានិងសម្តេចព្រះរាជអគ្គមហេសីដែលបានប្រទានព្រះរាជូរាជូបបត្ថម

ទឹកប្រាក់ចំនួនពីរពាន់(២០០០ដុល្លារអាមេរិកUSD)ដល់សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ

នៅបរទេសនិងសូមថ្លែងអំណរគុណជាភិយ្យោភាពដល់ឯកឧត្តម ប្រាក់ សុខុម

នឹងលោកជំទាវ  ព្រមទាំងអស់លោក លោកស្រី ញាតិមិត្តទាំងអស់ដែលបាន

អញ្ជើញចូលរួមផ្តល់កិត្តិយសជូនអ្នកនិពន្ធជ័យលាភីទាំងគ្រប់រូបក្នុងពេលនេះ។

នេះជាសក្ខីភាពបង្ហាញនូវសាមគ្គីភាពរវាងអ្នកនិពន្ធខ្មែរក្នុងប្រទេសកម្ពុជា និង

ក្រៅប្រទេសគឺប្រទេសបារាំង។

ឆ្លៀតឱកាសដ៏ប្រសើរនេះ ខ្ញុំបាទសូមបញ្ជាក់ជូនថា សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅ

បរទេសជាសមាគមឯករាជ្យគ្មាននិន្នាការនយោបាយណាមួយឡើយ។ សមាគម

មានគោលដៅសំខាន់តែម្យ៉ាងគត់ គឺលើកតម្កើងអ្នកនិពន្ធឱ្យសរសេរនិងលើកស្ទួយ

អក្សរសាស្ត្រខ្មែរយើងងើបមុខឡើងឈានដើរទន្ទឹមស្មើអក្សរសាស្ត្រនានាក្នុងអារ្យ

ប្រទេសលើសកលលោក។

ជយោ!ពានរង្វាន់«សន្តិភាព»

ជយោសាមគ្គីភាព!

ជយោវប្បធម៌ខ្មែរ!

ជយោព្រលឹងជាតិ!

សូមអរគុណ!

Advertisements

កំណាព្យលោកអ៊ីវ ហួតសម្រាប់ខួបកំណើតខ្ញុំគម្រប់៦៩ឆ្នាំ

Madame la Présidente PECH Sangwawann
ប្រធានសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំង..! (ពាក្យ៨)
. PECH Sangwavann(១) សន្តានចិត្តល្អ
ពីរោះស្មោះសរ បង្កបង្កើន
បណ្តុះបណ្តាល រាល់ថ្នាលចម្រើន
និពន្ធកើតកើន.. ច្រើន..នៅបារាំង(២) ។
. អក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ ថែបានខ្ជាប់ខ្ជួន
ស្នេហ៍ចំមាំមួន ស្ងួនគុណភាពខ្លាំង
សីលធម៌ពិគ្រោះ រួសរាយសម្រាំង
សំណេរចែងចាំង ឃើញទាំងក្មេងចាស់ ។
R. ឥន្ទ្រៈទេវី នារីបញ្ញា
ឋិតជិតចិន្តា រចនាត្រចះ
អក្សរខេមរា ចារអក្សរសាស្ត្រ
កេរ្តិ៍ឈ្មោះផងរះ ជះពេញនគរ ។
៣. ជាអ្នកនិពន្ធ មានមន្តសម្តី
អាន..បានច្រើនក្រៃ លៃច្នៃបន្ត
«ពាក្យខ្មែរ»រស់រាន វិញ្ញាណកំដរ
បារមី«អង្គរ» សាទរ«កោសល្យ» ៕
(១) លោកស្រី
(២) ស្រុកបារាំង
កវី អ៉ីវហួត អនុប្រធានសមាគម
អ្នកនិពន្ធខ្មែរប្រចាំប្រទេសបារាំង
ថ្ងៃអាទិត្យទី ២៧ វិច្ឆិកា ២០១៦

ក.ក.ន.

ខ្ញុំមានចិត្តរំភើបក្រៃលែងនិងសូមថ្លែង

អំណរគុណដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះលោក

អនុប្រធាន អ៊ីវ ហួត ដែលបានតែងកាព្យដ៏

 ពិរោះនេះផ្តល់កិត្តិយសពិសេសក្នុងថ្ងៃខួប

កំណើត៦៩ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរ

គុណដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះលោកអនុប្រធាន

អ៊ីវ ហួត។  នេះពិតជារង្វាន់១ដ៏ធំនិងមាន

តម្លៃបំផុតលើកទឹកចិត្តខ្ញុំឱ្យខិតខំបន្តការ

និពន្ធសៀវភៅថ្មីៗក្នុងពេលឆាប់ៗខាង

មុខនេះ។

ខ្ញុំសង្ឃឹមថា សុខភាពនិងពេលវេលានិង

ផ្តល់អំណោយផលល្អដល់ខ្ញុំមិនខានឡើយ៕

 

 

 

ឧកញ៉ាឃ្លាំងមឿង​ដោយលោកសាគូ​ សាមុត

ឃ្លាំងមឿងនាមដើមពេជ្រ ជាមន្ត្រីខេត្តពោធិសាត់ បានត្រូវ ពញាចន្្ទ

តែងតាំងជាចៅហ្វាយខេត្តពោធិសាត់។ នៅពេលដែល មានចំបាំង

រវាងទ័ពស្តេចកន១០ម៉ឺននាក់ ទល់នឹងទ័ពពញាចន្ទ២ម៉ឺននាក់ ឃ្លាំងមឿង

បានពលីជីវិតលោតចូលរណ្តៅមានសុទ្ធតែអាវុធដើម្បីកេណ្ឌទ័ពខ្មោចមក

ជួយទ័ពពញាចន្ទវាយលុកមុនទៅទ័ពស្តេចកន។ បន្ទាប់ពីបានជ័យជំនះ

លើស្តេចកន ពញាច័ន្ទបាន ឡើងគ្រងរាជ្រមានឈ្មោះព្រះចន្ទរាជា។

ស្តេចអង្គនេះបានរំដោះខេត្តខ្មែរ ៖ ខេត្តបស្ចឹមបុរីឆ្នាំ១៥៣១ ខេត្តចន្ទបុរី

ឆ្នាំ១៥៥៧ និងនៅឆ្នាំ១៥៥៩និង១៥៦២ ទ័ពខ្មែរបានលើកទ័ពទៅវាយ

សៀម ចាប់បានសៀមជាឈ្លើយច្រើនពាន់នាក់នាំមកស្រុកខ្មែរ។

ដកស្រង់ពីសៀវភៅភូមិសាស្ត្រប្រទេសកម្ពុជា

សាគូ សាមុត

 

 

ទន្លេស្រែក​ហៅ L’appel du fleuve ដោយលោក គឹម ខូវ​នី

រាត្រី​លឿន​ទៅ​មុខ​នាឡិកា​វាយ​ម៉ោង​១២អធ្រាត្រ

កុមារពីរឬបីនាក់​ដេញ​ចាប់​ក្រោមចង្កៀងគោម។

ខ្ញុំ​ហៀប​នឹង​ចូល​និទ្រា ស្រាប់តែ​តែ​ខ្ញុំ​ឮ​សូរ​ជើង​ដើរ​យឺតៗ

ប្រៀប​ដូច​អ្នក​ដំណើរ​នោះ​ត្រេច​មក​ពី​ឆ្ងាយ

ហើយ​វិល​វល់​គ្មាន​ញាតិមិត្ត​ជា​ទីពឹង។

លុះ​ស្រមោល​មក​ដល់​ក្រោម​ចង្កៀង

ទើប​ខ្ញុំ​ឃើញ​យាយ​ចាស់​ម្នាក់​យួរ​បង្វិច​តូច​មួយ​

គាត់​ហត់​ណាស់​ ជើង​អូស​ធ្ងន់​លើ​ថ្នល់​កៅស៊ូ

គាត់​បើក​មាត់​ដក​ដង្ហើម​ស្ទើរ​មិន​ដល់​គ្នា

គាត់​បន្ទន់​ជង្គង់​ចុះ​នៅ​មុខ​ប៉ុស្តិ​អ្នក​យាម

ហើយ​សុំ​អនុញ្ញាត​អង្គុយ​សម្រាក​បន្តិច​សិន។

គាត់​លើក​ដៃ​សំពះ​សុំ​ទឹក​បន្តិច

ព្រោះ​តាំង​ពី​ព្រឹក​មក​គ្មាន​ទឹក​ផឹក​តាម​ផ្លូវ​ស្ងួត

គាត់​អង្វរ​សុំ​បាយ​បន្តិច ព្រោះ​គ្មាន​ប្រាក់​ទិញ។

យាយ​ចាស់​និយាយ​ថា ៖

«ចៅអើយ ខ្ញុំ​រត់​ចោ​ល​ផ្ទះ​តាំង​ពី​ព្រឹក

ម្សិល​មិញ ដោយ​គ្រាប់​កាំ​ភ្លើង​ធ្លាក់​ជា​មួយ​សន្សើម​ពេល​ព្រឹក

ឆាប​ឆេះ​ឆួល​អស់​ទៅ​ហើយ។

ពេល​ផ្ទះ​ឆេះ​គ្មាន​អ្នក​ឯណា​ជួយ

ព្រោះ​ប្តី​ស្លាប់​ចោល​យូរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ

សម្បត្តិ​បន្តិច​បន្តួច​រលាយ​ទៅ​ជា​ផ្សែង។

ខ្ញុំ​មាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ធ្វើ​ទាហាន​តែ​ស្លាប់​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ

ឯដី​ស្រែ​ទុក​ចោល​គ្មាន​អ្នក​ណា​ជួយ​ធ្វើ

គោមួយ​នឹម​ត្រូវ​គ្រាប់​ងាប់​ស្អុយ​ក្រោម​ភ្លៀង​ខ្យល់។

ខ្ញុំ​រត់​ចោល​ផ្ទះ​ឆេះ​មក​ទី​ក្រុង

ដើម្បីរក​ក្មួយ​ស្រី​ម្នាក់​ដែល​ចេញ​ពី​ភូមិ​តាំង​ពី​តូច​

ខ្ញុំ​ខំ​ដើរ​រក​តាំង​ពី​ព្រលឹម តែ​រក​មិន​ឃើញ

ជួប​តែ​ជ​ន​ភៀស​ខ្លួន​រាប់​សែន​នាក់

ដែល​ជ្រក​តាម​របង​ផ្ទះ​គេ ឬ​តាម​វត្ត។

ឥឡូវ​នេះ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​នៅ​សល់​អ្វី

ក្រៅ​ពី​ស្រមោល​ដើរ​តាម​ពី​ក្រោយ​ខ្ញុំ។​»

យាយ​ចាស់​និយាយ​រួច​ហើយ​ស្រាយ​បង្វិច​គាត់

ដក​ចេញ​យក​ប្រអប់​ស្លា​ខ្មុក​ពណ៌ខ្មៅ​មួយ

ហើយ​ហូត​យក​ស្លឹក​ម្លូ​មួយ​មក​បៀក​កំបោរ​ក្រហម

ដោយ​ផ្ទាល់​នឹង​ចំណិត​ស្លា​ក្រៀម។

យាយ​ចាស់​ធ្វើ​ឡើង​អង្វើលៗ

ប្រៀប​ដូច​គាត់​ប្រមូល​ជីវិត​គាត់​ដែល​នៅ​សល់

មក​ប្រើ​បញ្ចប់​សម្រាប់​ម្លូរ​មួយ​មាត់​ចុង​ក្រោយ​

ព្រោះ​បន្ទាប់​ពី​ចាក​ចេញ​ពី​ទីនេះ​ទៅ

តើ​វាសនា​រង់​ចាំ​គាត់​របៀប​ណា

យាយ​ចាស់​បិទ​ប្រអប់​ស្លា​ ហើយ​វិច​បង្វិច​ជា​ថ្មី

គាត់​សើច​ដាក់​ទាន​ដល់​អ្នក​យាម

ហើយ​គាត់​ច្រត់​ក្បាល​ជង្គង់​យ៉ាង​ទារុណ

ខំ​ក្រោក​ឡើង​ទាំង​ខ្នង​កោង​ទាំង​ក្បាល​ធ្ងន់

អូស​ជើង​មួយៗ​ដៃ​យួរ​បង្វិច

គាត់​បែរ​ភ័ក្ត្រ​តម្រង់​ទៅស្ពាន​មុនីវង្ស។

ខ្ញុំ​ឮ​ជំហាន​គាត់​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​បន្តិច​ម្តងៗ

សក់​ស្កូវ​គាត់​លេច​អណ្តែត​ក្នុង​រាត្រី។

តើ​ជីដូន​ចាស់​មាន​កម្លាំង​ឆ្លង​ផុត​ស្ពាន​ចុងក្រោយ​នេះ​ឬ​ទេ?

ឬ​មួយ​ក៏​លោត​ចុង​ឲ្យ​ទឹក​ទន្លេ​នាំ​យក​ទៅ

ដើម្បី​បញ្ចប់​ការ​តូច​ចិត្ត​នឹង​វាសនា​ស្រុក​កម្សត់

ហើយ​បិទ​វាំង​នន​លើ​ព្រហ្ម​លិខិត

ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ជួប​តែ​នឹង​ការ​ព្រាត់​ប្រាស។

១០ កក្កដា ១៩៧៧

គីម ខូវនី​

រូបភាព

រូបថតថ្មីរបស់ខ្ញុំក្នុងវ័យជរា​ដែលខុសឆ្ងាយពីរូបសំគាល់គេហទំព័ររបស់ខ្ញុំ

IMG_0438

ថតពេលដើរមើលហាងដែលលក់ចុុះថ្លៃកាលពីខែមករាឆ្នាំ២០១៥

ក្នុងក្រុងស៊ែរហ្សីប៉ុងទ័រ CERGY PONTOISE

នៃតំបន់៩៥ DEPARTEMENT 95 ប្រទេសបារាំង

មិត្តភាពរវាងអ្នកបងស៊ិម ចាន់យ៉ា​និងខ្ញុំកើតឡើងដោយនិស្ស័យពីរចំណុច គឺកិច្ចការវិទ្យុ និង កិច្ចការនិពន្ធ

ថតក្នុងពេលអ្នកបងលាខ្ញំទៅវិញ

ថតក្នុងពេលអ្នកបងលាខ្ញំទៅវិញ

wpad5bd31d_0f

 គឺកិច្ចការវិទ្យុ និង កិច្ចការនិពន្ធ

អ្នកបងស៊ិម ចាន់យ៉ា​បានបម្រើវិទ្យុសម្លេងស្រ្តី ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា
ខ្ញុំ​ប៉ិច ​សង្វាវ៉ានបានបម្រើវិទ្យុម្រើវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFI ក្នុងប្រទេសបារាំង

140927

 

​២៤​ វិច្ឆិកា ២០១៤ ជាថ្ងៃខួបគំរប់៦៧ឆ្នាំរបស់ខ្ញំ

ពេល​វេលារំកិលទៅមុខឥតងាកក្រោយឡើយ។

កុមារភាព យុវភាពរបស់ខ្ញុំបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿន

ជាងកន្លះសតវត្សរ៍ទៅហើយ។

ជរាភាព

របស់ខ្ញុំកំពុងតែបោះជំហ៊ានទៅមុខឥតបង្អង់ ។

រាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំតែងតែសួរខ្លួនឯងថា

តើមុននឹងលាចាកលោកនេះទៅ

ខ្ញុំមានកម្លាំងនឹងបំរើអក្សរសាស្រ្តបានប៉ុន្មានរដូវទៀត

បើអារម្មណ៍និងកម្លាំងខ្ញុំចុះទន់ខ្សោយច្រើនដូច្នេះទៅតាមវ័យជរាទៅហើយ?។

ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធ អ្នកអក្សរសាស្ត្រ និង

អ្នកសារព័ត៌មានចូលនិវត្តន៍នៃវិទ្យុបារាំងអន្តជាតិRFIមួយរូប

ខ្ញុំកំពុងតែសរសេរសៀវភៅជីវប្រវត្តិរបស់ខ្ញុំដើម្បីទុកជូនក្មួយៗនិងចៅៗអាន

ប៉ុន្តែ

តើសៀវភៅជីវប្រវត្តិរបស់ខ្ញុំ

ដែលខ្ញុំទើបតែចាប់ផ្តើមបានបន្តិចនោះ អាចនឹងបញ្ចប់ហើយចេញជារូបរាង

និងបោះពុម្ពផ្សាយទាន់ពេលដែលខ្ញុំនៅមានជីវិតឬទេ?

កំពុងតែខ្វល់រាល់ថ្ងៃ ស្រាប់តែខ្ញុំបានទទួល

ប័ណ្ណជូនពរថ្ងៃកំណើតខ្ញំគម្រប់៦៨ឆ្នាំមួយដ៍ល្អស្អាត។

ក្រោយពីខ្ញុំបាន

អានប័ណ្ណជូនពរថ្ងៃកំណើតរបស់បណ្ឌិត យឺម កិច្ចសែ 

អតីតសាស្ត្រចារ្យអក្សរសាស្ត្រខ្មែរមួយរូប និងជាអតីតសាស្ត្រាចារ្យ

អក្សរសាស្ត្រខ្មែររបស់ប្អូនស្រីខ្ញុំ​  ព្រហ្ម វ៉ាន់មុនី និងភរិយារបស់លោក

ដែលសព្វថ្ងៃនេះរស់នៅក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ាញ

ដែលប្រកប

ដោយកម្រងពាក្យពេចន៍មិត្តភាពដ៏ក្រអូបចារភ្ជាប់ក្នុងចំណងជើងថា​

«ពរជ័យជូនស្រ្តីអក្សរសាស្រ្តនាម សង្វាវ៉ាន» និងអប់ដោយក្លិនកំណាព្យ ជូនពរ

ដ៏ក្រអូប និងពីរោះជាទីពេញចិត្ត

ទាំងអស់នេះ

ជាកម្លាំងទិព្វពិសេសបំផុតដែលជម្រុញឱ្យខ្ញុំប្រឹង

សរសេរបន្តនូវសៀវភៅ​ស្តីពីប្រវត្តិពិតរបស់ខ្ញុំបន្តទៀត។

ខ្ញុំសង្ឃឹមថា

សៀវភៅនេះនឹងអាចសរសេរចប់ជាស្ថាពរ សមតាមសេចក្តីប្រាថ្នា

និងការកំណត់ទុករបស់ខ្ញុំក្នុងឆ្នាំ២០១៥​ខាងមុខនេះ៕

ខួបគំរប់៦៨ឆ្នាំរបស់ខ្ញំ

ខួបគំរប់៦៨ឆ្នាំរបស់ខ្ញំ

អរគុណបណ្ឌិត យឹម កិច្ចសែ កវីឯក

នៅប្រទេសអាល្លឺម៉ាញដែលបានប្រើពេលយ៉ាងច្រើនក្នុងការរៀបចំប័ណ្ណដ៏ល្អនេះ។

អរគុណជាអតិបរមាចំពោះឯកឧត្តម ព្រឿង ប្រណិត

កវីឯកដែលបានទូរស័ព្ទជូនពរខ្ញុំពីខេត្តឧត្តរមានជ័យរៀងរាល់ឆ្នំា

ឆ្នាំនេះ ឯ.ឧ.ក្មួយបានផ្ញើសារដែលមានសេចក្តីទាំងស្រុងថា :
 
ក្នុងឱកាសកំណើតរបស់អ្នកមីងក្មួយ និងភរិយា សូមគោរពជូនពរអ្នកមីង ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារ
សូមទទួលបាន សុខភាពល្អ សំណាងល្អ និងជោគជ័យគ្រប់ភារកិច្ច
ព្រមទាំងជួបប្រទះនូវពរជ័យទាំងឡាយដែរមាននៅលើលោក៕
ឆ្លៀតក្នុងឱកាសនេះដែរខ្ញុំ នៅតែនិយាយពាក្យដដែរៗថា «អរគុណអ្នកមីង»
ដែលបានអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំបានស្គាល់ទឹកអ៊ឺរ៉ុប ស្គាល់ពិភពខាងក្រៅ និងទទួលបានបទពិសោធន៍ជាច្រើន។

ថ្ងៃនេះក្មួយកំពុងរង់ចាំឲ្យតែមេឃភ្លឺ នឹងអាលទូរស័ព្ទទៅជូនពរអ្នកមីង។

អំពីក្មួយ
ព្រឿង ប្រណីត

និង

អរគុណជាពិសេសចំពោះ

លោក ហេង ឧត្តម

ផងដែរដែលបានជួយវាយអត្ថបទខាងក្រោមនេះដែលជាកាដូសំខាន់មួយ។

គ្រប់យ៉ាងដែលរៀបរាប់ខាងលើនេះសុទ្ធសឹងជាអំណោយ

ដ៏មានតម្លៃបំផុតចំពោះរូបខ្ញុំ។

សូមអញ្ជើញអាន

ឆ្នាំ​១៩៤៦ – ១៩៤៧

ជីវភាព​ថ្មី​នៅរាជ​ធានីភ្នំពេញ

លោក យី ស៊ុម និងភរិយា ឌីវណ្ណ  ទិញ​បាន​ដី​មួយ​ដុំ​នៅ​ភូមិ​បឹង​កេង​កង​ សង្កាត់​លេខ​៦​

ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ។ ដីនោះ មាន​ទំហំ​ប្រហែល​៧រយ​ម៉ែត្រ​ការ៉េ។ លោក​បាន​រក​ជាង​ឲ្យ​សង់​

ផ្ទះឈើប្រក់​ក្បឿង​ធំ​ទូលាយ​នៅ​លើ​ទំហំ​ដី​ពាក់​ណ្តាល​ខាង​ក្រោយ។ គេហដ្ឋាននោះ​

នោះ​បែរ​មុខ​ទៅ​ទិស​ខាង​លិច មាន​ជណ្តើរត្រង់​ជាង១០កាំ ។

ក្រោយមក លោកប៉ានិងអ្នកម្តាយបានលើកផ្ទះឈើនេះប្រគេនសម្តេចព្រះគ្រូព្រះចៅ

អធិការកែវ អ៊ូច ​គង់នៅវត្តបុទុមវតី  បើខ្ញុំមិនច្រឡំថានះរបស់ព្រះអង្គទេ ដើម្បីជាកិច្ច

តបស្នងព្រះគុណព្រះអង្គដែលបានទទួលឱ្យលោកប៉ាស្នាក់នៅក្នុងពេលដែលលោក

ប៉ាឡើងពីកម្ពុជាក្រោមមកបន្តការសិក្សាក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ ក្រោយមក លើដី

ដដែលនេះ លោកប៉ាបានរកជាងសង់ជាវិឡាដ៏ស្តុកស្តម្ភមួយពេញលើផ្ទៃដី ទុកតែ

បន្តិចខាងមុខដើម្បីធ្វើសួនច្បារ​  និងទុកដីនៅកៀនផ្ទះប៉ែកខាងកើត ​និងខាង

ក្រោយផ្ទះដែលមានទទឹងប្រហែលជាងមួយម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ។ ភូមិគ្រឺះដ៏មាំនេះ

នៅគង់វង់រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ​ហើយត្រូវគេយកនៅទទេព្រោះយើងជាម្ចាស់ផ្ទះ

បានរត់គេចភៀសខ្លួនពីរបបយង់ឃ្នងមកនៅប្រទេសបារាំងតាំងពីឆ្នាំ១៩៧៧។

ក្រោយពីរបបខ្មែរក្រហម  អ្នកដែលចូលមកនៅបែងចែកជាល្វែងលក់តគ្នា។

ក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលនេះ អតីតវីឡារបស់យើង ដាក់លេខ «២៨២» មិនមែនលេខ

«៣៩» ដូូចពីដើមទេ។

គឺជាភូមិគ្រឹះម៉ូតសាមញ្ញមួយ ដែលស្ថិតលើ​«វិថីសម្តេចល្វីឯម ក្នុងសង្កាត់

បឹងកេងកង១ ក្រុងភ្នំពេញ ។ដីដែល​​សល់​ពាក់​កណ្តាលខាង

​មុខ លោកយ៊ីស៊ុម​មាន​គម្រោង​ទុក​ស្ថាបនា​ផ្ទះ​បី​ល្វែង​ជាន់​ផ្ទាល់​ដី។ ពីរ​ល្វែង

​សម្រាប់​ជួល។ មួយ​ល្វែង​ទៀត​ គ្រួសារស្នាក់​​នៅបណ្តោះអាសន្នសិន។ លោក

បាន​សន្សំប្រាក់​ឈ្នួល​ផ្ទះ​ ​ទុក​សង់ភូមិ​គ្រឹះ​មួយ​ក្នុង​អនាគត​កាល។

មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គូ​ស្វាមី​ភរិយា​នេះបាន​បុត្រី​មួយ​។ ទារិកា​នេះ​ ចាប់​កំណើត

​ឃើញ​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ​នៅថ្ងៃច័ន្ទ ទី​២៤ ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៤៧។

លោក​យាយ​ស្បៃ​រឿង​ក៏​មាន​វត្តមានក្នុង​ពេល​បុត្រី​សម្រាលដែរ។​ ការ​ប្រសូត​បុត្រ​ក្នុង​

ជំនាន់​នោះ ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ផ្ទះ។  ពេលចេញពីឧទរមាតា ទារិកា​មាន​សង្វារព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ក។ ​

ឆ្មប​មាន​ការ​លំបាកយក​សង្វារ​ចេញ​ពី​កទារិកាណាស់ ព្រោះបើគេយក​​មិន​ស្រួលទេ​​

អាច​បាក់​ក​ដ៏​ទន់​ខ្ចី​របស់​ទារិកានេះ។ ដោយសារតែនាង​កើត​មក​មាន​សង្វារ​ ទើប

​លោក​យាយស្បៃ​រឿងដែលជាជីដូនដាក់​ឈ្មោះ​ចៅស្រី​ច្បងនេះថា«សង្វាវ៉ាន[១]»​។

ទារិកា​សង្វាវ៉ានមាន​សក់​ច្រើន​ខ្មៅ​ក្រឹប ។ សាច់​ក្រហម​រងាល​ដែល​ចាស់ៗ​ចំណាំ​ថា

ប្រែ​សម្បុរ​ជា​ស​នៅពេល​ធំបន្តិច…………………………………………………………………

សូមស្លេស ( ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅជីវប្រវត្តិរបស់​ខ្ញុំ ដែលខ្ញំកំពុងតែសរសេរ ។សៀវភៅនេះគ្រោងចេញផ្សាយឆ្នំា២០១៥  )

*

*         *

[១] សង្វារដែលជាអត្តនាមរបស់​ខ្ញុំ សរសេរអត់ដាក់ «រ» ទេ។

ចំណែកឯអ្នកដែលបានកើតក្នុងខែវិច្ឆិកានេះដែរ ហើយក៏ជាអ្នកនិពន្ធនិងជាកវី

ខ្មែរយើងដែរមាននាមថា:

លោកស្រីសេដ្ធារិន រស់នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន

Por Chey Choun Neang Seus Srei Vei Hok Sep

និង

បណ្ឌិត យឹមកិច្ច សែ ក្នុងប្រទេសអាល្លឺម៉ាញ

Happy 68th Birthday

​ក.ក.ន

សូមម្ចាស់ប័ណ្ណពីររូប​ពីររូបជាទីគោរពស្រឡាញ់រាប់អានទាំងពីររូបនិង

អ្នកដែលបានរៀបចំរចនាប័ណ្ណដ៏ល្អស្អាតនេះអនុញ្ញាតការផ្សាយរូបថត

ប័ណ្ណទាំងពីរនេះ ពីររូបជាទីគោរពស្រឡាញ់រាប់អានពីររូប និងលោក

អ្នកអានទាំងអស់ដែលកើតក្នុងខែវិច្ឆិកាដែរ មានសុខភាពល្អមាំមួន និង

ប្រកបដោយសុភមង្គល និង វឌ្ឍនភាពជានិច្ចនិរន្តរ៍៕